05-11-16

ZERO DE CONDUITE: WILD LIFE

aguirre-19.jpg

Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor allen en voor niemand. Uniek in het universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Wie heeft nooit verlangd naar een wild leven? Wild in elke betekenis van het woord. Ik denk dat we in ons hart allemaal wild zijn, wat David Lynch en Sigmund Freud heel goed weten/wisten. De ene mens is al wilder dan de andere. Een edele wilde of een verschrikkelijke wilde – en alles daartussen. Cultuur en beschaving zijn dunne lagen, waaronder de geordende chaos heerst. Vaker dan ons lief is krijgt onze wildheid de bovenhand, onze woestheid, ons geweld, onze buitensporige verlangens. We verlangen naar rust en vrede maar verzetten ons tegen conformisme, wetten, taboes. Al van bij de geboorte trekt de wildernis ons aan. Maar zij blijft voor de meesten van ons een lokroep, een mysterieuze, angstaanjagende duisternis in een zee van verblindend licht.

Vaak stellen we ons tevreden met een gesymboliseerde wildheid, zoals die ons in films, romans, liedjes wordt aangereikt. Maar lang niet altijd. Heel wat van de zangers, zangeressen en muzikanten die vanavond aan bod komen hebben op zijn minst voor een deel een wild leven geleid. Zij begaven zich naar de overzijde, de donkere kant van de stad, zij kozen voor een ‘walk on the wild side’, om het met een titel van een roman van Nelson Algren en van een lied van Lou Reed te zeggen.

Veel luisterplezier!

nekocase_wide.jpg

Walk On The Wild Side - Transformer - Lou Reed

Teenage Wildlife - Scary Monsters (And Super Creeps) - David Bowie

Wild Roses - Through The Devil Softly - Hope Sandoval & The Warm Inventions

Wild Sea - 60 Watt Silver Lining - Mark Eitzel

Where The Wild Roses Grow – Murder Ballads - Nick Cave & The Bad Seeds

Wild Is The Wind - Nina Simone At Town Hall - Nina Simone

Any Day NoW (My Wild Beautiful Bird) - The Look Of Love: Burt Bacharach Collection - Chuck Jackson

Runaway Child, Running Wild - Cloud Nine - The Temptations

Wild Night - Tupelo Honey - Van Morrison

Go Wild In The Country - See Jungle! See Jungle! Go Join Your Gang, Yeah, City All Over! Go Ape Crazy! - Bow Wow Wow

Animal Wild - Happy Come Home - Victoria Williams

Wild Sky Revelry - Travels in the Dustland - The Walkabouts

Wild Creatures - The Worse Things Get, The Harder I Fight, The Harder I Fight, The More I Love You - Neko Case

Running Wild - Waiting For The Moon - Tindersticks

Wild Flowers - Gold - Ryan Adams

Wild Horses - Burrito De Luxe - The Flying Burrito Brothers

Wild Billy's Circus Story - The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle - Bruce Springsteen

Frank's Wild Years - Swordfishtrombones - Tom Waits

Wild Ox Moan - Giant Step & De Ole Folks At Home - Taj Mahal

Wild Life - Trout Mask Replica - Captain Beefheart & The Magic Band

Wild Cat Loose in Town - Bird Call! - The Trashmen

Wild Wild Party - The Best Of Charlie Feathers - Charlie Feathers

Real Wild Child - The Golden Age Of American Rock & Roll - Vol 6 – Ivan (Jerry Allison / The Crickets)

I'm Wild About You Baby - His Blues: 1947-1959 - Lightnin' Hopkins

Wild Thing - From Nowhere - The Troggs

Born To Be Wild - Easy Rider - Steppenwolf

My Wild Love - Waiting For The Sun (40th Anniversary Mixes) - The Doors

Wild Honey - Wild Honey - The Beach Boys

Wild Country - Hollywood Dream - Thunderclap Newman

Wildwood Boys - The Long Riders: Original Motion Picture Soundtrack - Ry Cooder


bow-wow-wow2-jpg.jpg

Bonus tracks (op eigen risico beluisteren):

Wild Love - Chris Isaak - Chris Isaak

Wild Ride - This Time - Dwight Yoakam

Wild Old Dog - American Kid - Patty Griffin

You're Running Wild - Elite Hotel - Emmylou Harris & Rodney Crowell

Wild John - Pickin' And Fiddlin' - The Dillards

Born To Be Wild - Juke Joint Boogie - Jimmie Skinner

Mary Of The Wild Moor - The Christian Life - The Louvin Brothers

The Wild Side Of Life - Riding That Midnight Train - The Stanley Brothers

Wild Bill Jones - His Folkways Years 1963-1968 [Disc 1] - Dock Boggs

My Lady’s A Wild Flying Dove - Ramblin’ Boy - Tom Paxton

All The Wild Horses - Trouble - Ray LaMontagne

Little Wild One (No. 5) - The Best Of Marshall Crenshaw - Marshall Crenshaw

Something Wild – Perfectly Good Guitar – John Hiatt

mickey-one 1.jpg

Research, techniek en presentatie: Martin Pulaski
Afbeeldingen: Aguirre, der Zorn Gottes (Werner Herzog); Neko Case; Bow Wow Wow; Mickey One (Arthur Penn).

17-03-16

MET HET OOG OP VORST, BRUSSEL, BELGIË

IMG_9928.JPG

Je vroeg me hoe het met me gaat. Als ik door het raam van mijn werkkamer kijk zie ik rechts van me Altitude 100, in Vorst. Vorst... Nog niet zo lang geleden dacht ik bij de naam van die Brusselse deelgemeente onwillekeurig aan onvergetelijke concerten: the Who, Bob Marley & the Wailers, Neil Young, Talking Heads, Bob Dylan. Nu echter ziet mijn geestesoog meteen een beeld van zwaar bewapende en gemaskerde soldaten op een dak, het geweer in de aanslag. Shoot To Kill. Wie had dit tien, vijf jaar geleden kunnen denken? Zelfs vorig jaar, na de aanslag op Charlie Hebdo? Wat is er met België, met Brussel gebeurd? What’s happening, brother? What’s going on? Ik hoor de stem van Marvin Gaye, maar vandaag biedt ze geen troost.

Een soort van ‘vaderlandse trots’ – waarmee ik iets helemaal anders dan nationalisme bedoel - is in dit land haast ondenkbaar geworden. Je land is verbrokkeld, versplinterd, zijn inwoners zijn wanhopig, onverschillig, lethargisch. Of zo lijkt het toch vaak. Gelooft nog iemand dat de diversiteit, de schat aan invloeden van bevolkingsgroepen die ons uit de vier windstreken tegemoet komen, onze gemeenschappelijke cultuur zou kunnen verrijken? Nochtans hebben wij zo’n mooie leuze: eendracht maakt macht / l’union fait la force. Hoewel ik ‘macht’ liever zou vervangen door ‘solidariteit’ of ‘democratie’. Gelooft iemand nog in die eendracht? Ik heb niet de indruk. Jarenlang hebben zowel Vlaamse nationalisten als Franstalige taalpuristen het streven naar een gemeenschappelijke culturele identiteit tegengewerkt. Ze hebben er alles voor gedaan om dat ‘eenheidsideaal’ te bestrijden, belachelijk te maken. Het werd ouderwets, voorbijgestreefd, inefficiënt genoemd. Een kleine groep fanatici van ‘nationalisten’ heeft hard (of is het ‘noest’?) gewerkt. Hun aanhoudende strijd voor een eigen volk, een eigen stuk grond heeft resultaten geboekt. Egoïsme en haat zijn aanstekelijk. Kortzichtigheid is van alle tijden. Het ziet er werkelijk naar uit dat het separatisme, de ideologie van het ‘eigen volk eerst’, het heeft gehaald. Een ideologie die de richting ingeslagen is van een almaar grotere verschraling, op elk gebied. Verwarring, domheid, platheid, vijandigheid, intolerantie steken overal de kop op, meest van al op televisie en in de fora. Alles wat uit de band springt wordt met argusogen bekeken. Het ‘andere’ en ‘de vreemdeling’ worden verafschuwd. De ‘vluchteling’ wordt gevreesd, opgesloten, bestolen.

De Belgische identiteit is een niet te verwezenlijken utopie geworden. ‘Schone kunsten’ zijn er voor een elite. Voor de massa is er VTM en RTL en erger. Voor het Vlaamse volk is er ‘Het Laatste Nieuws’ en moord en doodslag; de schone zielen dromen weg bij de culturele en culinaire bijlagen van de ‘kwaliteitskranten’. Bijna iedereen vindt het normaal dat we in aparte werelden leven.
België heeft geen eigen gezicht. Pralines, wafels, chocolade, wielrenners, Rode Duivels, taalstrijd en nu jihadi’s. Veel meer weten buitenlanders over ons niet. Nee, van België is niets terechtgekomen.
Wat nu gedaan?

En Brussel? Brussel, hoofdstad van dit land en van Europa, wordt vooral door zowat iedereen gehaat. Het is een olievlek, zeggen de mensen. Een oord des verderfs. Misdaad en terrorisme tieren er welig. Het nieuwe onkruid. De Vlamingen zijn bang voor Brussel en de Walen voelen zich er niet thuis. Iedereen die het zich kan veroorloven vertrekt naar de rand of verder. Dat proces is al lang aan de gang. Vanaf de jaren zeventig zijn hele wijken leeg komen te staan. Daar kregen gangsters, afpersers, corrupte politici en politiecommissarissen vrij spel. Daar maakte eendracht wel macht. Daar bevond zich de val voor immigranten die nergens anders welkom waren. Daar ontstonden de getto’s. Terwijl andere Europese steden, denk aan Kopenhagen, Stockholm, Amsterdam, Berlijn, zich vernieuwden, open en speelse plekken werden, werd Brussel een – bewust gecreëerde - ruïne. Met de Grote Markt, de Zavel en de Louizalaan voor de toeristen en de Dansaertstraat voor de vooruitstrevende shoppers. Ach, ach, ach.

En nu kijk ik door het raam en zie daar Altitude 100 in de mist liggen. De terreur van het geld, van de bankiers en van de onverschilligheid zal niet blijven duren. Over tien jaar is ook Brussel een welvarende, speelse en innovatieve stad. Ik geloof dat echt. Ik zie het in de cafés waar jonge mensen zitten te praten en na te denken en plannen te smeden. Revolutie, de vreedzame variant, hangt op zulke plekken in de lucht. Daar geloof ik in. Maar België? Dat weet ik werkelijk niet.

[Uiteraard komt hier nog een vervolg op. Het leven in de hoofdstad is niet alleen maar kommer en kwel. De innovatie is al volop bezig. Er worden bewonderenswaardige initiatieven genomen. Meestal gaan die van individuen en kleine groepjes uit. Jammer genoeg krijgen zulke projecten te weinig aandacht. En het gaat ook traag. Op de tijd die uitgetrokken wordt om de Anspachlaan te verfraaien wordt in China een nieuwe miljoenenstad gebouwd.]

IMG_9957.JPG

Foto's: Martin Pulaski, Vorst, 2014.

