04-02-17

ZERO DE CONDUITE: WINTER

zero,zéro de conduite,winter,februari,winterliederen,stilte,sneeuw,seizoenen,sprakeloosheid,radio centraal,106.7,streaming,antwerpen,wit,dansen,trouwen,nieuw begin,lente,zomer,selectie,keuze,rock,pop,country,folk,blues,jazz,soul,indie,resist!

 Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popsuite op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een paardenkop. Uniek in het zich steeds verder uitstrekkende universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.
jesse sykes 2.jpg

Als de herfst het seizoen is van de melancholie dan is de winter dat van de sprakeloosheid. De winter is het seizoen van de stilte. Van een onuitsprekelijke treurigheid. Van een verlangen naar niet meer dan wat wit. Het seizoen van stille wandelingen in pure witte sneeuw maar ook van het verraderlijke licht van kerstmis en nieuwjaar, wanhopige feesten van het einde - of van een nieuw, vaak zinloos begin.
Maar de winter is ook het wit van de eerste pagina van een nieuw cahier. Nieuwe voornemens, het aanvoelen van grootse avonturen. Het wordt bijna lente. Misschien gaan we wel trouwen? Zeker gaan we dansen, al is het nog traag, onze passen trager dan onze slapende gedachten. Als de lente de liefde is, is de winter de verliefdheid. Het einde en het begin. Waar wachten we nog op? Laten we ons overgeven aan de stilste liederen die we kennen, winterliederen. (En de zomer? De zomer, dat weet iedereen, is uitbundige seks – maar die melodie is voor later).

Veel luisterplezier.

 bettye lavette.jpg

Winter - The Rolling Stones - Goats Head Soup -  Jagger, Richards

Thru The Winter - Bettye LaVette - A Woman Like Me - Dennis Walker

Snow In San Anselmo - Van Morrison - Hard Nose The Highway - Van Morrison

Fifteen Feet Of Pure White Snow - Nick Cave & The Bad Seeds - No More Shall We Part - Nick Cave

Sketch For Winter - The Durutti Column -The Return of the Durutti Column - Vini Reilly

Winter Hunter - Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Oh, My Girl – Jesse Sykes

Flowers In December - Mazzy Star - Among My Swan - Hope Sandoval, David Roback

Through December - Laura Veirs - The Triumphs & Travails Of Orphan Mae - Laura Veirs

January - Thurston Moore - Demolished Thoughts – Thurston Moore

Snowflakes Are Dancing - Kurt Vile - Wakin On A Pretty Daze – Kurt Vile

Winterlong - Neil Young & Crazy Horse - Live At The Fillmore East – Neil Young

Winter In - Gene Clark - White Light - Gene Clark

Australian Winter - Sun Kil Moon - Admiral Fell Promises - Sun Kil Moon

Snowin' On Raton - Townes Van Zandt - At My Window – Townes Van Zandt

If We Make It Through December - Merle Haggard - Down Every Road: 1962-94 - Merle Haggard

Six Feet Of Snow - Little Feat - Down On The Farm - Lowell George, Keith Godchaux

I Felt The Chill Before The Winter Came - Elvis Costello - Secret, Profane & Sugarcane - Elvis Costello

Angel In The Snow - Elliott Smith - New Moon - Elliot Smith

Ghost in the Snow - Damien Jurado - Ghost of David – Damien Jurado

Winterlicht - Raymond Van Het Groenewoud - Een jongen uit Schaarbeek -  Van Het Groenewoud

De Winter - Boudewijn de Groot - Het Eiland In De Verte -  Nijgh, De Groot

Ashes in winter light - Elysian Fields - The Afterlife - Jennifer Charles, Oren Bloedow

Faded From The Winter - Iron And Wine - The Creek Drank The Cradle - Sam Beam

White Winter Hymnal - Fleet Foxes - Fleet Foxes - Robin Pecknold

January Hymn - The Decemberists - The King Is Dead – Colin Meloy

Dead Of Winter - Eels - Electro-Shock Blues – Mark Oliver Everett

January Wedding - The Avett Brothers - I And Love And You - Scott Avett, Seth Avett

