04-02-17

ZERO DE CONDUITE: WINTER

zero,zéro de conduite,winter,februari,winterliederen,stilte,sneeuw,seizoenen,sprakeloosheid,radio centraal,106.7,streaming,antwerpen,wit,dansen,trouwen,nieuw begin,lente,zomer,selectie,keuze,rock,pop,country,folk,blues,jazz,soul,indie,resist!

 Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popsuite op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een paardenkop. Uniek in het zich steeds verder uitstrekkende universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.
jesse sykes 2.jpg

Als de herfst het seizoen is van de melancholie dan is de winter dat van de sprakeloosheid. De winter is het seizoen van de stilte. Van een onuitsprekelijke treurigheid. Van een verlangen naar niet meer dan wat wit. Het seizoen van stille wandelingen in pure witte sneeuw maar ook van het verraderlijke licht van kerstmis en nieuwjaar, wanhopige feesten van het einde - of van een nieuw, vaak zinloos begin.
Maar de winter is ook het wit van de eerste pagina van een nieuw cahier. Nieuwe voornemens, het aanvoelen van grootse avonturen. Het wordt bijna lente. Misschien gaan we wel trouwen? Zeker gaan we dansen, al is het nog traag, onze passen trager dan onze slapende gedachten. Als de lente de liefde is, is de winter de verliefdheid. Het einde en het begin. Waar wachten we nog op? Laten we ons overgeven aan de stilste liederen die we kennen, winterliederen. (En de zomer? De zomer, dat weet iedereen, is uitbundige seks – maar die melodie is voor later).

Veel luisterplezier.

 bettye lavette.jpg

Winter - The Rolling Stones - Goats Head Soup -  Jagger, Richards

Thru The Winter - Bettye LaVette - A Woman Like Me - Dennis Walker

Snow In San Anselmo - Van Morrison - Hard Nose The Highway - Van Morrison

Fifteen Feet Of Pure White Snow - Nick Cave & The Bad Seeds - No More Shall We Part - Nick Cave

Sketch For Winter - The Durutti Column -The Return of the Durutti Column - Vini Reilly

Winter Hunter - Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Oh, My Girl – Jesse Sykes

Flowers In December - Mazzy Star - Among My Swan - Hope Sandoval, David Roback

Through December - Laura Veirs - The Triumphs & Travails Of Orphan Mae - Laura Veirs

January - Thurston Moore - Demolished Thoughts – Thurston Moore

Snowflakes Are Dancing - Kurt Vile - Wakin On A Pretty Daze – Kurt Vile

Winterlong - Neil Young & Crazy Horse - Live At The Fillmore East – Neil Young

Winter In - Gene Clark - White Light - Gene Clark

Australian Winter - Sun Kil Moon - Admiral Fell Promises - Sun Kil Moon

Snowin' On Raton - Townes Van Zandt - At My Window – Townes Van Zandt

If We Make It Through December - Merle Haggard - Down Every Road: 1962-94 - Merle Haggard

Six Feet Of Snow - Little Feat - Down On The Farm - Lowell George, Keith Godchaux

I Felt The Chill Before The Winter Came - Elvis Costello - Secret, Profane & Sugarcane - Elvis Costello

Angel In The Snow - Elliott Smith - New Moon - Elliot Smith

Ghost in the Snow - Damien Jurado - Ghost of David – Damien Jurado

Winterlicht - Raymond Van Het Groenewoud - Een jongen uit Schaarbeek -  Van Het Groenewoud

De Winter - Boudewijn de Groot - Het Eiland In De Verte -  Nijgh, De Groot

Ashes in winter light - Elysian Fields - The Afterlife - Jennifer Charles, Oren Bloedow

Faded From The Winter - Iron And Wine - The Creek Drank The Cradle - Sam Beam

White Winter Hymnal - Fleet Foxes - Fleet Foxes - Robin Pecknold

January Hymn - The Decemberists - The King Is Dead – Colin Meloy

Dead Of Winter - Eels - Electro-Shock Blues – Mark Oliver Everett

January Wedding - The Avett Brothers - I And Love And You - Scott Avett, Seth Avett

Winter Road - Bill Callahan - Dream River - Bill Callahan

Winterlude - Bob Dylan - New Morning - Bob Dylan

elysianfields.jpg

Bonus Tracks 

Song For A Winter's Night - Gordon Lightfoot - The Way I Feel - Gordon Lightfoot

Ten Degrees And Getting Colder - Nanci Griffith - Other Voices, Other Rooms – Gordon Lightfoot