 

01-08-14

CAT POWER EN DAVID CROSBY IN LUCCA

 IMG_9110.JPG

In Lucca zag ik in de straten en op pleinen affiches van onder meer David Crosby en Cat Power, aankondigingen voor optredens van deze muzikanten in het Teatro del Giglio. Dat deed wat vreemd aan: het beeld dat ik van Italië, van Toscane, van Lucca heb is er een dat voorbijgestreefd is. Lucca is in mijn verbeelding nog altijd een stad van Romaanse gebouwen, kerken, torens, palazzo’s, stijlvolle winkels, lekkere trattoria’s en osteria’s, een oord waar romantische dichters als Percy Shelley, Lord Byron en Elizabeth Barrett Browning thuis zijn. Rock & roll vloekt daarmee. Of vloekte ermee in mijn hoofd. Maar de wereld in mijn hoofd en de echte wereld verwijderen zich vliegensvlug van elkaar. In de echte wereld is popmuziek een vulgaire koopwaar geworden, een massaconsumptiemiddel, al lang geen voedsel meer voor de ziel en de geest; men gaat naar popconcerten voor de decibels, voor de seks, voor de sensatie, voor alles wat hype en hyper is, men gaat er naartoe omdat men denkt dat het zo hoort. In mijn hoofd is popmuziek (of rock & roll) nog steeds revolutionair, opwindend, erotisch, in mijn hoofd behoort de muziek van artiesten als David Crosby en Chan Marshall aan het ritme van de ziel. Ik weet dat dat enigszins romantisch klinkt en wereldvreemd is. Maar ik verkies als een vreemde in de wereld rond te dwalen, liever dan als iemand die toebehoort aan een wereld die van zichzelf vervreemd is, die uit zijn as is, liever romantisch dan realistisch als de realiteit zo ziek en de toestand zo hopeloos is.
IMG_9108.JPG

Als ik naar de foto’s op de posters kijk zie ik de artiesten al op het podium staan. David Crosby met zijn twaalfsnarige gitaar; ik zie zijn oude ogen die veel hebben gezien, op zee, en in de steden, ik hoor zijn harmonieuze stem, ik hoor zijn songs weerklinken in de concertzaal, oude van the Byrds, van Crosby, Stills, Nash & Young, solowerk van vroeger en nu. Ik verlies mezelf in een droom als ik hem het wonderlijke ‘Laughing’ hoor zingen.
Ook zie ik de lieftallige, stijlvolle, wat spastisch bewegende Cat Power voor me, haar niet zo toonvaste maar sensuele en expressieve stem raakt me meteen diep, ik hoor haar eigen liederen, die van Bob Dylan, van al haar helden en heldinnen… Ik besef dat zij zich daar op het podium in haar eigen wereld bevindt en dat ze mij daar ook even aantreft. Ja, David Crosby en Cat Power geven vonkjes van hun ziel door aan die van mij. All in a dream… Het is niet nodig dat ik hen nog in werkelijkheid zie performen. Het beeld dat ik me van hun kunst vorm volstaat voor mij, denk ik nu.  Hun concerten daar in Lucca waren voortreffelijk, ook al vindt dat van Crosby pas in december plaats.

...

Foto's: Martin Pulaski, Lucca, juli 2014.

25-01-14

ZERO DE CONDUITE: AARDE

ALLEN GINSBERG.jpg

Vandaag is er van zes tot acht uitzonderlijk een uitzending van zéro de conduite. Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. In normale omstandigheden elke eerste zaterdag van de maand (nu dus niet), van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel bij de zeeduivel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.
Volgende zaterdag, 1 februari, is er geen uitzending.

Vanavond worden het liederen over de aarde,” third stone from the sun”, aldus Jimi Hendrix. Al is de aarde niet altijd het onderwerp, soms alleen maar decor, achtergrond, iets groots om iets kleins mee te vergelijken. Liederen over ecologie, geschreven vanuit het besef dat onze planeet wordt vernietigd, wat al in de jaren zestig bij de hippies sterk aanwezig was, denk maar aan hun slogans, “back to the country, “back to the garden”, “back to mother earth”, besef dat nu nog veel acuter is geworden.
Deze songs zijn echter niet allemaal klaagzangen of aanklachten; vaak wordt de aarde, wordt de natuur bezongen en bejubeld. Soms is de aarde een eenzame bol, even eenzaam als de cabine in het ruimteschip van David Bowie. Een enkele keer is ‘onze’ planeet een metafoor voor de dagelijkse sleur, zoals in the Daily Planet van Arthur Lee en Love.

Vreemd genoeg zijn – naar mijn bevinding – de popsongs over de aarde vrij schaars, zeker als je hun aantal vergelijkt met dat van die over de veiligheid van huis en thuis. Bestaat er bij veel songschrijvers dan toch een soort atavistische schrik voor moeder aarde, die misschien ook wel een angst is voor de oermoeder, bron van alle leven?

Hoe het ook zij: ik denk dat mijn selectie een mooi en soms ook ontluisterend sfeerbeeld geeft van het leven hier op aarde, de aarde op mensenmaat. Ja, dit is inderdaad weer een programma in de reeks ‘sferen’.

Veel luisterplezier.

TAPESTRY.jpg

Welcome To Earth - Robyn Hitchcock - Spooked

My Last Days On Earth - Bill Monroe & His Blue Grass Boys – Anthology

Space Oddity - David Bowie - Space Oddity

“Planet earth is blue
And there’s nothing I can do…”

Back To Earth - Ravi Shankar - Chappaqua

Turn Into Earth - The Yardbirds - Roger The Engineer

The Earth Is Broken - Tim Buckley - Dream Letter (Live In London 1968)

Not To Touch The Earth - The Doors - Waiting For The Sun

Earth Blues - Jimi Hendrix - First Rays Of The New Rising Sun

You Make Your Own Heaven And Hell Right Here On Earth - The Temptations - Psychedelic Shack

Mercy Mercy Me (The Ecology) - Marvin Gaye - What's Going On

“Oh mercy, mercy me

Ah things ain't what they used to be

What about this overcrowded land

How much more abuse from man can she stand?”

Earth And Water Song - Humble Pie - Humble Pie

Ol' Mother Earth - Tony Joe White - Homemade Ice Cream

Falling Off The Face Of The Earth - Neil Young - Prairie Wind

I Feel The Earth Move - Carole King - Tapestry

Earth Angel (Will You Be Mine) - The Penguins - Golden Age Of American Rock & Roll  Vol 1

Mother Earth - Memphis Slim – Memphis Slim (Chess, 1961)

Earthwords - John Hartford - Earthwords And Music

Paradise  - John Prine - John Prine

Garden Of Eden - New Riders Of The Purple Sage - New Riders Of The Purple Sage

California Earthquake - Mama Cass Elliot - Dream A Little Dream Of Me: The Music Of Mama Cass Elliot

Hungry Planet - The Byrds - (Untitled)


“I'm a hungry planet

I had the bluest seas

Oh, the people kept choppin' down

All my finest trees

Poisonin' my oxygen

Diggin' into my skin

Takin' more out of my good earth

Than they'll ever put back in”

 

Salt Of The Earth - The Rolling Stones - Beggars Banquet

The Daily Planet – Love - Forever Changes

Never Turn Your Back On Mother Earth - Neko Case - Middle Cyclone

Earth Died Screaming - Tom Waits - Bone Machine

Petrified Forest - Captain Beefheart - Lick My Decals Off, Baby

Greatest Show On Earth - The Felice Brothers - The Felice Brothers

Same Brown Earth - Latin Playboys - El Cancionero: Mas Y Mas (1992 - 1996)

Ends Of The Earth -  Lord Huron - Lonsome Dreams

The Good Earth - The Feelies - The Good Earth

The Earth Is In The Sky - Tom Verlaine - Songs And Other Things

Mother Of Earth - The Gun Club - Miami

Humans From Earth - T-Bone Burnett - The Criminal Under My Own Hat (1992)

The Garden Of Earthly Delights - The United States Of America - The United States Of America

Earth Same Breath - Kendra Smith - The Guild of Temporal Adventurers

The Colour Of The Earth - PJ Harvey - Let England Shake

 

lick-my-decals-off-baby.jpg

Research & presentatie: Martin Pulaski

07-01-14

IK HERINNER ME PHIL EVERLY

everlybrothers.jpg

Herinner ik me Phil Everly? Eigenlijk niet. Hoewel hij enkele mooie langspeelplaten heeft gemaakt, waaronder ‘Star Spangled Springer’ uit 1973, kan ik hem maar met moeite los zien of horen van zijn oudere broer Don. Vaak hebben journalisten het over de vele ruzies tussen de broers, zelfs Paul Simon kan het niet laten in zijn artikel in Rolling Stone. Maar vormen die ruzies niet de noodzakelijke keerzijde van de onmogelijke harmonie van de broers? Zijn ze er bovendien niet helemaal aan ondergeschikt? Voor mij wel; ik heb er zelden aan gedacht, waarschijnlijk omdat ik me die niet kon voorstellen, betoverd als ik was door hun hemelse stemmen.

Wat dat laatste betreft. Ik geloof dat het Georges Bataille was die het betreurde dat we zo vaak moeten terugvallen op religieuze concepten om het over schoonheid te hebben. Dat is zo en ik betreur het zelf ook. Misschien zou het beter zijn mocht ik er het zwijgen toe doen.

1961. Ik zal ongeveer tien zijn geweest, misschien ook wat ouder. Een van de eerste singles die mijn vader voor me meebracht, grijsgedraaid op de jukebox van zijn stamcafé de Metropole, was "Lucille / So Sad (To Watch Good Love Go Bad)" van the Everly Brothers. Hoewel ik hem al lang niet meer in mijn bezit heb herinner ik mij het vuurrode Warner Brothers-label nog. Dat plaatje was het begin van een levenslange liefdesgeschiedenis. In die periode begon ik meer en meer naar de radio te luisteren, gefascineerd, vaak met sneller kloppend hart. Zoals mijn oudere broer hield ik van Elvis, Eddie Cochran, Fats Domino, Connie Francis en nu ook The Everly Brothers. In de vroege jaren zestig zat ik iedere zondagmiddag bij de radio als Guus Janssen Jr. zijn “Tiener Topper Tijd" presenteerde. Veel Duitse kitsch maar ook uitstekende rock & roll; sommige liedjes zijn me bijgebleven, zeker die van Don en Phil, met als uitschieters uit die periode ‘Since You Broke My Heart’, een droef en tegelijk opzwepend nummer, ‘Crying In The Rain’ en ‘Temptation. Zelfs het sentimentele ‘Let It Be Me’ oversteeg de zoeterigheid van andere versies.

Vanaf 1964, door toedoen van onder meer the Beatles, the Rolling Stones en the Kinks, vergat ik de broers een beetje. Maar soms doken ze nog wel eens op, zoals met ‘Gone, Gone, Gone’, ‘The Price Of Love’ en ‘Love is Strange’. Pas veel later zou ik van dat laatste de geweldige originele versie – pure seks - door Mickey & Sylvia horen.

De broers kregen eindelijk weer enige erkenning – tot dan werden ze samen met the Beach Boys in het nostalgiehoekje gestopt - toen Simon & Garfunkel hun ‘Bye Bye Love’ coverden voor ‘Bridge Over Troubled Water’, verschenen in januari 1970. Net zoals Rick Nelson en Carole King werden ze daarna ook omarmd door de Love Generation en het 'langharig werkschuw tuig'.

 
Everly-Brothers-boudleaux.jpg

De Everly Brothers maakten niet alleen uitstekende singles, sommige van hun elpees zijn voor mij werkelijk onmisbaar geworden, al heb ik die pas jaren na hun verschijnen in hun geheel kunnen beluisteren. Ik denk vooral aan 'Songs Our Daddy Taught Us' (1958), ‘The Everly Brothers Sing Great Country Hits’ (1963), ‘Gone Gone Gone’ (1965), ‘Two Yanks In England’ (1966, met enkele nummers die the Hollies, altijd al grote fans, voor hen schreven), ‘Stories We Can Tell’ (1972) en vooral ‘Roots’ (1968). Ja, 'Roots' is hun hoogtepunt, een album dat mee aan de basis lag van wat al gauw country-rock zou worden genoemd. Ik ga er hier niet dieper op in: elders op hoochiekoochie vind je er meer over.

everly-brothers.jpg

Don en Phil Everly zijn voor mij altijd de beste broers geweest, hun samenzang de mooiste samenzang. Harmonieuzer nog dan die van de andere zingende broers, de Louvins, de Stanleys, en intenser dan de  harmonie van the Hollies en the Beatles (zij het dat hun songs wat minder ingenieus zijn dan die van Lennon en McCartney, hoewel hun reguliere songschrijversduo Felice en Boudleaux Bryant ook niet mag onderschat worden). Nu ja, hun invloed op zowat iedereen die van enige muzikale (en vocale) betekenis is in de geschiedenis van de popmuziek is gekend.

En nu is Phil Everly dood... Het jaar is nog maar net begonnen. Goodbye baby boy Phil.

