08-11-16

THE GRAPES OF WRATH, CHAPTER 25

depression era 1.jpg

"(...)
And the smell of rot fills the country.

Burn coffee for fuel in the ships. Burn corn to keep warm, it makes a hot fire. Dump potatoes in the rivers and place guards along the banks to keep the hungry people from fishing them out. Slaughter the pigs and bury them, and let the putrescence drip down into the earth.

There is a crime here that goes beyond denunciation. There is a sorrow here that weeping cannot symbolize. There is a failure here that topples all our success. The fertile earth, the straight tree rows, the sturdy trunks, and the ripe fruit. And children dying of pellagra must die because a profit cannot be taken from an orange. And coroners must fill in the certificate—died of malnutrition—because the food must rot, must be forced to rot.

The people come with nets to fish for potatoes in the river, and the guards hold them back; they come in rattling cars to get the dumped oranges, but the kerosene is sprayed. And they stand still and watch the potatoes float by, listen to the screaming pigs being killed in a ditch and covered with quick-lime, watch the mountains of oranges slop down to a putrefying ooze; and in the eyes of the people there is the failure; and in the eyes of the hungry there is a growing wrath. In the souls of the people the grapes of wrath are filling and growing heavy, growing heavy for the vintage."

John Steinbeck, The Grapes Of Wrath, Chapter 25, 1939

depression 3.jpg

07-04-16

TRIPTIEK VOOR MERLE HAGGARD

merle haggard 1 001.jpg

1.
Merle Haggard is dood. Waarom hield ik zoveel van zijn stem, van zijn songs, van zijn mythe? Zo lang ik me kan herinneren heb ik me een outsider gevoeld, anders dan de anderen, ongeschikt voor een netjes afgelijnd leven, voor een planmatig opgebouwde toekomst als burgerman, voor succes van welke aard dan ook. Ik had aanleg, talent, was met mijn ideeën vaak op mijn tijd vooruit en ik heb veel vrienden gehad. Gedurende enkele jaren was ik het centrum van een klein universum van gelijkgezinden. Maar ik geloofde niet in mezelf, ik achtte me niet tot iets goeds in staat. Tot iets groots, iets wat de wereld waarderen zou. Er ontbrak me een essentiële eigenschap of karaktertrek. Niet alleen discipline en doorzettingskracht, maar ook het vermogen om je naam op te dringen, om de anderen ervan te kunnen overtuigen dat je onmisbaar bent, dat ze zonder jou niet kunnen. Dat jij de man bent. Van in het begin was ik gebrandmerkt om te verliezen. De hoogmoed, zo die er al was, was van erg korte duur en aan de val lijkt geen einde te komen, en dat wil ik ook niet. Want liever vallen dan een verrader te zijn van alles wat me lief en dierbaar is. Hoewel mislukt en onder die mislukking soms gebukt gaand voel ik aan dat vallen beter is dan vliegen met de vleugels van onverdiend succes. Wat mij had kunnen redden – behoeden voor de val - was bijval als dichter, maar ook in die wereld voelde ik me niet thuis: het was een pseudowereld, een leugen. Echte dichters waren als Hölderlin en Artaud, ze waren antisociaal, leefden in een toren of zaten in een asiel. Ze gingen niet naar cocktailparty’s en lazen niet voor in cultuurhuizen.

Ik besef dat ik heel gemakkelijk op het verkeerde pad had kunnen komen.  “En de leraar die mij altijd placht te dreigen: / jongen, jij komt nog op het verkeerde pad, / kan tevreden zijn en hoeft niets meer te krijgen. / Dat wil zeggen: hij heeft toch gelijk gehad” zong Boudewijn De Groot*  in ‘Testament’, woorden die me als vijftienjarige tegelijk aantrokken en de daver op het lijf joegen. Dat het mooie lied me fascineerde blijkt uit de titel die ik gaf aan ons provo-schooltijdschrift met dezelfde naam. Tegelijk heb ik er alles voor gedaan om niet in de goot of de gevangenis te belanden, wat ook niet gebeurd is. Voorzichtigheid is misschien niet de meest bewonderenswaardige levenskunst, ze behoedt je wel voor veel gevaren. Maar een outsider ben ik altijd gebleven.

Bacon three studies for a crucifixion.jpg

2.
Wat heeft deze korte analyse van mijn persoonlijkheid met Merle Haggard te maken? Bijna alles. Dat uitleggen en aantonen is erg moeilijk. Hoewel de Americana-wereld van de gisteren – op zijn 79ste verjaardag - overleden countryzanger zeer specifiek is, is hij ook universeel. Dat alleen al is een bewijs voor zijn groot kunstenaarschap. Ik denk nu aan de schilder Francis Bacon, een kroegtijger die wat hij ’s nachts in de onderbuik van de grote stad zag en voelde en beleefde overdag met wilde precisie aan zijn doeken toevertrouwde. Je ontwaarde in Bacons genadeloze werken alle stemmen die in dronkenschap, wanhoop, verbijstering en verrukking tot hem doorgedrongen waren. Elk beeld van Francis Bacon is een echt beeld. De composities van Merle Haggard zijn op dezelfde manier echt en waar. Elk woord van hem, elke zin, elke vocale nuance drukt een reële en precieze ervaring uit. Vaak hoor je in zijn songs – noem ze gerust levensliederen - de stem  van mensen die niet mee kunnen eten van de gelukskoek, die nooit part zijn geweest van de American Dream en dat ook nooit zullen zijn. De personages van Merle Haggard verschillen heel erg van die van Francis Bacon maar de overeenkomst zit hem in de aandacht voor wie uitgesloten wordt, voor de outsider, voor de ‘andere’. Merle Haggard zingt al heel zijn lange leven over arme gelukszoekers, hardwerkende arbeiders, rechtse rednecks, hoeren, vervreemde cowboys, bajesklanten, dronkaards, moordenaars, treurende zonen, zwervers, hongerige immigranten, bastaards, drugverslaafden, gauwdieven, truckers, desperado’s, vluchtelingen, seizoenarbeiders, halfbloeden, reactionaire dwazen, mensen zonder illusies. Dit is geen willekeurige opsomming. Luister naar zijn platen: deze échte mensen komen stuk voor stuk in zijn liedjes voor. Zijn verzameld werk is voor mij op zijn minst zo veel waard als dat van Walt Whitman en John Steinbeck.

merle haggard 2.jpg

3.
Ik heb het geluk gehad dat ik in 1965 een fan mocht worden van the Byrds. Hun albums waren schatkamers, juwelenkistjes van liedschrijfkunst. Toen Gram Parsons in 1968 lid werd van de groep stopte hij een aantal parels van de countrymuziek in de juwelenkist die ‘Sweetheart of the Rodeo’ heet. Zo ontdekte ik country en meteen ook Merle Haggard via hun cover van ‘Life In Prison’. Op muzikaal gebied was dat een ommekeer in mijn leven. Maar met wie kon ik daar over praten? Haast niemand in mijn omgeving hield van country: het was muziek voor boerenkinkels en buitenlui. Tot ik Erik Van Neygen ontmoette, van de Belgische countryrockgroep Pendulum. Ik geloof dat hij de eerste was die ook naar Merle Haggard, Buck Owens en George Jones luisterde. Pas omstreeks medio de jaren zeventig vond ik een zielsverwant, Jos D., met wie ik nachtenlang naar Merle Haggard kon luisteren en in de Antwerpse volkse bars en kroegen opnieuw en opnieuw onze bewondering voor hem uitspreken. Vandaag hoor ik opnieuw en opnieuw ons van Duvels doordrongen gejubel weerklinken, ons euforisch gebral, doorspekt met citaten uit ‘Swinging Doors’, ‘The Bottle Let Me Down’, ‘Branded Man’ en ‘Sing Me Back Home’. Ja, ook Jos D. was een personage in een lied van onze held. De bars en het verdriet van de liefde, ongeneeslijke wanhoop, hebben hem de das omgedaan. Ik was sterker, denk ik. Zo valt me nu het trieste geluk te beurt dat ik me kan blijven onderdompelen in de muzikale wereld van de gebrandmerkte man die dank zij zijn groot talent, zijn originaliteit en zijn werkkracht erin slaagde een mythische held te worden. Merle Haggard is dood.

  merle haggard 1.jpeg

*tekst van Lennart Nijgh

26-02-16

LIEFDE, CYNISME, KLEINE EN GROTE OORLOG

neko case3.jpg


Eerst de ergernissen. Wie is P.B. Gronda? Hoe lang zou hij nadenken voor hij aan een column begint? En hoe lang eraan werken? In zijn meest recente column in Focus Knack – de eerste die ik van hem lees, ik lees zelden columns – schrijft hij onder meer dat mensen niet van muziek houden voor de muziek en voetbalsupporters niet echt van de voetbalploeg waar zij supporters van zijn. Hij geeft enkele voorbeelden: Oasis, Sufjan Stevens, AA Gent en RSC Anderlecht. “Op een bepaald moment”, merkt Gronda op, “zodra de naam gemaakt is, zijn de liedjes van de band of de prestaties van het team van weinig tot geen belang meer. Het gaat vanaf dan meer over een positie in de maatschappij en het gevoel dat je eigen stem versterkt wordt door een grote machtige entiteit: een rijke voetballer en zijn club, een rockster en zijn band.” Het komt erop neer dat mensen van een bepaald soort muziek, van een bepaalde voetbalploeg houden om zich te definiëren, zich te onderscheiden van de anderen, wil Gronda zeggen, meen ik te verstaan. Wat een cynische psychologie, wat psychologisch cynisme. Moet ik werkelijk geloven dat ik niet echt van de songs en elpees van Tim Hardin, Patti Smith, Neko Case, Jeffrey Lee Pierce houd, dat hun muziek mij niet ontroert, dat het mij alleen om een attitude te doen is, om bij een bepaalde groep te horen en bij een andere dan weer niet. Daar geloof ik niets van. Ik geloof dat muziekliefhebbers echt houden van de muziek waar ze van houden, dat de liedjes van hun muzikale ‘helden’ diepe gevoelens bij hen oproepen, hen omzeggens betoveren. Bij voetbalsupporters gebeurt zeker iets gelijkaardigs, maar op een andere manier. Wel begrijp ik dat er meelopers zijn, maar om dat dan te gaan veralgemenen?

