04-03-17

ZERO DE CONDUITE: NEW ORLEANS

queen ida.jpg

Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popcyclus op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een eenhoornkop. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Het wordt een beetje een traditie dat ik begin maart een programma maak over en met muziek uit New Orleans en Louisiana. Ik ga niet gemaskerd door het leven maar heb sinds mijn kinderjaren een zwak voor carnaval, hoewel ik er al tientallen jaren niet aan meedeed. Muziek, maar ook film (vooral ‘Easy Rider’), heeft me al lang geleden vertrouwd gemaakt met  Mardi Gras in New Orleans, een onevenaarbaar feest. Maar New Orleans is niet alleen de stad van carnaval en Mardi Gras: het is ook de bakermat van jazz, blues, rock & roll, r&b en funk. Eigenlijk is muziek de essentie van deze prachtige, zwoele stad met haar vrolijke en tragische geschiedenis. Voor het echte Mardi Gras zijn we een paar dagen te laat, maar zelfs degenen die nu aan het vasten zijn kunnen nog altijd meegenieten van de heerlijke muziek.

Deze aflevering van Zéro de conduite mag ook beschouwd worden als een extra-episode van de geweldige serie ‘Treme’. Veel luisterplezier!

Louis Armstrong.jpg

Going Back To New Orleans - Joe Liggins & His Honeydrippers - Creole Kings Of New Orleans

I Just Can't Get New Orleans Off My Mind - Irma Thomas & Marcia Ball - Goin' Home: A Tribute To Fats Domino

Tou' Les Jours Ç'est Pas La Même (Every Day Is Not The Same) - Carol Fran - Our New Orleans: A Benefit Album

King Of The Zulus - Louis Armstrong - The Best Of The Hot Five And Hot Seven Recordings

Mardi Gras In New Orleans - Fats Domino - Traveling Man: A Blues Travel Guide

Tipitina - Professor Longhair - No Buts, No Maybes. Hot in New Orleans! The 1949-1957 Recordings

Stack-A'Lee - Archibald - New Orleans Rhythm and Blues: Good Rockin' Tonight

Bop Sit-In Blues - Edgar Blanchard - Creole Kings Of New Orleans

Frog Legs - Lloyd Price - Creole Kings Of New Orleans

Rich Woman - Li'l Millet and his Creoles - Creole Kings Of New Orleans

Watch Her, Whip Her - James Sugarboy Crawford - James Crawford - The chronological James Sugarboy Crawford 1953-1954

Saturday Night Fish Fry - Blue Dots – Single, Ace label

irma-thomas.jpg

 

The Monkey - Dave Bartholomew - The Big Beat: The Dave Bartholomew Songbook

Peanut Vendor - Alvin Tyler – Rockin’ and Rollin’

I'll Never Be Free - Paul Gayten - New Orleans Rhythm and Blues: Good Rockin' Tonight

There Is Something On Your Mind - Big Jay McNeely & His Blue Jays - Golden Age Of American Rock & Roll - Vol 3

I Love You Still - Zilla Mayes – Allen Toussaint: The Lost Sessions

I'm A Fool To Care - Joe Barry - The Golden Age Of American Rock & Roll - Vol 9

The Things That I Used To Do – Guitar Slim aka Eddie Jones – Sufferin’ Mind

Let The Good Times Roll - Earl King - Let The Good Times Roll

New Orleans Shuffle - Johnny Otis And His Orchestra - The Original Johnny Otis Show

Oooh-Whee Baby - Art Neville – Specialty Records single, 1957 / Mardi Gras Rock & Roll, Ace

I Love To Rock N Roll - Eddie Bo - Ace Records single, 1959

Sea Cruise - Frankie Ford – Ace Records single, 1959

I Feel Good - Shirley & Lee – Alladin Records single, 1956

Storm Warning - Mac Rebennack – Rex Records single, 1959

Ful Il Sa - Queen Ida & The Bon Ton Zydeco Band - J'ai Été Au Bal (I Went To The Dance)

La Danse De Mardi Gras - The Balfa Brothers - The Balfa Brothers Play Cajun Music Vol. 1