Winter Road - Bill Callahan - Dream River - Bill Callahan

Winterlude - Bob Dylan - New Morning - Bob Dylan

elysianfields.jpg

Bonus Tracks 

Song For A Winter's Night - Gordon Lightfoot - The Way I Feel - Gordon Lightfoot

Ten Degrees And Getting Colder - Nanci Griffith - Other Voices, Other Rooms – Gordon Lightfoot

A Hazy Shade Of Winter - Simon & Garfunkel - Bookends – Paul Simon

Cold Wind - Spirit - Clear - Jay Ferguson

Fall Breaks And Back To Winter - The Beach Boys - Smiley Smile - Brian Wilson

Winter Night - Scott Walker - Scott 3 – Scott Walker

Winter Lady - Leonard Cohen - Songs Of Leonard Cohen - Leonard Cohen

Winter Song - Nico - Chelsea Girl - John Cale

Winter is Blue - Vashti Bunyan - Just Another Diamond Day - Vashti Bunyan

Wintertime Love - The Doors - Waiting For The Sun – The Doors

Time Will Bring You Winter - Richard Hawley - Standing At The Sky's Edge - Richard Hawley

Winter in the Hamptons - Josh Rouse - Josh Rouse - Rouse, Tashian

Winter Song - The Head And The Heart - The Head And The Heart

Winter's Come And Gone - Gillian Welch - Hell Among The Yearlings - Gillian Welch, David Rawlings

Winter Is Gone - John Renbourn - John Renbourn – Peter Attwood

bob-dylan-new-morning.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski
Afbeeldingen: Hiroshige, Jesse Sykes, Bettye Lavette, Elysian Fields, Bob Dylan

28-03-16

HIJ ZEI DAT HET EEN NARE DROOM WAS

 odani motohiko.jpg


And if my thought-dreams could be seen
They’d probably put my head in a guillotine
But it’s alright, Ma, it’s life, and life only

Bob Dylan

Ongeveer een maand geleden was ik voor een raadpleging bij professor Pattyn in het UZ Gent. Ik zou moeten beslissen of ik binnenkort, dit jaar nog, een Zenker-Divertikel chirurgisch zou laten verwijderen. Eind 2012 is in het UZ Brussel een endogene ingreep mislukt. Uiteraard is zo’n invasieve operatie in de hals en slokdarm risicovol.Niet alleen omdat ik door andere operaties verzwakt ben, maar ook omdat een divertikel van Zenker erg zeldzaam is. Per jaar krijgen ongeveer 2 op 100.000 mensen de diagnose. Medici hebben er bijgevolg weinig ervaring mee. Professor Pattyn, een chirurg die al na één blik in de ogen vertrouwen inboezemt, stelde me gerust. Het divertikel wordt niet snel groter. Als ik er niet te veel last van heb kan ik nog lange tijd wachten met een ingreep, jaren zelfs. Het grootste risico zijn longontstekingen.

Vorige nacht droomde ik dat ik een rondleiding kreeg in het ondergronds labyrint van een groot ziekenhuis. Alles was er opgetrokken uit wit, synthetisch materiaal. De gids – die tevens geneesheer was – had me toevertrouwd dat professor Pattyn me niet de waarheid had durven zeggen. Die was dat ik ten laatste over vier maanden zou moeten geopereerd worden. Mijn kamer was al gereserveerd. Die was gelegen helemaal op het einde van een lange gang. Dat stuk van het ziekenhuis gaf uit op een lager gedeelte van de stad. Vanuit de mij toegewezen kamer was er uitzicht op een middeleeuws , donker straatje met hier en daar een oude lantaren, overblijfsels uit de periode dat J.K Huysmans zijn boeken schreef en zich tot het katholicisme bekeerde. Heel pittoresk, en door de contrastwerking met het klinische interieur goed voor mijn gemoed. Er zal uitstekend voor je gezorgd worden, zei de gids. Je bent hier in verzorgende handen. Je zal spionageromans kunnen lezen en naar alle rockmuziek van de wereld luisteren, zelfs je eigen playlists samenstellen. Houd ik wel van rockmuziek, dacht ik, ik ben dezer dagen toch meer begaan met jazz en modern klassiek, gisteren beluisterde ik nog The Modern Jazz Quartet en Debussy? Maar ik hield deze bedenking voor me.

