25-12-16

EEN JAAR IN POPULAIRE MUZIEK

okkervil-river-will-sheff.png

Het voorbije jaar luisterde ik weinig naar nieuwe muziek. Ik heb de indruk dat het elk jaar wat minder wordt. De reden daarvoor is dat het leven kort is. Er zijn nog zoveel boeken die ik niet gelezen heb (of wil herlezen). Er zijn zoveel films die ik nog wil zien, zoveel landen en steden bezoeken, zoveel kunstwerken bewonderen… De twintig elpees/cd’s hieronder drongen wel door tot mijn oren en mijn hart. De volgorde waarin ze terecht gekomen zijn heeft niet echt veel belang. Maar ik geef toe dat Will Sheff (Okkervil River) mij dit jaar het meest heeft ontroerd. 

  1. Okkervil River – Away

    1 okkervil river.jpg


  2. Wilco – Schmilco

    2-wilco-schmilco-1000x1000.jpg

  3. David Bowie – Blackstar

    3 david-bowie-blackstar.jpg

  4. Drive-By Truckers – American Band

    4 DBT_AmericanBand_Cover_500.jpg

  5. Rolling Stones – Blue & Lonesome

    5 rolling stones.jpg

  6. Ryley Walker – Golden Sings That Have Been Sung

    6 ryley.jpg

  7. Hope Sandoval and the Warm Inventions – Until the Hunter

    7 hope sandoval.jpg

  8. Margo Price – Midwest Farmer’s Daughter

    8 margo.jpg

  9. Jesu/Sun Kil Moon – Jesu/Sun Kil Moon

    9 jesu sun kil.jpg

  10. Case/Lang/Veirs – Case/Lang/Veirs

    10 case lang veirs.jpg

  11. Nick Cave & the Bad Seeds – Skeleton Tree

    11 skeleton tree.jpg

  12. Steve Gunn – Eyes On the Lines

    12 steveGunn_EyesOnTheLines-copy.jpg

  13. PJ Harvey – The Hope Six Demolition Project

    13 hope six.jpg

  14. Sturgill Simpson – A Sailor’s Guide To Earth

    14 sturgill-simpson-sailor-guide.png

  15. Brian Eno – The Ship

    15 BrianEno_TheShip_2016.jpg

  16. Cass McCombs – Mangy Love

    16 cass mccombs.jpg

  17. Elysian Fields – Ghosts Of No

    17 Ghosts_of_No.jpg

  18. Leonard Cohen – You Want It Darker

    18 leonard-cohen-you-want-it-darker-5746.jpg

  19. M. Ward – More Rain

    m-ward-more-rain2.jpg

  20. Lucinda Williams – The Ghosts Of Highway

    20 lucinda williams ghosts of highway 20.jpg

21-08-13

WAS VROEGER ALLES BETER?

valdez léal.jpg

Mijn vriend R. heeft een scherpe blik op de tijd en de maatschappij waar wij in leven. Maar zodra hij beweert dat het leven vroeger ‘beter’ was ga ik twijfelen, niet aan zijn oordeelskracht in het algemeen, maar aan die ene heel specifieke bewering (die je wel vaker hoort, en niet zelden uit de mond van intelligente en sensitieve mensen). Of het leven - en alles wat dat woord omvat - vroeger beter was weet ik hoegenaamd niet: ik ben helaas al wat te oud om me nog helder te herinneren hoe ellendig het werkelijk was toen ik jong en wild was, en vol hoge verwachtingen en verwarde verlangens door het leven stapte. Of hoe werkelijk ellendig het was. Of nog anders uitgedrukt: een mens herinnert zich vooral graag de mooiste en kleurrijkste momenten.

Ik heb in al die jaren veel geleerd, hoe vaak ik ook denk dat het maar bitter weinig is. Wellicht is een van de belangrijkste (en meest voor de hand liggende) inzichten die ik heb verworven dit: dat alles komt en gaat, zoals eb en vloed, zoals de volle maan, zoals de vier seizoenen. Dat heeft het dagelijks leven mij geleerd, maar zeker ook alle noemenswaardige kunst, literatuur en muziek.

Ja, er bestaat ongetwijfeld waardevolle kunst, literatuur, muziek, noem maar op. Ars longa, maar niets van wat wij mensen maken is hier voor eeuwig. We weten niet eens wat eeuwigheid betekent. Niets is hier eeuwig voorhanden en weinig is van blijvende waarde. Maar wat van blijvende waarde is komt zeker terug, ook al vergeten we dat graag, op zoek als we zijn naar het ‘altijd nieuwe’. Het nieuwe dat toch ook zo vlug gaat vervelen, zoals dat bij kinderen -  en kinderlijke volwassenen -  met hun speeltjes gaat. Waarschijnlijk gaat het ‘altijd nieuwe’ gauw tegensteken omdat het niet van blijvende waarde is. Misschien is het ‘altijd nieuwe’ al uitgehold, betekenisloos en zinloos, als het op de markt wordt aangeboden.

Omdat wat van blijvende waarde is ooit terugkeert, zelfs als wij er niet meer zijn, wanhoop ik niet. Zolang er mensen zijn zullen sommigen van hen, van ons, zich door die hoogtepunten laten beïnvloeden. Een klein aantal mensen zal nieuwe hoogtepunten blijven creëren. Als ik de zaken op deze manier beschouw kan ik onmogelijk beweren dat het vroeger beter was. Maar was het daarom slechter? Dat weet ik evenmin.