Bleri_Lleshi_liggend.jpg

Een paar dagen geleden zag ik auteur/filosoof Bleri Lleshi in De Afspraak – een min of meer onuitstaanbaar programma op Canvas – om er over de liefde te praten. Ik heb zijn boek, ‘Liefde in tijden van angst’, nog niet gelezen, weet hoegenaamd niet of het alleen maar over liefde als agape gaat, of ook over erotische liefde en liefde als vriendschap (en welke andere vormen van liefde er ook nog mogen wezen). Maar ik volg Lleshi in zijn stelling dat de liefde een afdoend antwoord is op de angst die de samenleving nu teistert. Jammer genoeg gaf de arrogante en ook al cynische presentator Bart Schols de schrijver geen enkele kans om zijn stelling te verduidelijken. “Onnozele idioot”, las ik in de lichaamstaal van de presentator, “wat kom jij hier over de liefde leuteren!” Zo vernederend en beledigend was dat, dat ik mij werkelijk zat te schamen. Nog een geluk dat de door het volk beminde psychiater Dirk De Wachter zich achter Bleri Lleshi schaarde. Zo kon ik dan toch met een enigszins rustig gemoed beginnen te kijken naar de wat bizarre film ‘The Shout’ (1978) van Jerzy Skolimowski.

HOPPER OFFICE IS A SMALL CITY.jpg

Gisteren bij IVD ging het over mijn toenemend ongemak wanneer ik me onder mijn soortgenoten begeef. Mijn onvermogen tot small talk. Pijnlijke stiltes, die minuten kunnen duren. Zelfs face to face, wat tot voor kort een genoegen was, worden gesprekken moeilijker, tenzij ik enkele glazen bier of wijn drink. Ik trek me terug in mijn ‘eigen’ wereld, maar welke wereld dat is en hoe hij eruitziet weet ik niet. Niet dat ik al actief banden aan het verbreken ben, maar ik onderhoud de vriendschappen niet, ik blijf in stilte wachten op een af ander teken. Ik praat met haar over depressie en zelfmoord in de literatuur. Daar las ik over in ‘Americana’ van Joost Zwagerman. Ernest Hemingway, Sylvia Plath, William Styron, David Foster Wallace, ze zijn met zovelen. ‘Darkness Visible’ van Styron heb ik destijds twee of drie keer gelezen. Ik herkende mij er gedeeltelijk in – maar ik leed toen zelf aan een depressie, veroorzaakt door een onhoudbare situatie op het werk. Mijn baas nam me een voor een mijn taken en verantwoordelijkheden af, waardoor ik op den duur hele dagen zat te niksen, terwijl ik ernaar snakte dat van mijn gaven, die ik zeker bezat, nuttig gebruik zou worden gemaakt. Dat is echter verleden tijd, vergeven maar niet vergeten. Zodra ik daar weg was, was de depressie ook weg.
Nu herken ik mij in een aantal karaktertrekken en attitudes - bij depressieve schrijvers - die Zwagerman in ‘Americana’ beschrijft. Kwetsbaarheid, niet kunnen omgaan met kritiek, met afwijzing, je in jezelf terug trekken, het gevoel hebben dat je geen gevoel meer hebt, dat niets je nog raakt, zelfs de mooiste muziek niet. Maar een depressie lijkt het nog niet te zijn. Ik sta vroeg op, geniet van het ontbijt, probeer te schrijven, lees verhalen en romans, ben nieuwsgierig naar waar de facebookvrienden mee bezig zijn en wil daar zelf ook dingen delen, kijk ’s avonds naar een film, drink een Rochefort, soms twee. Zo lang als het mogelijk is geen antidepressiva voor mij. Maar ik ben er niet zo gerust in. Het heeft ook niet alleen met mezelf te maken, integendeel. Terwijl ik dit schrijf worden mensen gefolterd, misbruikt, verkracht en gedood, worden steden en landschappen verwoest.
hemingway.jpg

A. vindt de stem van Patty Griffin irriterend, voor mij is ze echter rijk en expressief (niet aangenaam, of mooi, dat niet). Haar stem is die van het harde leven, je hoort er de pijn van de ziel in, verdriet, rouw; maar ze drukt ook hunker, lust, liefde uit. De muzikanten die haar begeleiden voelen elke nuance in haar stem aan en vertalen die naar hun instrumenten, borduren erop verder, en vervolmaken ze – elk in hun heel eigen stijl, wat je bijvoorbeeld hoort in hoe ze de snaren aanraken – tot er een song ontstaat die af is. Een song die, zoals een meanderende rivier in een Amerikaans landschap, perfect is ingebed in een album – in dit geval is dat het juiste woord. Album. Ik heb het over Patty Griffins ‘American Kid’.
PATTY GRIFFIN AMERICAN KID.jpeg

Afbeeldingen: Neko Case; Bleri Lleshi; Edward Hopper, Office in a Small City; Ernest Hemingway; Patty Griffin, American Kid.

02-01-16

ZERO DE CONDUITE: SONGS OF THE SOUTH

0william_eggleston-1600x1020.jpg
Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor allen en voor niemand. Uniek in het universum. Stem af op 106.7 FM.
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vooreerst wensen we alle luisteraars van Zéro de conduite een gelukkig, voorspoedig en gezond 2016.

Ook dit jaar zal in Zéro veel aandacht gaan naar populaire muziek uit de Verenigde Staten en naar wat wij Americana noemen. Vandaag, in het putje van de winter, maken wij een reis naar het Zuiden, naar Dixieland, in het bijzonder naar Memphis in Tennessee, naar Alabama en naar Georgia.
Zoals zo vaak was het weer moeilijk om een evenwichtige en relevantie selectie te maken, zeker voor Memphis, bakermat van blues, rock & roll (Sun) en soul (Stax). Alleen al de twee muzikale koningen uit Memphis, Elvis en B.B. King, verdienen eigenlijk een afzonderlijke aflevering. Dat is voor later. Ook andere Zuidelijke staten komen de volgende maanden aan bod. Denk aan Mississippi, Louisiana, Arkansas, Florida, North-Carolina, South-Carolina en Texas. En natuulijk zullen we ook Nashville in Tennessee niet vergeten.

De voor vandaag geselecteerde songs hebben Tennessee (Memphis), Alabama en Georgia als onderwerp of zijn er opgenomen of worden uitgevoerd door muzikanten uit de regio. Een groot deel van de soulliedjes die we vanavond draaien komt uit de voortreffelijke nieuwe box ‘Back To The River - More Southern Soul Stories 1961-1978’, op het Kent Soul-label.

Veel luisterplezier!

01backtotheriver2.jpg


Dixieland

Dixie Lullaby - Leon Russell - Leon Russell

Clyde - J.J. Cale - Naturally

Down Along The Dixie Line - Gillian Welch - The Harrow & The Harvest

I Sang Dixie - Dwight Yoakam - Buenas Noches from a Lonely Room

Daybreak In Dixie - The Stanley Brothers - Riding That Midnight Train
01bbkingmykindofblues.jpg


Tennessee / Memphis

Going To Memphis - Johnny Cash - Murder

Night Train to Memphis - Jerry Lee Lewis - Jerry Lee's Greatest!

Memphis Shakedown - The Memphis Jug Band - Harry Smith's Anthology Of American Folk Music

Memphis, Tennessee - Chuck Berry - Gold: Chuck Berry

Catfish Blues - B.B. King - My Kind of Blues

Free Me - Otis Redding - Back To The River - More Southern Soul Stories

This Love Won't Run Out - Dee Dee Sharp - Back To The River - More Southern Soul Stories

Private Number - Judy Clay & William Bell - Back To The River - More Southern Soul Stories

Memphis in June - Nina Simone - Forbidden Fruit

Tuesday Night in Memphis - John Lurie - Mystery Train Soundtrack

Raining in Memphis - Dan Penn - Nobody's Fool

After Loving You - Elvis Presley - From Elvis In Memphis

Memphis Train - Buddy Miles - Them Changes

Memphis Flu - The Felice Brothers - Yonder Is The Clock

01danpenn.jpg

Alabama

Alambama Bound - The Charlatans - The Amazing Charlatans

You Gotta Move - The Rolling Stones - Sticky Fingers

Angel From Montgomery - Bonnie Raitt ft. John Prine - Bonnie Raitt Collection

Sure As Sin - Jeanie Greene - Back To The River - More Southern Soul Stories

Give Me Back The Man I Love - Barbara West - Back To The River - More Southern Soul Stories

Think I'll Go Somewhere And Cry Myself To Sleep - Joe Perkins - Back To The River - More Southern Soul Stories

The Road Of Love - Clarence Carter - The Fame Singles Volume 1: 1966-70

Alabama - Neil Young - Harvest

Birmingham Sunday - Richard Fariña - Singer Songwriter Project

Alabama Pines - Jason Isbell And The 400 Unit - Here We Rest

Mobile Blue - Dave Alvin & The Guilty Men - Frisco Mabel Joy Revisited

It's Hard To Be Humble (When You're From Alabama) - Phosphorescent - Here's To Taking It Easy

0allman-brothers-band-2.jpg

Georgia

Maps And Legends - R.E.M. - Fables Of The Reconstruction

Hot Nights In Georgia - Jason & The Scorchers - Fervor

Georgia Pines - Link Wray - Beans And Fatback

Miller's Cave - International Submarine Band - Safe At Home

Oh Atlanta - Emmylou Harris - Evangeline

Please Call Home - The Allman Brothers Band - Idlewild South

Georgia Morning Dew - Johnny Adams - Heart & Soul

Gonna Send You Back To Georgia - James Carr - Complete Goldwax Singles Vol. 3

I Washed My Hands in Muddy Water - Charlie Rich - The Complete Smash Sessions

Georgia Stomp - Andrew & Jim Baxter - Anthology Of American Folk Music

Georgia Crawl - Henry Williams & Eddie Anthony - The Story Of The Blues

Rainy Night In Georgia - Brook Benton - Back To The River - More Southern Soul Stories

Georgia On My Mind - Ray Charles - Definitive Ray Charles

The Night They Drove Old Dixie Down - The Band - Live At The Academy Of Music 1971

 0william-eggleston-parking.jpeg

Research & presentatie: Martin Pulaski
DJ: Sofie Sap
Foto's: Williams Eggleston (behalve de LP-hoezen).

