20-01-18

OVER TWEE VORMEN VAN DWAASHEID

billy lee riley's little_green_men.jpg


Op de achtergrond hoor ik muziek uit Memphis in Tennessee. Sun rockabilly van Billy Lee Riley: ‘Flying Saucers Rock ‘n’ Roll’*. "The little green men were really hip cats", zingt Billy Lee, "I couldn't understand a word they said." Die kleine groene mannen leren Billy Lee Riley wel hoe hij bop moet dansen. Voor het lied begon zat ik nog te piekeren en mij over ik weet al niet meer wat op te winden. Met mijn gedachten op verre plaatsen, donkere oorden waar ik niets te zoeken heb en nog minder te vinden. Een primitief genie als Billy Lee Riley is op zo’n momenten een gids, hij wijst me de weg terug naar huis, en hoewel dat ook imaginair is kom ik daar toch vandaan. Ik sta er met mijn voeten op de grond. En versta me niet verkeerd, met primitief bedoel ik niets negatiefs, integendeel.

Nog niet zo heel lang geleden had je intellectuelen die in interviews en soms zelfs in hun werk tekeer gingen tegen rock & roll. Niet zoals Jerry Lee Lewis, uiteraard geen intellectueel, die rock de muziek van de duivel noemde, maar wel zoals Milan Kundera, nochtans een virtuoos schrijver, die het genre alleen maar vulgair vond, een primitieve uiting van een onderontwikkeld volkje. Bij mensen als Kundera had ‘primitief’ wel een negatieve betekenis. Nog niet zo heel lang geleden reageerde ik op dergelijke idiotie met een eigen fanatieke reactie. Ik riep uit dat ik walgde van het publiek dat in stadskledij in de Singel of de Munt kwam genieten van ‘Quatuor pour la fin du Temps’ van Olivier Messiaen en ‘Wozzeck’ van Alban Berg. Ik was zelfs zo dwaas voorbeelden te geven van composities die me dierbaar waren. Al wat minder lang geleden besefte ik dat de Tijd de uitspraken van dat soort intellectuelen zou weerleggen, ja, dat zijzelf over honderd of tweehonderd jaar al helemaal vergeten zouden zijn, zoals bijna iedereen die voor 1789 leefde en werkte nu vergeten is. Wat minder lang geleden besefte ik dat er niets mis is met mensen die van muziek houden, in wat voor klederdracht ze dat ook maar wensen te doen. Vandaag glimlach ik even als ik terugdenk aan die vroegere walging van me en leg nog een plaatje op van Billy Lee Riley of Warren Smith. Van die laatste kleine meester weerklinkt nu het onovertroffen ‘Black Jack David’**. Ik ben helemaal thuis. Barman, nog een rondje voor mijn gidsen!

...

* Flying Saucers Rock ‘n’ Roll. Opgenomen in de Sun studio van Sam Phillips in januari 1957. Billy Lee Riley, zang en gitaar; Jerry Lee Lewis, piano; Roland Janes en J.B. Perkins, gitaar; Clayton Perkins, bas; W.S. Holland, drums.

**Black Jack David. Opgenomen in de Sun studio van Sam Phillips in augustus 1956. Warren Smith, zang; Roland Janes en Quentin Claunch, gitaar; Marshall Grant, bas; Clyde Leoppard, drums.

Afbeelding: Billy Lee Riley's Little Green Men

25-01-16

EENDAGSVLIEG

babel Cleve-van_construction-tower-babel.jpg

Eendagsvlieg boven je tafel je stilte
je hartritme spraakzaam gefluisterd
daar handenvol glas in de sterren geschreven
daar handenvol klaver koningen staven
daar biefstuk koeterwaals onmin dwarse blikken

In de wind weet iedereen dat niemand iemand liefheeft
zelfs als het hart om geen beurs geen concours geeft
alleen kilte is besneeuwd slagveld verdorde varens
de mond dood van versterven verzwijgen verzaken

Buiten staat onafgewerkt de toren volgestouwd
met oude onuitgesproken boeken en tekens en talen
van mensen die zich vestigen wilden ver weg
buiten de grenzen van het koude verstand
buiten redevoeringen van modelbouwers racepiloten.

Wie kent nog deze aardbewoners hun holle wegen
de wijze waarop zij bewogen hun magere gebaren
kleine blauwe aders van liefde in het verschiet
wijd open ogen waarin altijd alle vergif vergaat

...

