18-02-07

EDIE SEDGWICK : FACTORY GIRL

 

manhattan,drugs,pop art,andy warhol,edie sedgwick,bob dylan,just like a woman,popcultuur,amfetamine,jean stein,pop

Edie Sedgwick zat nooit stil. Een mooie, unieke jonge vrouw, die nooit zal worden vergeten. Net zomin als haar uitzinnig en tragisch leven. Lees het boek “Edie. An American Biography” van Jean Stein. Bob Dylan schreef wellicht I Want You en zeker Just Like A Woman voor haar:

"Nobody has to guess
That Baby can't be blessed
Till she sees finally that she's like all the rest
With her fog, her amphetamine and her pearls."

manhattan,drugs,pop art,andy warhol,edie sedgwick,bob dylan,just like a woman,popcultuur,amfetamine,jean stein,pop

15-09-05

ANITA PALLENBERG, MARIANNE FAITHFUL EN ANDERE MUZEN


up on the roof

Op flickr heb ik gisteravond een foto geplaatst van de vrouw die meestal Laura schijnt te heten, maar soms ook Daphne en heel af en toe Senga. Op de foto zie je Laura in een rode regenjas gehuld door het raam stappen om buiten op het dak wat frisse ochtendlucht in te ademen na een hele nacht dansen op punk rock, new wave en reggae in de Antwerpse clubs. Het is een oude foto, maar hij is niet verouderd. Nogal wat bezoekers van mijn flickr pagina zijn gefascineerd door dat beeld van die blonde vrouw in rode regenjas. Eén – regelmatige – bezoekster vergelijkt haar met Marianne Faithfull, een andere met Anita Pallenberg. Femmes fatales, allebei.

De bezoekers feliciteren mij met die foto, terwijl ik helemaal niet de held ben; de heldin is Laura, het hoofdpersonage van een moment reële fictie. Ik noem haar geen femme fatale, maar een muze. Een vrouw met vele namen en vele gezichten: blij, bedroefd, tragisch, magisch, verbijsterd, extatisch. Engel, duivelin, en menselijk al te menselijk. Heeft ze vleugels? Alvast geen zichtbare.

De bezoekers en commentatoren, vooral vrouwen, zijn nieuwsgierig en stellen veel vragen over de foto, wat me een genoegen is. Maar ik zou een boek moeten schrijven om al die vragen te beantwoorden. Twee boeken. Ik heb hen gezegd dat het wellicht beter is het mysterie te laten bestaan. Let the mystery be, zingt Iris DeMent, een bijzonder mooie song op haar eerste cd.

Het verhaal van Laura, Daphne, de muze, heeft twee kanten. Een kant houdt verband met de verbeelding, de andere kant met het dagelijkse leven. Een versie van het verhaal zou een roman kunnen zijn, de tweede versie de psychoanalyse van een zeer moeilijk geval.Maar hoe zit het dan met Marianne Faithfull en Anita Pallenberg, werd me gevraagd. Over die twee populaire iconen wil ik niet echt iets vertellen; alleen vind ik het zeer merkwaardig en pertinent dat deze dames met Laura, de muze, in verband worden gebracht. Dat de verwantschappen worden gezien tussen de levens die deze vrouwen hebben geleid, hoezeer ze ogenschijnlijk ook van elkaar verschillen. Natuurlijk houd ik van Marianne Faithfull, zeker van Broken English en Sister Morphine, haar recentere werk spreekt me echter minder aan. (Het verhaal dat ik niet wilde vertellen wordt enigszins chaotisch, misschien moet ik dan toch die twee boeken maar eens gaan schrijven.)

Zoals Edie Sedgwicks lot verbonden is met Bob Dylan en Andy Warhol zijn de levens en mythes van Marianne Faithfull en Anita Pallenberg verweven met de Rolling Stones, met de drie koningen Brian Jones, Keith Richards en Mick Jagger. In de mythologie van de pop zijn Faithfull en Pallenberg rock & roll- en seks- en drugskoninginnen, iconen van de swinging sixties, van de tragische seventies (na Woodstock en Altamont en het ‘gemodder’ van allerlei pseudo-hippies), filmsterren uit occulte films als Girl On A Motorcycle, Performance en Barbarella. Maar het zijn toch ook sterke en mooie vrouwen die weigeren te sterven.

Wie meer wil weten over de rol die de muzen spelen in het leven van een kunstenaar raad ik het boek The White Goddess van Robert Graves aan. Het is een zeer grondig onderzoek maar Graves sprak ook uit ervaring. Wie meer wil weten over Laura, Daphne en Senga moet wachten op mijn twee boeken. Of op ‘haar’ eigen verhaal.