 

23-10-15

TWO-LANE BLACKTOP

twolaneblacktop1.jpeg

twolaneblacktop3.jpeg

twolaneblacktop2.jpeg

twolaneblacktop4.jpeg

Ik zag nog een keer ‘Two-Lane Blacktop’, de Americana classic van de ondergewaardeerde regisseur Monte Hellman. Je zou de film een ‘Easy Rider’ met auto’s kunnen noemen, maar hij is minder aangetast door de tijd dan de film van Dennis Hopper en Peter Fonda. De lyrische cinematografie van László Kovács overtreffen was waarschijnlijk een onbegonnen zaak. Daar heeft Jack Deerson, de cameraman van ‘Two-Lane Blacktop’ zich dan ook niet aan gewaagd. Wat hij, in dienst van Monte Hellman, heeft gemaakt zijn sterke fotografische beelden, beelden die op zichzelf kunnen staan, los van het verhaal of de actie. Terwijl je de film bekijkt krijg je vaak zin om het beeld stop te zetten. Dat is ook niet bijzonder moeilijk: de film is postmodernistisch, er is geen verhaal, geen ontknoping, er is bitter weinig. Je ziet beelden van auto’s, pompstations, snackbars, mensen op de dool, verlaten snelwegen. Het zouden foto’s kunnen zijn van Robert Frank en William Eggleston.

‘Two-Lane Blacktop’ zit niet overvol muziek, maar wat je hoort lijkt bijna voor de film geschreven: Stealin’ uitgevoerd door Arlo Guthrie, Moonlight Drive van the Doors, en Me & Bobbie McGee van Kris Kristofferson. Daarnaast hoor je de genadeloze muziek van opgefokte motoren en de schaarse, minimalistische dialogen van Warren Oates, James Tayler, Dennis Wilson en Laurie Bird.

Warren Oates heeft nooit in een middelmatige film gespeeld en James Taylor en Dennis Wilson zijn bijzonder geschikt voor de rollen die ze spelen. Een rol spelen? Beide muzikanten zijn wie ze zijn: mooie jonge mannen die overhoop liggen met zichzelf en met de wereld rondom hen. Op de vlucht voor hun verleden, hun achtergrond, hun familie, de hel van de Amerikaanse middenklasse. Maar een uitweg schijnt er niet te zijn. Op het einde zie je de filmbeelden brand vatten.

03-10-15

ZERO DE CONDUITE: AMERICANA

008-william-eggleston-theredlist.jpg


Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor allen en voor niemand. Uniek in de kosmos. Stem af op 106.7 FM. Je kunt Zéro eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.


Opgedragen aan Joost Zwagerman.

De term ‘Americana’ heeft meerdere betekenissen. Deze vond ik in de Wikipedia:

“Americana refers to artifacts, or a collection of artifacts, related to the history, geography, folklore and cultural heritage of the United States. Many kinds of material fall within the definition of Americana: paintings, prints and drawings; license plates or entire vehicles, household objects, tools and weapons; flags, plaques and statues, and so on. Patriotism and nostalgia play defining roles in the subject. The things involved need not be old, but need to have the appropriate associations. The Atlantic described the term as "slang for the comforting, middle-class ephemera at your average antique store -- things like needle-pointed pillows, Civil War daguerreotypes, and engraved silverware sets." The term may be used to describe the theme of a museum or collection, or of goods for sale.

The term can also be used to describe studies of American culture, especially studies based in other countries. Americana music is contemporary music that incorporates elements of various American roots music styles, including country, roots-rock, folk, bluegrass and blues, resulting in a distinctive roots-oriented sound.”

In Zéro de conduite hanteren we de tweede betekenis, maar niet op een orthodoxe manier. Voor ons is Americana namelijk niet alleen maar hedendaagse muziek die elementen uit Amerikaanse rootsmuziek overneemt. Waarom zouden we ons daartoe beperken als die rootsmuziek zelf ook door en door Amerikaans is? Waarbij we er altijd rekening mee houden dat Amerikaanse cultuurfenomenen altijd onzuiver zijn, een mengelmoes van diverse culturen en stijlen. Wanda Jackson, David Bowie, the Rolling Stones, the United States of America, Frank Zappa en Furry Lewis zijn net zo goed Americana, maar niet altijd. Het hangt in de eerste plaats af van de songs, hun thema, hun stijl, hun geschiedenis. Voor ons is Americana geenszins begonnen met de band Uncle Tupelo, zoals vaak wordt beweerd. Americana is niet hetzelfde als alt.country en No Depression. Het is een veel rijkere vorm en sluit wat dat betreft meer aan bij pop art en de geschriften van onder meer Cormac McCarty, Flannery O’Connor, Gilles Leroy (een Fransman) en – uiteraard – Jack Kerouac, William Burroughs en Allen Ginsberg. De grootste Americana-kunstenaar is Bob Dylan, maar hij is veel meer dan dat. Terwijl Merle Haggard, Ry Cooder en Van Dyke Parks bijna samenvallen met het genre.
robert-frank-_drive-in-movie-detroit-1955_-.jpg

De lijst hieronder is niet zomaar een playlist. Het is een voorzichtig experiment. Ongevaarlijk grensoverschrijdend gedrag. Het is mogelijk dat niet alles wordt gedraaid, of in een enigszins gewijzigde volgorde. Onder aan de lijst staan enkele titels voor jullie eigen gebruik. Twee uur zendtijd is weinig, maar het zou moeten volstaan. De lijst lees je als volgt: titel, artiest, titel elpee of cd, componist.

Veel luisterplezier!

Once Upon A Time In America - Ennio Morricone - Movie Masterpieces – Ennio Morricone

Only In America - Jay & The Americans - The Leiber & Stoller Story - Volume 3 - Leiber & Stoller

Born A Woman - Sandy Posey - A Single Girl: The Very Best of the MGM Recordings - Martha Sharp

U.S. Male - Elvis Presley - Tomorrow Is A Long Time - Jerry Reed

Tupelo Blues - John Lee Hooker - The Country Blues Of John Lee Hooker - John Lee Hooker

Casey Jones - Furry Lewis - Fourth And Beale - Traditional

Strange Fruit - Nina Simone - Pastel Blues - Lewis Allan

March! For Martin Luther King - John Fahey - Best Of The Vanguard Years - John Fahey

Huntsville - Merle Haggard - Down Every Road 1962-1994 - Merle Haggard, Red Simpson

Dixie [Bob Dylan] - Bob Dylan - Masked & Anonymous [OST] - Traditional

Small Town Heroes - Hurray For The Riff Raff - Small Town Heroes - Alynda Lee Segarra

Guitar Town - Emmylou Harris - At The Ryman - Steve Earle

Born In The U.S.A. - Bruce Springsteen - 18 Tracks - Bruce Springsteen

Fourth Of July - Dave Alvin - Romeo's Escape - Dave Alvin

Highway 61 - The Blasters - Testament: The Complete Slash Recordings - Traditional

Back In The USA (Single Version) - Chuck Berry - Gold: Chuck Berry - Chuck Berry

Route 66 - The Rolling Stones - England's Newest Hit Makers - Robert William Troup Jr.

Psycho - The Sonics - Here Are the Sonics - Gerry Roslie

Riot In Cell Block #9 - Wanda Jackson - Queen Of Rockabilly - Jerry Leiber, Mike Stoller

The All American Boy - Bobby Bare - Essential Bobby Bare – Bobby Bare

Amusement Parks U.S.A. - The Beach Boys - Summer Days (And Summer Nights!!) - Brian Wilson/Mike Love

Rockin' Shopping Center - Jonathan Richman & The Modern Lovers - Home Of The Hits: The Best Of Jonathan Richman & The Modern Lovers - Jonathan Richman

House Un-American Blues Activity Dream - Richard & Mimi Fariña - Reflections in a Crystal Wind - Richard Fariña

Living In The U.S.A. - The Steve Miller Band - Sailor - Steve Miller

Bing Crosby - Van Dyke Parks - Discover America - Van Dyke Parks

The American Metaphysical Circus - The United States Of America - The United States Of America - Joseph Byrd

American Is Waiting - Brian Eno & David Byrne - My Life In The Bush Of Ghosts - Brian Eno, David Byrne

The Message - Grandmaster Flash & Melle Mel - A Retrospective Garage: Volume 2 -  J. Chase, E. Fletcher, M. Glover, S. Robinson

Young Americans - David Bowie - Young Americans - David Bowie

Ashes Of American Flags - Wilco - Yankee Hotel Foxtrot – Jay Bennett

Flint (For The Unemployed And Underpaid) - Sufjan Stevens - Greetings From Michigan: The Great Lake State - Sufjan Stevens

Trucker's Atlas - Sun Kil Moon - Tiny Cities - Modest Mouse

On the Banks of the Old Kishwaukee - Ryley Walker - Primrose Green - Ryley Walker

Thrice All American - Neko Case & Her Boyfriends - Furnace Room Lullabye -  B. Connelly, J. Trueblood, N. Case, S. Betts

I'm So Lonesome I Could Cry - Yo La Tengo - Stuff Like That There - Hank Williams

Lost Highway - Hank Williams - Lost Highway December 1948 - March 1949 - Leon Payne

I'm A Honky Tonk Girl - Loretta Lynn - Gold - Loretta Lynn

This Land Is Your Land - Woody Guthrie - Smithsonian Folkways: American Roots Collection - Woody Guthrie

Days Before Custer - Link Wray - Mordicai Jones - Link Wray, Steve Verroca

Checkout Time In Vegas - Drive-By Truckers - Brighter Than Creation's Dark - Drive-By Truckers

America! - Bill Callahan - Apocalypse - Bill Callahan

America Drinks And Goes Home - Frank Zappa & The Mothers Of Invention - Absolutely Free - Frank Zappa

Jack & Neal/California Here I Come - Tom Waits - Foreign Affairs - Tom Waits

Camptown Races - Ry Cooder - Primary Colors - Stephen Foster/Ry Cooder 

An American Trilogy (An American Trilogy - Frisco Mabel Joy 1971) - Mickey Newbury - Frisco Mabel Joy – Traditional

American Without Tears – Elvis Costello – The King Of America – Elvis Costello

stephen-shore-elpaso-large.jpg


Research & presentatie: Martin Pulaski
DJ: Sofie Sap

Foto's:  William Eggleston, Robert Frank, Stephen Shore.