02-11-13

ZERO DE CONDUITE: MAANLIEDEREN

 

Nilsson-Schmilsson.jpg

Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel bij de mosselen! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vandaag Allerzielen, het feest van de doden of “een dag van gebed voor allen die uit dit leven zijn heengegaan en nog niet voor altijd bij de Heer zijn”. Aangezien ik ervan uitga dat van allen die zijn heengegaan er nog steeds niemand bij de Heer is, zal ik in deze aflevering van Zéro de conduite dan ook geen gebeden aan bod laten komen, of indien wel dan toch alleen maar aardse. Bijvoorbeeld gebeden voor de vrouw, de maangodin, aldus Robert Graves in zijn boek “The White Goddess”. Het toeval wil immers dat de liederen vanavond allemaal over de maan gaan. Een dankbaar thema, maar zoals wel vaker met ‘rijke’ thema’s is het vreselijk moeilijk om een selectie te maken. Er bestaan duizenden songs over de maan, die voor het nuchtere oog weinig opzienbarende rond de aarde draaiende bol. En zoals ook wel vaker heb ik me voor deze keuze, die eigenlijk geen keuze is, laten leiden door mijn gevoel, mijn intuïtie. De maan zal me daar zeer waarschijnlijk bij geholpen hebben.

 

parallelograms_linda_perhacs_large.jpg

Moon River (Johnny Mercer-Henry Mancini) - Victoria Williams -  Sings Some Ol' Songs – 2002

The Moon's A Harsh Mistress - The Walker Brothers - If You Could Hear Me Now – 1975

The Moonbeam Song - Harry Nilsson - Nilsson Schmilsson – 1971

I Wish I Was The Moon - Neko Case – Blacklisted - 2002

Child Of The Moon - The Rolling Stones      - Single B-side - 1968

The Moon Is Rising (Jimmie Reed) - The Pretty Things -The Pretty Things - 1965

Moonlight Drive - The Doors - Strange Days - 1967

Full Moon Hot Sun - Captain Beefheart - Unconditionally Guaranteed - 1974

Bad Moon Rising - Creedence Clearwater Revival - Green River - 1969

Spanish Moon -  Little Feat - Feats Don't Fail Me Now - 1974

Moon, Turn The Tides...Gently, Gently - The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland - 1968

The Moon Struck One - The Band – Cahoots - 1972

Kiko And The Lavender Moon - Los Lobos – Kiko  - 1992

Drunk On The Moon - Tom Waits - The Heart Of Saturday Night - 1974

Waiting For The Moon – Tindersticks - Waiting For The Moon  - 2003

Coral Moon - John Cale - The Island Years - 1996

Fly Me To The Moon - Astrud Gilberto - The Shadow Of Your Smile - 1965

Moons And Cattails - Linda Perhacs – Parallelograms - 1970

Moondance - Van Morrison – Moondance - 1970

The Moon - Cat Power - The Greatest - 2006

Cowboy On The Moon – Lambchop - I Hope You're Sitting Down - 1994

Shadow On A Harvest Moon - Everything But The Girl – Idlewild - 1988

Old Yellow Moon - Emmylou Harris & Rodney Crowell - Old Yellow Moon - 2013

Runways Of The Moon – Muleskinner - A Potpourri of Bluegrass Jam - 1974

Silver Moon - Michael Nesmith - Loose Salute - 1970

Full Moon Full Of Love - k.d. lang - Absolute Torch And Twang - 1989

Howlin' At The Moon - George Jones - George Jones Salutes Hank Williams - 1960

Southern Moon - The Louvin Brothers - A Tribute To The Delmore Brothers - 1960

Blue Moon Of Kentucky  - Bill Monroe - Bill Monroe Anthology - 1947

Dark Moon - Bonnie Guitar - Early Girls, Vol. 1: Popsicles & Icicles – 1957

When My Blue Moon Turns To Gold Again - Elvis Presley - Elvis The Complete 50’s Masters - 1956

Blue Moon Revisited (A Song For Elvis) - Cowboy Junkies - Studio. - 1996

Eisenhower Moon - Jesse Sykes & The Sweet Hereafter Like, Love, Lust & The Open Halls Of The Soul - 2007

Moonshiner - Uncle Tupelo - March 16-20 1992 - 2003

Sister Moon - Gene Clark - Two Sides  To Every Story - 1977

doors strange days.jpg

Research & presentatie: Martin Pulaski

27-10-13

2013: 30 UITVERKOREN MUZIEKALBUMS

phosphorescent-muchacho.jpg


In strijd met mijn principes heb ik vandaag al een lijst gemaakt met de titels van mijn uitverkoren muziekalbums (elpees, cd’s) verschenen in 2013. Ik wil nooit vooruitlopen op een evenement: als ik al Pasen vier, vier ik het op de dag zelf en niet in januari; de winter begint voor mij op 21 december, niet meteen na de zomer. Kerstversieringen in oktober of november zijn volstrekt lachwekkend. Zo weiger ik oud te zijn als ik het gevoel heb dat ik nog jong ben, zelfs al is het verouderingsproces onontkoombaar en zijn de rimpels zichtbaar. 

Maar een mens moet ook soepel zijn en zijn principes soms aan de kant schuiven. Intuïtie en spontaniteit hebben ook hun rechten. De voorbije dagen stond muziek centraal in mijn leven, ik heb veel platen beluisterd, erover gelezen en gepraat. Er waren een aantal mooie concerten, waaronder het mooiste van het jaar, dat van tindersticks – en het beste moet misschien nog komen. In die sfeer zag me bijna verplicht om dit voorlopig overzicht te maken. De lijst is ook al een basis voor mijn jaaroverzicht in Zéro de conduite op 7 december (de dag nadat ik mijn sinterklaascadeaus heb gekregen). Ik heb de stellige indruk dat 2013 een uitstekend jaar was – en dus nog meer dan twee maanden is – voor populaire muziek, ook voor de minder populaire populaire muziek.

Goldfrapp-Tales-of-Us-2013.png

  1. Phosphorescent - Muchacho
  2. Goldfrapp - Tales Of Us
  3. Mazzy Star - Seasons of Your Day
  4. Guy Clark - My Favorite Picture Of You
  5. Volcano Choir – Repave
  6. Willard Grant Conspiracy - Ghost Republic
  7. Neko Case - The Worse Things Get, The Harder I Fight, The Harder I Fight, The More I Love You
  8. Bill Callahan - Dream River
  9. Mavis Staples - One True Vine
  10. Tindersticks – Across Six Leap Years
  11. Low - The Invisible Way
  12. Valerie June - Pushin' Against A Stone
  13. Jim James - Regions Of Light And Sound Of God
  14. Ohm - Yo La Tengo – Fade
  15. Ron Sexsmith - Forever Endeavour
  16. Iron & Wine - Ghost On Ghost
  17. Jason Isbell - Southeastern
  18. Emmylou Harris & Rodney Crowell - Old Yellow Moon
  19. Steve Earle & The Dukes (& Duchesses) - The Low Highway
  20. Elvis Costello & The Roots - Wise Up Ghost
  21. Van Dyke Parks - Songs Cycled
  22. The National - Trouble Will Find Me
  23. The Handsome Family – Wilderness
  24. Dawn McCarthy & Bonnie 'Prince' Billy - What The Brothers Sang
  25. Geva Alon - In The Morning Light
  26. She & Him - Volume 3
  27. Nick Cave & The Bad Seeds - Push The Sky Away
  28. David Bowie - The Next Day (Deluxe Edition)
  29. Lloyd Cole - Standards
  30. Eels - Wonderful, Glorious

mazzy-star.jpg
Mazzy Star (David Roback, Hope Sandoval)

11-10-13

DE FOTO VAN BOB DYLAN EN SARA NOZNIZSKY

bob & sara.jpg

Deze romantische foto van Bob Dylan en Sara Lownds vond ik onlangs via google terug. Ik had hem sinds mei 1975 niet meer gezien, maar herinnerde me hem goed. Dat kan moeilijk anders: van 1966 tot 1975 was hij altijd ergens op de achtergrond – en soms voorgrond – in mijn leven aanwezig. Ik weet niet wie de fotograaf is, heb het nooit geweten en vind het ook nu niet belangrijk. Niet omdat ik fotografen minacht of zo, integendeel, nee, maar dit is een ander verhaal. Een verhaal van herinneringen, van emoties, van het terugvinden van de verloren tijd, een beetje zoals bij Proust, inderdaad.

Ik heb hem destijds uit een tijdschrift geknipt, Teenbeat, Salut Les Copains, of nog een ander blad, en dan ingelijst. Het was de enige ingelijste foto die ik in die periode bezat. Ik knipte massa’s foto’s uit tijdschriften (waar ik verslingerd aan was), vooral van popsterren, met een voorkeur voor Brian Jones, the Small Faces, the Kinks, the Who en Jimi Hendrix. Daarnaast ook van half blote meisjes, vooral uit Lui – heel mooie kleurenfoto’s. Vervolgens knipte ik ze op maat zodat ze in elkaar pasten als (rechthoekige) stukjes van een puzzel en kleefde ze tegen een houten wand van mijn slaapvertrek op het schip van mijn ouders, mijn ‘thuis’ tijdens weekends en vakanties. Zo ontstond er op korte tijd een mozaïek van rock & roll en erotica: perfecte ingrediënten voor een melancholische adolescentie. Voor een tijd van twijfel, frustratie en honger naar wat onbereikbaar is. De beste soundtrack daarbij is ‘In My Room’ van The Beach Boys.

De foto van Bob en Sara kreeg echter een ereplaats: in een vergulde lijst, waaruit ik  een portret van een mij onbekend familielid, dat mij steeds met enigszins verwijtende blik leek aan te kijken, had verwijderd. De lijst ging bijna overal met me mee; alleen niet naar het internaat, omdat Bob Dylan daar verboden was, of toch afbeeldingen van hem. Toen ik naar Brussel verhuisde om er film te gaan studeren hing ik hem aan een haak in de vermolmde muur van mijn kamer in de Karmelietenstraat. Daarna trok ik ermee naar de Boomkwekerijstraat en in de Visélaan nam ik er, zonder er bij na te denken, afscheid van.

Sindsdien heb ik er af en toe nog eens aan teruggedacht, me afgevraagd wat er met de foto zou gebeurd zijn.

67pulaski 001.jpg

 

Meteen toen ik het romantische beeld van Bob Dylan en de lieftallige Sara terugzag herinnerde ik me dat er foto’s van me waren uit 1967 of daaromtrent waarop ik afgebeeld sta met de bewuste lijst. Ik moest er een tijdje naar zoeken, maar niet echt lang. Mijn leven wordt wel chaotischer met de dag, maar er is toch ook nog veel orde om me heen. Zo staan de boeken die ik voor 1991 aankocht nog alfabetisch geklasseerd. Ik herinnerde mij mijn eigenaardige vriendschap met Daantje, de jongen die de foto’s van me heeft gemaakt. Hij was ongeveer drie jaar jonger dan ik, en ik denk dat hij naar me opkeek, omdat ik anders was dan de anderen, in de manier waarop ik me kleedde, in mijn liefde voor wat toen psychedelische muziek en underground werd genoemd, en natuurlijk ook omdat ik ouder was. Vreemd is dat ik zijn leraar psychedelica was, maar dat ik toch ‘Crown Of Creation’ van Jefferson Airplane van hem cadeau kreeg voor de kerst. Ik kan me niet goed meer herinneren hoe er aan die wat oppervlakkige vriendschap een eind is gekomen. Waarschijnlijk is ze gewoonweg uitgedoofd, zoals dat zo vaak gebeurt.