En wie in de toekomst dat kleine aantal exemplarische individuen – een elite die geen elite is - zal ontdekken is een vraag die me op dit ogenblik niet bezighoudt. Toch ben ik treurig telkens als ik eraan denk dat een deel van dat al kleine aantal definitief vergeten wordt. Een klein aantal? Niet echt; ze zijn al met velen: bezielde kunstenaars van alle slag - die niet voor het geld of de roem werken, maar omdat ze niet anders kunnen – die weinig of helemaal geen bijval, erkenning en waardering krijgen. Als ik eraan denk dat zovelen al vergeten zijn; dat ze niet terugkeren, zoals eb en vloed, de seizoenen, zoals de volle maan.



Beeld:  
Juan de Valdés Leal, In ictu oculi, 1672.

01-06-13

ZERO DE CONDUITE: VROLIJKE MELANCHOLIE

anne-briggs.jpg

Anne Briggs

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel bij de linzensoep! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

 

Vandaag ook weer geen afgelijnd thema (wellicht heb ik sinds 1982 alle mogelijke thema’s al tientallen keren gehad), maar onderliggend is er wel melancholie, die bijna altijd troost biedt. Vrolijke melancholie, een mooi muzikaal oxymoron toch? Vanwaar echter melancholie en behoefte aan troost? Troost lijkt me voor de hand te liggen. Mensen zijn eenzame wezens, zwak, kwetsbaar, slachtoffer van geweld, oorlog, onderdrukking, liefde en chagrijn, armoede en ziekte. De schaduwzijdes van al het verrukkelijke dat het leven ons biedt. Ik ben in dat opzicht niet zo anders dan andere mensen, al ben ik gelukkig niet arm, niet al te ziek en niet vreselijk eenzaam.
Melancholie is altijd een ondertoon in mijn leven geweest, ik heb haar gekoesterd, of zij mij, dat weet ik niet zeker. Als je verjaart komt die ondertoon bijna noodgedwongen bovengronds – ouder worden is geen prettig gebeuren, zeker niet als je de jeugd zo verheerlijkt als ik altijd heb gedaan. En zoals misschien elke kunstenaar en schrijver wel doet. ‘Forever Young’, was de leuze, maar dan stel je vast dat het niet meer is dan dat: een leuze, een motto. Tenzij het om een jeugdige geest zou gaan.  In dat geval is het het motto de waarheid.

Een verjaardag is een moment van somberheid, helder besef van je sterfelijkheid, maar tegelijk vier je het leven, vier je dat je aanwezig en tegenwoordig  bent – ook tegenwoordig van geest, dat je kunt lachen en dansen en vrienden ontmoeten, dat je kunt liefhebben en luisteren, en zien en ruiken en voelen. Dat je kunt reizen en dat je openstaat voor het oude en het nieuwe. Zoals dit programma nog een keer zal moeten bewijzen, want het moet een mix worden van heel oud en heel nieuw.

Veel luisterplezier.

lou-reed-sally-can.jpg

 

Strangers When We Meet - David Bowie  - Buddha Of Suburbia

On My Own – Low - The Invisible Way

Down to Go – Phosphorescent - Muchacho

Sorrow - The National - High Violet

I've Been Riding with the Ghost - Songs: Ohia - Magnolia Electric, Co.

The Velocity Of Saul At The Time Of His Conversion - Okkervil River - Down The River Of Golden Dreams

Ennui - Lou Reed - Sally Can't Dance

Allegro molto -  Lynn Harrell, Stephen Kovacevich - Brahms: Cello Sonatas 1 & 2, Handel Var. Op. 24

Don't Forget Me (ft. John Lennon) - Harry Nilsson - Pussy Cats

The Train From Kansas City - The Shangri-Las- Myrmidons Of Melodrama

That Teenage Feeling - Neko Case –  Fox Confessor Brings The Flood

Looking Glass Blues – Charlotte Gainsbourg - IRM

Cold Molly - Mark Lanegan & Duke Garwood - Black Pudding

Turn You Inside-Out - R.E.M. - Green

Home I'll Never Be - The Low Anthem - Oh My God, Charlie Darwin

Black Train - The Gun Club - Fire Of Love

Can We Really Party Today? - Jonathan Wilson - Gentle Spirit

Song For Adam - Jackson Browne - Saturate Before Using

Penthouse In The Woods - Scud Mountain Boys - The Essential Scud Mountain Boys

I Don't Know You  -New Riders Of The Purple Sage (ft. Jerry Garcia) - New Riders Of The Purple Sage

Call The Doctor - J.J. Cale - Naturally

See That My Grave Is Kept Clean - Kelly Joe Phelps - Roll Away The Stone

Trials, Troubles, Tribulations - Valerie June - Pushin' Against a Stone

The Stonecutter Boy – Anne Briggs - The Bird in the Bush

Abschied - Nico - Desertshore

Andante - Pieter Wispelwey – J.S. Bach, Gamba Sonatas

Time Of No Reply - Nick Drake - Way To Blue (An Introduction To Nick Drake)