06-12-14

ZÉRO DE CONDUITE: VERLOREN

Lost-Weekend-21.jpg

Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel bij de antipasti, de vissoep, de Roma-tomaten! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.
DorisDukeTheSwampDog.jpg

Vanavond loop je verloren. Je verliest je hele hebben en houden. Je gelooft in niets meer, zeker niet in jezelf. En als je niet in jezelf gelooft, geloof je ook niet in de andere. Je staat aan de rand van de afgrond, zoals Billie Holiday, zoals Hank Williams. Je dobbert rond in een bootje op de weidse en wilde rivier. Je liefje is er vandoor, je vrienden hebben je in de steek gelaten. Je gaat naar een andere stad. Daar ben je pas werkelijk een vreemde. Niemand herkent je. Je krijgt het gevoel dat je niet meer bestaat. Verloren, alweer verloren. Op de lange weg naar de vrijheid altijd een gevangene van dit of dat, van hem of haar, van het verleden, van de familie.
Wil je naar huis terug? Dat gaat niet meer. Er is geen huis en er is geen thuis. Je bent er wel zeker van dat niemand van je houdt. Je hebt geen doel meer in je leven, en je hebt nergens zin in, want niets heeft nog zin. Wat erg toch! Maar dan ontmoet je een vrouw of een man en al gauw lig je in haar of zijn armen, je verliest je in haar, in hem. Je bereikt de extase, je bent niets en niemand meer, maar toch ben je nu pas echt gelukkig. Het enige goede verlies is dat van de liefde. Als je je verliest in de liefde ben je eindelijk bevrijd van al die zware lasten.

Honderden songs, vaak aangrijpend, bezingen het verlies. Het verlies bezingen is al een vorm van winnen, van de ellende en het verdriet overstijgen. Zingen en musiceren is altijd catharsis. Muziek beluisteren is dat vaak ook: als je je overgeeft aan het lied, aan de zanger, aan de muzikant.
Of gewoonweg aan dat magische toestel, de radio.

elysian fields.jpg

 


Lost My Drivin' Wheel - The Byrds - Farther Along (bonus track)

Lost Highway - Jason & The Scorchers - Are You Ready For The Country             

Lost in the Supermarket - The Clash - London Calling    

In The Lost And Found (Honky Bach) - Elliott Smith - Figure 8    

Baby Get Lost - Elysian Fields - Dreams That Breathe Your Name            

I Lost Everything - Sam Cooke - The Man Who Invented Soul   

I Cover The Waterfront - Billie Holiday With Teddy Wilson & His Orchestra - Lady Day: The Best Of Billie Holiday

Lost Lover Blues - Bobby "Blue" Bland - The "3B" Blues Boy: The Blues Years 1952 - 1959            

You Lost A Good Man - John Lee Hooker - Don't Turn Me From Your Door        

Lost Someone - James Brown - Star Time           

Lost Again - Doris Duke - I'm A Loser: The Swamp Dog Sessions & More             

I Love and I Lost - Curtis Mayfield & The Impressions - The Anthology 1961 - 1977         

Since I've Lost You - The Temptations - Puzzle People  

You're Lost Little Girl - The Doors - Strange Days             

Lost John - Leo Kottke - Greenhouse   

I Lost You - Elvis Costello - National Ransom      

I Lost It Lucinda Williams - Happy Woman Blues              

Lost Love Blues - Lefty Frizzell - Signed,Sealed And Delivered

Lost On The River - Hank Williams - Lost Highway: December 1948 - March 1949             

Dying From Home And Lost - The Louvin Brothers - Satan Is Real

Lost in the Ozone - Commander Cody & His Lost Planet Airmen - Lost In The Ozone

Stone Lost Child - Lee Hazlewood - Requiem For An Almost Lady

I've Lost You - Matthews' Southern Comfort - Matthews' Southern Comfort

So You Say You Lost Your Baby - Gene Clark - Echoes

Lost Woman - The Yardbirds - Roger The Engineer

Lost Girl - The Troggs – Single B-kant (van Wild Thing)

Lost My Job - Alex Chilton - Feudalist Tarts

Lost World - Green On Red - Green On Red

Lost in the Trees - Richmond Fontaine - The High Country

Lost In Space – Calexico - Selections from Road Atlas 1998-2011

Lost Someone - Cat Power - Jukebox

Lost In The Dream - The War On Drugs - Lost In The Dream

Lost Cause – Beck - Sea Change

You Are Lost - Bonnie "Prince" Billy - Beware

Lost In The Harbour - Tom Waits -Alice

Lost Hours - Willard Grant Conspiracy - Pilgrim Road

Lost On Yer Merry Way – Grandaddy - Sumdaybillie-holiday.jpg


Research & presentatie: Martin Pulaski
Foto's: Ray Milland in 'The Lost Weekend', Billy Wilder, 1945; Doris Duke, I'm A Loser; Jennifer Charles & Oren Bloedow of the Elysian Fields; Billie Holiday.

02-08-14

ZERO DE CONDUITE: SONGS

rickieleejones1.jpg

Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel bij de antipasti, de vissoep, de Roma-tomaten! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

 

Wegens al dat reizen van mij ben ik niet aan een thema toegekomen. Het reizen zelf heb ik al te vaak gebruikt, en in elk programma duikt er wel een spoor van op, ook vandaag. In deze aflevering van Zéro de conduite gaat het opnieuw om de sfeer, om wat ontstaat door de opeenvolging van muziekjes en teksten. De nadruk ligt op wat singer-songwriters wordt genoemd, hoewel ik niet zo van die term houd. Maar hoe noem je hen dan wel? 

Heel wat oude bekenden passeren de revue, maar ook wat minder voor de hand liggende namen, zoals Gene Parsons en Michael Chapman. Voor sommige muzikanten schijn ik een beetje doof te zijn, of is het vergeetachtigheid? Een grote popdiva als Joni Mitchell komt in mijn programma maar weinig aan bod, denk ik. Geen idee wat de reden daarvoor is. Alleszins probeer ik nooit wie populair is moedwillig, vanwege snobistische of elitaire overwegingen, te vermijden. Het zal een combinatie zijn van blinde vlekken en voorkeuren.

Omdat het zowel in de wereld als in mijn hoofd onrustig is, doe ik een poging om aan de hand van deze selectie mooie liederen wat rust te brengen, ook al gaan ze daar niet per sé over. Ik wil echt niet dat Zéro de conduite een behangpapierprogramma wordt.

De hommage aan Bobby Womack, een van de groten uit de soulmuziek, is veel te kort. Misschien moet ik opnieuw zoals in de jaren tachtig en negentig – met Shangri-La - een wekelijks programma van drie uur gaan maken, zodat ik meer aandacht kan geven aan allen die er toe doen in de populaire muziek en elders.

Veel luisterplezier.

bobbiewomack1.jpg

Paths of Victory - Cat Power - The Covers Record - Bob Dylan      

Ring Them Bells - Bob Dylan - Oh Mercy  - Bob Dylan       

Berlin - Lou Reed - Lou Reed  - Lou Reed

Blue in Green - Miles Davis - Kind Of Blue - Bill Evans        

Drunk On The Moon - Tom Waits - The Heart Of Saturday Night - Tom Waits     

Beat Angels - Rickie Lee Jones - Duchess of Coolsville - Rickie Lee Jones  

For Free - Joni Mitchell - Ladies Of The Canyon – Joni Mitchell     

Blackbird Chain – Beck - Morning Phase – Beck Hansen

A Swallow In The Sun – Eels - The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett             

Burnin' Summer - Ronnie Lane - Ooh La La: An Island Harvest - Ronnie Lane                      

Six Days On The Road - Taj Mahal - Giant Step & De Ole Folks At Home - Carl Montgomery/Earl Green

I'm Comin' Home - Arthur Alexander - Rainbow Road: The Warner Brothers Recordings - Dennis Linde

California Dreamin' - Bobby Womack - The Minit Records Story - Michelle Gilliam/John Phillips     

Trust Me - Janis Joplin – Pearl - Bobby Womack  

In A Station - Karen Dalton - In My Own Time - Richard Manuel    

Brides Of Jesus - Little Feat - Little Feat - Lowell George/Bill Payne

Cowboy Of Dreams - Crosby & Nash - Wind On The Water                           

Banjo Dog - Gene Parsons - Kindling                       

For Me Again - Gene Clark – Echoes - Gene Clark

Why [Single Version] - The Byrds - David Crosby/Roger McGuinn 

With Me Tonight - The Beach Boys - Smiley Smile - Brian Wilson  

Forever - American Spring - American Spring - Dennis Wilson/G. Jakobsen

As I Wander Lonely - Harry Nilsson - Nilsson Sessions: 1967-1968 - Harry Nilsson

Please Be With Me – Cowboy - Skydog: The Duane Allman Retrospective - Boyer

Rainbows All Over Your Blues - John Sebastian - John B. Sebastian - Sebastian

Something In The Way She Moves - Ian Matthews & Matthews' Southern Comfort - Second Spring - James Taylor

Steamboat Row - Stealers Wheel -Ferguslie Park – Gerry Rafferty

Anyway The Wind Blows - J.J. Cale – Okie – J.J. Cale         

The Way I Feel - Gordon Lightfoot - The Way I Feel - Gordon Lightfoot

It Didn't Work Out - Michael Chapman – Rainmaker

Mississippi You're On My Mind - Jesse Winchester – Anthology – Jesse Winchester

The Times You've Come - Jackson Browne - For Everyman – Jackson Browne        

Saturday Sun - Nick Drake - Five Leaves Left - Nick Drake      

My Sweet Love Ain't Around - Steve Young - Rock, Salt and Nails - Hank Williams

My Town - Paul Siebel - Woodsmoke & Oranges - Paul Siebel

Tell Me Mama - Leo Kottke - Circle 'round The Sun

Single Girl - Haden Triplets - The Haden Triplets - A. P. Carter

Sping_with_Brian_Wilson.jpg


...