CROWN OF CREATION.jpg

Wat vond ik nu zo fascinerend aan de foto van Bob Dylan en Sara? Waarom was hij niet in de collage beland? Alleszins heeft het te maken met Bob Dylan zelf, die voor mij een god was, de enige. Ja, ja, ik was een monotheïst. Van alle liederen die ik van Dylan bezat, de meeste op single of EP, kende ik de teksten uit het hoofd (nu helaas niet meer, hoewel mij onlangs weer hele stukken van ‘Just Like Tom Thumb’s Blues’ te binnen schoten). Alles wat hij zong en zei en deed fascineerde me en raakte me diep. Dan was er ook nog de mysterieuze, mooie jonge vrouw. Wie was dat? Ze zag er zo zachtaardig, lief, teder en exotisch uit… Ik wist een hele tijd helemaal niet dat ze Sara heette en dat ze de echtgenote van Dylan was. Ze was voor mij de vrouw van die foto, zoals Suze Rotolo (wier naam ik evenmin kende) het meisje was van de hoes van ‘The Freewheelin’ Bob Dylan’ en Sally Grossman, echtgenote van manager Albert Grossman zoals iedereen nu weet, de elegante jongedame van de foto op ‘Bringing It All Back Home’.

Er is echter nog iets, iets wat ik pas nu heb opgemerkt. Op de achtergrond van de foto van Bob en Sara zie je iets wat op een houten boshut lijkt. Ik had, vanwege astma, meerdere jaren in de bossen doorgebracht. Dat zal ergens ook wel het fetisjkarakter van de afbeelding (voor mij) verklaren. Bovendien zijn er boven het hoofd van Sara tegen de voorkant van de hut enkele prenten te zien. Weliswaar is het geen collage zoals die van mij, met half blote meisjes en popsterren, maar het zou een begin kunnen zijn… Er is ook iets met de stoel. Zonder te weten dat ik door de foto was beïnvloed – en misschien is het alleen maar toeval - heb ik ongeveer twintig jaar op een bijna identieke stoel gezeten (soms, als ik dronken was, heb ik er songs van Dylan op zitten spelen en zingen). En zelfs nu, nu het al zo laat is, draag ik nog altijd een leren jasje dat sterk lijkt op dat van Dylan.

Een leven heeft iets magisch. Er zijn zoveel niet altijd duidelijke verbanden en toevallige, ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenissen kunnen grote gevolgen hebben.

 

bob dylan,sara dylan,sara lownds,sara noznizsky,sally grossman,albert grossman,suze rotolo,foto,fotgrafie,herinneringen,daantje,1967,adolescentie,pop,popcultuur,muziek,popmuziek,singles,ep's,seks,erotica,heldenverering,interpretatie,invloed,toeval,verbanden,vriendschap,vergetelheid,herinnering


 ...

Illustraties:

Boven: Foto van Bob Dylan en Sara Noznizsky alias Sara Lownds alias Sara Dylan.

Midden: Foto van mezelf in 1967 of 1968. Mijn toenmalige vriend Daantje heeft de foto van mij gemaakt, met mijn fototoestel. Op de achtergrond is de woning te zien op het schip van de ouders van Daantje. Ik had de ingelijste foto van Bob & Sara speciaal meegebracht voor de sessie. Je ziet heel goed dat kappers de rol van priesters hadden overgenomen.

Midden 2: Crown Of Creation, Jefferson Airplane.

Onder: Daantje in mijn slaapvertrek. Op de achtergrond een deel van mijn popcollage. Boven Daantjes schouder zie je een stuk van de lijst waarin de foto van Bob en Sara. Enkele afleveringen van mijn lijfblad Hitweek / Witheek op het bed. Evenals enkele flessen, om de grote Jan uit te hangen.

 

 

04-05-13

ZERO DE CONDUITE: IT TAKES TWO

taketwo2.jpg

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vandaag geen inhoudelijk thema in Zéro de conduite. Tenzij de vorm ook als een thema kan worden beschouwd. Ik heb namelijk een selectie gemaakt van duo’s en duetten, met een kleine zijsprong naar George Jones, vanwege zijn recent overlijden. Ik had de dag erna een in memoriam willen schrijven maar het is me niet gelukt. Er wordt teveel gestorven, of misschien valt het mij meer op omdat ik mijn eigen sterfelijkheid vaker onder ogen moet zien.

George Jones, een van de grootste countryzangers ooit, een ongeëvenaarde stem, een man die al tijdens zijn leven een mythe en een legende was. Niet in België natuurlijk: een van de belangrijkste zangers van de twintigste eeuw is er nagenoeg onbekend. Maar goed, daar hebben we al voldoende over gezeurd. Overigens wil ik hier John Pusateri - een cybervriend uit Boston - bedanken voor al de George Jones-songs die hij me bezorgd heeft. Dat deed hij omdat hij wist dat ik een fan was en heel veel materiaal hier onvindbaar was en is. Liefde voor muziek legt wel vaker de basis voor vriendschappen, hoewel ik nu helaas geen contact meer heb met John.

David Crosby slaat de nagel op de kop als hij zingt ‘Music Is Love’, de opener van deze aflevering. Geen echt duet, maar Neil Young zingt er wel op mee en half ondergronds San Francisco is van de partij. De titel van het programma komt van een oude hit van Marvin Gaye en Kim Weston, It Takes Two.

En zo vertoeven we net als vorige maand weer twee uur in de hogere wiskunde. Soms gaan we het zeroboekje te buiten en wordt het een trio. Want met dit programma willen we iedereen behagen, iedereen die graag behaagd wordt door muziek die uit het hart en de ziel komt. Muziek van de gewone mens, van de kunstenaar die zich uitzonderlijk weet, maar nooit vergeet waar hij vandaan komt en zich altijd probeert voor te stellen waar hij naartoe gaat. Muziek dus van jullie en van ons allemaal en van iedereen die we kennen, om de lieftallige dievegge Miranda July nog maar eens te parafraseren.

Veel luistergenot.

Nancy-Sinatra.jpg

  

Music Is Love -   David Crosby & Neil Young - If I Could Only Remember My Name....         

 

Never Far from My Heart - Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion -Bright Examples

 

This Old Routine - First Aid Kit - The Lion's Roar

 

When We're Gone Long Gone -Dolly Parton, Linda Ronstadt & Emmylou Harris - Trio II     

 

She Left Me Standing On The Mountain   Jim & Jesse - Y'All Come: The Essential Jim & Jesse

 

Little Glass Of Wine - The Stanley Brothers - The Complete Columbia Stanley Brothers (1949-1952)

Katie Dear- The Louvin Brothers - The Christian Life -  Lord, I'm Coming Home

 

The Angels Rejoiced Last Night (Louvin Bros) - Gram Parsons & Emmylou Harris - Sleepless Nights

 

I'm Movin' On - The Everly Brothers - Walk Right Back: The Everly Brothers On Warner Bros

 

Empty Boxes - Dawn McCarthy & Bonnie 'Prince' Billy - What The Brothers Sang

 

Long Black Veil - Rosanne Cash Feat. Jeff Tweedy - The List

 

Long-Legged Guitar Pickin' Man - Johnny Cash & June Carter - Duets

 

Worried Man - Willie Nelson & Johnny Cash - Storytellers [Live]  

 

Color Of The Blues - George Jones - The Spirit Of Country

 

Mr. Fool - George Jones - The Best Of Geoge Jones-Volume 1: Hardcore Honky Tonk

 

My Elusive Dreams [Single Version] - George Jones & Tammy Wynette – Duets

 

Stranger In The House - Costello, Elvis & George Jones - Almost Blue

 

Say It's Not You (With Keith Richards) - George Jones - The Bradley Barn Sessions

 

Why Baby Why - Webb Pierce & Red Sovine - Gonna Shake This Shack Tonight: High Geared Daddy

 

Send Me The Pillow - Dwight Yoakam & Maria McKee - Buenas Noches from a Lonely Room

 

Lady Bird - Nancy Sinatra & Lee Hazlewood - Something Stupid

 

Like A Summer Rain - Jan & Dean - Mojo Presents: In My Room

 

We Belong Together - Robert & Johnny  Golden Age Of American Rock 'n' Roll - Vol.8

 

The Mountain's High - Dick & Dee Dee - Golden Age Of American Rock 'n' Roll - Vol.8

 

It's Gonna Work Out Fine - Ike & Tina Turner -Proud Mary: The Best Of Ike & Tina Turner

 

Dearest - Mickey & Sylvia (Mickey Baker & Sylvia Vanderpool aka Sylvia Robinson) - Bo Diddley Is A... Songwriter

 

Let The Good Times Roll - Shirley & Lee (Shirley Goodman & Leonard Lee) - Let The Good Times Roll

 

Don't Look Back - John Lee Hooker & Van Morrison - The Best Of Friends

 

You Don't Know Like I Know - Sam & Dave - Atlantic Rhythm And Blues 1947-1974 Vol.6

 

Knock On Wood - Otis Redding & Carla Thomas - King & Queen

 

Why Don't You Try Me - Maurice & Mac - The Fame Studio Story 1961-1973: Home Of The Muscle Shoals Sound

 

She Ain't Gonna Do Right - James & Bobby Purify - Take Me to The River: A Southern Soul Story 1961-1977

 

It Takes Two - Marvin Gaye & Kim Weston - Hitsville USA: The Motown Singles Collection 1959-1971

 

Sinner's Prayer - Ray Charles & B.B. King - Genius Loves Company

 

Wallflower - Doug Sahm & Bob Dylan - Doug Sahm and Friends

 

Free To Walk - Isobel Campbell & Mark Lanegan - We Are Only Riders (song van Jeffrey Lee Pierce)

 

Warren Oates - Danny & Dusty (Dan Stuart & Steve Wynn) - Cast Iron Soul

 

Slavedriver - Jenny And Johnny (Jenny Lewis & Jonathan Rice)- I'm Having Fun Now

 

If You Can't Sleep - She & Him (Zooey Deschanel & M. Ward) - Volume Two

 

Sleep Walk - Santo & Johnny - The Golden Age Of American Rock 'n' Roll - Volume Five

 

 

firstaidkid.jpg

 

Research & presentatie: Martin Pulaski

 

16-01-13

INSOMNIA

king&queen.jpg

King & Queen, Tongeren, 1967. Foto: Guy Bleus.

Maandagnacht, na een bezoek aan de psychiater (bij wie het uitzonderlijk koud was; letterlijk bedoel ik dat) kon ik de slaap niet vatten. Niet alleen vanwege vrouwengeschiedenissen – ik had het met mijn psychiater, die zelf een vrouw is, over mijn liefde voor vrouwen gehad. Bijvoorbeeld dat ik een vertrouwelijk gesprek veel liever met een vrouw voer dan met een man. Maar ik wil wat dit onderwerp betreft niet in details treden. Dat doe ik volgende week wel met mijn psychiater. Ik hoop alleen maar dat het dan al wat warmer is.

Vooral gedachten aan het verleden drongen zich aan me op. Ik herinnerde me opnieuw Veronica Satory in het Kinderdorp in Rekem. Henriëtte en Mathilde, mijn speelvriendinnetjes in Neerharen. Hoe ik met Valère naar het bos fietste om daar een meisje te kussen dat ik nooit eerder had gezien en daarna ook nooit meer zou terugzien. Hetzelfde gebeurde bij een optreden van The Small Faces in Diepenbeek, maar we kusten toen de hele avond, en het meisje stal mijn zonnebril. Haar naam? Aan Anita dacht ik en haar mooie zus Linda (die mij wel wilde maar toch ook weer niet), aan Sylvia, aan Magda (liefje van een avond), aan Claudia, aan Monique, aan café de Paddock in Tongeren en dansen op Massachussetts van The Bee Gees. Gin Fizz drinken met Guy Bleus.

Die oude vriend zat er ook voor iets tussen dat ik niet kon slapen. Zondag had hij een oude foto op mijn facebookprofiel geplaatst. Mijn schoolvrienden Luc V., Henry J. en Jan D. en ikzelf voor King & Queen in Tongeren in 1968. De wonderlijke uren die we daar doorbrachten. De naam van het King & Queen meisje ben ik vergeten. In een club in Lanaken heb ik met haar nog gedanst op Otis Redding, Sam & Dave en Aretha Franklin. Dat mocht eigenlijk niet. Een bizarre wet schreef voor dat je niet van soul mocht houden als je een fan was van the Rolling Stones, Small Faces, Kinks, Who, Outsiders et cetera. Terwijl al die bands zelf soul speelden. Wat betekende dat ik een dubbel leven leidde. Niet voor niets was ik ook verslingerd aan James Bond. Ik heb alle Zwarte Beertjes van Ian Fleming meermaals gelezen. De film Goldfinger vond ik een meesterwerk. (Daarover wil ik later meer vertellen.)