Weer op de gang, de deur van de voor mij bestemde luxekamer al toe, klampte een Aziaat de gids aan. De man had ook een kamer nodig, in dezelfde vleugel waar die van mij was gelegen. Eigenlijk had hij zijn oog laten vallen op mijn vertrek, zo mooi wit en synthetisch! Geen goed idee, zei de gids tegen de Aziaat, jij komt toch uit het Noorden? Dan zal een houten kamer je veel meer deugd doen. Daarbij knipoogde hij naar me. Hij wilde me doen geloven dat ‘synthetisch’ een hogere categorie is dan ‘hout’, dat ik bijgevolg een voorkeurbehandeling genoot en de Aziaat gediscrimineerd werd. De Aziaat leek met het voorstel in te stemmen. Het zal zeker een gevaarlijke ingreep worden, zei de gids nog. Je zou kunnen sterven. Maar je hebt vier maanden om je erop voor te bereiden.

Vier maanden om me voor te bereiden op de dood. Opeens besef ik dat ik een heilige soldaat ben. Mijn opdracht is over vier maanden te zullen sterven. Ik behoor tot de groep van de zuiveren. Mijn gedachten zijn rustig, weloverwogen, rationeel. Ik zal gezond moeten leven, volgens de regels van het Boek. Discipline, oefeningen, vasten, gebed. Volgens de regels die eeuwen geleden werden opgetekend en nog steeds even geldig zijn. Transparante voorschriften voor een transparant, dienstbaar en strijdend leven. Je zal je leven moeten veranderen, gaat het door mijn hoofd.
Ik voer lange gesprekken over de juiste weg, de via perfectionis en de via humilitatis*, met een andere uitverkorene. Wie hij is weet ik niet. Hij lijkt op mij.  Misschien is hij mijn spiegelbeeld? Beiden streven we naar het goede (ἀγαθός), het leven in evenwicht. We hebben het nooit over geweld of oorlog, alleen maar over getrouwheid aan de leer, over zuiverheid. Vier maanden resten ons om in zuiverheid te zullen sterven.

Maar wat vreemd toch dat ik nu in het hoofd van een terrorist zit, ik Martin Pulaski,  de man die me vanuit de spiegel aankijkt. Hoe kan dat? Neen, dat ben ik niet, die stem in mij. Het is de stem van een verzonnen personage. Ik ben een acteur, ik speel een personage uit een pas verschenen boek. Pas verschenen? Dat is dan wel heel vlug gegaan. Hoe kan de auteur al zo kort na de verschrikkingen van 22 maart zo’n indringende roman klaar hebben? Over de gebeurtenissen in Brussel, over de denkwereld van de zelfmoordterroristen, over hun mentale voorbereiding? Is het een werk van Thomas Mann? Maar die schrijver is al lang dood? Hoe ongeloofwaardig ook, toch denk ik dat het om een roman van de grote Duitse schrijver gaat, vooral omdat de dialogen doen denken aan die van de humanist Settembrini en de jezuïet Naphta in ‘De Toverberg’.