Sweethearts On Parade - M. Ward - Transistor Radio

Ant Farm - The Eels - Electro-Shock Blues

When The Angels Will Put Out Their Lights - South San Gabriel - Dual Hawks 

The Desperate Kingdom Of Love - PJ Harvey - Uh Huh Her

jason molina.jpg

Jason Molina


Research & presentatie: Martin Pulaski 

01-10-11

DE TERUGKEER VAN PULASKI: ZERO DE CONDUITE

sykes.jpg

Zéro de conduite kun je beluisteren op Radio Centraal 106.7 FM in Antwerpen van 6 tot 8, ’s avonds, elke eerste zaterdag van de maand. Je kunt het programma op de radio volgen, of via de website van radio centraal: 
http://www.radiocentraal.be/Realescape/ of
http://streaming.radiocentraal.org/

Begin mei dit jaar maakte ik mijn (toen) voorlopig laatste Zéro de conduite voor Radio Centraal. Na bijna vijf maanden, waarvan drie maanden in een ziekenhuis, een gevecht met de dood en het begin van een lange revalidatie die op z'n minst een jaar zal duren, ben ik terug met een nieuwe aflevering. Het werd tijd, de inboorlingen werden ongeduldig. Of stel ik me dat maar voor? Omdat de muziek gedurende die vijf maanden tot een onoverzichtelijke jungle is aangegroeid kon ik me niet beperken tot één thema. Ik wilde heel graag wat recente songs draaien. Toch begin ik met een mini-thema: Memphis en songs over Memphis, met enkele uitstapjes naar Philadelphia en Muscle Shoals. Dat is de eerste helft van deze halflevering. In de tweede helft draai ik de nieuwere songs. Veel luisterplezier.


Booker T & the MG's - Day Tripper - McLemore Avenue 

Eddie Floyd - Things Get Better - It Came From Memphis: the Legendary Sound Of Memphis

Jimmy Hughes - It's A Good Thing - Why Not Tonight?

Betty Wright - He's Bad, He's Bad -The Platinum Collection

Candi Staton - Sweet Feeling (Old Time Feeling) - Evidence: The Complete Fame Records Masters 

Charlie Rich - Life Has It's Little Ups And Downs - Set Me Free / The Fabulous Charlie Rich

Elvis Presley - Any Day Now - From Elvis In Memphis

Dusty Springfield - I Can't Make It Alone - Dusty In Memphis

Al Green - I'm So Lonesome I Could Cry - Call Me

Rufus Thomas - The Memphis Train - The Platinum Collection

John Hiatt - Memphis In The Meantime - Bring The Family

Rod Bernard - Memphis - Swamp Rock 'n' Roller

Felice Brothers - Memphis Flu - Yonder Is The Clock

Alex Chilton - Take It Off - High Priest

Travis Wammack - Scratchy - It Came From Memphis: the Legendary Sound Of Memphis

The Band - (I Don't Want To) Hang Up My Rock 'n' Roll Shoes  (Chuck Willis) - Rock Of Ages

Bobby Charles - Grow Too Old - Bobby Charles


R.E.M. - Bang And Blame - Monster

Wilco - I Might - The Whole Love

The Jayhawks - She Walks In So Many Ways - Mockingbird Time

Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son - Marble Son

Fleet Foxes - Battery Kinzie - Helplessness Blues

Israel Nash Gripka - Red Dress - Barn Doors & Concrete Floors

Drive-By Truckers - Pulaski - Go-Go Boots

Steve Earle - Meet Me In The Alleyway - I'll Never Get Out Of This World Alive 

Ry Cooder - I Want My Crown - Pull Up Some Dust And Sit Down

William Fitzsimmons - Beautiful Girl - Gold In The Shadow

Gillian Welch - Six White Horses - The Harrow & The Harvest

Thurston Moore - Blood Never Lies - Demolished Thoughts (p: Beck)

Low - Something's Turning Over - C'mon

Bon Iver - Towers - Bon Iver

My Morning Jacket - Outta My System - Circuital

 

candi-staton-evidence-(cd).jpg
Research & presentatie: Martin Pulaski
Presentatie & techniek: Sofie Sap

26-09-11

VERZONKEN SCHAT

Een verzonken schat in je garage schittert

als de nacht uit de sterren komt vallen

zwaar en dan weer licht op ons vel -

wij onvolkomen terecht in het donker.

 

Ze lonkt in een woord, wenkt in een droom

die van mijn boomstam de gouden takken

bezingt terwijl ik bejubel je torenhoge slaap

en de treden die je betreedt, hoger dan ooit.

 

Daar in je landschap zo vlak als het Westen

van deze vijandige streken, zo vol heuvels

van zinnen die mijn spreken begeren - de taal

die diep in je oren is binnengedrongen

 

Op die avond van gloed, gloednieuwe maan.

01-11-09

IN 2009 WERD WEER UITSTEKENDE MUZIEK GEMAAKT

 

Louvin_Tragic songs of love


Voor ik morgen naar Porto vertrek heb ik even mijn oogst populaire muziek van 2009 bekeken. Ik denk dat het een goed jaar is geweest, een heel goed jaar – en het is nog maar 1 november. Allerzielen moet nog komen!