Er gingen zoveel werelden open, The Avengers, The Fugitive, Mary Quant, platenwinkel De Harp in Maastricht (waar ik Big Pink kocht en Waiting For The Sun). En maandagnacht gingen veel van die werelden opnieuw open. Zachte, romantische, psychedelische werelden. Elk onderscheid tussen realiteit en poëzie viel weg. Zoals bij Novalis werd alles magisch, alle kleine dingen werden metaforen in een groot gedicht. En toch wilde ik slapen.

Vreemd. Ik herinnerde me eveneens verrukte jaren in Antwerpen, van 1977 tot 1984. Renaissance in de popmuziek (die was in 1974 aan zichzelf ten onder gegaan) met onder meer Patti Smith, Television en the Clash. Euforische jonge kunstenaars vol wilde en minder wilde plannen, zoals Danny Devos, AMVK, Guy Rombouts, Walter Van Rooy, Paul Rigaumont, Ria Pacquée en experimentele ruimtes zoals Ruimte Z’, Aurora, Ruimte Morguen, het Pannenhuis (van Greta en Toulouse) en Montevideo. Ik herinnerde me uitzinnige nachten met al die fijne mensen. Guillaume Bijl, Bruneau, Annie Gentils (voor wie ik het gedicht ‘Zoete naam Jezus’ schreef). Ik hoorde de muziek van the Shangri-Las en U-Roy en Tom Verlaine en Grandmaster Flash. Een song bleef terugkeren: Many Rivers To Cross.

Het begin van het nieuwe theater in die stad zag ik voor mij weer opduiken uit jarenoude mist: Blauwe Maandag Compagnie, Akt Vertikaal, de piepjonge Guy Cassiers, Luc Perceval (net als ik kind van binnenschippers), Guy Joosten, Ivo Van Hove, Warre Borgmans, Els Dottermans, Peter Van Kraaij, Sam Bogaerts, Chris Nietvelt (een actrice waar ik zo graag verliefd op werd, “Ik ben nogal nief hier. Ik weet nog niet wat ik doe. Ik kem een goe gevuul."), Bart Slegers, en vooral Lucas Vandervost.

Deze koortsachtige nachtgedachten bleven maar voortrazen. Omstreeks vijf uur vond ik eindelijk slaap. En al is het leven theater, het was geen actrice, het was niet de jonge Chris Nietvelt, die me in slaap wiegde. Nog een geluk, anders lag ik nu nog altijd wakker.

 

03-12-12

ZERO DE CONDUITE: VROUWEN

VROUWEN1.jpg
Cat Power

 Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vanavond maken we in Zéro de conduite plaats voor het rijk der vrouw. Het is niet de eerste keer dat in dit radioprogramma aandacht wordt besteed aan meisjes en vrouwen. Zo zijn er al meerdere afleveringen geweest waarin uitsluitend zangeressen aan bod kwamen en ik herinner me ook nog een mooie uitzending over ‘girls’. Er bestaan natuurlijk miljoenen songs over meisjes en vrouwen, wellicht omdat er nog altijd meer mannelijke dan vrouwelijke songschrijvers rondlopen. Dat maakt een selectie moeilijk, maar een mens moet hard zijn in dit leven. Toch is voor iemand die graag vrouwen ziet, en ik bedoel nu niet François Truffaut, elke keuze een goede keuze.

Het is me opgevallen hoeveel uitstekende songs the Velvet Underground – meer bepaald Lou Reed - aan vrouwen heeft gewijd. Vandaar de kleine tribute aan de beste band ooit, zij het via de omweg van covers. Want de originele versies heeft iedereen al duizenden keren gehoord. 

 

VROUWEN3.jpg
Nico & Lou Reed.  

  • Little Sadie - Mark Lanegan - I'll Take Care Of You
  • That Bird Has A Broken Wing...   - Sun Kil Moon   (2012) -  Among The Leaves
  • Polly Come Home - Robert Plant & Alison Krauss - Raising Sand
  • Lonely Girl - Emmylou Harris - Hard Bargain
  • Beauty Mark - Charlotte Gainsbourg - 5:55
  • Naked If I Want To - Cat Power - The Covers Record
  • Brand New Kind Of Actress - Jason Isbel - Sirens Of The Ditch
  • Rich Wife Full Of Happiness - Bonnie "Prince" Billy - Ease Down The Road
  • Sweet Jane - Cowboy Junkies - Studio.
  • Pale Blue Eyes - R.E.M. - Dead Letter Office
  • Candy Says (Closet Mix) -  The Velvet Underground – Velvet Underground 3
  • Femme Fatale – Big Star - Third/Sister Lovers
  • For Emma - Bon Iver - For Emma, Forever Ago
  • Orphan Girl - Gillian Welch - Revival
  • Marie - Townes Van Zandt - No Deeper Blue
  • The Girl With The Long Brown Hair - John Hartford - The Love Album/Housing Project
  • Please, Mrs. Henry - Bob Dylan & The Band - The Basement Tapes
  • The Girl With No Name  - The Byrds - Younger Than Yesterday
  • Little Girl - Syndicate Of Sound - Chartbusters USA
  • Marie Douceur (Paint in black) - Marie Laforet - Pop A Paris Vol.5
  • Little Olive - The Electric Prunes - I Had Too Much To Dream (Last Night)
  • Lovely Rita - The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
  • Fancy - The Kinks - Face To Face
  • Pretty Ballerina - Left Banke - There's Gonna Be A Storm: The Complete Recordings 1966-1969     
  • The Girl From Cincinnati - Bobbie Gentry - Chickasaw County Child: The Artistry Of Bobbie Gentry
  • Disney Girls (1957) - The Beach Boys -  Surf's Up
  • Day Time Girl - Bee Gees – Horizontal
  • Foolish Little Girl - The Cookies   -  Dimension Dolls, Beyond The Valley:Girls Will Be Girls
  • Mama's Little Girl - Reperata And The Delrons - The Best Of Reperata And The Delrons     
  • Lovable Girl - James Carr - The Complete Goldwax Singles, Volume 2 1966-1967
  • Foxy Lady - Jimi Hendrix - Are You Experienced?
  • Mama Roux - Dr. John - Gris-Gris
  • Mixed Up, Shook Up Girl - Mink Deville - Cabretta
  • Beauty Queen - Roxy Music - For Your Pleasure
  • Maria's Little Elbows – Sparklehorse - Good Morning Spider