Nu ik besef dat ik niet werkelijk de heilige soldaat ben, de terrorist, en dat ik zelfs niet over vier maanden moet sterven, voel ik een lichtheid zich van mij meester maken zoals ik die naar mijn weten nooit eerder heb ervaren, een onmetelijke euforie, misschien vergelijkbaar met die van een gelovige aan het eind van de negentiende eeuw die een zware zonde aan zijn biechtvader heeft opgebiecht en de absolutie gekregen. (Maar mijn lichtheid is niet die van een vervlogen tijd: ik begin niet met gebogen hoofd en gevouwen handen vurig te bidden.)

odilon redon fallen-angel-1872.jpg

*”waarbij de adept zichzelf leegmaakt vanuit de veronderstelling dat het absolute zelf of het absolute Niets vroeg of laat de plaats zal innemen van het oude ik.”
Peter Sloterdijk, Je moet je leven veranderen

Mikhail_Nesterov_001.jpg

Afbeeldingen: Odani Motohiko; Odilon Redon; Mikhail Nesterov

28-02-16

VRIJE RADICALEN: ROBERT BRESSON, SAMUEL FULLER, MARGARETHE VON TROTTA

balthazar1.jpg
Vlucht ik weg in films of ga ik op zoek naar aanvullingen van mijn kleine werkelijkheid, naar verbeeldingswerelden die mijn ‘geestelijke’ woestijn vruchtbaarder zouden kunnen maken? Aan de groei van woestijnen valt evenwel niet te ontsnappen. Je brengt water naar de zee. De beelden die in je geheugen zitten opgeslagen, herinneringen, worden vervangen door die van filmkunstenaars als Robert Bresson, Samuel Fuller en Margarethe Von Trotta. Niet de verhalen blijven je bij (die vergeet je bijna meteen weer) maar de welsprekende beelden, en soms ook de associaties die ze oproepen, zoals de ogen van de ezel in Bressons ‘Au Hasard, Balthazar’ die van Jezus in ‘Het evangelie volgens Matteüs’ van Pasolini oproepen, en de verschijning van het meisje Marie, vertolkt door een betoverende Anne Wiazemsky, de verschijning in mijn leven van mijn jeugdvriendinnetje Henrietta. Zelden heb ik een fictief personage gezien dat meer indruk op me maakte. Twee personages eigenlijk: Balthazar de ezel en Marie het boerinnetje. Hoe is het mogelijk dat een film over niet veel meer dan een ezel zo mooi kan zijn, zo krachtig, ontroerend en ‘menselijk’ dat ik hem al na een eerste keer meteen een tweede keer wil zien?

shockcorridor12.jpg
Samuel Fullers ‘Shock Corridor’ is zowat het tegenovergestelde van een verhaal over een ezel. Bij hem ook de kracht van beelden, van licht en donker, al is zijn donker veel zwarter dan dat van Robert Bresson*. Fuller brengt het slagveld dat de Amerikaanse samenleving is in beeld. Een journalist die bereid is catatonisch te worden als hij maar de Pulitzerprijs wint; zijn geliefde, een prostituee, die in zijn verbeelding zijn zuster moet worden, om op die manier aan zijn incestverlangens tegemoet te komen; een blanke jongen uit het Zuiden, die in Korea verlokt wordt door het communisme maar zich daarna opnieuw ‘bekeert’ tot het kapitalisme en ten gevolge van die verwarring in een psychose terecht komt, waarin hij een Zuidelijke generaal is tijdens de Amerikaanse burgeroorlog; een psychotische zwarte man die denkt lid te zijn van de Ku Klux Klan en haatpropaganda tegen de zwarten verspreidt; een kernfysicus die zich gedraagt als een klein bang kind van zes; een bende nimfomanen die de ambitieuze journalist willen verslinden. Dwangbuizen, elektroshocks. En geen happy end.
bleierne-zeit1.jpg
Ook ‘Die bleierne Zeit’ van Margarethe von Trotta loopt niet goed af. Ook bij haar zijn de beelden belangrijker dan het verhaal. ‘Die bleierne Zeit’ vertelt een aantal episodes uit het leven van Gudrun Ensslin, nauwelijks gefictionaliseerd. Als ‘Balthazar’ ‘de idioot’ is, dan is dit ‘schuld en boete’. De film begint met een huiselijk tafereel, maar meteen daarop volgt de zelfmoord van Werner (in werkelijkheid Ensslins echtgenoot, Bernward Vesper, auteur van het verontrustende romanessay ‘Die Reise’). Vanaf dan zit je tot het einde, met de zelfmoord van Marianne Klein (in werkelijkheid Gudrun Ensslin) middenin de paranoia en de grauwheid van het Duitsland van midden de jaren zeventig en de terreur van de Rote Armee Fraktion. Die paranoia wordt niet op een hysterische manier getoond. Wat je ziet zijn sobere beelden. “De personages staan onbeschermd in een wereld die kaal is”, schreef Joyce Roodnat over ‘Die bleierne Zeit’. De terreur en de wraakroepende reactie daarop van de kleinburgerlijke Duitse politiek en media worden niet getoond. Je voelt die spanning in het dagelijks leven van Juliane Klein (vertolkt door een geweldige Jutta Lampe), de zus van Marianne, en zeker als de zusters elkaar ontmoeten in de streng bewaakte Stammheim-gevangenis.

