29-10-15

HERHALING IS GOED

bacon-triptych1.jpg

Gisteren vierden we de verjaardag van Francis Bacon, onverschrokken ontdekkingsreiziger. Deze korte overweging is voor hem.

Het leven is herhaling. Het komt erop aan van die herhaling iets spannends te maken. Er elke dag iets uit weg te nemen, of er iets aan toe te voegen. Elke dag hetzelfde gedicht, dezelfde litanie, hetzelfde refrein. Maar toch anders. Je wijzigt één of meer details. Soms kan een letter al volstaan. Of iets morsigs mag ook. Opeens is er een vlek op het perfecte schilderij. Ik denk nu aan Francis Bacon. Na een lange en uitputtende strijd met/tegen verf, doek, rommel, zenuwen, concentratiestoornissen, duizelingen, herinneringen, religie, familiegeschiedenis, obsessies, is het werk af, is het in zekere zin perfect. Het beeld van Francis Bacon heeft op dat ogenblik, nu, “the illusion of a Greek necessity”, om het met de woorden van Sylvia Plath te zeggen. Maar dan voegt de schilder er nog gauw een vlek aan toe. Die vlek aanbrengen is ook herhaling, maar dan een soort van ondermijnende, subversieve omkering ervan.

Herhaling is goed. Ritueel. Mantra. Ziekte en het verzet tegen de ziekte. Genezing. De stroom die hetzelfde is en toch anders. De weg naar omhoog en de weg naar omlaag.

De herhaling is niet saai. Het is niet de sleur van het koffie zetten of het bed opmaken, van je nagels knippen. Maar waarom zou je je nagels niet knippen zoals je een gedicht schrijft of de liefde bedrijft? Waarom niet je boterham eten zoals je vroeger deed met wat je dacht dat het lichaam van Christus was?

Elke dag is een geschenk dat je toestaat je leven te herhalen. Herhalen is een job en een gave, een vloek en een kunst. Een gunst die je niet kan afdwingen.
bacon portrait of henrietta moraes.jpg

Maar duidelijk is het hoegenaamd niet wat ik hiermee wil zeggen. De woorden die me worden aangereikt zijn aan mijn leven vreemd. Ze ademen niet zoals mijn eigen wat piepende adem. Ze zijn op een heel andere manier moe dan ik. Herhaling is dan gewoon het woord ‘herhaling’, weinig meer dan een abstractie. Terwijl mijn herhaling menigvuldigheden omvat, terwijl mijn herhaling van elke minuut die ik heb geleefd, liefgehad en geleden is doortrokken. Mijn herhaling is een steen met zwarte, grijze en gouden aders. Kijk maar eens goed.
bacon three studies of gerorge dyer.jpg

...

Afbeeldingen: Francis Bacon, Three Studies of Isabel Rawsthorne (1966); Portrait of Henrietta Moraes (1963); Three Studies for George Dyer (1967).

27-11-08

ALSOF HET AL LENTE IS

BLUESKY

Zal ik schrijven, ik zit opnieuw in een neerwaartse spiraal? Hoe kun je nog woorden vinden om je gedachten, je emoties, je gevoelens precies, adequaat en oorspronkelijk uit te drukken? Alle woorden lijken besmet, vervuild, vermolmd, ze ruiken naar mottenballen, naar muffe gordijnen. Geleidelijk aan, neen eerder bruusk, maakt opnieuw een leegte zich meester van je. Het is een echte leegte, geen metaforische, geen denkbeeldige. Een echte leegte, die niet alleen de woorden maar ook de beelden opzuigt, als een monster dat zijn eigen kinderen verslindt. Het is geen vallen, het is eerder een glijden, wegglijden naar een diepte waar zo goed als niemand je nog ziet.

Tijdens een moment van onoplettendheid ben je in een put afgedaald, net niet diep genoeg om je helemaal aan het zicht te onttrekken. Een deel van je hoofd, tot net onder je ogen, steekt nog boven de rand uit. Je kijkt je ogen uit: overal om je heen dwarrelen de kleuren van de herfst, mooiere vrouwen dan je je ooit had voorgesteld verdwijnen snel uit je gezichtsveld. Ze zijn niet onverschillig, ze zijn gehaast en hebben je niet gezien. Je geeft trouwens geen teken, je zingt geen lied, uit geen kreet. Je bent alleen, je hebt geen letters, geen muzieknoten bij de hand. Je handen zijn net zo leeg als je ziel, als je lichaam, wat op hetzelfde neerkomt, want de ziel en het lichaam zijn één. Je bezit nog enkele herinneringen, aan Italiaanse landschappen, aan een hotel in New York en the Flat Iron Building, aan een optreden van Mazzy Star. Je bezit nog enkele intieme herinneringen die je niet zomaar wenst prijs te geven. Zul je daar lang mee toekomen? Een overlevingspakket herinneringen en voor de rest leegte, diepe eenzaamheid, geen tranen, geen verdriet.