VROUWEN2.jpg
Charlotte Gainsbourg

Research & Presentatie: Martin Pulaski

~~~

Oorspronkelijk gepubliceerd op 3-11-2012.
 

18-04-12

THE DAYS THAT REMAIN AIN'T WORTH A DIME: VOOR LEVON HELM

the band

Foto: Martin Pulaski, november 2005, in de reeks 'Illustrated Classics'.


Er zijn weinig muzikanten en zangers die ik meer bewonder dan Levon Helm. Dat is begonnen in 1968 - op mijn achttiende - bij het verschijnen van 'Music From Big Pink', de eerste, baanbrekende langspeelplaat van The Band, en dat zal zo blijven tot mijn eigen tijd gekomen is. Alles wijst erop dat Levon aan zijn laatste dagen is begonnen. Hoewel de man een mooi, zinvol en rijkgevuld leven heeft gehad, maakt dit nieuws me droef. Er zijn zo van die mensen van wie je heel moeilijk kunt aanvaarden dat ze sterfelijk zijn. Maar kunnen we anders? Degenen die dit lezen en het werk van Levon Helm of van The Band niet goed kennen raad ik aan alles te beluisteren wat deze unieke groep ooit opnam, te beginnen bij Ronnie Hawkins & The Hawks, via Levon & the Hawks, Bob Dylan & the Band (live en in de studio), tot met The Band zelf - met als hoogtepunt de tweede elpee, op de foto hierboven afgebeeld - evenals het solowerk van Levon Helm. Wil je meer weten over Levon Helm en de andere muzikanten van The Band? Lees dan vooral 'This Wheel's On Fire - Levon Helm And The Story Of The Band' van Levon Helm en Stephen Davis, 'Across The Great Divide - The Band And America' van Barney Hoskyns en 'Mystery Train - Images Of American Rock 'N' Roll Music' van Greil Marcus.

15-02-12

CINDERELLA'S BALLROOM, MELANCHOLIE, NOSTALGIE

 

lydialunch.jpg
 

Op mijn vorige tekst, over de Cinderella’s Ballroom facebook-groep, kwam een aantal verhelderende en vooral eerlijke commentaren van drie kritisch ingestelde leden van de groep ([uzine], Pan en Max Borka). Ik dank hen daarvoor en ga kort in op hun opmerkingen.  Een filosofisch, sociologisch of politiek essay wordt dit geenszins.

"Een eigen leven" – waar Max en [Uzine] het over hebben - is inderdaad bijzonder relatief. Ik denk dat het concept 'vervreemding' nog altijd geldig is. Meer zelfs, het is razend actueel. En dat 'identiteit' in twijfel mag getrokken worden, lijkt me ook bijna vanzelfsprekend. Nogal wat mensen meten zich een ‘identiteit’ aan waarvan ze denken dat die cool is, maar die dat daarom net niet is. Ik bedoel: een coole identiteit bestaat niet. Dat heeft niet alleen met twitteren en dergelijk nuttige nonsens te maken, maar met ongeveer alles waarvan men denkt dat het door de media en door de anderen zal worden opgemerkt als 'anders', als ‘uniek’, als ‘authentiek’. Die houding heet geloof ik narcisme. Ze is me niet helemaal vreemd.

Als ik het – in mijn reactie op Max Borka’s commentaar -  over 'achterhaalde' muziekvormen (of liederen, of elpees) heb, dan is dat een subjectieve uitspraak, maar wel gebaseerd op jarenlange vertrouwdheid met allerlei soorten populaire muziek. Dus toch een beetje een vaststelling gebaseerd op ervaring; een empirische vaststelling zou ik bijna durven zeggen. (Omdat ik moe was toen ik op de hierboven genoemde commentaren reageerde heb ik alleen maar David Bowie, Television en Suicide tijdsbestendig genoemd. Er zijn nog wat meer.)

Met nostalgie is evenmin iets mis als met melancholie. Ik geloof nogal in een positieve melancholie. Die hoor ik in – bijvoorbeeld - veel muziek van Brian Eno, Eels, Alexander Spence, Madredeus, Hope Sandoval en lees ik onder meer bij Cesare Pavese, Geerten Meijsing en Fernando Pessoa. Gelukkig maakt melancholie je niet, en sommigen gaan er dood aan - maar het is een mooie levenshouding, vind ik.  Psychologen, beoefenaars van een vak waar ik niet hoog mee oploop, stellen melancholie nogal eens gelijk aan klinische depressie. Historisch gezien is dat niet juist. Het feit dat iemand zwartgallig is, graag aan galgenhumor doet of van de regen houdt, betekent nog niet dat hij zelfmoord wil plegen. Een melancholicus, zoals Kafka er een was, lijdt vaak aan een diep en onvervuld verlangen. Is dat niet door en door menselijk?

Met nostalgie is niets mis als ze niet een allesbepalende levensstemming wordt. Vaak heeft nostalgie te maken met ontevredenheid met het nu, met de wereld en de maatschappij waar we nu in leven. Zeer waarschijnlijk wordt er in tijden van crisis meer aan nostalgie gedaan dan in voorspoedige periodes (zoals de jaren 'zestig). Vandaar wellicht het succes van Cinderella’s Ballroom. Er ontstaat tevens een probleem als iemand zich te zeer identificeert met een boeiende periode in het verleden. Dan vind je op den duur niets meer boeiend wat daarna nog gebeurt. Zo iemand ‘blijft steken’ en is bijgevolg ongelukkig (al weet hij het misschien niet). Vergeet echter niet wat Simone Signoret schreef: nostalgie is niet meer wat ze geweest is.

Ik vind de Cinderella’s Ballroom facebook-groep een boeiend fenomeen, omdat ik in de periode waar het om gaat een tweede jeugd beleefde: ik was 27 in 1977 en had mijn buik vol van de toen populaire muziek: Yes, Pink Floyd, Emerson Lake & Palmer en Genesis. Daar zat geen sprankel meer in van de spirit die Muddy Waters, Hank Williams, Little Richard, Gene Vincent en Elvis hadden opgeroepen.  Op een dag kort nadat ik van Brussel naar Antwerpen was verhuisd  hoorde ik ik op de radio, radio Caroline als ik me nog goed herinner, the Clash, the Sex Pistols, the Stranglers, Mink DeVille, etcetera. Een nieuwe adem en tegelijk een terugkeer naar de bron. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn vriend Willy, al lang niet meer onder ons is, ‘Never Mind The Bollocks’ cadeau.  Kort daarna kwam ik voor het eerst in Cinderella's Ballroom. Ik herleefde. Dat heeft enkele jaren geduurd, daarna is weer een andere periode begonnen. En daarna weer een andere. Niet allemaal even boeiend of ingrijpend - wel altijd met hoogte- en dieptepunten. Ik heb in mijn leven heel wat zulke boeiende momenten en periodes gekend. Daar ga ik nu niet dieper op in. Hier op hoochiekoochie heb ik er al meer over geschreven.

Tot slot nog dit: [Uzine], ik ben het volledig eens met deze vaststelling van jou: “Soit, een stinker die ik nu al voel aankomen, dan weer, is dat er binnenkort spotlights op die groep worden gezet, door journalisten en trendwatchers etc. Zo van die beschouwende flutartikeltjes in de weekendbijlage of andere weekbladen die nog nauwelijks gaan over het bijzondere dat die mensen toen deelden qua esprit en instelling. Maar bon zo consumeert onze maatschappij zichzelf al langer.”

Mensen zijn altijd bijzonder, of ze nu ‘gewoon’ zijn of ‘cool’. Cinderella’s Ballroom was niet zozeer ‘the place to be’, maar een bijzondere plek waar bijzondere mensen kwamen. Alleen het water was er koel, maar dat dronk niemand. Nu weer op zoek naar andere bijzondere plekken dan maar.

davidbowie.jpg

 

27-10-11

TWINTIG UITVERKOREN SONGS

The-Who-Substitute.jpg

Op 21 januari 2011 om 16:19 had ik twintig minuten nagedacht over wat op dat ogenblik mijn favoriete songs waren. Hoe vreemd: vandaag zou ik wellicht allemaal andere liederen kiezen. Alles in het leven is toeval, al dan niet objectief. Dit is de lijst, die geloof ik alleen op facebook heeft gestaan. Wellicht heeft hij alleen maar enig belang voor mezelf. Maar dat geeft niet, of wel? Soms denk ik alleen maar aan mezelf. De volgorde heeft hier geen belang. 

Substitute - The Who
Papa Was A Rolling Stone - The Temptations
It's All Over Now - The Rolling Stones
Long Black Limousine - Elvis Presley
Dedicated To The One I Love - The Five Royales
4th Time Around - Bob Dylan
Rollin' And Tumblin' - Muddy Waters
Lost Highway - Hank Williams
I Cover The Waterfront - Billie Holiday

billie.jpg

Flowers In December - Mazzy Star
Goodbye - Steve Earle
Buzzin' Fly - Tim Buckley
Prisoner Of Love - James Brown
For Your Precious Love - Jerry Butler
Sin City - The Flying Burrito Brothers
Eight Miles High - The Byrds
At The Dark End Of The Street - James Carr
Getting Hungry - The Beach Boys
Free Money - Patti Smith 
Strawberry Fields Forever - The Beatles

strawberry.jpg

Het kan toch niet dat John Cale, Velvet Underground en Nico ontbreken? En waar zijn Alexander Spence, Gene Clark en Fairport Convention?

07-05-11

BOMEN: ZERO DE CONDUITE 7 MEI 2011


Zéro de conduite kun je beluisteren op Radio Centraal 106.7 FM in Antwerpen van 6 tot 8, ’s avonds, elke eerste zaterdag van de maand. Je kunt het programma op de radio volgen, of via de website van radio centraal: 
http://www.radiocentraal.be/Realescape/ of
http://streaming.radiocentraal.org/

 

Research en presentatie: Martin Pulaski


handsome.jpg


 

In het begin was het thema ‘groen’. Niet de kleur noch de politieke partij, maar het groen dat we overal om ons heen zagen ontluiken, samen met de warmte van de zon. Wat een troost na zo’n lange, koude, ellendige winter. Maar na wat opzoekingswerk stelde ik vast dat er teveel groen is in de populaire muziek. Met als gevolg dat ik heb moeten snoeien. Alleen bomen zijn overgebleven. En dan nog maar enkele. En dan zijn het niet eens altijd echte bomen waar over gezongen wordt. Heel vaak is een mens een boom. Een boom van een kerel. Een magnolia van een vrouw. En een treurwilg kan verdriet betekenen, je denkt aan de dood, aan je geliefde die je heeft verlaten.
Meer dan eens heeft het woud, een grote verzameling bomen, iets dreigends, zoals in ‘Theme From Southern Comfort’ en het wrede, gruwelijke ‘In The Pines’. ‘A Forest’ van The Cure lijkt me ook niet meteen veel troost te bieden. It’s always the same. Vooral ’s nachts lijken alle bomen op elkaar.

Een van de mooiste songs die ik ken en waar ik altijd naar terugkeer is ‘Wasn’t Born To Follow’. De meeste mensen zullen het kennen van de soundtrack van Easy Rider. Maar het lied komt het meest tot zijn recht op de elpee van the Byrds. Gerry Goffin en Carole King hebben het geschreven.

 

Terwijl ik mijn programma samenstelde werd hier aan de overkant van de straat een mooie boom vakkundig in stukken gezaagd. Ik had het niet meteen door, vanwege mijn koptelefoon. Verstilde bomenmuziek die te luid stond.

 

Wat zou het leven, de wereld, zijn zonder bomen. Ik kan me geen Neil Young voorstellen zonder een bos. Geen liefde noch seks. Dood noch leven. De horror van Büchenwald en de lieflijke citrusbomen van Goethe. De verderfelijke bomen in het Zuiden waar Billie Holiday over zingt. De boom van de herinnering. De bomen van Richard Graves, die elk hun eigen verhaal vertellen. Het verhaal van de witte godinnen, die dichters inspireren (als ze er om vragen). De boom in het paradijs, waar het hele verhaal is begonnen. De appelboom. En de slang in het gras. Maar het gras laten we buiten beschouwing, en de slang verbannen we uit ons woud. Ons woud is dat van William Shakespeare. Denk aan Macbeth, en denk aan A Midsummer Night’s Dream. Onze bomen komen uit de sprookjes van Andersen. Onze bomen komen uit dromen.

alela diane.jpg



 

Theme From Southern Comfort – Music By Ry Cooder – Ry Cooder
A Forest – Seventeen Seconds – The Cure
Arboretum – Vetiver – Vetiver
Wasn’t Born To Follow – The Notorious Byrd Brothers – The Byrds
Out In The Woods – Carney – Leon Russell
Georgia Pines – Guitar Preacher: The Polydor Years – Link Wray
Willow Tree – My Remembrance Of You – Diana Jones
Georgia Pine – Exploration – Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion
The Alder Trees – To Be Still – Alela Diane
Hickory Wind – Return Of The Grievous Angel: A Tribute To Gram Parsons – Gillian Welch
Magnolia – Naturally – JJ Cale
Tree Green – The Road To Ruin – John & Beverley Martin
Redwood Tree – Saint Dominic’s Review – Van Morrison
Cypress Grove – Roll Away The Stone – Kelly Joe Phelps
Peach Tree – Real Folk Blues / More Real Folk Blues – Sonny Boy Williamson
Apple Suckling Tree – The Basement Tapes – Bob Dylan & the Band
Under The Greenwood Tree – A Gift From A Flower To A Garden – Donovan / Shakespeare
(Here We Go Round) The Lemon Tree – The Move – The Move
Willow Willow – Out There – Love
Withering Tree – Traffic – Traffic
Whispering Pines – The Band II – The Band
A Day In The Life Of A Tree – Surf’s Up – The Beach Boys
