11-10-13

DE FOTO VAN BOB DYLAN EN SARA NOZNIZSKY

bob & sara.jpg

Deze romantische foto van Bob Dylan en Sara Lownds vond ik onlangs via google terug. Ik had hem sinds mei 1975 niet meer gezien, maar herinnerde me hem goed. Dat kan moeilijk anders: van 1966 tot 1975 was hij altijd ergens op de achtergrond – en soms voorgrond – in mijn leven aanwezig. Ik weet niet wie de fotograaf is, heb het nooit geweten en vind het ook nu niet belangrijk. Niet omdat ik fotografen minacht of zo, integendeel, nee, maar dit is een ander verhaal. Een verhaal van herinneringen, van emoties, van het terugvinden van de verloren tijd, een beetje zoals bij Proust, inderdaad.

Ik heb hem destijds uit een tijdschrift geknipt, Teenbeat, Salut Les Copains, of nog een ander blad, en dan ingelijst. Het was de enige ingelijste foto die ik in die periode bezat. Ik knipte massa’s foto’s uit tijdschriften (waar ik verslingerd aan was), vooral van popsterren, met een voorkeur voor Brian Jones, the Small Faces, the Kinks, the Who en Jimi Hendrix. Daarnaast ook van half blote meisjes, vooral uit Lui – heel mooie kleurenfoto’s. Vervolgens knipte ik ze op maat zodat ze in elkaar pasten als (rechthoekige) stukjes van een puzzel en kleefde ze tegen een houten wand van mijn slaapvertrek op het schip van mijn ouders, mijn ‘thuis’ tijdens weekends en vakanties. Zo ontstond er op korte tijd een mozaïek van rock & roll en erotica: perfecte ingrediënten voor een melancholische adolescentie. Voor een tijd van twijfel, frustratie en honger naar wat onbereikbaar is. De beste soundtrack daarbij is ‘In My Room’ van The Beach Boys.

De foto van Bob en Sara kreeg echter een ereplaats: in een vergulde lijst, waaruit ik  een portret van een mij onbekend familielid, dat mij steeds met enigszins verwijtende blik leek aan te kijken, had verwijderd. De lijst ging bijna overal met me mee; alleen niet naar het internaat, omdat Bob Dylan daar verboden was, of toch afbeeldingen van hem. Toen ik naar Brussel verhuisde om er film te gaan studeren hing ik hem aan een haak in de vermolmde muur van mijn kamer in de Karmelietenstraat. Daarna trok ik ermee naar de Boomkwekerijstraat en in de Visélaan nam ik er, zonder er bij na te denken, afscheid van.

Sindsdien heb ik er af en toe nog eens aan teruggedacht, me afgevraagd wat er met de foto zou gebeurd zijn.

67pulaski 001.jpg

 

Meteen toen ik het romantische beeld van Bob Dylan en de lieftallige Sara terugzag herinnerde ik me dat er foto’s van me waren uit 1967 of daaromtrent waarop ik afgebeeld sta met de bewuste lijst. Ik moest er een tijdje naar zoeken, maar niet echt lang. Mijn leven wordt wel chaotischer met de dag, maar er is toch ook nog veel orde om me heen. Zo staan de boeken die ik voor 1991 aankocht nog alfabetisch geklasseerd. Ik herinnerde mij mijn eigenaardige vriendschap met Daantje, de jongen die de foto’s van me heeft gemaakt. Hij was ongeveer drie jaar jonger dan ik, en ik denk dat hij naar me opkeek, omdat ik anders was dan de anderen, in de manier waarop ik me kleedde, in mijn liefde voor wat toen psychedelische muziek en underground werd genoemd, en natuurlijk ook omdat ik ouder was. Vreemd is dat ik zijn leraar psychedelica was, maar dat ik toch ‘Crown Of Creation’ van Jefferson Airplane van hem cadeau kreeg voor de kerst. Ik kan me niet goed meer herinneren hoe er aan die wat oppervlakkige vriendschap een eind is gekomen. Waarschijnlijk is ze gewoonweg uitgedoofd, zoals dat zo vaak gebeurt.

CROWN OF CREATION.jpg

Wat vond ik nu zo fascinerend aan de foto van Bob Dylan en Sara? Waarom was hij niet in de collage beland? Alleszins heeft het te maken met Bob Dylan zelf, die voor mij een god was, de enige. Ja, ja, ik was een monotheïst. Van alle liederen die ik van Dylan bezat, de meeste op single of EP, kende ik de teksten uit het hoofd (nu helaas niet meer, hoewel mij onlangs weer hele stukken van ‘Just Like Tom Thumb’s Blues’ te binnen schoten). Alles wat hij zong en zei en deed fascineerde me en raakte me diep. Dan was er ook nog de mysterieuze, mooie jonge vrouw. Wie was dat? Ze zag er zo zachtaardig, lief, teder en exotisch uit… Ik wist een hele tijd helemaal niet dat ze Sara heette en dat ze de echtgenote van Dylan was. Ze was voor mij de vrouw van die foto, zoals Suze Rotolo (wier naam ik evenmin kende) het meisje was van de hoes van ‘The Freewheelin’ Bob Dylan’ en Sally Grossman, echtgenote van manager Albert Grossman zoals iedereen nu weet, de elegante jongedame van de foto op ‘Bringing It All Back Home’.