Dit zijn de langspeelsplaten die ik voorlopig heilig verklaar:

Wilco – Wilco (the album)
Hope Sandoval & the Warm Inventions – Through The Devil Softly
Elvis Costello – Secret, Profane and Sugarcane (een hoogtepunt voor EC)
Neko Case – Middle Cyclone
Monsters Of Folk – Monsters Of Folk
Richard Hawley – Truelove’s Gutter
M. Ward – Hold Time
Richmond Fontaine – We Used To Think The Freeway Sounded Like A River
Levon Helm – Electric Dirt
Buddy & Julie Miller – Written In Chalk
Marissa Nadler – Little Hells
Yo La Tengo – Popular Songs
The Duke And The King – Nothing Good Can Stay
Sonic Youth – The Eternal
The Low Anthem – Oh My God, Charlie Darwin
John Fogerty / The Blue Ridge Rangers – Rides Again
Bruce Springsteen – Working On A Dream
The Felice Brothers – Yonder Is The Clock
Great Lake Swimmers – Lost Channels
Vetiver – Tight Knit
Drive-By Truckers – The Fine Print
Patterson Hood – Murdering Oscar (And Other Love Songs)
Animal Collective - Merriweather Post Pavillion
PJ Harvey & John Parish – A Woman A Man Walked By
Califone – All My Friends Are Funeral Singers
Justin Townes Earle – Midnight At The Movies

 

Deze muzikale avonturen hebben me nog niet volledig kunnen overtuigen:

 

Soul Savers – Broken

Neil Young – Fork In The Road

Volcano Choir – Unmap
Steve Earle – Townes
Bon Iver – Blood Bank
Grizzly Bear – Veckatimest
Micah P. Hinson – All Dressed Up And Smelling Of Strangers
Iron And Wine – Around The Well
Bookter T. – Potato Hole
The Lemon Heads – Varshons (wel enkele prachtige covers)
Bonnie Prince Billy – Beware
Conor Oberst And The Mystic Valley Band – Outer South
Rosanne Cash – The List
Madeleine Peyroux – Bare Bones
The Gourds – Haymaker!


Die tweede  ‘categorie’ platen heb ik wellicht niet voldoende beluisterd. Het is ook onbegonnen werk: er komt vreselijk veel nieuw materiaal uit en ik blijf reissues kopen, zoals de prachtige reeks geremasterde elpees van the Beatles, wellicht het muzikaal evenement van het jaar, naast het spectaculaire overlijden van Michael Jackson. Ik koop massa’s cd’s met soul, country en pop uit de jaren vijftig, zestig en zeventig. De vijftigste verjaardag van Motown heeft veel moois opnieuw toegankelijk gemaakt, en labels als Ace en Bear Family verdienen ook een grote onderscheiding. Ik heb onder meer enorm genoten van ‘The Complete Goldwax Singles, Volume 1’ (op Ace), Hank Williams’ ‘Rockin Chair Money’ (een geremasterde compilatie op Bear Family). Ook opnieuw uitgebracht is een van de belangrijkste keerpuntplaten in de geschiedenis van de populaire muziek, het moment dat soul en country met elkaar werden verzoend, ik bedoel Ray Charles’ ‘Modern Sounds In Country And Western Music’ (heruitgebracht door Concord/Universal). Een hoogtepunt in de country van de jaren ’50 was ‘Tragic Songs Of Life’ (1956) van the Louvin Brothers. Dankzij Righteous Records kunnen we er opnieuw de schoonheid van ontdekken.

 
Ja, ja, 2009 is een mooi jaar. Een heerlijke zomer en heerlijke muziek. Voor de seks en drugs moet je zelf zorgen (mocht je daar nog zin in hebben).

 

22-01-09

EEN NIEUWE SAMENLEVING, EEN NIEUWE MORAAL

gelijkheid,verleden,geschiedenis,leven,sixties,feminisme,kunst,nieuw,intolerantie,wereld,toekomst,ecologie,luisteren,verbeelding,cultuur,surrealisme,communisme,gemeenschap,moraal,modern,individu,samenleving,modernisme,verantwoordelijkheid,20ste eeuw,communie,realisme,revolutie,facebook,obama,rimbaud,broederschap,omwenteling,inaugurele rede,zusterschap,aanwezighied

 Vandaag gingen mijn gedachten terug naar de min of meer geslaagde en gedeeltelijke en geheel mislukte pogingen  om de maatschappij, ‘het systeem’, de man, de vrouw, de verhoudingen tussen man en vrouw, de arbeidsverhoudingen, het economisch bestel, de machtsverhoudingen en zelfs het leven te veranderen. Zelf vond ik vanaf een bepaalde, enigszins bewuste leeftijd dat, zoals de surrealisten hadden gezegd, het leven moest worden veranderd. Lange tijd al houd ik me de uitspraak van Rimbaud voor ogen dat we ‘absolut moderne’ moeten zijn, wat ongetwijfeld niet hetzelfde betekent als opnieuw expo-brood eten of in stoeltjes uit de jaren ‘vijftig gaan zitten. We nemen plaats op stoelen en in zetels die het toeval ons aanwijst.


Ik kreeg zonder zelfs een kroniek of een geschiedenisboek ter hand te nemen (ik denk aan ‘1968’ van Mark Kurlansky, ‘De Russische revolutie’ van Marcel Liebman, ‘Ten Days That Shook the World’ van John Reed, de werken van Eric Hobsbawn, ‘In Europa’ van Geert Mak, ‘Timebends’ van Arthur Miller, ‘There’s A Riot Going On’ van Peter Dogget, etc.) een sterke indruk dat de hele twintigste eeuw een aaneenschakeling is geweest van pogingen tot revolutie, van werkelijke revolutie, van pseudo-revolutie (in salons en ministeriële kabinetten), van contra-revoluties, van staatsgrepen, van militaire regimes, van dictatoriale verdedigingen tegen revoluties en mogelijke revoluties, van – vanuit het zogenaamde standpunt van nationaal-socialistische revoluties en fascistische omwentelingen – etnische verplaatsingen en nooit eerder geziene etnische ‘zuiveringen’ en uitroeiingen.