A Hazy Shade Of Winter - Simon & Garfunkel - Bookends – Paul Simon

Cold Wind - Spirit - Clear - Jay Ferguson

Fall Breaks And Back To Winter - The Beach Boys - Smiley Smile - Brian Wilson

Winter Night - Scott Walker - Scott 3 – Scott Walker

Winter Lady - Leonard Cohen - Songs Of Leonard Cohen - Leonard Cohen

Winter Song - Nico - Chelsea Girl - John Cale

Winter is Blue - Vashti Bunyan - Just Another Diamond Day - Vashti Bunyan

Wintertime Love - The Doors - Waiting For The Sun – The Doors

Time Will Bring You Winter - Richard Hawley - Standing At The Sky's Edge - Richard Hawley

Winter in the Hamptons - Josh Rouse - Josh Rouse - Rouse, Tashian

Winter Song - The Head And The Heart - The Head And The Heart

Winter's Come And Gone - Gillian Welch - Hell Among The Yearlings - Gillian Welch, David Rawlings

Winter Is Gone - John Renbourn - John Renbourn – Peter Attwood

bob-dylan-new-morning.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski
Afbeeldingen: Hiroshige, Jesse Sykes, Bettye Lavette, Elysian Fields, Bob Dylan

09-10-13

DE MAN ACHTER HET LOKET

IMG_4188.JPG

Vorige zaterdag dacht ik onwillekeurig terug aan een essay van Stefan Hertmans over de woordenloosheid, getiteld ‘Een wak in het spreken’. Niet dat ik er mij nog veel van herinnerde, er zijn sinds 1993 al zoveel - meestal overbodige - woorden door me heen gegaan dat ik er, opstandig als ik vaak ben, nagenoeg sprakeloos van ben geworden. Nee, ik wil het hier en nu niet hebben over de poel des verderfs die ‘Vlaamse literatuur’ wordt genoemd (waarop Hertmans een uitzondering blijft). Ik wil het hier en nu hebben over het dagelijks leven in de hoofdstad van het Koninkrijk.

Aan een van de twee open loketten in het Centraal Station te Brussel, hoofdstad van Europa, wilde ik na enig tevergeefs zoeken naar een open krantenwinkel, een kaartje kopen voor de trein naar Antwerpen, cultuurhoofdstad van Europa in 1993, naar aanleiding waarvan Stefan Hertmans het hierboven genoemde essay  schreef. Eerst was ik door de opgefriste lange gang gelopen die het metrostation met de laatste nachtmerrie van Baron Horta verbindt: wat een herademing! Die schoonmaakbeurt werd al zo’n dertig jaar aangekondigd. De gang stonk al die jaren al niet alleen naar faeces en urine: je was nooit zeker of je wel levend de uitgang zou bereiken. Waarom er zo werd getalmd weten alleen enkele hooggeplaatste notabelen, die wellicht verkiezen om te zwijgen, een beetje zoals Bartleby the scrivener; alleszins werd er over getwist door aannemers, dorpspolitici, notarissen, advocaten, hamburgerverkopers, poetspersoneel, daklozenverenigingen, de negentien Brusselse burgemeesters en een onoverzichtelijk aantal schepenen, de Brusselse gewestregering, de COCOF en de VGC, Infrabel, de Waalse regering, de Vlaamse Overheid, de NVA-Brussel, het Vlaams Belang, FDF, diverse bouwpromoteren, de Vlaamse minister-president en zijn regering, de federale regering en het Koningshuis. Maar goed, de gang is schoongemaakt en opgefleurd. In het station zelf echter stinkt het nog altijd naar urine, wat niet zo verwonderlijk is: er is maar een wc en dat is zo goed als altijd gesloten. De winkels in de vrij recent geopende Horta-galerij zijn ook bijna allemaal dicht, of bankroet, dat kan ook.

Na enig aanschuiven in de kortste van de twee rijen - een zestal loketten waren gesloten - was het mijn beurt. De man achter het loket bleek me niet meteen te zien of te horen. Had ik geen stem meer, was ik sprakeloos geworden? Dat zou dan slecht aflopen want ik was op weg om een radioprogramma te gaan presenteren. Na enkele seconden drong het tot me door dat de loketpersoon zelf geen stem had, en ook geen ogen. Hij tikte iets in in zijn computer, en op bijna miraculeuze wijze zag ik vervolgens een kaartje door de gleuf in het beroete glas tussen ons me toegeschoven worden. De man echter keek me niet aan en zei niets. Het verschuldigde bedrag verscheen op het scherm van het betaalapparaat. Voor ik vertrok zei ik nog ‘dank u’ tegen de man zijn linkeroor en voegde er ‘tot ziens, nog een prettige dag’ aan toe. Ik wist natuurlijk wel dat dat geen zin had: de man had er al van in het begin de voorkeur aan gegeven me volstrekt te negeren. Maar waarom?