Je bent ervan overtuigd dat je opnieuw het pad omhoog zal nemen als de nodige woorden in jou de draad weer opnemen. Misschien neemt iemand je bij de hand en helpt je uit de duisternis naar het licht, misschien geeft zij je woorden van liefde om een werk mee te maken, een geschenk voor de schoonheid van de wereld. Want er is niet alleen maar oorlog en geweld, er is ook liefde. En als niemand je de hand reikt, ga je alleen naar boven. Ja, als het moet doe je het alleen. Geen mens zit jaren lang in een put. Je keert de stilte de rug toe en zoekt de stemmen op en viert een groot feest, het feest van de terugkeer. Alsof het al lente is.

Foto: Martin Pulaski, Het blauw van de hemel (Zuid-Portugal).

 

23-10-08

LITANIE VAN EEN BURGER BOVEN ALLE VERDENKING

 

Als alles de verkeerde kant lijkt uit te gaan.

Als je alleen bent, alleen in de wereld geworpen.

Als je in je omgeving verdwijnt als een vlinder op een bloem.

Als je van geen tel meer bent.

Als je met de deur in huis wilt vallen.

Als je je een delirium wilt drinken of doodgewoon dood.

Als je spijt hebt en verdriet.

Als je opgejaagd wild bent, een vogel in een kooi.

Als je een arme kerel bent opeens zonder een cent.

Als je oud bent met versleten voeten.

Als degenen die zulke dingen doen je hebben opgebruikt.

Als je bent afgeluisd.

Als je in de val bent getrapt.

Als je honderden keren uit de goot bent gestapt.

Als je er honderden keren weer in bent gevallen.

Als je van de liefde houdt, maar geen liefde vindt.

Als je wilt zingen maar geen maat kan houden.

Als je een lange baard hebt, het scheren moe.

Als je aan een rivier staat op de oever.

Als je stil blijft staan op een betonnen brug.

Als je geneesmiddelen moet gebruiken om adem te kunnen halen.

Als je de sigaretten rookt die passanten je geven.

Als je mooier bent dan Apollo, mooier dan Dita Parlo.

Als je gebukt en gebroken in het bos een twijgje opraapt.

Als je naakt in het gras ligt, de zon op je borsten, je penis.

Als je adem bevriest op het raam.

Als je naam onbekend is, je woorden niemand begrijpt.

Als je in een haven aankomt, de eerste dag al in elkaar wordt geklopt.

Als je bloedend het hospitaal binnenkomt.

Als je als Harvey Keitel schreeuwt dat het je schuld is. Vergeef me!

Als je in niets gelooft omdat er niets is, tenzij bloed en gras.

Als je niet duidelijk maken kunt dat bloed en gras bloed en gras zijn.

Als je een dichter bent die te weinig woorden geeft.

Als je een oude gendarm bent die niet meer kan bevelen.

Als je onder een tank ligt en stinkt naar zweet en benzine.

Als je me vriend noemt, smeerlap, idioot, verwaande kwast.

Als je mijn broer bent, mijn zuster, mijn ingeslapen kind.

Als je je in het maanlicht een kus op je mond krijgt.

Als iemand je zijn hart geeft, zijn gewicht, zijn licht, zijn verdriet.

Als je na maanden reizen, je voeten stinken, weer naar huis keert.

Als je kind je tegemoet snelt, je weet niet wie het is.

Als je een idioot bent, een schaakmeester, een belachelijke gast.

Als je aan tafel gaat en het galgenmaal eet.

Als je het bloed drinkt van een tijger.

Als je je bloed braakt en denkt, mijn god.

Dan, ja dan kom je mij nader en dan kom ik je nader.

Want er is niets dan deze woorden en deze woorden zijn ook niets.

Er is niets dan deze kortstondige woede en die is ook niets.

Niets breng ik je dan als ik je nader kom en jij mij nader komt.

Aanvaard van mij deze geschenken: dit weinige, dit kleine, dit smalle.

Aanvaard als je wilt.