Hendrick van Cleve (circa 1525–1589), Bouw van de Toren van Babel.


14-03-13

ICOON

Decani_King_Stephan_icon.jpg

Tegenwoordig is zowat iedereen een icoon en ongeveer een vierde van wat de wereldbevolking voortbrengt is iconisch. Om aan die trend mee te doen toon ik ook maar eens een icoon en wel van Stefan Uroš III Dečanski. Of is dit toch geen icoon, zoals de pijp van Magritte geen pijp is en niets is wat het lijkt?

03-05-08

ZERO DE CONDUITE: DWAZEN EN HUN DWAASHEID


Het is de eerste zaterdag van de maand: tijd voor mijn radioprogramma, Zéro de conduite op radio centraal. U kunt het programma van 18 u. tot 20 u. online beluisteren via de website van radio centraal. Voor wie in Antwerpen woont: de golflengte is 106.7 FM. Voor vandaag heb ik ‘dwazen en dwaasheid’  als thema gekozen, ‘fools’ en ‘foolishness’ in het Engels. Dit is een thema dat opvallend veel voorkomt in de populaire muziek. Je moet wel dwaas zijn om je op dat pad te wagen. Dwazen komen in alle genres voor: rhythm and blues, blues, rock and roll, doowop, jazz maar toch vooral in country. De dwaas is heel vaak iemand die verliefd is, of door degene op wie hij (of zij, geslacht speelt geen rol) verliefd is wordt afgewezen. Een nog grotere dwaas is hij als hij door zijn geliefde wordt bedrogen. In sommige songs heeft de verteller medelijden met een andere dwaas, of hij voelt er alleen maar minachting voor. In het geval van verliefdheid is het dwaze gevoel natuurlijk positief, het is een lichtvoetige zotheid. In gevallen van bedrog, jaloezie en dergelijke is de dwaasheid negatief. Sommige zangers of zangeressen zingen over hoe ze voor de gek worden gehouden, voor schut worden gezet, of ze waarschuwen anderen ervoor. Je mag vooral jezelf niet voor de gek houden. Het publiek heeft medelijden met de dwaas, of vindt hem een belachelijk figuur, drijft er de spot mee. In het publiek zit iemand met pen en papier en schrijft er een lied over. De cirkel is gesloten.

Uit een enorm aanbod aan songs over dwazen en dwaasheid heb ik de onderstaande titels overgehouden. Het is een moeilijke keuze geweest, en op de trein naar Antwerpen zal ik nog moeten schrappen, want deze lijst is nog veel te lang. Deze liederen bestrijken meer dan zeventig jaar emoties, hartstochten en gevoelens. Jazz, blues, rhythm and blues, country en rock and roll komen aan bod: voor elk wat wils. Zéro de conduite is er voor de intellectueel en de arbeider. Veel luistergenot!

zero de conduite,radio,radio centraal,dwazen,fools,dwaasheid,emoties,pop,popcultuur,thema,2008,mei

 

These Foolish Things - Teddy Wilson & His Orchestra - Pop Music: The Early Years 1890-1950

My Foolish Heart - Bill Evans - Waltz For Debby

Fool, Fool, Fool - The Clovers - Atlantic Rhythm & Blues Vol. 1 (1947-1952)

A Fool For You - Ray Charles - Definitive Ray Charles

Still A Fool - Muddy Waters - Screamin' And Cryin'

I Pity The Fool - Bobby "Blue" Bland - Two Steps From The Blues

Sad Fool - Johnny "Guitar" Watson - Space Guitar

(Now And Then There's) A Fool Such As I - Elvis Presley - The King Of Rock 'n' Roll

The Fool - Sanford Clark - Golden Age Of American Rock'n'Roll - Volume 8

Poor Little Fool - Ricky Nelson - Ricky / Ricky Nelson

I'm A Fool To Care - Art Neville - Creole Kings Of New Orleans

Fools Fall In Love - The Drifters - Atlantic Rhythm & Blues Vol. 3 (1955-1957)

Why Do Fools Fall In Love - Frankie Lymon & The Teenagers - The Doo Wop Box (Disc 2)

Foolish Little Girl - The Cookies - Dimension Dolls, Beyond The Valley:Girls Will Be Girls

Fool For You - The Impressions - The Anthology 1961-1977 [Disc 2]

