08-11-16

THE GRAPES OF WRATH, CHAPTER 25

depression era 1.jpg

"(...)
And the smell of rot fills the country.

Burn coffee for fuel in the ships. Burn corn to keep warm, it makes a hot fire. Dump potatoes in the rivers and place guards along the banks to keep the hungry people from fishing them out. Slaughter the pigs and bury them, and let the putrescence drip down into the earth.

There is a crime here that goes beyond denunciation. There is a sorrow here that weeping cannot symbolize. There is a failure here that topples all our success. The fertile earth, the straight tree rows, the sturdy trunks, and the ripe fruit. And children dying of pellagra must die because a profit cannot be taken from an orange. And coroners must fill in the certificate—died of malnutrition—because the food must rot, must be forced to rot.

The people come with nets to fish for potatoes in the river, and the guards hold them back; they come in rattling cars to get the dumped oranges, but the kerosene is sprayed. And they stand still and watch the potatoes float by, listen to the screaming pigs being killed in a ditch and covered with quick-lime, watch the mountains of oranges slop down to a putrefying ooze; and in the eyes of the people there is the failure; and in the eyes of the hungry there is a growing wrath. In the souls of the people the grapes of wrath are filling and growing heavy, growing heavy for the vintage."

John Steinbeck, The Grapes Of Wrath, Chapter 25, 1939

depression 3.jpg

05-11-16

ZERO DE CONDUITE: WILD LIFE

aguirre-19.jpg

Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor allen en voor niemand. Uniek in het universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Wie heeft nooit verlangd naar een wild leven? Wild in elke betekenis van het woord. Ik denk dat we in ons hart allemaal wild zijn, wat David Lynch en Sigmund Freud heel goed weten/wisten. De ene mens is al wilder dan de andere. Een edele wilde of een verschrikkelijke wilde – en alles daartussen. Cultuur en beschaving zijn dunne lagen, waaronder de geordende chaos heerst. Vaker dan ons lief is krijgt onze wildheid de bovenhand, onze woestheid, ons geweld, onze buitensporige verlangens. We verlangen naar rust en vrede maar verzetten ons tegen conformisme, wetten, taboes. Al van bij de geboorte trekt de wildernis ons aan. Maar zij blijft voor de meesten van ons een lokroep, een mysterieuze, angstaanjagende duisternis in een zee van verblindend licht.

Vaak stellen we ons tevreden met een gesymboliseerde wildheid, zoals die ons in films, romans, liedjes wordt aangereikt. Maar lang niet altijd. Heel wat van de zangers, zangeressen en muzikanten die vanavond aan bod komen hebben op zijn minst voor een deel een wild leven geleid. Zij begaven zich naar de overzijde, de donkere kant van de stad, zij kozen voor een ‘walk on the wild side’, om het met een titel van een roman van Nelson Algren en van een lied van Lou Reed te zeggen.

Veel luisterplezier!

nekocase_wide.jpg

Walk On The Wild Side - Transformer - Lou Reed

Teenage Wildlife - Scary Monsters (And Super Creeps) - David Bowie

Wild Roses - Through The Devil Softly - Hope Sandoval & The Warm Inventions

Wild Sea - 60 Watt Silver Lining - Mark Eitzel

Where The Wild Roses Grow – Murder Ballads - Nick Cave & The Bad Seeds

Wild Is The Wind - Nina Simone At Town Hall - Nina Simone

Any Day NoW (My Wild Beautiful Bird) - The Look Of Love: Burt Bacharach Collection - Chuck Jackson

Runaway Child, Running Wild - Cloud Nine - The Temptations

Wild Night - Tupelo Honey - Van Morrison

Go Wild In The Country - See Jungle! See Jungle! Go Join Your Gang, Yeah, City All Over! Go Ape Crazy! - Bow Wow Wow

Animal Wild - Happy Come Home - Victoria Williams

Wild Sky Revelry - Travels in the Dustland - The Walkabouts

Wild Creatures - The Worse Things Get, The Harder I Fight, The Harder I Fight, The More I Love You - Neko Case