Allons Tuer La Tortue - Nathan Abshire - Great Cajun Accordionist

J'ai Ete Au Zydeco - BeauSoleil - Allons A Lafayette

Ooh Poo Pah Doo - Part I - Jessie Hill – Minit label single, 1960

I Like It Like That, Part 1 - Chris Kenner - Instant Records single, 1961

Rockin Pneumonia & the Boogie Woogie Flu - Huey Smith – Rockin’ Pneumonia

A Certain Girl - Ernie K-Doe - The Minit Records Story

Get Out of My Life Woman - Lee Dorsey – Allen Toussaint: The Lost Sessions

I Thought I Heard Buddy Bolden Say - Dr. John - Goin' Back To New Orleans

Brother John Is Gone / Herc-Jolly-John - The Wild Magnolias - Our New Orleans: A Benefit Album

Professor_Longhair-2.jpg

Bonus Tracks:

Talkin' 'Bout New Orleans - The Meters - Fire On The Bayou

Hu Ta Nay - Donald Harrison - Treme: Music From The HBO Original Series

My Feet Can't Fail Me Now - Dirty Dozen Brass Band - Our New Orleans: A Benefit Album

Gossip - Cyril Neville - What It Is! Funky Soul and Rare Grooves (1967-1977)

Hercules - Aaron Neville - The Lost Sessions

Yes We Can Can - Allen Toussaint - Our New Orleans: A Benefit Album

Iko Iko - Dr. John - Gumbo

Prayer For New Orleans - Charlie Miller - Our New Orleans: A Benefit Album

Year Down In New Orleans - Nanci Griffith - Once In A Very Blue Moon

After Mardi Gras - Steve Earle - The Low Highway

Do You Know What It Means To Miss New Orleans? - Preservation Hall Jazz Band - Our New Orleans: A Benefit Album

Blue Bayou Shuffle - Cookie & The Cupcakes - The  Goldband Records Story

wildtchoupitoulas-LP2.JPG

easy rider graveyard trip.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin ‘Davis’ Pulaski
Afbeeldingen: Queen Ida, Louis Armstrong, Irma Thomas, Professor Longhair, Wild Tchoupitoulas, Easy Rider (New Orleans Graveyard scene)

31-08-10

KEERPUNT: JOHNNY ACE

 

leven,liefde,muziek,verliefdheid,johnny ace,subcultuur,leugens,surrealisme,écriture automatique,wending,russische roulette,v,for you

Als ik zou zeggen, ‘Pledging My Love’ van Johnny Ace is het mooiste lied dat ik ken? Wat zou dat betekenen? Niets. Miljoenen mensen noemen de titel van het mooiste lied dat ze kennen; ze worden op de ritmes, melodieën, stemmen van die songs verwekt, ze huwen op de klanken van hun charme, ze sterven bij het gesnik van hun verdriet. Toevallig ben ik - toen ik al geen tiener meer was - gek geraakt op oude bluesballads als ‘Pledging My Love’, wellicht omdat ik in die tijd mijn eigen emoties wilde herkennen, en songs als die van Johnny Ace aan het resultaat van die queeste tegemoet kwamen. Mijn leven was begonnen in en met mijn moeder. Als kind kende ik alleen maar het water. Op de achtergrond rookte mijn vader zelfgerolde sigaretten. Ik groeide op met ‘Ben Hur’, ‘Spartacus', 'Shane', Elvis, the Beatles en the Rolling Stones. ‘De leeuw van Vlaanderen’ en ‘De zwarte tulp’. Dit is geen autobiografie, ik sla hele stukken over.

Met Henry (soms ook Harry genoemd), een reptielenvriend, speelde ik luchtgitaar op ‘Vincebus Eruptum’ vooral op hun versie van ‘Summertime Blues’. Eddie Cochran behoorde mijn oudere broer toe, dit was onze muziek, de jongens en meisjes van de jaren zestig. Blue Cheer speelde op dat ogenblik de luidste muziek ter wereld. Honderden honden stierven tijdens hun openluchtconcerten. Het vreemde is dat niemand klacht indiende. In België hebben ze nooit opgetreden.

leven,liefde,muziek,verliefdheid,johnny ace,subcultuur,leugens,surrealisme,écriture automatique,wending,russische roulette,v,for you


Johnny Ace zingt nu, voor hij zich op een kerstavond bij een spelletje Russische roulette een kogel door het hoofd jaagt;  hij croont, “I’m crazy to be in love with you”. Vele jaren later, ik had ‘Touchez pas au grisbi’, ‘L’Atalante’, en ‘High Noon’ gezien, hoorde ik ‘Strawberry Fields Forever’ op de transistorradio. En een nieuw leven begon. Bijna heel dat leven is terug te vinden in vroegere notities hier op hoochiekoochie. Ik was gelukkig en ongelukkig, droef als een clown, opgewekt als een VTM-superster. En daarmee bedoel ik niet Viva, noch Edie Sedgwick.

