08-06-16

LE BONHEUR VAN AGNES VARDA

bonheur 1.jpg

Ongeveer vijfenveertig jaar geleden zag ik ‘Le bonheur’ (1965) een eerste keer. De pastorale, idyllische beelden zijn me altijd bijgebleven. En ook de zekerheid dat in het paradijs van Agnès Varda, in het gelukkige kerngezinnetje dat zij ons in zijn dagelijks reilen en zeilen laat zien, niet alles pluis is. Gisteren zag ik de film opnieuw, in een magistraal gerestaureerde versie. ‘Le bonheur’ was de eerste kleurenfilm van Varda en dat zie je eraan. Het lijkt wel of de regisseuse al doende kleuren opnieuw uitvindt. De beelden zijn betoverend mooi, maar je zou ze net zo goed kitsch kunnen noemen.

Het verhaal wil ik hier niet uit de doeken doen. Het is te mooi en te verschrikkelijk om waar te zijn. Ik denk dat het over een man gaat die zo gelukkig is dat hij nog meer geluk wil. Wat impliceert dat hij ongelukkig is en het ook zal blijven. Je kunt hier ‘geluk’ door ‘seks’ of ‘bevrediging’ vervangen.

Ik weet niet wat destijds mijn conclusie was. Gisteren besefte ik dat ‘le bonheur’ hetzelfde is als ‘le malheur’ – in de context van Agnès Varda’s film dan toch. En ook in het algemeen: hoe kan een mens gelukkig zijn als zijn hunker en zijn begeerte altijd maar aan hem (of haar) blijven knagen? Als hij nooit volkomen bevredigd is? Zelfs als de zon volop schijnt en de zonnebloemen in volle bloei staan.

bonheur2.jpg

le bonheur, agnès varda, geluk, ongeluk, tragedie, idylle, paradijs, verbanning, kitsch, kleuren, revolutie, feminisme, onderdanigheid, verlangen, seks

le bonheur, agnès varda, geluk, ongeluk, tragedie, idylle, paradijs, verbanning, kitsch, kleuren, revolutie, feminisme, onderdanigheid, verlangen, seks

 

25-03-13

TERUG NAAR DE NATUUR v

roken3.jpg

Martin Pulaski rookt, 1971. Foto: Vivian S.

Het idyllische leven, het ‘terug naar de natuur’, het geloof in de fundamentele goedheid van de mens en de mogelijkheid de wereld beter te maken, wat de basis van de ‘tegencultuur’ was, kent – zoals iedereen die wat geleefd heeft weet – een donkere, en gewelddadige keerzijde. Net zoals Altamont niet de hel op aarde was, was Woodstock niet het paradijs. Het is altijd belangrijk dat je voldoende nuanceert. Toch is de grens tussen liefde en haat, tussen oorlog en vrede, tussen altruïsme en egoïsme, tussen natuur en cultuur, bijna net zo onzichtbaar als ‘echte’ grenzen dat zijn.

De foto’s in ‘Voyeur’ en ‘Terug naar de natuur i, ii, iii en iv’ vond ik een paar dagen geleden terug. We studeerden in die wonderlijke dagen, zo lang geleden, het lijkt wel een andere wereld, fotografie en filosofie en lieten ons sterk beïnvloeden door de utopische films die toen populair waren, het theater van Julian Beck & Judith Malina, de boeken van Norman O. Brown, Theodore Roszak, Alexandra Kollontai, Angela Davis en Henry David Thoreau. We dompelden ons onder in muziek van Incredible String Band, Quicksilver Messenger Service, Moby Grape en the Byrds en Dylans ‘Nashville Skyline’, ‘Selfportrait’ en ‘New Morning’. We sloten onze deuren niet. Ander ‘langharig werkschuw tuig’ was welkom. Maar tegelijk lazen we gefascineerd in Ed Sanders’ boek over Charles Manson, in Truman Capote’s ‘In Cold Blood’, luisterden we naar ‘White Light/White Heat’ en ‘Positively 4th Street’, en kregen we een kick van Clint Eastwood in Don Siegel’s ‘Dirty Harry’ en van Dustin Hoffman en Susan George in Sam Peckinpahs ‘Straw Dogs’.

Deze beelden tonen hoe op een idyllische dag in een pastorale omgeving een gefrustreerde man onze innigheid kwam verstoren. Voor hem zal zijn voyeurisme de normaalste zaak van de wereld geweest zijn, voor ons ging het om brutaal en schokkend gedrag.  Nadat we ontdekt hadden hoe hij ons had staan begluren nam hij rustig zijn fiets bij de hand en verdween in de schaduw van de dennenbomen.

TERUG NAAR DE NATUUR iv

voyeur2.jpg

Voyeur in het bos, 1971. Foto: Martin Pulaski

TERUG NAAR DE NATUUR iii

vivbomen.jpg

Vivian in het bos. 1971. Foto: Martin Pulaski. Geïnspireerd door 'Je ne vois pas la cachée dans la forêt' van Andre Breton en René Magritte.

TERUG NAAR DE NATUUR ii

dans.jpg

Vivian dansend in een veld, 1971. Foto: Martin Pulaski.

TERUG NAAR DE NATUUR i

baard.jpg

Martin Pulaski, 1971, door Vivian S.

24-03-13

VOYEUR

voyeur

In een Limburgs bos. Foto: Martin Pulaski, 1971.

22-02-09

HET LEVEN WAS VURRUKKULLUK

Voor Vivian Smekens

Zij waren gelukkig, zagen de Westerse hemel

En wachtten tot wat anderen hen zouden brengen.

En wachtten tot wat anderen hen zouden brengen.

Hij hield van hynmen en van de ‘Hums’

van the Lovin Spoonful.

Zo zong zij, de mooiste, die zo kon dansen

Dat je margrieten en korenbloemen vergat,

Enkele hymnen en ‘Rain Of the Roof’

En kuste hem uiteindelijk op de mond.

Het maakt hem niet bang.

Het was alsof hij een vogel was, even.

Of  verse melk die overkookte.

En er waren overal kleine vogels, vogeltjes.

Ze kuste hem, en hij kon alleen nog maar lispelen

Als Thomas Rapp

Alsof hij al enigszins beroemd was.

Een droom van een groupie.

Appels aten zij toen en dronken jasmijnthee.

Uit Amsterdam als vlinders kwamen de vrienden

Geschenken brengen voor hun komende zoon.

Metaforen over de dood hadden ze nog niet bedacht.

Zelfs niet over het leven.
Zij vielen samen met hun verrukkulluk* leven

En gingen zo bijna naakt naar het voedingssalon

Waar ze Congolese koffie dronken

Waarna ze neukten als negers,

Wat toen nog niet was verboden.

Zij haatten de hele Nederlandse literatuur

Maar discussieerden over de waarde van Gerard Reve

En Harry Mulisch en werden geil van Remco Camperts

Kleine woorden en verhalen. Jan Wolkers

Had hen geleerd wat Turks Fruit was.

Maar minder bedroefd lagen zij in bed

Met Henry Miller en streelden elkaars penis, clitoris

Tot de zon hun lichamen bleekblauw kleurde.

Zij waren gelukkig, zagen de Westerse hemel

En wachtten tot wat anderen hen zouden brengen.

En wachtten tot wat anderen hen zouden brengen.



*zei Panda.

11:30 Gepost in Gedicht | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blues, 1970, utopie, idylle |  Facebook