Where The Birch Trees Lean – Through The Trees – The Handsome Family
A Tree On Allenford – Duchess Of Coolsville – Rickie Lee Jones
Trree Song (Eucalyptus Lullabye) – Musing Of A Creek Dipper – Victoria Williams
Gazebo Tree – Strange Angels – Kristin Hersh
Feed The Tree – Star – Belly
Where Did You Sleep Last Night – The Winding Sheet – Mark Lanegan
River In The Pines – Regard The End – Willard Grant Conspiracy
The Tree Who Loved The Axe – Spooked – Transmissionary Six
There’s A Willow – Through The Devil Softly – Hope Sandoval & The Warm Inventions
Another Green World – Another Green World – Brian Eno


HOPE.jpg


 

20-03-09

ART BRUT VERSUS DE ROZE BALLETTEN


onlythelonely

Een week lang heb ik niet geschreven en nauwelijks gesproken. Daarover schaam ik me en voel ik me schuldig. Waarom? Ik weet het niet. Misschien omdat het lijkt alsof ik geen strijd heb geleverd tegen de leegte, en de chaos daarachter… Het kan zijn dat chaos zich op de voorgrond bevindt en de leegte erachter, als er al van een leegte sprake kan zijn. Maar ik wil het niet moeilijk maken, omdat de zon schijnt en omdat ik niet overweg kan met al wat moeilijk is, net zomin als met schuld en schaamte.

Wat heb ik de voorbije dagen dan toch uitgespookt? Interesseert het je? Over het werk dat ik doe om mijn brood te verdienen zal ik het niet hebben. Ik doe het werk – wat van me verwacht wordt doe ik zoals het hoort, maar ik doe het moeizaam, omdat ik moe ben en uitgeblust op dat gebied. Ik heb de indruk dat op het werk enkele stukken worden opgevoerd, vrij degelijke kluchten, maar altijd dezelfde, in steeds dezelfde volgorde. De acteurs doen hun best (ik ben een van hen), maar het publiek kent het repertoire door en door. Als je dan tussen dat publiek gaat zitten bestaat het gevaar dat je psychotisch wordt. Dat je niet meer weet waar je hoofd is en waar je voeten zijn. Roep je dan “brand!” en loopt iedereen de zaal uit? Of is dat in een nachtmerrie of in een werk van Kierkegaard, die twijfelaar?

Gisteren was ik ziek, misselijk, het leven beu, vooral het bedrog en het zelfbedrog. De illusies die je nodig hebt om te overleven. Ik was nog meer uitgeput dan anders, doordat ik eergisteren eerst de hele dag had gewerkt (tijdens de lunchpauze naar een boekwinkel gesneld voor een dik boek van Gilles Deleuze),  daarna gegeten in de Mirante, een goedkope Italiaan die almaar duurder wordt, en daarna met Laura, zoals ik haar noem, en vervolgens naar een extatisch concert van Animal Collective was geweest. Ik ben geen concertenrecensent. Laat ik daar dan maar best zoveel mogelijk over zwijgen. Ik vond het inderdaad extatisch, en werd er zelf extatisch van, zonder drugs, zonder iets. Zo extatisch dat ik niet eens voelde hoe moe, hoe ziek ik wel was. Animal Collective deed mij denken aan the Beach Boys in 2021, the Fleet Foxes wild tekeerd gaand in een hedendaagse Gold  Star studio en gebruik makend van alle mogelijk schuiven en knoppen. Animal Collective deed mij vooral denken aan Mercury Rev, zonder evenwel de hypnotiserende, sprookjesachtige waanzin van Jonathan Donahue. Ik vroeg aan een meisje naast me of die animale stemmen haar niet aan the Fleet Foxes deden denken. Ze had nog niet van the Fleet Foxes gehoord, terwijl ik toch haar vader had kunnen zijn. Na afloop van het concert zweefde ik rond, je zal het wel vermoeden, in een parallel universum. Toch is het echt waar dat een zeer jong meisje me zei dat ze met me wilde trouwen, terwijl haar vader en mijn Laura erbij stonden. Een mens maakt wat mee! Polygamie is niet toegestaan in België, zei ik (in het Frans). We zullen daarom naar Salt Lake City moeten verhuizen. Want twee vrouwen in mijn nabijheid vind ik wel goed, getrouwd of niet  getrouwd. Gelukkig drong ze niet aan en moesten we op tijd naar huis. Wat in Brussel niet echt moeilijk is: alles gaat dicht om middernacht, tenzij de louche zaken, waar de bekende roze balletten worden opgevoerd.

Dinsdagavond was ik met een vriendin in het Paleis voor Schone Kunsten. Een avond gewijd aan mijn geliefde schrijver Cesare Pavese. Af en toe moest ik de tranen onderdrukken. Er werden tegen een zeer expressieve achtergrond – een decor van Jan Vanriet – zeer mooie fragmenten uit het oeuvre van de Turijnse auteur voorgelezen. Een mooie vrouw als Hilde Van Mieghem in de stem horen kruipen van de melancholisch-mannelijke auteur bij uitstek is een ervaring die je niet vergeet. Het leven van Cesare Pavese is een tragisch verhaal. Maar de schoonheid van zijn melancholie, van de melancholie van zijn zinnen, maakt van de tragedie een troostend gedicht. Dank zij de geniale aanwijzingen vanuit een of andere satelliet verdwaalden we die avond in Brusselse steegjes die aan Turijn deden denken, hoewel ik daar nooit ben geweest. Weer thuis dronk ik een Orval en nodigde koortsachtig vrienden uit voor een etentje. Ik mag de eenzaamheid niet koesteren. Ik ben Cesare Pavese niet.

Gisteravond, na een hele dag geprobeerd te hebben om uit te rusten, vond ik peace of mind dank zij ‘Only the Lonely’ van Frank Sinatra. Ik had nooit voordien gehoord hoe betoverend die plaat, die stem is. ‘Willow Weep For Me’, ‘Guess I’ll Hang My Tears Out To Dry’ – en ‘One For My Baby’! Wat een songs! En daar bovenop, of eronder, nog eens de arrangementen van Nelson Riddle. Na een tweede luisterbeurt, en wat lekkere vis, was ik als genezen. Maar ik dacht aan K., een vriendin in Antwerpen die het moeilijk heeft. Het gevoel van te falen stak weer de kop op. Hoe komt het dat ik mensen die ik graag zie niet kan helpen? Ik heb alleen maar woorden, en soms blijven zelfs die in mijn strot steken.

Ik zag de film ‘Elegy’ van Isabel Coixet, een gevoelig verhaal over een oudere intellectueel die verliefd wordt op een jong meisje, een intelligente en zeer charmante studente. Een melodrama, met enige overacting, maar het grijpt je naar de keel, zeker als je daarvoor ‘Only the Lonely’ twee keer hebt beluisterd. Ik, oudere man, zou echter nooit verliefd worden op Penélope Cruz. En als ik Penélope Cruz zou zijn zou ik zeker niet verliefd worden op Ben Kingsley. Maar het leven is kort. En goed, ook deze film biedt weer de troost van de melancholie.

Deze week luisterde ik veel naar Neil Young. Ongeveer alles wat hij heeft opgenomen steekt boven de andere zogenaamde populaire muziek uit. Niemand heeft ooit op zulke intense manier uiting gegeven aan zijn emoties, kunst gemaakt van zijn emoties. Ik heb het niet over klassieke muziek en jazz. Ik heb het over primitieve kunst, art brut in zijn zuiverste vorm. Alleen muziek kan ons nog redden.

Daarnaast heb ik mij zeer geërgerd aan facebook en mij het lot van Gunther Martin aangetrokken. Maar dat is een verhaal voor morgen of de dag daarna. Een lang en zeer ontluisterend verhaal. Laat mij nog dit zeggen: ik heb vaak stilgezeten, maar ik heb niet stilgezeten. Nu zet ik opnieuw de stilte aan.

“Are you also frightened?”

 

23-12-08

2008: DE BESTE NIEUWE CD'S

 2008,pop,rock,cd s,keuze,popmuziek,songs,beste,calexico,varia,tegenvallers,populaire cultuur,drive-by truckers,fleet foxes,top-20

Joey Burns & John Convertino (Calexico)

Hier dan, na al dat getwijfel en gewik en geweeg, mijn top-20 van cd’s die mij het afgelopen jaar ontroering, plezier, en warme voeten hebben bezorgd. Sommige van de muzikanten, zangers en zangeressen hebben mij werkelijk verbaasd. Van andere was ik zeker dat ze goede platen zouden maken. Een verrassende lijst zal dit zeker niet zijn. Calexico staat op één omdat ze met ‘Carried To Dust’ hun beste elpee hebben gemaakt. Hun onvergetelijk optreden in de AB zal zeker ook niet vreemd zijn aan deze ereplaats. Over de overweldigende schoonheid van de muziek van Fleet Foxes is ongeveer iedereen het eens. Hun concert is voor altijd in mijn geheugen gegrift, zo lang mijn geheugen nog meegaat, bedoel ik. Ook Drive-By Truckers hebben dit jaar hun beste plaat gemaakt, een mix van stevige rock ‘n’ roll en kippenvelveroorzakende country ballads. Jason Isbell heeft de groep verlaten, maar blijkbaar heeft dat geen schade aangericht. Ook Bon Ivers plaats is geen verrassing. Het is echt wel een van de mooiste platen van het jaar. Zijn bezwerende falsetto kan je onmogelijk onberoerd laten. Lambchops ‘OH (ohio)’ is hun beste sinds ‘Nixon’. Hun concert in de AB was indrukwekkend:  sprankelende gitaarrock en funky gefluister van Kurt Wagner.

2008,pop,rock,cd s,keuze,popmuziek,songs,beste,calexico,varia,tegenvallers,populaire cultuur,drive-by truckers,fleet foxes,top-20

Ondanks mijn gevorderde leeftijd, of misschien juist daardoor, ben ik een onvoorwaardelijke fan van Cat Power. ‘Jukebox’ is een uitstekende coverplaat, met zeer eigenzinnige versies van klassiekers en minder bekende nummers zoals ‘Silver Stallion’ en ‘Aretha Sing For Me’. Sommige recensenten hadden problemen met haar liefdesverklaring aan Bob Dylan, ‘Song To Bobby’, maar ik vind het een ontwapenend nummer. Lang leve Cat Power! Met de klasse van Isobel Campbell en Mark Lanegan zijn we al vertrouwd. Het is een onwaarschijnlijk duo – dat er nu al twee keer in is geslaagd om op een unieke manier samen te werken en meeslepende, bluesy, folky en voodoo-achtige songs op te nemen. Emmylou Harris klinkt misschien wat braaf in vergelijking met wat ze op haar vorige elpees ten gehore bracht, maar na een voldoende aantal beluisteringen hoor je andere, niet zo brave lagen in deze bijna traditionele countryplaat.

Het haast tragische lot van Jakob Dylan is dat zijn vader de meest gerespecteerde songschrijver van de voorbije vijftig jaar is. Hoe kun je daar mee wedijveren? Hij probeerde het door met zijn Wallflowers mainstream rock te brengen. Een project dat moest mislukken, omdat mainstream mainstream blijft. Nu zoekt hij zijn echte stem, en heeft die grotendeels gevonden en aanvaard. Jakob Dylan heeft tevens aanvaard dat hij de zoon van zijn vader is.

Van Micah P. Hinson dacht ik eerst dat het een vrouw was. Ik kocht de cd voor de mooie foto’s van een sexy meisje op de hoes. Maar Micah P. Hinson is een man, en tevens een uitstekend singer-songwriter. Ik weet niet of Mariee Sioux’ elpee dit jaar is verschenen. Alleszins was het dit jaar dat ze mij heeft weten te betoveren met haar ijle, poëtische luisterliedjes. Dankzij deze dame is mijn lijstje ook niet volledig blank. Willard Grant Conspiracy heeft nog nooit een slechte plaat gemaakt. Wat ‘Pilgrim Road’ betreft vrees ik dat ze de heer hebben gevonden. Hoewel er mag getwijfeld worden. In ‘The Great Deceiver’ vraagt zanger Rober Fisher bijna wanhopig “where is my god and savior / where is my sharp-eyed son / where is my god and savior / where is my great deceiver?”

Ik houd nog altijd heel veel van Talking Heads’ ‘Remain In Light’, in de sound waarvan Brian Eno zo’n grote rol speelde. Ook ‘My Life In the Bush Of Ghosts’ is natuurlijk een mijlpaal. De nieuwe samenwerking tussen David Byrne en Brian Eno had een meer popachtige elpee als resultaat, maar toch met nog voldoende ‘twists’. Overigens is David Byrne nog altijd een uitstekend tekstschrijver. De jongste plaat van Elvis Costello & the Imposters is gewoon erg goed. ‘Okkervil River’ heb ik eigenlijk pas dit jaar ontdekt. Elk jaar word ik wat trager. Ik had een artikel over Tim Hardin geschreven, en zo vernam ik dat Will Sheff al een hele tijd geleden een concept-elpee heeft gewijd aan de tragische singer-songwriter, met als titel ‘Black Sheep Boy’. Dankzij Lonesome Zorro ben ik vertrouwd geraakt met de meeste platen van Okkervil River. ‘The Stand Ins’ is uitstekend, Will Sheffs teksten hebben een zeer hoog niveau. Ik weet niet waarom Conor Oberst in mijn top-20 staat. Ik heb een soort van haat-liefdeverhouding met de man. Live is hij overweldigend. Op de plaat staan een aantal schitterende songs. Ik wil hem een kans geven. Dat verdient hij. Als American Music Club een plaat uitbrengt moet ze in mijn lijst, zo simpel is dat. Mark Eitzel is misschien geen genie, maar het scheelt niet veel. En Vudi is een fantastische gitarist. Een van de beste concerten die ik dit jaar heb bijgewoond was dat van Mercury Rev. ‘Snowflake Midnight’ is wat een groeiplaat wordt genoemd. Geen cactus maar een exotische bloem, die vooral ’s nachts bedwelmende geuren vrijgeeft. Nick Cave is goede wijn, ook al is de man een geheelonthouder. Mooie editie, trouwens. Justin Townes Earle is de zoon van Steve Earle. ‘The Good Life’ is een zeer geslaagd en vrolijk debuut. Nog veel luisterplezier!