Ik kreeg tevens de indruk dat de halve eeuw die ik heb meegemaakt, zonder ooit een oorlog aan den lijve te hebben ‘gevoeld’, alleen de gevolgen ervan, een verschrikkelijk, gewelddadig, ongewoon verwoestend tijdperk is geweest.

Welke rol had ik gespeeld in dit alles? Ik moest even een glas wijn drinken, twee glazen, om de vraag te laten bezinken. Vervolgens dacht ik, jongen, vergeet het maar. Er is muziek, film, kijk nog een keer naar ‘Last Tango In Paris’, een meesterwerk toch? Is er ooit iemand beter geweest dan Marlon Brando en hoe zit het nu met Maria Schneider? Of speel wat spelletjes op Facebook. Mijn vrouw kan ik niet lastig vallen: zij slaapt al. Een zware dagtaak staat haar te wachten. Zij helpt jonge mensen uit ontwikkelingslanden aan studiebeurzen in ons welvarend gebied van taalonenigheid (hoewel ik daar zelden iets van merk, tenzij bij fascistische heethoofden). Jongen, zei ik, je moet het alleen oplossen. Wat heb je gedaan?

Natuurlijk was die vraag mij ingegeven door de inaugurele rede van president Barack Obama. De tijd van intolerantie, zoals die door filmregisseur D.W. Griffith aan het begin van de vorige eeuw werd getoond, is voorbij. De tijd dat zwarten niet welkom zijn in een restaurant of café zijn voorbij. De tijd dat ik in 1968 in Maastricht aan mijn lange haren door het grind word gesleurd en met de dood bedreigd is voorbij. De tijd dat ik in het midden van de straat mijn vriend niet mag zoenen is voorbij. De tijd dat je voor een kruisbeeld of welk ander religieus symbool moet knielen is voorbij. De tijd waartegen zich Bob Dylan zo verzette (en al lang over zwijgt) is nu voorbij. Zelfs William Zanzinger is dood. Ik moet me ook niet meer boos maken op Sam Shepard, die het in zijn logboek over the Rolling Thunder Revue over Willams & Zinger had. Niemand is perfect. Sam Shepard was een goede drummer en stond aan de goede kant. Ten minste, als je er van uitgaat dat ik ook aan de goede kant stond, sta.

President Obama gaf in zijn speech de indruk dat die tijd – van pogingen tot verandering, van permanente revolutie, van intolerantie en onwetendheid – nu voorbij is. De verantwoordelijkheid voor de samenleving, die de geschiedenis ons heeft doorgegeven, ligt bij onszelf. Wij moeten het nu echt wel zelf doen.  We moeten niet alleen maar hopen, geloven, met onszelf bezig zijn, met muziek, met kunst, met vermaak en cultuur. Wat we zeker niet moeten doen is onszelf verrijken ten koste van de anderen. Wat we zeker niet moeten doen is op de anderen neerkijken, hen vernederen, miskennen, hen geheel uit het oog verliezen omdat ze bijvoorbeeld ziek of zwak zijn. Wij mensen hebben elkaar nodig. De wereld is een ingewikkeld geheel. We moeten het zelf doen. We moeten naar de anderen kijken: wat willen jullie? We moeten vriendschap sluiten. En uiteindelijk moeten we ook voor degenen die geen vriendschap willen, de fanatici, de mensen die uitgaan van bloed, bodem en geweld, moeten we voor hen op onze hoede zijn. Met onze overtuigingskracht, met onze kunst, met onze schoonheid moeten we hen voor de wereld winnen. Omdat die tegenstelling blijft moeten we een moraal hanteren, een betere moraal dan die we hadden, een waarin niet religie maar wel rede en droom een rol spelen. Waar een positieve verbeelding van een menselijke werkelijkheid in communie met het zijn (en wat voortdurend in het zijn geworteld is en eruit ontstaat) de grondslag van is. Als we die moraal niet uitvinden, vernietigen we niet alleen onze geschiedenis en alles wat we hebben vernietigd en opgebouwd maar blazen we ook alle bruggen op naar een mogelijke toekomst waarin de mensen nog aanwezig zijn.

01-11-08

ZERO DE CONDUITE: DANCE TO THE BOP!


Eén november, eerste zaterdag van de maand: tijd voor Zéro de conduite op radio centraal, zoals altijd van 18 uur tot 20 uur live beluisterbaar op 106.7 FM en op internet via de websitevan radio centraal. Vanavond geen afgebakend thema, wel een rode draad, die van de Amerikaanse alternatieve muziek, waartoe ik ook country en soul reken, omdat het genres van minderheden zijn, misschien niet echt cool, maar dat maakt niet uit. De weinige Britse muziek die aan bod komt is sterk beïnvloed door Amerikaanse punk rock, iets wat iemand als Joe Strummer heel goed wist, ook al zong the Clash ‘I’m So Bored With The USA’.