(I'm Just A) Fool For You - Gene Chandler - The Story Of Brunswick (Disc 1)

A Fool In Love - Ike & Tina Turner - River Deep - Mountain High

I'm A Fool For You -James Carr - A Man Needs A Woman

Chain Of Fools - Aretha Franklin - Theme Time Radio Hour with Your Host Bob Dylan

Nobody’s Fool - Dan Penn - Nobody’s Fool

A Real Live Fool - Lee Hazlewood - The Complete Reprise Recordings Part One (1965-1968)

Fool Me - Joe South - Retrospect: The Best Of Joe South

Just A Fool - Jerry Ganey - Phil's Spectre III - A Third Wall Of Soundalikes

Everybody's Somebody’s Fool - Connie Francis - The Very Best Of Connie Francis

Fool Number One - Brenda Lee - The Best Of Brenda Lee

Fools Like Me- Jerry Lee Lewis - The Essential Jerry Lee Lewis - The Legendary Sun Recordings

What A Fool I Was - Eddy Arnold - Country Music Legends

Fool About You - Hank Williams - Vol IV - I'm So Lonesome I Could Cry

Mr. Fool - George Jones - The Best Of Geoge Jones-Volume 1: Hardcore Honky Tonk

Foolin' Around - Buck Owens - The Very Best Of Buck Owens, Vol. 2

King Of Fools - Dwight Yoakam - This Time

Fool On The Roof Blues - Guy Clark – Craftsman

Fool's Are A Long Time Comin' - Fred Neil - The Many Sides Of Fred Neil

Oh, Lonesome Me - Neil Young - After The Goldrush

Ship Of Fools - The Doors - Morrison Hotel

Ship of Fools - John Cale - The Island Years

The Fool On The Hill - The Beatles - Magical Mystery Tour

Fool To Cry - The Rolling Stones - Black And Blue

Only A Fool Would Say That - Steely Dan - Can't Buy A Thrill

You Little Fool - Elvis Costello & The Attractions - Imperial Bedroom [Disc 1]

Runnin' Out Of Fools - Neko Case – Blacklisted

Fool Says - M. Ward - Tranfiguration of Vincent

O Foolish Heart - Tom Verlaine - Cover

27-12-07

SLAM EN DE OBSCENE GRENZEN VAN PÖEZIE

Het is vreemd en opvallend dat er altijd weer enkelingen opduiken die graag op een podium gaan staan, een beetje hoger dan de andere mensen. Dat ze, zo lijkt het, door, gedurende de tijd dat zij, de enkelingen, zich boven hen verheffen wat lagere anderen, wensen beoordeeld te worden, en wellicht zelfs gestenigd of veel liever nog gekoesterd en begeerd.

En dat degenen die ervoor kiezen om tijdelijk een lagere plaats in te nemen, op de grond of op een ongemakkelijke stoel, en met te veel kleren aan, waardoor er gezweet wordt, graag om degenen die zich verheffen lachen, ze veroordelen, erom huilen, als het moet ze stenigen als waren ze martelaren, terwijl ze in dit bepaalde geval toch alleen maar de blues zingen – en sommigen hun gedachten laten afdwalen, laten afdalen naar de vreemden in henzelf aanwezig, en dat die laatsten, die weinigen, dan schrikken van dat vacuüm in hen.

 

Maar de dichters verlaten op tijd de zaal waar hoger en lager wordt gespeeld en keren huiswaarts, harden zich en wachten geduldig af. Af en toe peilen ze de diepte van hun afgrond, en soms lukt het hen een spoor te vinden van de weg die ze gingen toen ze de hoge, zacht glooiende heuvels van hun kinderjaren beklommen. Geduld moet je oefenen, zei de meester, daar komt het op neer, tot je het wijsje hoort, je diepste gezang. Van dat ogenblik af, en misschien al veel eerder, laat je je niet meer van de wijs brengen door harde stemmen en ingewikkelde manifesten op grijs papier gedrukt.


Het is vreemd dat er zulke mensen bestaan, die de ‘obscene grenzen’ die Lawrence Ferlinghetti ontwaarde nog langer willen bestrijden. En dat er anderen zijn die beamen wat Marcel Proust zei: degene die lijdt onder de liefde – als hij lijdt – is degene die ze ontvangt, niet degene die liefde schenkt. Maar hij moet het wel weten, anders is hij een dwaas. Alleen dwazen lijken gelukkig te zijn.