Tijdens en na het zien van ‘Die bleierne Zeit’ zat ik te denken hoe moedig, sterk, waarachtig die twee vrouwen waren. In hun daden, in hun historisch bewustzijn, in hun woorden. Ongetwijfeld waren er veel meer zoals zij, ook mannen. Het werd me droef te moede dat er van al dat idealisme van die dagen – helaas soms verkeerd aangewend – zo weinig is overgebleven. Alleen al de kleinigheid dat de vrouwen het vanzelfsprekend vonden geen beha te dragen was in zekere zin revolutionair. Zeker bekeken met de ogen van iemand die in het heden leeft, tijd van de nieuwe preutsheid, de nieuwe zedigheid en de afschuw voor alles wat radicaal is.

Ja, films blijven ongetwijfeld aanvullingen van mijn kleine werkelijkheid, zoals mijn dromen correcties zijn van mijn dagen die ik abusievelijk kleurloos en vaak vervelend noem. Wat geschreven is,- ook door mij, die mezelf soms zo minacht, minderwaardig vind - is rijk, betekenisvol, zit vol lagen, verwijzingen, connotaties. Elk woord is een universum. Het komt erop aan het zien te schitteren in zijn tekstveld, in zijn tuin van tekens, veelkleurig of in de talloze nuances van zwart en wit en schuld en boete en verlossing.

GUDRUN ENSSLIN2.jpg

 

* Schitterend camerawerk van de Belgische cinematograaf Ghislain Clocquet

15-10-13

DE MUZIEKKAMER

IMG_4657.JPG

Aan ‘De muziekkamer’ – uitgebracht in 1958 maar tijdloos - van Satyajit Ray zou je je toch één keer in je leven moeten overgeven: alles loslaten en je laten betoveren door het wit en het zwart, door de vermoeide, verdoofde, zich van al het aardse loswekende aangezichten (vooral dat van het hoofdpersonage, de zamindar* Roy) en ledematen.  Je laten hypnotiseren door de onwereldse muziek, die uit het verval lijkt te ontstaan, zoals sommige bloemen uit giftige grond - en heel af en toe schoonheid uit lijden. Je maakt dan een mysterieuze reis diep in jezelf naar een ander zelf,  naar ‘iets’ wat je nog niet kende maar er al lang moet hebben liggen sluimeren, in een of ander bloedvat of in een hersencel die met geen enkele scan kan worden opgespoord, en tegelijk zover van jezelf weg als mogelijk is, naar eindeloze ruimte, waar je ook de geur van het Mogolrijk achter je laat, en uiteindelijk het hermetisch wit vindt van Ahabs walvis en van het poeder, op as gelijkend, dat neervalt op de kano van Arthur Gordon Pym.