14-09-05

BOB DYLAN, EDIE SEDGWICK EN DE CHELSEA GIRLS


warhol, sedgwick

Een paar dagen geleden had ik het over Bob Dylan’s Leopard Skin Pillbox Hat, met name dat die tekst een heel bijzondere prijs verdient.
Boven het stuk staat een foto van Edie Sedgwick op de set van zo’n vervelend New Yorks meesterwerk van Andy Warhol. De echte regisseur van die Warhol-films was trouwens niet Warhol zelf, maar de misantroop Paul Morrissey. Edie Sedgwick was een van de vele supersterren die Andy Warhol’s Factory frequenteerden en in zijn films ‘acteerden’, veel drugs gebruikten (vooral amfetamine en barbituraten), aan kinky seks deden en hoopten ofwel heel snel beroemd te worden ofwel heel snel dood te gaan (en op die manier mooi te blijven).

In mijn ogen was Edie Sedgwick de enige echte superster in de entourage van Andy Warhol. Ze is er trouwens in geslaagd om zowel jong te sterven als relatief beroemd te worden en te blijven. In de tweede helft van de jaren ’60 was ze de mooiste vrouw van de wereld. Ze was toen al fotomodel geweest voor onder meer Time, Life en Vogue. Maar wilde meer dan alleen maar fotomodelletje spelen. Haar kort, mooi en tragisch leven wordt bijzonder goed beschreven in de biografie van Jean Stein, en John Palmer en David Weisman hebben in de periode 1970-1971 een vrij goede documentaire over haar gemaakt onder de titel Ciao Manhattan!

Waarom stond die foto nu boven dat stukje over Leopard Skin Pillbox Hat? Heel eenvoudig omdat al van in 1966 werd beweerd dat die song, net zoals Just Like a Woman, over Edie Sedgwick gaat. Waarschijnlijk zullen we het nooit met zekerheid weten, want Dylan zelf vindt het leuker allerlei dingen over zijn leven en zijn werk te verzinnen dan wat dan ook te verhelderen of verduidelijken. Hoe meer hij over zichzelf vertelt, zoals onlangs nog in Chronicles 1, hoe onzichtbaarder hij wordt.

09-09-05

LEOPARD SKIN PILLBOX HAT / BOB DYLAN


Edie Sedgwick 2


Dit stukje poëzie van Bob Dylan, uit Leopard Skin Pillbox Hat, verdient de - nog niet bestaande - Tristan Tzara Prijs voor Surrealistische Hogere Onzin. Heel graag zou ik het hoedje zien nadat de verteller er wat op heeft staan springen, alsook de gelaatsuitdrukking van de bezitster van het pillendooshoedje in kwestie.

"Well, you look so pretty in it
Honey, can I jump on it sometime?
Yes, I just wanna see
If it's really that expensive kind
You know it balances on your head
Just like a mattress balances
On a bottle of wine
Your brand new leopard-skin pill-box hat"

Foto: Edie Sedgwick.

MICHAEL MOORE EN DE STIJL


Ik ben geen aanhanger van Michael Moore, ik houd vooral niet van zijn stijl. Eigenlijk heeft hij helemaal geen stijl; bovendien heeft hij geen smaak, zoals wel meer Amerikanen. Maar doordat er zoveel Amerikanen zijn, zijn er natuurlijk ook wel wat met net een heel uitgesproken stijl, zoals Paul Auster, Edie Sedgwick en Chloe Sevigny. De beste hedendaagse schrijvers, kunstenaars en muzikanten komen doorgaans uit de VS. Wat ik wel bewonder in Michael Moore is zijn immense afkeer voor Bush jr. en zijn trawanten. Het is niet alleen afkeer, het is walging, het is immense haat. Vandaag las ik een prachtig en zeer grappig stukje van Michael Moore over Bush en zijn houding ten aanzien van New Orleans in De Standaard. Bijna alles wat ik hier de voorbije dagen heb aangekaart komt in het artikel van Moore aan bod, met uitzondering van de poëtische reflecties, de persoonlijke herinneringen en de liefde voor de muziek. Als ik wat dieper nadenk komt er eigenlijk niets van mijn benadering in aan bod, behalve het politieke standpunt. Dat standpunt van Michael Moore is geheel correct en ook voortreffelijk verwoord, het werk van een bijzonder stilist. Wat spreek ik mezelf toch graag tegen.