De twintig beste 

1.    Calexico – Carried To Dust
2.    Fleet Foxes – Fleet Foxes
3.    Drive-By Truckers – Brighter Than Creations Dark
4.    Bon Iver – For Emma, Forever Ago
5.    Lambchop – OH (ohio)
6.    Cat Power – Juke Box
7.    Isobel Campbell & Mark Lanegan – Sunday at Devil Dirt
8.    Emmylou Harris – All I Intended To Be
9.    Jakob Dylan – Seeing Things
10.  Mica P. Hinson and the Red Empire Orchestra
11.  Mariee Sioux – Faces in the Rocks
12.  William Grant Conspiracy – Pilgrim Road
13.  David Byrne/Brian Eno – Everything That Happens Will Happen Today
14.  Elvis Costello & the Imposters – Momofuku
15.  Okkervil River – The Stand Ins
16.  Conor Oberst – Conor Oberst
17.  American Music Club – The Golden Age
18.  Mercury Rev – Snowflake Midnight
19.  Nick Cave & the Bad Seeds – Dig!!! Lazarus Dig!!!
20.  Justin Townes Earle – the Good Life

2008,pop,rock,cd s,keuze,popmuziek,songs,beste,calexico,varia,tegenvallers,populaire cultuur,drive-by truckers,fleet foxes,top-20

Kwaliteit

De platen hieronder hebben zeker wel kwaliteiten, maar desondanks haalden ze de top-20 niet.

Al Green – Lay It Down
Deus – Vantage Point
Ry Cooder – I, Flathead
Joan As A Police Woman – To Survive
Randy Newman – Harps and Angels
The Felice Brothers – The Felice Brothers
The Last Shadow Puppets – The Age Of Understatement
Beck – Modern Guilt

Tegenvallers

En dit zijn de tegenvallers van het jaar. Ik wil hierover niet in details treden, omdat ik niet graag iets negatiefs zeg over muzikanten, kunstenaars, schrijvers. Deze mensen werken hard en doen hun best – maar het kan al eens tegenvallen.

Ryan Adams & the Cardinals – Cardinology
Lucinda Williams – Little Honey
Shelby Lynne – Just A Little Lovin’
The Gutter Twins – Saturnalia
Brian Wilson – That Lucky Old Sun
Gary Louris – Vagabonds

Songs

De songs die ik het liefst heb gehoord:

Calexico – Slowness
Fleet Foxes – White Winter Hymnal
Cat Power – I Believe In You
Deus – The Vanishing Of Maria Schneider
Jakob Dylan – On  Up The Mountain
Bon Iver – Skinny Love
Drive-By Truckers – I’m Sorry Huston

That’s all folks!

26-09-08

HET ZELF EN MIJN POPULAIRE MUZIEK


In verband met mijn vorige twee stukjes, niet veel meer dan lijsten eigenlijk, en de interessante commentaren daarop wil ik een aantal dingen verduidelijken.

Richard Rorty wijdt in ’Contingentie, ironie en solidariteit’ een hoofdstuk aan wat hij noemt de contingentie van het zelf. Ik wil hier niet de hele argumentatie herhalen; Nietzsche en Freud zijn wat dit betreft zijn belangrijkste inspiratiebronnen. Hij sluit het hoofdstuk af met deze woorden:


“We zullen de bewuste behoefte van de sterke dichter om te demonstreren dat hij geen kopie of replica is zien als louter een speciale vorm van een onbewuste behoefte om te leren leven met de onzichtbare afdruk die het toeval hem heeft gegeven, om voor zichzelf een zelf te maken door het opnieuw te beschrijven van die afdruk in bewoordingen die, misschien slechts marginaal, de zijne zijn.”

Ik haal dit hier aan omdat ik evenmin aanneem dat wij onszelf hebben gemaakt, noch dat we alles wat we op dit ogenblik boeiend, interessant, mooi vinden, zelf hebben gekozen. Dat is gewoonweg niet zo. Wat wellicht wel mogelijk is, is dat we met wat het toeval ons heeft gegeven een nieuwe combinatie maken en indien mogelijk en wenselijk ‘ons zelf’ heruitvinden.

Om wat ik wil verduidelijken heb ik een jaar nodig, want er komt zoveel bij kijken dat ik er op zijn minst een boek aan zou moeten wijden. Maar ik zal het kort proberen te houden. En daarna zien we dan wel weer.

Ik ben opgegroeid, eerst op een binnenvaartschip, later in internaten en oubollige scholen in een nog grotendeels godvrezend Limburg. Mijn ouders waren zoals dat wordt genoemd eenvoudige mensen. Ze hadden niet eens de basisschool kunnen beëindigen. Toch sprak en schreef mijn moeder voortreffelijk Frans en was ze geïnteresseerd in boeken. Zij heeft me leren lezen toen ik vijf was. Toen ik nog jong was kon mijn vader heel goed en boeiend vertellen. Dat had hij tijdens de oorlog geleerd, in krijgsgevangenschap en daarna in het verzet. Beiden hielden van eenvoudige liedjes, ik herinner me vooral ‘J’attendrais’ (het enige liedje dat mijn vader op zijn mooie gele accordeon kon spelen), Dalida, Mario Lanza, Edith Piaf, Bobbejaan Schoepen, en zo meer. Zulke liedjes, minderwaardig dan chansons, hoorde je ook wel op de radio. Al dat brave en sentimentele gekweel heeft mijn jonge oortjes geteisterd en gevleid. Wat ik mij er nu nog van herinner is de sfeer, het gevoel – iets zachts, fluweligs, eigenschappen die David Lynch in ‘Blue Velvet’ binnenstebuiten keert. Zo was toevallig een basis gelegd voor mijn latere muzikale smaak. Sentimenteel vermaak, tranerig gekweel. Ik bedoel dit geenszins negatief. Op  de lagere school werden zulke schlagers afkeurend straatliedjes genoemd. Vreemd, want ze waren zo onschuldig. Hoewel ze bij Fassbinder iets zeer subversiefs krijgen. Maar Fassbinder kende ik toen natuurlijk nog niet. De man had zelfs nog geen films gemaakt.

MARIAO LANZA


Toevallig had ik niet alleen ouders maar ook nog een zes jaar oudere broer, die al gauw in de ban raakte van de muziek van de duivel: rock and roll. Ik was zes toen ik Elvis Presley ontdekte, en met Elvis Presley alle Verenigde Staten. Dat had ik aan mijn opstandige broer te danken. Een nozem, zo werd luidkeels gefluisterd. Het zou nooit goed komen met hem. En dan die rock and roll, dat vreselijk lawaai. Elvis, Fats Domino, Little Richard, Wanda Jackson en Brenda Lee. Al begreep ik niets van de seksualiteit van die nieuwe muziekcultuur, toch was ik er van in de ban. Ik hield ook veel van de twist, bij ons bekend geworden dankzij Chubby Checker, die veel braver was dan Hank Ballard, de man die de twist had ‘uitgevonden’. Er ontstond een hele nieuwe cultuur van rock and roll, expo 58, broodroosters, milkshakes, honden die Laïka werden genoemd, jukeboxen, elke maand een andere dansrage, ‘scoobidoo’ en ‘hoola hoop’. Toen Elvis naar het leger moest, Chuck Berry in de gevangenis zat en Little Richard een predikant was geworden, was het einde van de rock and roll in zicht. Brylcreemkoppen als Fabian, Bobby Vee en Frankie Avalon werden nu populair. Bij ons had je vele Franse sterretjes die Amerikaanse songs in het Frans vertaalden, onder meer Johnny Hallyday en Richard Anthony.

LITTLE RICHARD 2

Vanaf mijn twaalfde beschouwde ik mezelf als een volwassene. Ik droeg een lange broek en had een polshorloge. Af en toe rookte ik stiekem een sigaret van het merk Peter Stuyvesant. Met mijn ouders en broer mocht ik zaterdags mee naar de ‘dancings’, de Orchidee en de Congo Bar. Ik kreeg dan repen chocolade of dronk Coca Cola. In een van die dansgelegenheden hoorde ik ‘Twist And Shout’ van The Beatles. Dat het een nummer van de zwarte Isley Brothers was, heb ik pas veel later ontdekt, en zelfs dat is niet de originele versie. Maar ‘Twist And Shout’ van the Beatles! Dat was mijn Damascus. De adrenaline als elektrische stroom door mijn jonge lijf. Die overrompelende stemmen, vooral die van John Lennon. Dit was niet langer de muziek van mijn broer, dit was mijn muziek.

BEATLES TWIST AND SHOUT

Een van de volgende dagen ging ik naar de plaatselijke platenzaak (ze verkochten er vooral stofzuigers en radio’s) en vond er de single ‘She Loves You’. Dat nummer heb ik wel duizend keer gedraaid. Ik veranderde mijn haarstijl, ging me anders kleden. Vooral de schoenen waren belangrijk. Nog wat later hoorde ik op onze transistorradio ‘Tell Me’ van the Rolling Stones. Dat was het! De heilige graal. Dat geluid, dat ritme, die gitaren, die stem gingen voor mij nog veel verder dan die liedjes van The Beatles. Hoe dat kwam kan ik niet verklaren, maar ik werd er veel dieper door geraakt. Ik kan het alleen maar euforie noemen. Zo begon mijn zelf zich af te tekenen door wat ik toevallig hoorde, en waaruit ik dan een keuze maakte. Zo werd mijn toekomst voor een groot deel bepaald. In 1965 gaf Bob Dylan met ‘Like A Rolling Stone’ mij volledige zekerheid dat ik had gevonden wat van mij was.

LIKE A ROLLING STONE 2

Daardoor luister ik nu nog steeds naar Engelstalige, vaak op blues gebaseerde muziek, vooral rock & roll en alles wat daar mee verwant is, of eraan is vooraf gegaan, zoals blues, rhythm and blues en country. En daardoor heb ik weinig affiniteit met klassieke muziek of muziek uit Azië, Afrika en de Slavische landen. Soms hoor ik iets in een film, zoals in het meesterwerk ‘De Muziekkamer’ van Satyajit Ray, en word ik diep ontroerd. Maar daarna grijp ik toch weer terug naar Bob Dylan of Lucinda Williams.

 

Over de crisis van de rock en de Westerse populaire muziek wil ik het in een volgend stukje hebben. Ik zal daarin mijn 'liefde' voor de Amerikaanse cultuur en subculteren onder de loep nemen.

 
OUT OF OUR HEADS

25-08-06

JOE BOYD: POP IN DE SIXTIES

popmuziek,elpees,popcultuur,sixties,joe boyd,pop,nick drake,ufo,favoriete platen,lijst,verleden,voorbij

Ik lees white bicycles, een schitterend boek van Joe Boyd over muziekmaken in de sixties, Joe Boyd heeft een boeiend leven gehad, en hij is nog lang niet dood. We kennen hem vooral als producer van Fairport Convention en Nick Drake en van zijn Hannibal platenlabel. Maar hij heeft een massa andere, zeer uiteenlopende dingen gedaan. Op zijn eenentwintigste bracht hij Muddy Waters naar Europa. Hij organiseerde Europese toernees voor Roland Kirk en Coleman Hawkins, hij stond aan de wieg van de UFO in Londen (de plek waar de underground ontstond en ten onder ging.) Enzovoort. Het is een geweldig boek, inderdaad, maar het maakt me ook wel een beetje jaloers en afgunstig. Waarom heb ik niet meer met mijn leven gedaan? In zekere zin lag een dergelijk bestaan binnen mijn bereik. Alleen was ik te jong. Ik ben te laat geboren. Het voordeel daarvan is dat ik nu nog relatief jong ben, ha ha. Naar aanleiding van dat boek bedenk ik dat bijna al mijn favoriete elpees in die periode zijn opgenomen. Er is nog wel goede hedendaagse muziek, bijvoorbeeld van Cat Power of the Walkabouts, maar een volledige cd – van om het even wie - heeft niet meer de emotionele impact, de pertinentie en de melodieuze rijkdom van wat toen verscheen. Ik denk nu spontaan aan deze meesterwerken: 


Butterfield Blues Band – East West
Pink Floyd – The Piper At the Gates Of Dawn
Pretty Things – S.F. Sorrow
Fairport Convention – Unhalfbricking
Bob Dylan – Blonde On Blonde
Bob Dylan – John Wesley Harding
Byrds – The Notorious Byrd Brothers
Beatles – Revolver
Beach Boys – Pet Sounds
Beach Boys – Smiley Smile
The Fantastic Expedition Of Dillard & Clark
Flying Burrito Brothers – The Gilded Palace Of Sin
Aretha Franklin – I Never Loved A Man
Beatles – Revolver
The Band – Music From Big Pink
Pearls Before Swine - One Nation Underground
Bee Gees - Bee Gees 1st
Cream – Disraeli Gears
Jimi Hendrix Experience – Are You Experienced?
Nick Drake - Five Leaves Left
Kinks - Face To Face
Syd Barrett – The Madcap Laughs
Tim Buckley – Blue Afternoon
Rolling Stones – Beggar’s Banquet
Incredible String Band - The Hangman's Beautiful Daughter
Doors – Waiting For The Sun
Velvet Underground & Nico
Nico – Chelsea Girl
Who – The Who Sell Out
Love – Da Capo
Jefferson Airplane – Surrealistic Pillow
Steve Miller Band – Children Of the Future
Moby Grape – Moby Grape ‘69
Alexander Spence – Oar
Captain Beefheart & the Magic Band – Safe As Milk
Mothers Of Invention - Absolutely Free

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Maar de lezer kan zelf wel aanvullen. Overigens laat ik de singles (Atlantic, Stax, Philles, Fire, Fury, Motown, enzovoort) dan nog buiten beschouwing. In die groeven bevond zich de perfecte dansmuziek, die ik nog steeds opzoek als ik wat beweging in mijn leven wil brengen.