Een tweede draad is de emotie: als populaire muziek al een waarde heeft, behalve dat je er meestal op kunt dansen, is het die van het emotionele. Zangers, zangeressen, muzikanten drukken op min of meer eenvoudige wijze hun verdriet en hun vreugde uit, en alles wat daar tussen ligt. Als ze je niet ergens diep in de vezels van je ‘ziel’ raken, zijn ze fake. Dan gaat het waarschijnlijk alleen maar om roem en geld. Zero de conduite is een programma dat gekant is tegen muziek als middel voor het verwerven van roem en geld. ‘Sheena Is A Punk Rocker’ van The Ramones is een van de beste popsongs ooit gemaakt. Je moet het nummer heel luid draaien. Een goed idee voor vanavond, na acht uur?

Het eerste deel van het programma is toegespitst op elpees verschenen in 2008; het tweede deel gaat een heel stuk terug in de tijd. Veel luistergenot op deze sombere dag van de heiligen.

antwerpen,radio,radio centraal,nieuw,country,dj,thema,populaire muziek,zero de conduite,soul,sofie,aanwinsten

National Talk Like A Pirate Day – OH (Ohio) – Lambchop

Faraway From Cars – Snowflake Midnight – Mercury Rev

Tiger Mountain Peasant Song – Fleet Foxes – Fleet Foxes

For Emma – For Emma, Forever Ago – Bon Iver

The Great Deceiver – Pilgrim Road – Willard Grant Conspiracy

I Don’t Want To Die (In A Hospital) – Conor Oberst – Conor Oberst

Calling And Not Calling My Ex – The Stand Ins – Okkervil River

We Won’t Have To Be Lonesome – Micah P. Hinson & The Red Emire Orchestra – Micah P. Hinson

Jailhouse Tears ft. Elvis Costello – Little Honey – Lucinda Williams

Slowness – Carried To Dust – Calexico

Kern River – All I Intended To Be – Emmylou Harris

What Do You Do When You’re Lonesome – The Good Life – Justin Townes Earle

Steel Guitar Heaven – I, Flathead – Ry Cooder

High Desert – Slider – Ambient Excursions For Pedal Steel Guitar – Bruce Kaphan

Forever She’ll Be My Surfer Girl – That Lucky Old Sun – Brian Wilson

Only A Girl – Harps And Angels – Randy Newman

To Be Loved – To Survive – Joas As Police Woman

Drum And Bone – Momofuku – Elvis Costello & the Imposters

On Up The Mountain – Seeing Things – Jakob Dylan


Most Of The Time – The Bootleg Series, Vol. 8: Tell Tale Signs – Bob Dylan

Change Partners – Live In Brussels – Stephen Stills

Laughing – If I Could Only Remember My Name – David Crosby

Blue Water Blue – The Moonstone – Tommy Flanders

Tried So Hard – Sometimes You Eat The Bear – Ian Matthews

Can’t You Hear Me Calling – The Flying Burrit Brothers III – The Flying Burrito Brothers

Lookin’ Out My Back Door – Cosmo’s Factory – Creedence Clearwater Revival

$ 1000 Wedding – Songbird – Willie Nelson (with Ryan Adams & The Cardinals)

Lonesome, On’ry And Mean – Lonesome, On’ry And Mean – Waylon Jennings

After The Fire Is Gone – Duets – Tammy Wynette & George Jones

Hobo Bill’s Last Ride – The Songs Of Jimmie Rodgers: A Tribute – Iris Dement

Lonesome Hearted Blues – Sweethearts in Heaven: The Complete Dot Recordings – Don Reno & Red Smiley

Born To Be Wild – Juke Joint Boogie (Bear Family) – Jimmie Skinner

Mister Fire Eyes – Juke Joint Boogie (Bear Family) – Bonnie Guitar

Hard Time Ahead – Juke Joint Boogie (Bear Family) – Janis Martin

Dance To The Bop – Golden Age Of American Rock & Roll: Follow Up Hits – Gene Vincent

Betty Lou Got A New Pair Of Shoes - Golden Age Of American Rock & Roll: Follow Up Hits – Bobby Freeman

Some Kinda Fun - Golden Age Of American Rock & Roll: Follow Up Hits – Chris Montez

Kick Out The Jams – Joe Strummer: The Future Is Unwritten Soundtrack – MC5

White Riot (Alternate Demo Mix) - Joe Strummer: The Future Is Unwritten Soundtrack – The Clash

Teenage Kicks – An Anthology – The Undertones

Without People You’re Nothing - Joe Strummer: The Future Is Unwritten Soundtrack – Joe Strummer

 


That's all folks! 

20-10-08

DE DRAAGLIJKE ONVERANTWOORDELIJKHEID VAN HANIF KUREISHI

kureishi

Met veel plezier sta, zit of lig ik te lezen in Hanif Kureishi’s ‘Something To Tell You’. Op de cover van de pocket wordt hij de “bestselling author of The Buddha of Suburbia” genoemd, alsof hij sindsdien niets meer heeft verricht. De man is bijzonder productief, soms overdrijft hij en lijdt zijn werk onder dat ritme – maar deze roman vind ik heel goed, en grappig. Zo goed dat ik er al twee exemplaren van bezit, een pocket voor in bed en de metro, een hardcover om naar te kijken. Overigens was de pocket duurder dan de hardcover.