Later, toen ik in de trein, die met ongeveer een half uur vertraging in Antwerpen zou aankomen, maar dat is een detail, mijn kaartje moest tonen meende ik het te begrijpen. Het ‘weekendticket’ was in het Frans opgesteld. Daar lig ik in normale omstandigheden niet van wakker. Ik ben geen flamingant, noem mezelf ook geen Vlaming maar een Belg en zo. In een situatie als deze lig ik er echter wel van wakker, want het gaat om bewuste vijandigheid. Waarop berust die vijandigheid, en waar leidt ze toe? Heeft een loketbediende het recht om een klant op die manier te behandelen? Te doen alsof je niet bestaat, je tot een sprakeloze paria te herleiden, alleen vanwege je taal? En ik spreek dan ook nog een beetje Nederlands, geen Vloms zoals in comedyshows allerhande op televisie. Daar is toch niets mis mee? Het Nederlands is een van de belangrijkste talen van Europa. Het Nederlands is een bijzonder mooie taal, net zo mooi als het Frans of het Engels of het Hongaars, of welke taal dan ook. Bovendien heeft de man mij niet gezegd dat hij geen Nederlands verstaat (wat een vereiste is in zijn functie).

Het is erg, zeggen de mensen dan. Maar het is niet alleen erg. Het is verontrustend. Je wordt sprakeloos van zulke toestanden. Misschien vind je dat het een detail is? Ik niet. Het is geen detail. Het is een symptoom. In een land waar vrouwen met een hoofddoek vaak worden gehaat en van de arbeidsmarkt uitgesloten, zelfs als ze vriendelijk zijn en drie talen spreken, vindt men het onbeschoft gedrag van bedienden die sommige burgers als paria, als onzichtbare behandelen normaal.

"... de woordenloosheid als een noodlot. Dit lot te ondergaan is het laatste restant van heldhaftigheid, van het lot van de antieke held, een lot dat is ondergedoken in een aan woordzwendel stervende beschaving, in de enige vorm van antwoord die haar overbleef: de stilte als een ruimte waarin geschiedenis over zichzelf mediteert."

...

 

Nu wil ik tot slot wel een ding heel duidelijk stellen: dit gaat niet over dé Franstaligen of dé ambtenaren, of dé Belgische spoorwegen. Dit gaat over symptomatisch gedrag van een enkeling en het gaat eveneens over de teloorgang van onze instellingen en onze openbare ruimte.

...

Foto: Martin Pulaski, Brussel, 19 september 2013. 
Citaat Stefan Hertmans, uit: Vertoog en Literatuur, Cahier 2, Woordenloosheid, "Een wak in het spreken". 

16-04-06

JOE IS DOOD


Joe is dood, een jongen van zeventien. Vermoord in het Centraal Station hier in Brussel, op vijf minuten van de plek waar ik werk. Een uur na de moord was ik geheel toevallig in dat zelfde station. Er was niets meer te zien. Business as usual. Ik heb het pas de dag nadien in de krant gelezen. Een jongen van zeventien. De mooiste leeftijd, nog zoveel onvervulde dromen. Dit maakt me sprakeloos. Ik lig er al een paar nachten wakker van. Ik wil er over schrijven. Ik wil nadenken over oplossingen. Praten met mensen. We moeten met elkaar spreken. Een van de weinig aangename eigenschappen van Brussel is dat het een multiculturele stad is. Warschau is ook ooit een multiculturele stad geweest. De nazi’s hadden daar echter andere gedachten over. Nu is er van die veelzijdige wereld niets meer over in Warschau. Moet dit in Brussel ook gebeuren? Dat wil ik niet. Ik zie de Vlaams Blokkers al klaar staan met hun boeventronies en hun goedkope slogans, in het Frans. Want in Brussel proberen ze het in het Frans. Maar de gasten die Joe hebben vermoord spelen met vuur. Ze steken een jongen vol toekomst en dromen en mogelijkheden dood voor een iPod. Maar ze doen nog veel meer. Ze maken een samenleving kapot. Als hier een burgeroorlog komt, wat niet onmogelijk is, zijn zij mee verantwoordelijk. Ik ben zelf ook al meermaals beroofd, overvallen, met messen bedreigd en in het hospitaal geklopt. In 1997 was het het ergst. Op een zonnige avond in juni, vlakbij de Beurs. Gebroken neus, tanden kapotgeslagen, zware hersenschudding, hematoom. Voor tweeduizend frank. Sindsdien loop ik nooit meer echt gerust op straat. Maar meestal denk ik er niet aan. Een jongen van 17 neersteken voor een mp3s-speler? Kan het nog erger? Wat kunnen we doen?

Ik vind het erg dat dit waarschijnlijk mijn laatste notitie is tot 2 mei, dan ben ik terug. Ik vlucht niet weg. Als ik terugben wil ik iets doen, nadenken over oplossingen. Geen racisme, dat heeft geen zin. Iets anders, iets constructiefs is nodig. We moeten deze stad opnieuw uitvinden. De manier waarop we met elkaar omgaan, met elkaar spreken.

Ik leef mee met de ouders, de familie, de vrienden van Joe en ik wens ze veel moed en sereniteit.