Volgorde playlist: songtitel, uitvoerder, album, componist.
Presentatie en research: Martin Pulaski

05-07-14

BLUE

blue 2.jpg

Vorige week zag ik in Tate Modern in Londen Derek Jarman’s laatste film, 'Blue' (1993). Jarman beëindigde de film kort voor zijn dood; hij was toen al grotendeels blind. De titel ‘Blue’ dekt helemaal de lading: de hele film is een enkel shot van de kleur blauw, ongeveer hetzelfde blauw als dat van Yves Klein. Helemaal? Niet echt, want het is hem zeker ook om de soundtrack te doen, die op mij een diepe indruk maakte, ook al begreep ik niet alles van de tekst. ‘Blue’ is de aangrijpende en zeer intieme getuigenis van iemand die gaat sterven: Derek Jarman zelf. “The virus rages fierce. I have no friends now who are not dead or dying. Like a blue frost it caught them. At work, at the cinema, on marches and beaches. In churches on their knees, running, flying, silent or shouting protest.” Droevig, melancholisch, sereen, en subliem in de ware zin van het woord. De verbluffende soundtrack laat geluiden, muziek, stemmen horen van Brian Eno, Danny Hyde, Gini Ball, Hugh Webb, James Mackay, Jan Latham Koenig, John Balance, Kate St. John, Marden Hill, Markus Dravius, Marvin Black, Miranda Sex Garden, Momus, Peter Christopherson, Richard Watson, Simon Fisher-Turner, Tony Hinnigan, Vini Reilly, Derek Jarman, John Quentin, Nigel Terry en Tilda Swinton.

blue12-yves-klein-theredlist.jpg

Op het terras, met uitzicht op de Theems en de Londense skyline, uitgeput door zoveel opwindende en saaie kunst in die grote fabriek, opperde ik, wat onnadenkend en met weinig respect voor de kunstenaar, dat alles al gedaan is. Met weinig respect omdat ik nog maar eens een keer aan mezelf dacht. Toen ik er enkele jaren geleden aan dacht om al mijn foto’s van blauwe luchten – het waren en zijn er heel wat - in een serie onder te brengen en er teksten bij te schrijven wist ik waarschijnlijk al wel dat dat niet zo’n origineel idee was, zoniet had ik er wel iets mee gedaan. Nu ik ‘Blue’ gezien had vond ik mijn voornemen van toen ronduit bespottelijk.

Wat later ging ik in de boekwinkel van Tate op zoek naar een boek met kleurfoto’s van William Eggleston. Op de immense tafels vond ik alleen zijn zwart-witfoto’s. Na wat zoeken in de rekken trof ik echter een mijn onbekend werk met de fascinerende titel ‘At Zenith’ aan. Ik had het kunnen en moet weten, maar ik wist het niet: ‘At Zenith’ bevatte niets anders dan foto’s van de wolken en de blauwe lucht.

“During a 1978 road trip from Georgia to Tennessee, Eggleston photographed the sky from the car window using an early instant camera. The resulting images evoked small fragments of classical frescoes. The following day, he lay on the ground and continued to shoot the sky above. “At Zenith” brings together fifteen pigment prints from the Wedgwood Blue cloud series, in which Eggleston takes celestial zenith--the point of sky directly overhead—as his exclusive subject. These meditative images of wispy clouds interspersed with cerulean blue are painterly variations on a universal theme that has inspired artists from John Constable to Gerhard Richter. The photographs represent a broadening of Eggleston’s quotidian subjects—an exploratory, sky-gazing caesura within the lush panorama of his oeuvre.”*

Ondanks deze wijze en juiste woorden en mijn obsessie voor toevallige gebeurtenissen was ik teleurgesteld. Waar ik felkleurige Americana-foto’s verwachte trof ik bijna monochrome blauwe luchten aan – hoe saai, hoe vervelend! Het is alsof je de bioscoop binnenstapt om ‘Singing In The Rain’ te zien, en dan ‘Touch Of Evil’ te zien krijgt.
blue - william eggleston at zenith 14.jpg

Alles is al gedaan, er is niets nieuws onder de zon. Toch kan het misschien geen kwaad om alles, of misschien niet alles maar datgene wat goed (agathos) was en is, nog eens over te doen? Zeker loont het de moeite om wat goed is te zien, terug te zien en om het allemaal goed te bekijken en niet te snel een oordeel te vellen, zoals ik daar uitkijkend over Londen met de blauwe foto’s van William Eggleston deed.

...

*Uit de inleiding bij een tentoonstelling van deze werken in de Gagosian Gallery in New York in 2013.


28-11-13

JASON ISBELL & AMANDA SHIRES

amandashires & jason isbell.jpg

Ik had al een tijdje het gevoel dat Americana dood was. Maar ik zal me vergist hebben. Gisteren zag ik de toekomst van Americana, en tegelijk veel meer dan dat – want zelfs al mocht Americana dood zijn, dan zou Jason Isbell nog altijd een van de beste songschrijvers van zijn generatie zijn. Dat bewees hij gisteren met zijn no-nonsense concert in de ongezellige Witloof Bar van de Botanique, waar de helft van het publiek tegen bakstenen zuilen moet opkijken. Isbells Texaanse vriendin (of echtgenote, mocht je dat liever horen) Amanda Shires speelde het mooie openingsconcertje, zichzelf begeleidend op ukulele en viool. In de metro naar huis las ik haar teksten: helemaal anders dan die van haar vriend, minder verhalend, maar erg goed geschreven. Het poëtische en prozaïsche vullen elkaar hier uitstekend aan. Dat hoor je ook in het felle gitaarspel van Jason Isbell en de lyrische viool van Amanda Shires. Ik ben voor altijd gewonnen.

 

amanda shires,jason isbell,americana,country,pop,folk,singer-songwriter,verhalen,poëzie

05-11-13

SANTA FE

santa fe 003.jpg

Voetnoot bij ‘Winter In Antwerpen’.

Ja, die Santa Fe Railway staat daar niet zomaar. Begin jaren negentig, ongeveer tien jaar na de periode waarin ‘Winter In Antwerpen’ gesitueerd is, zag ik die legendarische trein voor het eerst, ik geloof in Flagstaff. In die stad, niet ver van de Grand Canyon, bevindt zich een knap treinstation, dat in nogal wat films voorkomt, onder meer in ‘The Getaway’ van Sam Peckinpah. De treinen in de VS zijn vaak traag, ik vermoed ook de Santa Fe. Precies vanwege die dubbelzinnigheid (traag-snel) heb ik  ervoor gekozen. De snelheid van de nacht is ook zo dubbelzinnig. Als je in zo'n roesachtige toestand zit zoals de personages in mijn verhaal gaat alles snel en traag tegelijk. Maar Santa Fe heeft ook iets onvatbaars, zoals een winternacht. En tegelijk is het een verwijzing naar Americana, zoals bijna alles in het verhaal. 'Winter in Antwerpen' is mijn poging om een Amerikaans verhaal te schrijven, maar dan wel op z'n Antwerps. Al gaat het over Limburgse immigranten die in Brussel bevriend zijn geraakt.


...

Foto: Martin Pulaski - Santa Fe-treinen, Flagstaff, Arizona, 14 september 1993.  

02-11-13

ZERO DE CONDUITE: MAANLIEDEREN

 

Nilsson-Schmilsson.jpg

Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel bij de mosselen! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vandaag Allerzielen, het feest van de doden of “een dag van gebed voor allen die uit dit leven zijn heengegaan en nog niet voor altijd bij de Heer zijn”. Aangezien ik ervan uitga dat van allen die zijn heengegaan er nog steeds niemand bij de Heer is, zal ik in deze aflevering van Zéro de conduite dan ook geen gebeden aan bod laten komen, of indien wel dan toch alleen maar aardse. Bijvoorbeeld gebeden voor de vrouw, de maangodin, aldus Robert Graves in zijn boek “The White Goddess”. Het toeval wil immers dat de liederen vanavond allemaal over de maan gaan. Een dankbaar thema, maar zoals wel vaker met ‘rijke’ thema’s is het vreselijk moeilijk om een selectie te maken. Er bestaan duizenden songs over de maan, die voor het nuchtere oog weinig opzienbarende rond de aarde draaiende bol. En zoals ook wel vaker heb ik me voor deze keuze, die eigenlijk geen keuze is, laten leiden door mijn gevoel, mijn intuïtie. De maan zal me daar zeer waarschijnlijk bij geholpen hebben.