Psychiaters en psychoanalysten schijnen in trek te zijn bij schrijvers. Het hoofdpersonage in Siri Hustvedts ‘The Sorrows Of an American’ is een pyschiater; in de roman van Kureishi is een psychoanalyst aan het woord. En hoe!

In Kureishi’s roman staan veel dingen die roepen om geciteerd te worden. Zoals dit:

“That word. Responsibility. When I watched Miriam on her TV ‘agonies’, it was the most-used word, apart from ‘I’. Owning your acts. Seeing yourself as an actor rather than victim. I am all for responsibility; who wouldn’t be? We are all responsible for our selves. But what are our selves? Where do they begin and how far do they extend.”

Is het niet waar? Iedereen moet de hele tijd zijn verantwoordelijkheid nemen. Ik heb zoiets van, naar verantwoordelijke mensen toe: het is tijd voor iets nieuws. Laten we het leven en de wereld veranderen, nu we er nog tijd voor hebben. Het is tijd om antwoorden te verzinnen, nieuwe woorden, nieuwe zinnen. Om vragen te stellen. Of niet soms?

10-01-08

SPEL, FILOSOFIE EN AVONTUUR

woorden,terminologie,managers,drank,afscheid,denken,hitchcock,taalfilosofie,filosofie,sartre,zizek,camus,kindertijd,dromen,utopie,heidegger,opstand,spel,psychoanalyse,film,deconstructie,westerns,literatuur,verbeelding,tijd,maatschappij,revolte,revolutie,nieuw,communisme,sixties,lacan,duvel


Dit is een moeilijk begin. Kleed ik het in of spreek ik rechtuit en zeg ik heel hedendaags ‘what the fuck’? What the fuck! Mijn Zizek-gekte is voorbij. Via de modieuze ‘filosoof’ raakte ik bijna weer in de ban van Jacques Lacan, een ‘denker’ waar ik meer dan een decennium geleden al afscheid van had genomen. Zizeks charme was zijn liefde voor film, een liefde die ik met hem deel. In zijn ‘filosofische’ traktaten heeft hij het vaak over Hitchcock en, nog vaker misschien, over westerns als ‘3.10 To Yuma’, ‘Shane’, ‘High Noon’, stuk voor stuk meesterwerken van de klassieke film (die helaas niet iedereen kent). Zo weet hij filmliefhebbers – en dat zijn er dan toch wel weer meer dan je denkt - te verleiden, te vangen in zijn spinnenweb van ‘leugens’ en ‘mooie praatjes’ (van ‘analyse’ en ‘deconstructie’).
Ik geloof niet langer in die beminnelijke man met zijn baard. In andere tijden zouden we hem een hansworst noemen, maar nu blijven we beleefd en zeggen niets, met uitzondering van die baard. Voor de rest: rien. Alleen nog dit: als je je enkele van ‘zijn’ Lacaniaanse termen toe-eigent kun je de moeilijkste discours construeren om de ‘mooiste’ kunstwerken te deconstrueren en al dan niet te analyseren.

Eigenlijk geldt het vorige net zo goed voor Heidegger, met het verschil dat de Duitse filosoof beter schrijft en het niet de hele tijd over de popcultuur en film heeft. Heidegger keert terug naar de oorsprong of probeert dat te doen en begint van daaruit te denken. Filosofie is vaak een kwestie van een terminologie leren hanteren: de hegeliaanse, die van Kierkegaard, die van Heidegger, die van de Frankfurter Schule, etcetera, net zoals je het managerstaaltje kunt aanleren, om je ontoereikendheid, om je domheid als mens die in het leven zou moeten staan te maskeren; alleen gaat het in de filosofie over iets, met name over het al dan niet bestaan van god, metafysica, over de vraag of alles niet tot taalspelletjes kan worden herleid.

Op dit ogenblik, een moment in de voortschrijdende tijd, ben ik van mening – niets nieuws onder de zon – dat je alleen maar in jezelf én in de maatschappij kan leven. Leopold Flam, een zeer belangrijke – en door mij gewaardeerde - ‘Vlaamse’ en ‘universele’ filosoof, noemde dat de dialectiek van ‘eenzaamheid  en gemeenschap’. Ik denk, zoals in de antipsychiatrie destijds werd beweerd, herinner je Ronald Laing en David Cooper, dat je de ‘absolute’ regels van de maatschappij waarin je leeft in jezelf moet zien terug te vinden en die regels die je niet zinnen, die niet overeenstemmen met wat je zelf denkt, vervolgens moet weten uit te bannen. Zodat je zuiver of onzuiver zoveel mogelijk en zeker nog meer jezelf wordt, tot je alleen een kern overhoudt, waaruit de wereld opnieuw kan ontstaan, alsof hij er nooit eerder is geweest. Je moet die nieuwe wereld zelf maken, vanuit je kern, die tot de oudste tijden teruggaat, en niet slechts tot ‘In het begin was het woord…’.
Op de middelbare school heb ik de woorden van Kloos van buiten moeten leren, ‘ik ben een God in het diepst van mijn gedachten’, maar dat vers gaat niet ver en niet diep genoeg; we zijn allemaal goden, als we die kern binnendringen, en van daaruit alles weer opnieuw nieuw maken, goden aan de binnen- en de buitenkant. Goden voor elkaar in een nieuwe Civitas Dei, een civitas zonder god. We zijn allemaal goden als we spelen, luieren, onzin vertellen, zogenaamd oppervlakkig zijn, uitsluitend met onze huid leven, op de tast, als we rondzwerven zonder doel voor ogen. Als we terugkeren naar onze oorsprong en van daaruit vertrekken. Al dan niet met de oortjes van een iPod in de oren.