Running Wild - Waiting For The Moon - Tindersticks

Wild Flowers - Gold - Ryan Adams

Wild Horses - Burrito De Luxe - The Flying Burrito Brothers

Wild Billy's Circus Story - The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle - Bruce Springsteen

Frank's Wild Years - Swordfishtrombones - Tom Waits

Wild Ox Moan - Giant Step & De Ole Folks At Home - Taj Mahal

Wild Life - Trout Mask Replica - Captain Beefheart & The Magic Band

Wild Cat Loose in Town - Bird Call! - The Trashmen

Wild Wild Party - The Best Of Charlie Feathers - Charlie Feathers

Real Wild Child - The Golden Age Of American Rock & Roll - Vol 6 – Ivan (Jerry Allison / The Crickets)

I'm Wild About You Baby - His Blues: 1947-1959 - Lightnin' Hopkins

Wild Thing - From Nowhere - The Troggs

Born To Be Wild - Easy Rider - Steppenwolf

My Wild Love - Waiting For The Sun (40th Anniversary Mixes) - The Doors

Wild Honey - Wild Honey - The Beach Boys

Wild Country - Hollywood Dream - Thunderclap Newman

Wildwood Boys - The Long Riders: Original Motion Picture Soundtrack - Ry Cooder


bow-wow-wow2-jpg.jpg

Bonus tracks (op eigen risico beluisteren):

Wild Love - Chris Isaak - Chris Isaak

Wild Ride - This Time - Dwight Yoakam

Wild Old Dog - American Kid - Patty Griffin

You're Running Wild - Elite Hotel - Emmylou Harris & Rodney Crowell

Wild John - Pickin' And Fiddlin' - The Dillards

Born To Be Wild - Juke Joint Boogie - Jimmie Skinner

Mary Of The Wild Moor - The Christian Life - The Louvin Brothers

The Wild Side Of Life - Riding That Midnight Train - The Stanley Brothers

Wild Bill Jones - His Folkways Years 1963-1968 [Disc 1] - Dock Boggs

My Lady’s A Wild Flying Dove - Ramblin’ Boy - Tom Paxton

All The Wild Horses - Trouble - Ray LaMontagne

Little Wild One (No. 5) - The Best Of Marshall Crenshaw - Marshall Crenshaw

Something Wild – Perfectly Good Guitar – John Hiatt

mickey-one 1.jpg

Research, techniek en presentatie: Martin Pulaski
Afbeeldingen: Aguirre, der Zorn Gottes (Werner Herzog); Neko Case; Bow Wow Wow; Mickey One (Arthur Penn).

31-10-16

AAN MIJ DE WRAAK

vengeance is mine imamura.jpg

Een man en een vrouw.

Een sterke vent trekt hun paarden door de rivier, door het dal, door woestenij, lava. Van het Oosten naar het Westen.

(De nacht valt. Een uitgeputte slavin. Van fluweel de donkere rozen op haar donkere buik. Niet langer dromen van bloed en pijn.)

Weken, maanden voordien viel hij neer in de schaduw van een magere vrouw. Ik heb genoeg geleden, zei ze. Neem me, neem me met je mee.

Op de linkeroever, niet ver van het vee, werden zij bruid en bruidegom, de sterren vlak bij hun ogen. De volle maan vlak bij hun mond.

(Daarop moeten zij vluchten. De geschiedenis in.)

Tijd verloopt.

Als zij zich met zijn haren, met zijn geslacht heeft getooid en ingestreken met zijn bloed en ingestreken met zijn faeces valt zij de vijandige stad binnen, waar hij door allen werd geminacht.

Ik kom voor mijn kroon, zegt ze. Ik kom voor zijn kroon, zegt ze. Met mijn schadeclaims brand ik jullie stad af. Jullie hebben nog een uur om van elkaar af te zien. Jullie hebben nog een uur om elkaar te doden.