 

parallelograms_linda_perhacs_large.jpg

Moon River (Johnny Mercer-Henry Mancini) - Victoria Williams -  Sings Some Ol' Songs – 2002

The Moon's A Harsh Mistress - The Walker Brothers - If You Could Hear Me Now – 1975

The Moonbeam Song - Harry Nilsson - Nilsson Schmilsson – 1971

I Wish I Was The Moon - Neko Case – Blacklisted - 2002

Child Of The Moon - The Rolling Stones      - Single B-side - 1968

The Moon Is Rising (Jimmie Reed) - The Pretty Things -The Pretty Things - 1965

Moonlight Drive - The Doors - Strange Days - 1967

Full Moon Hot Sun - Captain Beefheart - Unconditionally Guaranteed - 1974

Bad Moon Rising - Creedence Clearwater Revival - Green River - 1969

Spanish Moon -  Little Feat - Feats Don't Fail Me Now - 1974

Moon, Turn The Tides...Gently, Gently - The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland - 1968

The Moon Struck One - The Band – Cahoots - 1972

Kiko And The Lavender Moon - Los Lobos – Kiko  - 1992

Drunk On The Moon - Tom Waits - The Heart Of Saturday Night - 1974

Waiting For The Moon – Tindersticks - Waiting For The Moon  - 2003

Coral Moon - John Cale - The Island Years - 1996

Fly Me To The Moon - Astrud Gilberto - The Shadow Of Your Smile - 1965

Moons And Cattails - Linda Perhacs – Parallelograms - 1970

Moondance - Van Morrison – Moondance - 1970

The Moon - Cat Power - The Greatest - 2006

Cowboy On The Moon – Lambchop - I Hope You're Sitting Down - 1994

Shadow On A Harvest Moon - Everything But The Girl – Idlewild - 1988

Old Yellow Moon - Emmylou Harris & Rodney Crowell - Old Yellow Moon - 2013

Runways Of The Moon – Muleskinner - A Potpourri of Bluegrass Jam - 1974

Silver Moon - Michael Nesmith - Loose Salute - 1970

Full Moon Full Of Love - k.d. lang - Absolute Torch And Twang - 1989

Howlin' At The Moon - George Jones - George Jones Salutes Hank Williams - 1960

Southern Moon - The Louvin Brothers - A Tribute To The Delmore Brothers - 1960

Blue Moon Of Kentucky  - Bill Monroe - Bill Monroe Anthology - 1947

Dark Moon - Bonnie Guitar - Early Girls, Vol. 1: Popsicles & Icicles – 1957

When My Blue Moon Turns To Gold Again - Elvis Presley - Elvis The Complete 50’s Masters - 1956

Blue Moon Revisited (A Song For Elvis) - Cowboy Junkies - Studio. - 1996

Eisenhower Moon - Jesse Sykes & The Sweet Hereafter Like, Love, Lust & The Open Halls Of The Soul - 2007

Moonshiner - Uncle Tupelo - March 16-20 1992 - 2003

Sister Moon - Gene Clark - Two Sides  To Every Story - 1977

doors strange days.jpg

Research & presentatie: Martin Pulaski

19-09-13

GRAM PARSONS IN NEERHAREN EN ELDERS

anita-pallenberg-gram-parsons-keith-richards.jpg

Op 19 november 1973, vandaag veertig jaar geleden, overleed Cecil Ingram Connor III, nu ook in deze streken beter bekend als Gram Parsons.

De grondlegger van de countryrock en van wat soms Americana wordt genoemd was en is een van mijn muzikale helden. Zijn breekbare stem hoorde ik voor het eerst in 1968 op de elpee ‘Sweetheart Of The Rodeo’ van The Byrds. Een jaar later wist hij me samen met zijn kompanen van The Flying Burrito Brothers helemaal voor zich te winnen.

Hun elpee ‘The Gilded Palace Of Sin’, een juwelenkist zo groot als ‘The Gilded Palace Of Sin’ (er is geen vergelijking mogelijk), heeft mij en sommige van mijn vrienden de weg gewezen naar het Amerikaanse platteland, naar de weidse landschappen die ik hier onlangs al noemde, en vooral naar het muziekgenre dat daar ontstaan is, country.

Toen de eerste elpee van The Flying Burrito Brothers verscheen bracht ik mijn weekends en vakanties nog door op het binnenvaartschip van mijn ouders, meestal in Neerharen aangemeerd. Ik draaide de plaat daar op mijn kleine gele platenspeler, die ik buiten op het voordek had geplaatst.  Het valt onmogelijk te beschrijven hoe ik me voelde bij het horen van de hemelse samenzang van Gram Parsons en Chris Hillman en van de bijna onwerelds klinkende steelgitaar van ‘Sneaky’ Pete Kleinow. Hoe die klanken over het veld golfden, waar zelfs de paarden verwonderd leken te staan luisteren, en tegen de brug botsten en daarna bij me terugkeerden. Magie die mijn kleine wereld voor altijd verruimde. De rest is mooie en bijzonder droeve geschiedenis.

Weinigen hadden in die dagen gedacht dat Gram Parsons de erkenning zou krijgen die hij zo verdiende. Wat is het dan ook geweldig dat hij hier nu zomaar op de vaderlandse radio wordt herdacht en geëerd.

 

gram parsons,1973,1968,1969,2013,legende,held,country,country rock,americana,roots,neerharen,flying burrito brothers,byrds,muziek,landschap,ruimte,tijd


...

Foto'sAnita Pallenberg, Keith Richards en Gram Parsons in Joshua Tree © MICHAEL COOPER; Gram Parsons in Joshua Tree © MICHAEL COOPER

05-05-12

ZERO DE CONDUITE TREKT NAAR HET PLATTELAND

 

zéro de conduite,radio centraal,antwerpen,platteland,country,boerenleven,blues,rock,soul,americana

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vandaag gaat onze aandacht naar het platteland in de populaire muziek. Het mooie en harde leven in agrarische gebieden. Dorpen, kleine stadjes, akkers, velden, heuvels, bomen, vee, rivieren, boeren, cafés, dansen in het maanlicht, noem maar op… Het romantische verlangen naar zo’n leven. De blues van mislukte oogsten en overstromingen, de vredige gevoelens die zich meester van je maken als je zit te vissen.  Een leven ver weg van de stress van de grootstad. Die pastorale droom bestaat al lang, was een belangrijk element van de romantiek, en zeker ook van de hippie-beweging. Hippies keerden massaal de rat race in de verdorven steden (“sin city”) de rug toe, en vluchtten weg in communes op het platteland. Natuurlijk hebben de hippies het pastorale thema in de muziek niet uitgevonden. Het komt vaak voor in klassieke muziek, denk maar aan Beethoven en Schubert, maar ook in blues en zeker in country en soul.

Veel luisterplezier.

Country Comfort (Elton John/Bernie Taupin) – Handbags And Gladrags – Rod Stewart.
Dit lied vat zowat het hele programma samen:
“And it's good old country comfort in my bones
Just the sweetest sound my ears have ever known.

Seven Bridges Road – Valley Hi – Ian Matthews
Country Fair – Veedon Fleece – Van Morrison
Gathering Rushes In The Month Of May – The Bird In The Bush – Anne Briggs
Country Air – Wild Honey – The Beach Boys
Country Dreamer – Band On The Run – Paul McCartney & Wings
Country Pie – Nashville Skyline – Bob Dylan
“I don’t need much and that ain’t no lie
Ain’t runnin’ any race
Give to me my country pie
I won’t throw it up in anybody’s face.”

Sign On The Window – May Your Song Always Be Sung Again – Melanie Safka
Green Rolling Hills – Quarter Moon In A Ten Cent Town – Emmylou Harris
Wildflower – Trio – Dolly Parton, Linda Ronstadt & Emmylou Harris
Bob Wills Is Still The King – Dreaming My Dreams – Waylon Jennings
Are You Sure Hank Done It This Way? – Dreaming Waylon’s Dreams – Chuck Prophet
Setting The Woods On Fire – I Won’t Be Home No More – Hank Williams
Het vuur is vaak een metafoor voor ongenoegen, protest, in alle culturen, maar misschien meest van al in agrarische omgevingen.
Hank Williams gebruikt de metafoor van brandstichting in het bos gewoonweg voor stomende seks.
Living In The Country – Running Down The Road – Arlo Guthrie (met Ry Cooder)
The Fields Have Turned Brown – The Complete Columbia Stanley Brothers – The Stanley Brothers
My Home Among The Hills – Can The Circle Be Unbroken? – The Carter Family
Blue Harvest Blues – Avalon Blues: The Complete 1928 Okeh Recordings – Mississippi John Hurt
Country Boy – The Universal Masters Collection – Muddy Waters
Fishin’ Blues (Henry Thomas) – Do You Believe In Magic – Lovin’ Spoonful
Long Black Veil – Columbia Country Classics 3: Americana – Lefty Frizell
King Harvest (Has Surely Come) – The Band – The Band
Going To The Country – Number 5 – The Steve Miller Band
“Gonna leave the city put my troubles behind
People in the city goin' out of their minds
Goin' to the country just to feel like gold
People in the country really let themselves go.”
Pickin’ Up The Pieces – The Very Best Of Poco – Poco

Pretty Little Cemetery – Other Songs – Ron Sexsmith
Cornflower Blue – New Wild Everywhere – Great Lake Swimmers
Service And Repair – Hot Rail – Calexico
“It's just a matter of time in they're moving on
It's just a matter of time before they're moving on
Doesn't take much time for plans to go wrong
and chase another ghost of a chance.
In the shadow of chain-store ghost towns
where no one walks the streets at night,
the silent nation hooked on medication,
stares into a blue flickering light.”

Grantchester Meadows – Ummagumma – Pink Floyd
Get Behind The Mule – Mule Variations – Tom Waits
Country Home – Ragged Glory – Neil Young & Crazy Horse
Wide Open Road – Born Sandy Devotional – The Triffids

zéro de conduite,radio centraal,antwerpen,platteland,country,boerenleven,blues,rock,soul,americana

Research & presentatie: Martin Pulaski

02-01-11

EEN JAAR IN SONGS

 

phosphorescent.jpg

  

Een ‘voorlopige’ lijst van de volgens mij beste elpees uit 2010 maakte ik al op 5 december. Ik heb weinig zin om daar nog iets aan te veranderen. Overigens is het voor mij gedaan met zulke lijsten. Binnenkort zijn er meer lijstjes dan mensen. Dit zal om die reden wat mij betreft de allerlaatste zijn: de songs die ik het liefst heb gehoord in 2010. Zo’n lijst lijkt me beter dan een van volledige langspeelplaten: op elke cd staat wel iets dat minder goed geslaagd is, iets wat na verloop van tijd erg kan gaan storen. Volmaaktheid bestaat niet.