Er is echter nog iets, iets wat ik pas nu heb opgemerkt. Op de achtergrond van de foto van Bob en Sara zie je iets wat op een houten boshut lijkt. Ik had, vanwege astma, meerdere jaren in de bossen doorgebracht. Dat zal ergens ook wel het fetisjkarakter van de afbeelding (voor mij) verklaren. Bovendien zijn er boven het hoofd van Sara tegen de voorkant van de hut enkele prenten te zien. Weliswaar is het geen collage zoals die van mij, met half blote meisjes en popsterren, maar het zou een begin kunnen zijn… Er is ook iets met de stoel. Zonder te weten dat ik door de foto was beïnvloed – en misschien is het alleen maar toeval - heb ik ongeveer twintig jaar op een bijna identieke stoel gezeten (soms, als ik dronken was, heb ik er songs van Dylan op zitten spelen en zingen). En zelfs nu, nu het al zo laat is, draag ik nog altijd een leren jasje dat sterk lijkt op dat van Dylan.

Een leven heeft iets magisch. Er zijn zoveel niet altijd duidelijke verbanden en toevallige, ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenissen kunnen grote gevolgen hebben.

 

bob dylan,sara dylan,sara lownds,sara noznizsky,sally grossman,albert grossman,suze rotolo,foto,fotgrafie,herinneringen,daantje,1967,adolescentie,pop,popcultuur,muziek,popmuziek,singles,ep's,seks,erotica,heldenverering,interpretatie,invloed,toeval,verbanden,vriendschap,vergetelheid,herinnering


 ...

Illustraties:

Boven: Foto van Bob Dylan en Sara Noznizsky alias Sara Lownds alias Sara Dylan.

Midden: Foto van mezelf in 1967 of 1968. Mijn toenmalige vriend Daantje heeft de foto van mij gemaakt, met mijn fototoestel. Op de achtergrond is de woning te zien op het schip van de ouders van Daantje. Ik had de ingelijste foto van Bob & Sara speciaal meegebracht voor de sessie. Je ziet heel goed dat kappers de rol van priesters hadden overgenomen.

Midden 2: Crown Of Creation, Jefferson Airplane.

Onder: Daantje in mijn slaapvertrek. Op de achtergrond een deel van mijn popcollage. Boven Daantjes schouder zie je een stuk van de lijst waarin de foto van Bob en Sara. Enkele afleveringen van mijn lijfblad Hitweek / Witheek op het bed. Evenals enkele flessen, om de grote Jan uit te hangen.

 

 

14-03-13

VISIOENEN VAN PAUSIN JOHANNA

Pope-Joan2.jpg

Pausin Johanna (alias Agnes)

Er is een nieuwe Franciscus onder ons opgestaan. Onder ons maar niet van ons, ook al verklaren radio en televisie: “we hebben een nieuwe paus”.  Jorge Mario Bergoglio komt uit Argentinië, wat toch op zijn minst wereldschokkend mag genoemd worden, want dat iconische land ligt immers aan de andere kant van deze vermaledijde wereld. In De Morgen las ik dit over hem: “Horacio Verbitsky, Argentinië's bekendste onderzoeksjournalist beschreef in het boek El Silencio hoe clerici, zoals Bergoglio, de junta niet alleen oogluikend gedoogden, maar ze tegelijk ook steunden bij het bestrijden van de vijanden: revolutionairen, atheïsten en communisten, of het nu binnen of buiten de kerk was.” Zegt dat voldoende? Ik dacht van wel.

Een man als ik gaat dan al gauw dagdromen van de perverse pausin Johanna, alias Agnes. Johanna-Agnes werd pausin na de dood van Leo IV in 855. Anastasius Bibliothecarius beweert dat zij Leo eigenhandig de strot oversneed. Tijdens haar bewind hield zij zich voornamelijk onledig met het schrijven van pornografische gedichten. Het liederlijk gedrag van de pausin en haar entourage was een inspiratiebron voor Markies de Sade en andere illustere literatoren, zoals Agatha Pieters Deken, Elizabeth Wolff-Bekker, Cornelia Wildschut en Robert Zimmerman. Ja, ja, zo’n pausin, daar zit wel wat in, en ik bedoel niet uitsluitend nageslacht. Alleen al als ik aan haar denk komt er witte rook uit mijn neusgaten.