Als je daarna, weer tot jezelf gekomen, in de spiegel kijkt zie je dat je gelaat de volkomen blankheid van sneeuw vertoont. Dan doe je er best aan een glas rode wijn te drinken en wat met je lijf te bewegen op ‘The Fire Of Love’ van The Gun Club, de songs zacht meeprevelend alsof het duivelse gebeden zijn (wat ze in werkelijkheid ook zijn).  

IMG_4651.JPG

*Samindar: adellijke grootgrondbezitter.

 

23-01-13

IK DACHT NOG

Zeventien keer vroeg ik het je al.
Ik had net zo goed niets kunnen vragen.
Of was het achttien?
Je antwoordde zeventien of achttien keer niet.
Wat doe je met wit, vroeg ik.
Wat doe je met zwart, vroeg ik.

Ik zei je dat ik je niets verwijt.
Het is gewoon een vraag zoals een andere.
Wat doe je met de andere kleuren, die ertussenin?
Vond je er geen woorden voor?
Niet iedereen is Rimbaud, dat weet ik wel.
Al weet ik niet veel – dat wel:
De alchimie van het woord.

En vragen, ik ken heel veel vragen.
Vraag mij niet om antwoorden, die ken ik niet.
Stel je vraagt me: hoe gaat het met je?
Ik weet het niet.
Gelukkig ben ik niet.
Maar ben ik daarom ongelukkig?
Mij moet je het niet vragen.

Ik schreef je dat het tijd wordt.
Zeventien keer al dat ik iets moet gaan doen.
Met mijn leven, met jouw leven.
Maar wat? Iets tussen wit en zwart?
Zeg het me nu toch eindelijk, want ik weet het niet.
Vandaag dacht ik nog: er is niets te doen.
Ik dacht nog: er is helemaal niets te doen.

06-11-10

WIT: DE NOVEMBERAFLEVERING VAN ZERO DE CONDUITE

 trois-couleurs-blanc-94-01-g.jpg

Krzysztof Kieslowski  - Trois couleurs: Blanc.


“Elk moment van geluk moet je koesteren: er zijn er niet veel in een mensenleven, althans zo ervaar ik het toch.” Dat schreef ik vorige maand in mijn introductie bij de oktoberaflevering van Zéro de conduite. Ik heb geen profetische aanleg, anders zou ik denken dat in deze woorden het onheil van de daarop volgende weken werd aangekondigd. Want sindsdien zijn er hoe dan ook veel mensen gestorven, maar wat mij meer bedroeft, heel wat mensen die me nauw aan het hart lagen. Ik noem er enkele: Solomon Burke, Ari Up, Harry Mulisch en last but not least, Peter De Ceulaer, de voorzitter van Radio Centraal. Nu mag de dood er wel een tijd het zwijgen toe doen.

Vandaag heb ik voor Zéro de conduite het thema ‘wit’ gekozen. Ik vind wit geen mooie kleur. Is het wel een kleur? Ze herinnert me aan mijn kinderjaren, toen alles zogezegd onschuldig was. Maar net zomin als ik in onschuld geloof, geloof ik in zuiver wit. Wit is altijd op zijn minst een beetje vuil, en zuiverheid bestaat niet. Alles is onzuiver, ‘schuldig’, bezoedeld – ook al dromen wij soms van een ordelijke, onschuldige, duidelijke en overzichtelijke wereld. Maar dat zijn valse en gevaarlijke dromen. Ooit had ik een wit pak, in Firenze gekocht, de stad met het beroemde Uffizi museum, waar zoveel wit heerst. Dat pak is niet lang wit gebleven. Al heel gauw was het met teer en pis en bloed besmeurd. En zo hoorde het.

Toch is ‘wit’ iets fascinerends. Ik hoef maar twee voorbeelden uit de literatuur te noemen en je weet wat ik bedoel: ‘The Narrative Of Arthur Gordon Pym’ van Edgar Allan Poe, en ‘Moby Dick’ van Herman Melville. Vanzelfsprekend mag Stéphane Mallarmé niet worden vergeten, de dichter die een voorloper was wat betreft het gebruik van wit (blanc) in de poëzie.