Isobel-Campbell-and-Mark-Lanegan.jpg

Phosphorescent – Los Angeles
Mavis Staples - You Are Not Alone 
Neil Young – Hitchhiker
Natalie Merchant – Adventures of Isabel 
Micah P. Hinson & The “Pioneer Saboteurs” – Take Off That Dress For Me
The Duke And The King – Children Of The Sun
Beach House – Walk In The Park
Isobel Campbell & Mark Lanegan – To Hell And Back Again
Black Dub – Silverado
Emily Jane White – Black Silk
Dark Night Of The Soul – Danger Mouse, Sparklehorse & David Lynch
The National – Sorrow
Los Lobos – Yo Canto
Band Of Horses – Laredo
Ray LaMontagne & the Pariah Dogs – New York City’s Killing Me
Sun Kill Moon – Australian Winter
Paul Weller – Trees
Robert Plant – Harm’s Swift Way
Sharon Jones & The Dap Kings – Better Things
She & Him – Gonna Get Along Without You Now
Teenage Fanclub – Baby Lee
Drive-By Truckers – The Fourth Night Of My Drinking
Eels – Little Bird
John Grant – It’s Easier
Midlake – The Courage Of Others
Brian Eno – Calcium Needles
Arcade Fire – Month Of May
Isobel Campbell & Willy Mason – No Place To Fall
Phosphorescent – The Mermaid Parade
Danger Mouse, Mark Linkous & The Flaming Lips – Revenge

Danger+Mouse++Sparklehorse+Dark+Night+of+the+Soul.jpg

 Ongetwijfeld bestaan er nog tientallen andere uitstekende songs, ik denk nu aan Ed Harcourt’s ‘Lustre’ en ‘Avi Buffalo’ van de gelijknamige band, maar ik heb niet de kans gehad die voldoende tot me door te laten dringen.

 

the-duke-and-the-king.jpg

Voilà, dat was het dan. Gedaan met de lijsten. Maar blijf genieten van de muziek in 2011 - en van al wat je kan genieten.

 

23-12-09

2009: BESTE POP

 

Dit is mijn keuze van de veertig beste langspeelplaten (vinyl of cd) die in 2009 zijn verschenen en die ik zelf bezit en meermaals heb beluisterd. Omdat ik weiger te downloaden en de kleine platenwinkels een voor een een stille dood sterven is het moeilijk om alles te vinden wat je zoekt. Dat is een verklaring voor de afwezigheid van onder meer David Rawlings. Ik heb inmiddels zeer veel lijsten gezien en vind dat vooral de plaat van Elvis Costello zeer wordt onderschat. Het is een van zijn allerbeste. De kerstplaat van Bob Dylan staat hier niet in, hoewel ze erg leuk is. Wat vooral opvalt is dat mij geen zwarte muziek is opgevallen, terwijl ik toch een soul- en bluesliefhebber ben. Het zal toeval zijn. Of komt het doordat ik massa's oude soulplaten koop en die veel mooier zijn dat wat er nu in dat genre wordt gemaakt?


neko case

1.      NEKO CASE / MIDDLE CYCLONE

2.      HOPE SANDOVAL & THE WARM INVENTIONS / THROUGH THE DEVIL SOFTLY

3.      RICHARD HAWLEY / TRUELOVE’S GUTTER

4.      THE LOW ANTHEM / OH MY GOD, CHARLIE DARWIN

5.      ELVIS COSTELLO / SECRET, PROFANE AND SUGARCANE

6.      ALELA DIANE – TO BE STILL

7.      RICHMOND FONTAINE / WE USED TO THINK THE FREEWAY SOUNDED LIKE A RIVER

8.      ANDREW BIRD / NOBLE BEAST

9.      MONSTERS OF FOLK

10.  WILCO / WILCO (THE ALBUM)

11.  LEVON HELM / ELECTRIC DIRT

12.  THE DUKE AND THE KING / NOTHING GOLD CAN STAY

13.  VOLCANO CHOIR / UNMAP

14.  GREAT LAKE SWIMMERS / LOST CHANNELS

15.  ANIMAL COLLECTIVE / MERRIWEATHER POST PAVILLION

16.  BOB DYLAN / TOGETHER THROUGH LIFE

17.  EELS / HOMBRE LOBO

18.  THE FELICE BROTHERS / YONDER IS THE CLOCK

19.  CALIFONE / ALL MY FRIENDS ARE FUNERAL SINGERS

20.  M. WARD / HOLD TIME

21.  VETIVER / TIGHT KNIT

22.  SONIC YOUTH / THE ETERNAL

23.  DRIVE-BY TRUCKERS / THE FINE PRINT

24.  YO LA TENGO / POPULAR SONGS

25.  STEVE EARLE / TOWNES

26.  BONNIE ‘PRINCE’ BILLY / BEWARE

27.  SOUL SAVERS / BROKEN

28.  BILL CALLAHAN / SOMETIMES I WISH WE WERE AN EAGLE

29.  JOHN FOGERTY – THE BLUE RIDGE RANGERS / RIDES AGAIN

30.  BUDDY AND JULIE MILLER / WRITTEN IN CHALK

31.  NEIL YOUNG / FORK IN THE ROAD

32.  MARISSA NADLER / LITTLE HELLS

33.  MISIA / RUAS

34.  PJ HARVEY & JOHN PARISH / A WOMAN A MAN WALKED BY

35.  IRON AND WINE / AROUND THE WELL

36.  JUSTIN TOWNES EARLE / MIDNIGHT AT THE MOVIES

37.  THE LEMONHEADS / VARSHONS

38.  BRUCE SPRINGSTEEN / WORKING ON A DREAM

39.  GRIZZLY BEAR / VECKATIMEST

40.  THE GOURDS / HAYMAKER!

01-08-09

ZERO DE CONDUITE: SOMETHING OLD, SOMETHING NEW, SOMETHING BORROWED, SOMETHING BLUE

Het is zaterdag 1 augustus alweer, de zomer raast voorbij. Waar zijn al die mooie dagen naartoe? Voor mij is er wel de troost van de muziek. En voor jou? Vanavond tussen zes en acht kun je afstemmen op zéro de conduite, mijn maandelijks programma op radio centraal, 106.7 FM. Je kunt het on line beluisteren via dewebsitevan de radio.

Een echt thema is er niet. Dat heeft niets met luiheid te maken, of gebrek aan inspiratie, maar met de zin om nieuwe ‘aanwinsten’ ook eens een kans te geven. Dat is veel moeilijker als je met thema’s werkt. Met enige goede wil kun je in deze aflevering wel het spreekwoord “something old, something new, something borrowed, something blue” in ontdekken. Je kiest zelf maar wat oud, nieuw, geleend of blauw is.

Zoals altijd is de playlist hieronder maar een schets. Zéro de conduite is pas definitief als het afgelopen is. Toch wordt de lijst als een leidraad gehanteerd, er zit een emotionele, stylistische en logische lijn in: daar wordt niet van afgeweken. Nog een mooie dag en veel luistergenot.

Without Love – Quiet Please… The New Best Of Nick Lowe – Nick Lowe
Outlaw Blues – Rockpile – Dave Edmunds
If You Ever Go To Houston – Together Through Life – Bob Dylan
White Freightliner Blues – Townes – Steve Earle
Waiting Around To Die – Varshons – The Lemonheads
Single Girl – Folklore – 16 Horsepower
Swing Wide Your Gate Of Love – Rockin’ Chair Money – Hank Williams
I Just Can’t Be True – High Geared Daddy – Webb Pierce
In The Pines – Tragic Songs Of Life – The Louvin Brothers
Can’t Have You Blues – The Goldrush Is Over – Hank Snow
Cover Me – The Platinum Collection – Percy Sledge
Search Your Heart – Hey Jude – Wilson Pickett
Woman Left Lonely – Jukebox – Cat Power
I Will Turn Your Money Green – Alex Chilton – Alex Chilton
I’m The Wolf – The Genuine Article – Howlin’ Wolf
Prizefighter – Hombre Lobo – Eels
Memphis Flu – Yonder Is The Clock – The Felice Brothers
Union Street – Nothing Gold Can Stay – The Duke & The King
You And I – Wilco (the album) – Wilco
To The Ghosts Who Write History Books – Oh My God, Charlie Darwin – The Low Anthem
Truth Be Told (Inez) – Sweet As The Grain – The John Henrys
I Understand Now – Murdering Oscar (And Other Love Songs) – Patterson Hood
All The Way To Jericho – Haymaker! – The Gourds
The Selfishness In Man – Written In Chalk – Buddy & Julie Miller
Beach Baby – Blood Bank – Bon Iver
Hang On – Keep Me In Mind Sweetheart – Isobel Campbell & Mark Lanegan
The Next Time You Say Forever – Middle Cyclone – Neko Case
Mistress – Little Hells – Marissa Nadler
Homeward, These Shoes – Around The Well – Iron & Wine
Without Word, You Have Nothing – Beware – Bonnie “Prince” Billy
About Face – Veckatimest – Grizzly Bear
No More Runnin’ – Merriweather Post Pavillion – Animal Collective
Calming The Snake – The Eternal – Sonic Youth
Borrowed Tune – Tonight’s The Night – Neil Young
Blue – Essence – Lucinda Williams

hank-williams

19-12-08

2008: MUSIC MAESTRO, PLEASE!


dillard&clark

Ik schreef het al op Roens blog: er valt voor mij niet aan overzichtslijsten te ontsnappen, het zit me in het bloed, ik doe het al sinds 1969, it’s too late to stop now. Eigenlijk doe ik dit al veel langer. Ik was een van de eerste medewerkers aan Humo’s Toppers van Tobbers. Elke week liet ik mijn medeleerlingen aan het Atheneum in Tongeren stemmen op een hitlijst die ik zelf had samengesteld. Meestal was ik eerlijk, maar ik moet tot mijn schaamte toegeven dat ik soms wel eens vals speelde om the Rolling Stones, the Kinks of the Who op nummer één te krijgen. Die lijsten werden aanvankelijk integraal per school gepubliceerd, met de naam van de samensteller erbij. Daar was ik dan zo trots op, mijn naam daar gedrukt te zien. Wilde ik eigenlijk in het diepst van mijn gedachten al een bekende Vlaming worden, een diersoort die toen nog niet bestond?