We zullen voor altijd samenblijven, als vreemden in de nacht. Ik bewaar mijn liefde voor jou. Verrassingen zijn er niet meer. Iedereen weet alles. Ik verwijs niet naar de manifesten van André Breton. Je weet dat ik vanavond aan écriture automatique doe. Geen sleutels in mijn handen, en de handjes van de tijd staan – helaas – even stil.

Ik wil om deze avond te vieren niet afzakken naar de lagere regionen van de hel, waar extreemrechtse nationalisten in helverlichte frituren rondhangen. De clichés van de dag. Maar om deze avond te vieren wil ik er desondanks op wijzen dat er een lied van John Lennon bestaat dat ‘Across The Universe’ heet, en dat Hüsker Dü de schoonheid van ‘Eight Miles High’ onderkende, zoals Mario Praz dat in zijn 'Romantic Agony' - ik gebruik bewust de Engelse titel - deed met alle romantische schrijvers, ook al moest hij, vanwege politieke omstandigheden, er een moraliserend sausje over gieten. Ik heb de indruk dat er nu alleen nog maar sausjes worden gegoten, umsonst, en bijna niemand nog echt om iemand geeft. Dat het verleden het verleden moet blijven; en wij scheuren de pagina’s uit onze agenda’s – de pagina’s van elke gebeurtenis die ons heeft getekend. Onze media schotelen ons brood en spelen voor. Iemand springt van een berg, die of die is dood, de Amerikanen trekken zich terug uit Irak (of is het eigenlijk Iran?), maar niet echt. De doden alleszins niet. Wij leven maar tegelijk leven we niet.

Je wordt oud als je het avontuur mist. Maar wat is het avontuur? Al die mensen die het gaan zoeken aan de voet van de Himalaya en dan hun luxe naar boven laten dragen door sherpas en dan toch nog naar beneden tuimelen of echtelijke ruzies krijgen? Al die mensen die op exotische stranden liggen, om Oostende toch maar te vermijden – een stad waar alles gebeurde, waar op zijn minst James Ensor hun maskers schilderde, zoals Jean Vigo die van de bourgeoisie op het strand van Nice. Je moet toch zeker naar Timboektoe gaan, al is het maar omdat je hond zo heet. Want een hond heb je ongetwijfeld, nu, op deze vergevorderde leeftijd.

Wat doe je dan, als je iedereen de rug toekeert? Je toont allen die je kennen of een beetje kennen je ware gezicht. Je keert niemand echt de rug toe. Je vrienden, kennissen, vijanden moeten je maar aanvaarden zoals je bent. Je hebt niets te verbergen. Je zit voor het raam met je vrouw, met je vriendin. Je zegt dat je ongelukkig bent, dat je gelukkig bent, dat je teveel drinkt, dat je een zeurpiet bent, dat je gek bent, dat je je leven moet veranderen. Je moet je leven veranderen, liefste. Het leven is kort. Wellicht was je ooit wild en ben je uit wilde ouders geboren, maar die tijden zijn lang voorbij. De tijd heeft je zeden verzacht. De tijd heeft je op je knieën gebracht. Wat wil je nog meer?

 

leven,liefde,muziek,verliefdheid,johnny ace,subcultuur,leugens,surrealisme,écriture automatique,wending,russische roulette,v,for you

Richard Brautigan


Je wil het leven liefhebben, zoals Hendrik Marsman, zoals die en die. Je wil niet in droefheid verzinken zoals de schrijver van Trout Fishing In America, die altijd zo opgewekt leek, maar zich een kogel door de kop schoot vanwege alcoholisme, in navolging van zijn grote voorbeeld, Ernest Hemingway. Je wil je ook niet dooddrinken, zoals de beste schrijver van de 20ste eeuw, Fernando Pessoa. Je wil leven en liefhebben, zoals niemand anders. Je weet wie je liefhebt. En wie je liefhebt heeft jou ook lief. En zo, op die manier, blijven deze woorden, deze melodieën bestaan. En niet anders. Er zijn geen andere woorden. Er is niets anders. Maar wat er is, is mooi, zoals ‘Les Nuits d’été’ van Berlioz. En zoals 'Plegding My Love' van Johnny Ace.