Zijn we niet gelukkig als we taalspelletjes, kinderspelletjes spelen? En houdt de tijd dan niet op zoals in sommige dromen waaruit we niet graag ontwaken omdat de tijd dan opnieuw begint?
Waarom dan geen taalspelletjes, kinderen spelen toch altijd ernstig? Daar weer naartoe keren, die 'onschuldige' taalspelletjes die we speelden om de taal te ontdekken, te doorgronden. De grond van de taal die we ons eigen maakten. Hoe oud waren we? Een jaar, twee jaar, maar ook later, op de lagere school, tijdens de speeltijd, en nog later, op de middelbare school, altijd gingen we door met het spel. Het spel was, is wat ons leven boeiend maakte, avontuurlijk, anders. Het spel dat we speelden had regels die voortdurend veranderden. Als ik eraan terugdenk, herinner ik me dat ik aan die taalspelletjes zoveel plezier beleefde. ’s Nachts keerden ze terug in onze dromen, en we speelden ze met onze geliefden, later met onze kinderen. Naar die bron kunnen we terugkeren en alles opnieuw maken. Een werk van de verbeelding. Daar komt het op neer denk ik. Veel geduld oefenen in de maatschappij waarin je leeft, in het dagelijks leven, en daarnaast dat andere werk, dat een andere maatschappij voorbereidt. Het lijken nog steeds de idealen van de jaren zestig, die uit het surrealisme en communisme voortvloeiden, maar ze hebben zich ‘aangepast’ aan de nieuwe tijd.

Literatuur speelt in mijn leven – in eenzaamheid, niet in gemeenschap - wellicht de belangrijkste rol, meer nog dan muziek en film. Het geschreven woord van gisteren, nu en morgen. Ik merk daarbij op dat ik alleen literair begaafde filosofen de moeite waard  vind om te lezen. Dat is geen filosofische houding, maar het zij zo. Als je niet behoorlijk kunt schrijven kun je evenmin interessante gedachten formuleren.  Nietzsche, Schopenhauer, Kierkegaard - eventueel nog Freud. Heidegger misschien. Foucault en Roland Barthes. Er zijn er nog wel wat. Wie, bijvoorbeeld, heel goed kon schrijven was Albert Camus, maar dat was niet echt een filosoof, veeleer een denkende literator. Sartre was dé filosoof in de cafés in het toenmalige Parijs, hij schreef veel af van Heidegger en Husserl, maar hij kon het in het Frans soms heel goed verwoorden – het is geweten dat de Fransen meestal alleen hun eigen taal begrijpen - en daar keken de anderen naar op, naar die schele kerel die nog lang een aanhanger van Stalin was geweest, toen al lang bekend was wat de rode dictator voor vreselijks en onmenselijks had aangericht. Het zal natuurlijk heel moeilijk zijn geweest om het ideaal van het communisme op te geven. Dat begrijp ik goed. Daarom heb ik Sartre altijd wel wat bewonderd. Het was een echte vent, ook al keek hij scheel, maar waarom zou hij niet?  De man hield van vrouwen, amfetamine en whisky. Scheel is beautiful en ik ben Jack Kerouac, just for a  day. Schatje, krijg ik nu nog een Duvel?

27-11-07

BEGIN OPNIEUW

Een klok begon te luiden, alleen in zijn vermoeide hoofd of ook ergens buiten, in het dorp, dat wist hij niet. Zacht luidde de klok, niet onheilspellend, niet alle andere geluiden wegdrukkend, niet als donderslag of gebrul van een onzichtbare reus. Licht als een zilveren lepel in een theekopje, waarin jasmijnthee langzaam afkoelt. 


De laatste woorden meende hij door hem geschreven. Gedaan, niet langer zijn versleten taal, met een groot gebrek aan precieze woorden! En geen mens die nog iets verstaat. En geen mens die nog begrijpt.


Maar november, dit stille geruis van afwachtende bomen, had hem uit zijn dwaze berusting wakker geschud. Zijn lichaam was licht geworden en de wereld trilde opnieuw in zijn handen. En terwijl hij voortwandelde bleef het gelui van de klok nazinderen. Bleef nazinderen in zijn hoofd.


Hij bleef staan bij een koude, donkergroene rivier. Begin opnieuw, schreef het water. Begin opnieuw schreef hij daarna, met zijn vingers nog koud, weer aan het werk in zijn kamer.

26-01-06

DU NOUVEAU!


IDUCASSE


Denk je dat er nog woorden overblijven voor iets nieuws, iets wat de wereld versteld zou doen staan, op de manier waarop bijvoorbeeld Les Chants de Maldoror van Lautréamont dat moet hebben gedaan in de 19de eeuw? Dat is een vraag die me altijd heeft beziggehouden, en mij niet alleen natuurlijk. De vraag en misschien zelfs de antwoorden liggen voor de hand, maar het is nodig om af en toe bij iets stil te staan, en wellicht vooral bij iets dat voor de hand ligt.