Er is geen weg terug, ik zal mijn voornemens van een week of zo geleden voornemens laten en mij naar het onvermijdelijke plooien. Verwacht van mij echter geen sterke uitspraken, sluitende argumenten, kreten van bewondering, krachttermen om mijn keuzes kracht bij te zetten. Niets van dat alles. Verwacht van mij enkele bondige lijstjes, gebaseerd op wat ik me nog herinner, op wat me ontroerd heeft of anderszins getroffen. Mijn kennis van de hedendaagse populaire muziek is beperkt. Ik vind het erg dat de zwarte muziek van nu mij zo vreemd is, terwijl ik toch door en door een soulliefhebber ben. Erg is ook dat ik bijna uitsluitend de Angelsaksische muziek ken, en dan nog vooral het genre dat Americana wordt genoemd. Mijn kennis van oudere populaire en minder populaire muziek is gelukkig wat ruimer. Ik mag graag luisteren naar coole jazz, reggae, blues, western swing, bepaalde klassieke muziek, soundtracks, Franse zangeressen, fado, flamenco, rockabilly, boogie woogie, tin pan alley deuntjes, gospel, muziek uit Mali en Pakistan. Maar dat is allemaal oud en onmogelijk in categorieën of lijsten onder te brengen.

Om al enigszins aan de mogelijke nieuwsgierigheid van de lezer tegemoet te komen volgt hier een overzicht van langspeelplaten die in 2008 opnieuw werden uitgebracht, en nieuwe compilaties, iets waar vooral het Britse label Ace bijzonder goed in is. Neem gerust van me aan dat dit geen volledige lijst is, ook niet van wat ik graag heb gehoord. Er zijn grote gaten in mijn geheugen.

Opnieuw uitgebracht

jesus of cool

Dillard & Clark – The Fantastic Expedition Of Dillard and Clark
The Lemonheads – It’s A Shame About Ray
Nick Lowe – Jesus Of Cool
Dennis Wilson – Pacific Ocean Blue
Creedence Clearwater Revival – Cosmo’s Factory
The Flying Burrito Bros – The Flying Burrito Bros / Last Of the Red Hot Burritos
Dave Mason & Cass Elliot - Dave Mason & Cass Elliott

Compilaties

jackie

Various Artists - Break-A-Way - The Songs Of Jackie DeShannon  1961-1967
Various Artists - Time Is On My Side - The Jerry Ragavoy Story 1953-2003
Various Artists - Blame It On the Dogg - The Swamp Dogg Anthology 1968-1978
Various Artists - Do-Wah-Diddy – Words And Music By Ellie Greenwich And Jeff Barry
Various Artists - On Vine Street - The Early Songs Of Randy Newman
Various Artists - Twist And Shout Volume 1 – The Bert Berns Story 1960-1964
Various Artists - In the Naked City
PF Sloan – Here’s Where I Belong – The Best Of the Dunhill Years 1965-1967
Bob Lind – Elusive Butterfly – The Complete Jack Nitzsche Sessions
The Undertones – An Anthology
Ry Cooder – The UFO has landed
Kevin Ayers – Songs For Insane Times: An Anthology 1969-1980
Eels – Useless Trinkets
Tammy Wynette & George Jones – Duets

Varia

bo diddley3

Enkele plaatjes die ik in het buitenland (Berlijn, Lissabon) en in de koopjes vond en die me plezierige momenten hebben verschaft:

Arlo Guthrie – Running Down the Road (met Ry Cooder en Clarence White!)
Blossom Toes – We Are Ever So Clean
Jackson Browne – Saturate Before Using
The Clique – Sugar On Sunday
Bo Diddley – Bo Diddley Is A Gunslinger (+ bonustracks)
The Adverts – Crossing the Red Sea with the Adverts
Aretha Franklin – Amazing Grace – The Complete Recordings
New York Dolls - New York Dolls
Richard & Linda Thompson - in Concert, November 1975

Deze laatste lijst moet zeker nog aangevuld worden, maar daar heb ik nu even geen zin in. In een volgende aflevering lees je wat ik gekozen heb als beste nieuwe elpees van 2008.

 

21-11-08

FLEET FOXES IN DE AB: ZINGENDE ENGELEN

Gisteren woonde ik samen met een paar duizend andere muziekliefhebbers het concert van the Fleet Foxes in de AB bij, een van de mooiste muzikale momenten uit mijn leven. En ik ga al naar concerten sinds 1966 of daaromtrent. Ik vind geen woorden om uit te drukken wat ik hoorde en wat ik voelde en voel. Voor een keer moet ik gebruik maken van het cliché “je moet er zelf bij geweest zijn”. Als je er niet bij bent geweest geloof je niet een van mijn jubelende adjectieven. Ze zouden bovendien hol klinken, omdat ze al veel te vaak zijn gebruikt en geen enkele overtuigingskracht meer hebben. Alleszins zit ik hier nu nog te beven, niet van de kou, maar van dat onnoemelijke waar ik gisteren getuige van mocht zijn. Samen met een publiek dat één leek te worden met het gebeuren, een publiek dat ervoor zorgde dat de tijd ophield te bestaan. Samen werden wij Het Lied.

Als de mensen engelen zouden zijn zouden ze zingen en musiceren als the Fleet Foxes.



Een magisch moment tijdens een magisch concert: Robin Pecknold, leadzanger van the Fleet Foxes, solo en unplugged in een volledig verstilde AB. Met dank aan Roen Het Zwoen, die me op het spoor van deze clip bracht, en met dank aan de maker ervan, PhilBe. Katie Cruel is een traditional, maar zou net zo goed een song van the Fleet Foxes kunnen zijn.

05-08-08

LIEFDE IS VOOR DWAZEN : DE NIEUWE POPULAIRE MUZIEK IS VOOR IEDEREEN


Het gaat goed met de jonge populaire muziek. Ik hoor geregeld mooie nieuwe songs, en luister op MySpace vaak verbaasd en verwonderd naar opnames van bands, zangers en zangeressen waarvan ik nooit eerder had gehoord. De echte ‘Americana’ (een term waar ik niet echt gek op ben, evenmin houd ik van de benaming alt.country) van bands als Drive-By Truckers, Gillian Welch & Dave Rawlings, Calexico en zo meer is nog altijd springlevend. Een band als Willard Grant Conspiracy wordt almaar beter door met nieuwe vormen te experimenteren. Dat kan ook wel eens tegenvallen, zoals bij Wilco (‘a ghost is born’) en Calexico (‘Garden Ruin’) in het verleden: wellicht kreeg het experiment meer aandacht dan de traditie, en zorgde dat voor een wanverhouding. Het is nu eenmaal een regel dat alle vormen van populaire muziek, ook jazz, op traditie zijn gebaseerd. Als daar te gretig van wordt afgeweken, zoals in bepaalde extreme vormen van Free Jazz, dan valt de spanning uit de muziek weg en haakt de luisteraar af. Het is dan alleen maar experiment, er is geen vaste grond, de luisteraar voelt zich duizelig worden of krijgt plotseling hevige hoofdpijn, zonder familiale voorgeschiedenis. Maar hoe dan ook moet populaire muziek het van experiment, van vernieuwing hebben om levendig te blijven en aan te spreken. Als je altijd maar hetzelfde herhaalt bloed je dood. Dat lijkt me voor alle kunstvormen een geldige analyse. Bij iemand als Dwight Yoakam lijkt me dat het geval te zijn.

Veel van wat ik op MySpace hoor en echt fascinerend vind lijkt me een verzoening te zijn van diverse soorten populaire muziek (folk, blues, country) en avant-garde. Junkie XL had het vorige zondag in Zomergasten nog over het belang van een avant-garde componist als Stockhausen. Frank Zappa verwees heel vaak naar Edgar Varèse. Je stuit ook vaak op John Cage, Gyorgy Ligeti en Luigi Nono. Allerlei experimenten met oude instrumenten gecombineerd met elektronica en meestal voorzien van een beat klinken nu vaak bijzonder boeiend. Experimenten met elektronica voor allerlei obscure soundtracks spelen een belangrijke rol, maar ook mainstreamfilmcomponisten als Henry Mancini, Ennio Morricone en Bernard Hermann leveren vruchtbare grondtonen. Er wordt bovendien weer veel aandacht aan de stem gegeven. Men zegt dan: die of die band grijpt terug naar Crosby, Stills & Nash. Maar heel wat van de jongere zangers en zangeressen zijn klassiek geschoold en kennen heel wat meer dan de pop en folk uit de jaren zestig en zeventig. De stemmen van Fleet Foxes bijvoorbeeld zijn even mooi als die van de Beach Boys, maar je hebt de indruk dat de Foxes ook goed naar Gregoriaanse muziek hebben geluisterd.

Om een kort verhaal kort te houden: ik heb op dit ogenblik de indruk dat 2008 een vruchtbaar jaar is voor de popmuziek, vergelijkbaar met 1956, 1965, 1977 en 1991. Ik hoop later dit jaar wat meer berichten uit de chaos van mijn muzikale microcosmos de wereld in te kunnen sturen. Muziek is tenslotte een van de weinige menselijke verwezenlijkingen die mij nog kunnen ontroeren en op die manier in leven houden.

Hieronder Bon Iver (een alias voor Justin Vernon) begeleid door the Bowerbirds met 'Love's For Fools', live in the Bowery Ballroom in New York, een erg fijne concertzaal. Bon Iver treedt op in de Brusselse Botanique op 3 oktober later dit jaar.