04-04-09

LOOKING THROUGH THE EYES OF LOVE: ZERO DE CONDUITE

 

annick_pulaski_radio_centraal_zero_de_conduite

Vandaag is het de eerste zaterdag van april, en meteen ook de eerste lenteuitzending dit jaar van Zéro De Conduite op
Radio Centraal, 106.7FM, van zes tot acht vanavond. Streaming via : http://www.radiocentraal.be

Het thema vandaag is ogen. Er zijn massa’s songs geschreven over ogen, bijna zoveel als over de liefde. Daardoor is het zeer moeilijk een degelijke selectie te maken. Ik heb alvast geprobeerd er de beste songs uit te kiezen.
Zoals altijd is de playlist  hieronder maar een schets. Zéro de conduite is pas definitief als het afgelopen is. Toch wordt de lijst als een leidraad gehanteerd, er zit een emotio
nele, stylistische en logische lijn in: daar wordt niet van afgeweken. Veel luistergenot.

antwerpen,radio,radio centraal,pop,rock,country,blues,ogen,thema,soul,zero de conduite,subcultuur,populaire cultuur


Blood In My Eyes – World Gone Wrong – Bob Dylan
Dreaming With Tears In My Eyes – Last Sessions (1933) – Jimmie Rodgers
Baby Blue Eyes – The Complete Mercury Sessions – Lester Flatt, Earl Scruggs & the Foggy Mountain Boys
Blue Eyes Crying In The Rain – Red Headed Stranger – Willie Nelson
Hungry Eyes – Down Every Road 1962-1994 – Merle Haggard
Mama’s Eyes – Midnight At the Movies – Justin Townes Earle
Lonesome Tears in My Eyes – Johnny Burnette & the Rock Roll Trio – Johnny Burnette
Brown Eyed Handsome Man – Queen Of Rockabilly – Wanda Jackson
I’d Rather Go Blind – Take Me To the River: A Southern Soul Story – Etta James
The Light In Your Eyes – Who’s Hurting Now – Candi Staton
Her Eyes Are A Blue Million Miles – The Spotlight Kid / Clear Spot – Captain Beefheart & the Magic Band
Eyeball Kid – Mule Variations – Tom Waits
Dark Eyes – I’m Not There (soundtrack) – Iron & Wine with Calexico
Eyes Down – Useless Trinkets – Eels
Black Eyes – Ready For The Flood – Mark Olson & Gary Louris
Black Eye – March 16-20 1992 – Uncle Tupelo
The Bluest Eyes In Texas – Boys Don’t Cry (soundtrack) – Nina Persson & Nathan Larson
Green Eyes – The Boatman’s Call – Nick Cave & the Bad Seeds
Glitter In Their Eyes – Land (1975-2002) – Patti Smith
My Eyes Have Seen You – Strange Days – The Doors
Gypsy Eyes – Electric Ladyland – Jimi Hendrix Experience
Brown Eyed Girl – Blowin’ Your Mind – Van Morrison
Doctor My Eyes – Saturate Before Using – Jackson Browne
Black Eyed Dog – Way To Blue – Nick Drake
Morning Misty Eyes – The Moonstone – Tommy Flanders
Pale Blue Eyes (closet mix) – Peel Slowly and See – Velvet Underground
I Close My Eyes – Bee Gees 1st – Bee Gees
Suspicious Look In You Eyes – For Certain Because – The Hollies
Behind Blue Eyes – Who’s Next – The Who
Ragin’ Eyes – Quiet Please… The New Best Of Nick Lowe – Nick Lowe
My Lonely Sad Eyes – You Gotta Sin To Get Saved – Maria McKee
Tired Eyes – Tonight’s The Night – Neil Young
Right Before My Eyes – Vintage: the Very Best Of Moby Grape – Moby Grape
Blue Eyes – Safe At Home – The International Submarine Band
Far Away Eyes – Some Girls – The Rolling Stones
These Eyes – Greatest Hits – The Guess Who
Looking Through The Eyes Of Love – The Ultimate Collection – Gene Pitney
Brown Eyed Woman – Glitter And Gold: Words And Music By Barry Mann & Cynthia Weill – Bill Medley
Bloodshot Eyes – King R&B Set – Wynonie Harris & His All Stars
Aquellos Ojos Verdes – In The Mood For Love (soundtrack) – Nat King Cole
Them There Eyes – Lady Day – Billie Holiday & Her Orchestra
Angel Eyes – Romance: Songs From The Heart – Frank Sinatra
Close Your Eyes – The Doo Wop Box – The Five Keys
I Only Have Eyes For You – Doo Wop’s Golden Age – The Flamingos
Eyes On The Prize – Post-War – M. Ward