01-05-10

ZERO DE CONDUITE: EROTICA


millie-jackson

Toch is het weer de eerste zaterdag van de maand geworden, en op één mei nog wel: dat betekent tussen zes en acht straks Zéro de conduite op Radio Centraal, 106.7 FM. Het thema, seks / erotica, is niet ingegeven door het feest van de arbeid, maar hangt er achteraf gezien wel mee samen. Je moet in je bibliotheek niet verder zoeken dan Wilhelm Reich, met name in zijn hoofdwerk ‘De seksuele revolutie’ legt hij een duidelijk verband tussen revolutie en seksualiteit, tussen socialisme en orgasme, op zijn eigenzinnige, op Marx en Freud gebaseerde filosofie. Er zijn talloos veel andere filosofen, dichters, schrijvers, kunstenaars die de overeenkomst benadrukken, niet in het minst Michel Foucault, Gilles Deleuze en Félix Guattari. Vrees echter geen droog discours, beste lezer / luisteraar. Zoals altijd is het in Zéro de conduite om de muziek te doen: dus get in the groove and get it on!

filsofie,seks,zero de conduite,radio,radio centraal,popcultuur,erotica,antwerpen


Oh My Lover – Dry – PJ Harvey
Give You My Lovin’ – She Hangs Brightly – Mazzy Star
Dear Whores – Uncensored / Oral Fixation – Lydia Lunch
You Have Cum In Your Hair And Your Dick Is Hanging Out – Arise Therefore – Palace
Right In Time – Car Wheels On A Gravel Road – Lucinda Williams
Breakfast In Bed – Dusty In Memphis – Dusty Springfield
It Hurts So Good – It Hurts So Good – Millie Jackson
She’s Huggin’ You, But She’s Looking At Me – 1+1+1=4 / The Return Of Doug Saldana – Sir Douglas Quintet
Sexy Ways – The King Rhythm & Blues Box Set – Hank Ballard & The Midnighters
Banana In Your Fruit Basket - Raunchy Business:Hot Nuts & Lollipops – Bo Carter
He’s Just My Size - Raunchy Business:Hot Nuts & Lollipops – Lillie Mae Kirkman
It Ain’t The Meat - Raunchy Business:Hot Nuts & Lollipops – The Swallows
My Ding-A-Ling - The King Rhythm & Blues Box Set – Dave Bartholomew
Big Ten Inch Record - The King Rhythm & Blues Box Set – Bull Moose Jackson
Peach Tree – Real Folk Blues – Sonny Boy Williamson
I Just Want To Make Love To You – They Call Me Muddy Waters – Muddy Waters
Hard-On Blues – First Blues – Allen Ginsberg
Do You Fancy Me? – Gentle Creatures – Tarnation
Lay Lady Lay – Nashville Skyline – Bob Dylan
In The Flesh – Greatest Hits – Blondie
Why D’Ya Do It? – Broken English – Marianne Faithfull
I Wanna Be Your Dog (John Cale Mix) – The Stooges – The Stooges
Venus In Furs – The Velvet Underground & Nico – The Velvet Underground
Wake Up And Make Love With Me – Reasons To Be Cheerful – Ian Dury & the Blockheads
Love Ain’t For Keeping – Who’s Next – The Who
You Can Leave Your Hat On – Sail Away – Randy Newman
Sex – Songs To Remember – Scritti Politti
Touch Me – The Second Album – Suicide
Get On Top – Greetings From L.A. – Tim Buckley
Let’s Get It On – Let’s Get It On – Marvin Gaye
Love To Love You Baby – Endless Summer – Donna Summer
Get Up (I Feel Like Being A) Sex Machine – Star Time – James Brown
Suck My Dick – The Notorious K.IM. – Lil’ Kim
Cream – The Very Best Of Prince – Prince
Come Together – The Trouble With Being Myself – Macy Gray
Don’t Say Goodnight (It’s Time For Love), Parts 1&2 – Beautiful Ballads – The Isley Brothers

Samenstelling: Martin Pulaski
Presentatie en techniek:
Sofie Sap & Martin Pulaski

Je kunt
Radio Centraal live beluisteren op 106.7 FM of online via deze weg.

portrait_lydia_lunch

Afbeeldingen: Millie Jackson, Deborah Harry, Lydia Lunch

17-06-07

POLANSKI'S METHODE


Toch na de middag na een onweer een Roman Polanski geworden. De witte huid van Lolita’s die je verbieden de wereld de rug toe te keren. Je moet blijven, je moet van ons zijn.

Het stond in de sterren toen je de stad betrad: nu niet, nu niet! Een vlies om de liefde, de gedichten ongeschreven. De letters morsdood, als de bruine, stoffige mot op de vloer.

Onderweg met het hoofd tegen de muur gebotst, doodlopende straat. Voetganger in de jaren, maanden, minuten. Nooit een spraakwaterval geweest, altijd een beheerste heer. Maar nu ga je het begeven in hun lenigheid. Nu ga je je arduinen handen warmen aan hun abrikozenvel.