12-03-16

DE ‘SCHIJTERIGE’ SCHOONHEID

labelle9.jpg

Gisteren met A. in het Filmmuseum nog een keer ‘La belle noiseuse’ gezien, dat wonder van licht en geluid en beweging. Voor mij een hoogtepunt in het oeuvre van de onlangs overleden Franse regisseur Jacques Rivette. Slechte of middelmatige films heeft hij niet gemaakt, maar in ‘La belle noiseuse’ overtreft de regisseur zichzelf. Het verhaal van Balzac waar de film op gebaseerd is heeft niet veel om het lijf. Het gaat over de strijd van de oudere schilder Frenhofer met zichzelf, met zijn verleden en met zijn model, een schijterige schoonheid. Emmanuelle Béart heeft als Frenhofers model Marianne gedurende ongeveer drie uur hélemaal niets om het lijf. Af en toe een kamerjas, een sigaret tussen de voluptueuze lippen. Dit kunstwerk is evenwel geen erotisch spektakel – alleszins gaat het niet om opwindende erotiek, het gaat om krampachtige schoonheid. André Breton schreef het al in ‘Nadja’: “De schoonheid zal CONVULSIEF zijn of zal niet zijn.”

Hoewel het verhaal zoals gezegd van ondergeschikt belang is, blijf je toch als betoverd vier uur lang zitten kijken naar het wrede wonder dat zich daar op het scherm ontvouwt: het ontstaan van een kunstwerk. Film is altijd illusie, maar je gelooft dat Michel Piccoli, toen 66 jaar, een echte schilder is, ook al is de hand die je ziet tekenen en schilderen die van Bernard Dufour. Rivette vertelt op ironische wijze en zijn theatrale scènes scheppen afstand. Toch leef je mee met de vier belangrijkste protagonisten, de schilder, zijn vrouw, het model en de vriend van het model. Vooral voel je empathie voor Frenhofer’s vrouw (zijn vroegere model), mede dankzij het acteertalent van Jane Birkin. Dit moet de rol van haar leven zijn; vermoedelijk was ze zich daar bewust van.

Ik zag ‘La belle noiseuse’ voor het eerst in 1991, toen ik nog maar net in Brussel woonde. Ik denk dat ik me destijds wat blind heb gestaard op de schoonheid van Emmanuelle Béart. Op haar lichaam, dat het licht van Languedoc-Roussillon uitstraalt. Wellicht was ik ook een beetje jaloers op Frenhofer, dat hij zo’n prachtig model kon hebben en in zo’n mooi huis – eerder een chateau – wonen, en met zo’n begripvolle vrouw aan zijn zijde. En ik was niet eens een schilder. Gisteren heb ik begrepen dat er geen enkele reden was en is om jegens Frenhofer zulke gevoelens te koesteren. En hoewel ik me niet met zo’n grote kunstenaar wil meten wil ik er toch aan toevoegen dat er ook geen enkele reden is om jaloers of afgunstig op mij te zijn.

la-belle-noiseuse4.jpg

18-04-14

LE MÉPRIS

le mépris 1.png
‘Le mépris’ van Jean-Luc Godard, een van de mooist in beeld gebrachte films ooit. Italië, Cinécittà, Casa Malaparte (woning van Curzio Malaparte, schrijver van “Kaputt”), Capri, de Middellandse Zee van Homerus, van de Odyssee en de Helleense goden, Dante’s “Lo maggior  corno della fiamma antica…”, het dichterberoep van Friedrich Hölderlin. Nicht behält er es leicht allein. ‘Viaggio in Italia’ van Roberto Rosselini. Fritz Lang als zichzelf, monocle en al. De verachtelijke paljas-producent die Prokosch heet, in het echt Jack Palance, over wie Van Dyke Parks een Caraïbisch liedje zingt. Een puzzel waarin Brigitte Bardot op haar mooist is, en voor een keer geloofwaardig, en Michel Piccoli op zijn elegantst en zo vol melancholie en onbegrip. Alles in technicolor-licht badend, zoals BB in de azuren zee. Maar de afwezigheid van de goden, even dood als de verstarde wereld van het profijt, de afgunst, de vernedering en het misprijzen. O, terugkeren naar Ithaka, naar Penelope, naar Telemachus, daar onder de olijfbomen rusten. Maar niets van dat alles: het eindigt met een crash.

lemepris3.jpg

 

‘Le mépris’ uit 1963 is losweg gebaseerd op de roman ‘Il disprezzo’ van Alberto Moravia, in datzelfde jaar in het Nederlands verschenen als Zwart Beertje met als titel ‘Het spoor der herinnering’.

 le mépris 2.png

 

 

19-03-13

LA FORNARINA

themroc4.jpg

Ik zit met een vriend in de muziekkamer te praten over een scène in Themroc: Michel Piccoli gaat op jacht, vangt een politieagent en peuzelt hem op in zijn appartement, dat op de grot van een Neanderthaler lijkt.
Hoe de tijden veranderd zijn,  zegt mijn vriend. Dat gedrag zouden we nu niet meer goedkeuren; destijds juichten we het toe. Als we het gedurfd hadden, hadden we net zo radicaal geleefd.
Zeker, zeg ik, ik vond het bijvoorbeeld jammer dat ik geen jongere zus had om mee te neuken.
Is Claude Faraldo al dood, vraagt mijn vriend.
Ik zou het niet weten, zeg ik. Maar waarschijnlijk wel. Al onze helden van vroeger zijn dood, of op zijn minst ernstig ziek.

Op dat ogenblik komt een jonge vrouw de kamer binnen. Wat meteen opvalt is haar beate glimlach, zoals te zien is op Rafaello Sanzio’s ‘La Fornarina’. Deze onbekende, erg mooie, mysterieuze vrouw heeft echter een rode blouse aan. Fijn textiel, zijde waarschijnlijk, maar je ziet nauwelijks haar borsten. Ze neemt mijn gitaar, gaat op een stoel zitten en begint een melodie te spelen. De klanken die ze aan de snaren ontlokt heb ik nooit eerder gehoord; er bestaan geen woorden voor om ze te beschrijven. Hemels? Ga weg. Hoewel ik al weken niet meer gespeeld heb is het instrument perfect gestemd. En dan begint ze te zingen. ‘You’re No Longer A Sweetheart Of Mine’ zingt ze, mooier, intenser dan alle versies die ik al van het lied heb gehoord.
Ik zie dat mijn vriend wil meezingen, net als ik. Maar dat durven we niet, we zouden ons belachelijk maken met onze schorre, mateloze stemmen. Als het lied gedaan is zet La Fornarina de gitaar terug op de standaard en verlaat nog altijd glimlachend de muziekkamer.

Mijn vriend en ik drinken zwijgend onze kopjes thee leeg.