Nog dit: ikzelf stel het programma samen, presentatie en techniek worden verzorgd door mezelf en Sofie Sap.

 

05-10-08

ANDERE BOEKEN


Ik vergat hier tijdig mee te delen dat ik gisteravond geen radioprogramma zou maken. Gelukkig wist ik dat zelf al een tijdje, zodat ik niet voor niets de lange reis naar het verre Antwerpen heb moeten maken. In plaats van Zéro de conduite werd er rechtstreeks uitgezonden vanop Het Andere Boek. Ik ben daar niet tegen: zo kon ik wat langer slapen. Bovendien ben ik erg voor boeken. Alleen weet ik nog altijd niet wat andere boeken zijn. Voor mij is Het Andere Boek een boekenbeurs zoals een andere, waar overigens niets mis mee is.

Lang geleden dacht ik dat een boek als 'The Journal Of Albion Moonlight' van Kenneth Patchen een 'ander boek was'. Er waren er zo nog, maar dit was toen (eind jaren zestig) een van de meest andere boeken die ik kende. Nog een ander 'ander boek', en bijzonder geestig, was Richard Brautigans 'Trout Fishing In America'. Voor degenen die het niet gelezen hebben: 'Trout Fishing In America' was de held van het gelijknamige boek. Als dat niet anders was! Maar sinds Richard Brautigan zich een kogel door de kop schoot denk ik daar anders over. Het geestige was bittere ernst, het lint van Brautigans schrijfmachine was met alcohol en gif doordrenkt - een soort schrijven dat al snel postmodern werd gedoopt. Maar net zomin als ik weet wat 'het andere boek' is, weet ik wat postmodern is. Ik heb alleen onthouden dat je zo modern mogelijk moet zijn, meer nog, dat je absoluut modern moet zijn.

Dit allemaal om te zeggen dat ik gisteravond naar een film van David Lynch heb zitten kijken in plaats van in Antwerpen naar de donkere wolken boven de Schelde.

brautigan

Foto: Richard Brautigan

17-09-08

MORE : IN MEMORIAM RICK WRIGHT II


De dood van Pink Floyds Rick Wright heeft me letterlijk met verstomming geslagen. Ik kon er geen woord over kwijt. Ik was bedroefd, maar dacht ook meteen: weer schrijven over iemand die ik in mijn jeugd bewonderde en die nu dood is, iemand van mijn generatie, net iets ouder. Ik had er geen zin meer in. Straks doe ik niets anders meer dan over doden schrijven. En de levenden dan?