Waarom ik als thema ‘wit’ koos, heb ik vorige maand al verduidelijkt. De inspiratie komt van Krzysztof Kieslowski en zijn trilogie ‘Trois couleurs: Bleu, Blanc, Rouge’. ‘Bleu’ of ‘Blue’ kwam vorige maand aan bod, vandaag ‘wit’; in december, heel gepast vind ik, rood. Bij Kieslowksi stemmen de drie kleuren overeen met die van de Franse vlag, en met wat ze symboliseren: vrijheid, gelijkheid, broederschap. Wit staat bij Kieslowski voor gelijkheid, wat in de uitstekende film met Julie Delpy en Zbigniew Zamachowski, niet voor de hand ligt: het is namelijk een zwarte komediein de stijl van de jonge Roman Polanski. Meer wil ik er niet over vertellen: als je hem nooit zag is het de hoogste tijd.

En het is eveneens de hoogste  tijd om de playlist prijs te geven. 

MemphisJugBand.jpg

White House Blues – A Potpourri Of Bluegrass Jam – Muleskinner
The White Dove – The Complete Columbia Stanley Brothers (1949-1952) – The Stanley Brothers
White Lightning – The Essential : The Spirit Of Country – George Jones
Long White Cadillac – Testament: The Complete Slash Recordins – The Blasters
White Line Fever – Down Every Road 1962-1994 – Merle Haggard
Six Feet Of Snow – Down On The Farm – Little Feat
White Freight Liner Blues – Live At The Old Quarter, Houston Texas – Townes Van Zandt
White Line – The Ballad Of Sally Rose – Emmylou Harris
White Mustang II – Acadie – Daniel Lanois
White As Diamonds – To Be Still – Alela Diane
Two White Horses In A Line – The Songsters Tradition : Before the Blues – Joe Evans & Arthur McClain
Whitewash Station Blues – It Came From Memphis – Memphis Jug Band
White Middle Class Blues – Aquashow – Elliott Murphy
White Light – White Light – Gene Clark
Big White Cloud – Vintage Violence – John Cale
White Tooth Man – The Shepherd’s Dog – Iron And Wine
White Winter Hymnal – Fleet Foxes – Fleet Foxes
White Mischief – Prelude Airs & Yodels – Penguin Café Orchestra
White Bird – It’s A Beautiful Day – It’s A Beautiful Day
Nights In White Satin – Something Stupid – Nancy Sinatra
A Whiter Shade Of Pale – Procol Harum  1st – Procol Harum
White Summer – Little Games – The Yardbirds
My White Bycicle – Psychedelia At Abbey Road 1965-1968 – Tomorrow
White Rabbit – Surrealistic Pillow – Jefferson Airplane
White Room – Wheels Of Fire – Cream
White Light / White Heat – White Light / White Heat / Velvet Underground
White Man In Hammersmith Palais – Story Of the Clash – The Clash
White Honey – Howlin’ Wind – Graham Parker & the Rumour
Fifteen Feet Of Pure White Snow – No More Shall We Part – Nick Cave & the Bad Seeds
White Chalk – White Chalk – PJ Harvey
The Snow White Diner – Twilight – The Handsome Family
The End (White) – Kieslowski – Zbigniew Preisner

Zéro de conduite is op Radio Centraal 106.7 FM in Antwerpen van 6 tot 8, ’s avonds, elke eerste zaterdag van de maand. Je kunt het programma op de radio beluisteren, of via de website van radio centraal: http://www.radiocentraal.be/Realescape/ or http://streaming.radiocentraal.org/

 

nancy_sinatra_01.jpg

Deze aflevering van Zéro de conduite is in zijn geheel opgedragen aan Peter De Ceulaer, onze geliefde voorzitter, vorige week overleden.

 

Research en presentatie: Martin Pulaski