En toch. Samen met Syd Barrett, Brian Jones en Steve Marriott was Rick Wright een van mijn jeugdhelden, ik vond hem mooi, hield van zijn stijl en van zijn orgel- en pianospel. De rol van Rick Wright in Pink Floyd is altijd te weinig aan bod gekomen. Terecht werd Syd Barrett als de meest creatieve geest beschouwd. Sommigen noemen hem een genie, maar dat woord gebruik ik niet graag. Syd Barrett was Pink Floyd, de anderen begeleidden hem, Nick Mason op drums, Rick Wright op de hiervoor genoemde instrumenten, Roger Waters op bas. Toen Syd de band verliet, wellicht wegens een vertroebelde geest, zoniet waanzin, ontstond er een vacuüm: de jonge muzikanten wisten niet waarheen. Het was een goede zaak dat Syds vriend, David Gilmour, Syd verving. Niet alleen was hij een uitstekend gitarist, hij zong ook mooi, en schreef songs. Rick Wright was in die overgangsperiode van psychedelische undergroundgroep naar commercieel instituut het meest creatief. Hij zorgde ervoor dat de ruimtelijke sfeer in het geluid van de groep aanwezig bleef. Van de vier oorspronkelijke leden vind ik dat hij na Syd Barrett het meest ‘Pink Floyd’ was. Dat kun je ook horen op de songs die hij in die tijd schreef: 'Paint Box' (de b-kant van de single 'Apples and Oranges' uit 1967, nog geschreven door Syd) en de single A-kant 'It Would Be So Nice' uit 1968. Op de tweede elpee van Pink Floyd, ‘A Saucerful Of Secrets’, een werk vol ruimte, licht (en de woedeuitbarstingen van Roger Waters), stonden twee heerlijke composities van Rick Wright: het sublieme ‘Remember A Day’, helemaal in de sfeer van Syd Barretts meesterwerk ‘See Emily Play’, en ‘See-Saw’, dat ook weer bijzonder sprookjesachtig is.

In 1969 bracht Pink Floyd de soundtrack van Barbet Schroeders hippiefilm ‘More’ uit. Het is de mooiste plaat van de groep, na het debuut, 'The Piper at  the Gates of Dawn’, uiteraard. Rick Wright schrijft mee aan de meeste songs van de soundtrack. De teksten zijn van Roger Waters. Na de interessante mislukking 'Ummagumma', een dubbel-elpee uit 1969, met één minder boeiende, experimentele kant gecomponeerd en geïmproviseerd door Rick Wright. Ik moet echter toegeven dat ik er in 1970 dol op was.  Ik moet er honderden keren naar hebben geluisterd, daar op mijn kamer in de Karmelietenstraat, die nu al lang afgebroken is. In plaats van de kapperszaak waarboven ik woonde staat nu een ministeriegebouw lelijk te wezen. Vervolgens krijgt het zogenaamde progresssieve aspect van de groep de bovenhand. Pink Floyd is geen undergroundband meer, wordt geaccepteerd door het grote publiek, brengt elpees uit die veertig miljoen exemplaren verkopen. Rick Wright schreef ook aan deze platen mee, maar ze werden beheerst door Roger Waters, en in mindere mate door David Gilmour. Ik kan er weinig over zeggen omdat ik ze nauwelijks beluisterd heb. Ik heb nooit van bombast gehouden.

Ik heb er bovendien helemaal geen idee van wat Rick Wright van dit alles heeft gedacht. Hij was een stille, bescheiden man. In interviews nam hij zelden het woord. Vrienden van vroeger vonden dat ik – uiterlijk – op Rick Wright leek. Dat beschouwde ik als een compliment. Nu denk ik dat mijn karakter meer op het zijne lijkt: ik zou mijn stempel wel willen drukken op mijn omgeving, en in zekere zin op mijn tijd, maar ik beschik niet op de sociale vaardigheden om daarin te slagen.

Ik zag Pink Floyd drie keer live. Op 23 februari 1968 in Antwerpen in café Het Pannenhuis, ik had Rick Wright kunnen aanraken, maar zo gek was ik nu ook weer niet, op 26 september 1969 in théâtre 140 in Brussel (dag Marc, hoe gaat het met je?) en op 12 juli 1970 op een hippiefestival in Aken, waar mijn vrouw en ik, samen met Amerikaanse ‘soldaten’ en Duitse hippies, in een oude oorlogsbunker moesten overnachten. Het eerste en het tweede concert waren overweldigend mooi, met die zeer ruimtelijke muziek, het derde, in Aken, was weinig geïnspireerd. Ik ben erbij in slaap gevallen. De groep was op zoek naar iets anders. De muzikanten wisten ongetwijfeld nog niet dat ze enkele jaren later schatrijk zouden zijn.

Rick Wright cijferde zichzelf weg. En dat heb ik in deze tekst ook gedaan: Rick Wright weggecijferd. Rick Wright is definitief weg. Maar nog vaak zal de lieve man opduiken als we weer een keer 'Paint Box', 'It Would Be So Nice' en 'Remember A Day' beluisteren. En ‘More’.


in memory of rick wright II

De eerste single van Pink Floyd zonder Syd Barrett. Rick Wright schreef de A-kant, 'It Would Be So Nice'.