Daarna heers ik over jullie ruïnes tot er geen einde meer is, onzichtbaar de maan en de sterren.

Brussel, 2010-2016

...

Afbeelding: Vengeance Is Mine, Shohei Imamura, 1979

14-10-16

BOB DYLAN EN DE AFGUNSTIGEN

 bob dylan wrting.jpg

Opgedragen aan Christophe Vekeman

De zon schijnt maar vermoedelijk is het koud buiten. Wordt het een routineuze dag? Een dag als een andere? 13 oktober. Een ongeluksdag, misschien? Ik ben alleen thuis, hang een tijdje de ellendige nietsnut uit. Zet tegen beter weten de radio aan. Bob Dylan wint de Nobelprijs! Vreugdetranen, nooit eerder gevoelde blijdschap. Hoe kan ik dit voor mezelf houden? Ik bel A. op met de blijde tijding. Ik voel hoe ze daar in de metro haast aan het dansen gaat. Ik haal een single uit de kast, een die ik al sinds 1966 koester, ‘I Want You’, waarin deze versregels voorkomen:

"The silver saxophones say I should refuse you
The cracked bells and washed-out horns
Blow into my face with scorn
But it’s not that way
I wasn’t born to lose you"

Geen routineuze dag, dus, maar een dag van herinneringen aan euforische, gelukkige, dramatische, zieke, feestelijke, jaloerse, uitzinnige, pijnlijke en verwarde momenten. Meer dan vijftig jaar Bob Dylan-momenten. In het verleden heb ik er daar al heel wat van beschreven. Nu is dat niet nodig. Ik jubel en ik voel dat de hele wereld feest viert.

Later op de dag besef ik dat ik tegen wil en dank met Vlaanderen verbonden ben. Dat niet iedereen feestviert en jubelt. Want in Vlaanderen heb je Vlaamse schrijvers. Vlaamse schrijvers die geen ogenblik twijfelen aan hun vanzelfsprekende grootsheid. Zij weten wie een schrijver is en wie niet. Bob Dylan zeker niet. Dat is een rijmelaar, een neuzelaar, in het beste geval een ‘singer-songwriter’. Zo iemand geef je toch geen Nobelprijs! De jury bestond ongetwijfeld uit oude hippies, zeggen ze.

Het boegeroep – niets nieuws voor Bob Dylan – begon al op facebook. Ik las statements van Jeroen Olyslaegers, een auteur die ik stilaan begon te bewonderen vanwege zijn sociaal engagement, die van een vrij grote domheid, of toch zeker verblinding getuigden. “Bob Dylan zou nooit van zichzelf zeggen dat hij een schrijver is”, orakelde Jeroen. “Hij is een ‘song and dance man’, dat zijn zijn eigen woorden.”  Vreemd dat een gerespecteerd auteur geen ironie herkent. Geen sarcasme. Schrijvers zitten aan een tafel te schrijven, zeggen de Vlaamse schrijvers. Het zijn geen entertainers, geen circusartiesten… Maar wat is de Boekenbeurs dan, wat zijn de culturele centra? Wat is al dat signeergedoe, wat zijn die spelletjesprogramma’s en slimste mensen van de wereld?

In het journaal op de Vlaamse televisie draven Vlaanderens bekendste auteurs opnieuw op. Jeroen Olyslaegers, die nog zo slecht niet is, alleen wat in de war. Dimitri Verhulst, die pure dronken nonsens vertelt. Hij heeft het over de karamellenverzen van Bob Dylan. De schrijver van zinnen als “Werkers van wijflijke kunne worden in geval van zwangerschap op straat gezet.” (Ja, ja, ik weet het, dat is ook sarcasme). Overigens, Nick Cave en Tom Waits zijn veel betere singer-songwriters, zegt hij. Uiteraard mag Kristien Hemmerechts niet ontbreken – hoe zou Bob Dylan de Nobelprijs voor literatuur kunnen krijgen zonder de goedkeuring van Kristien Hemmerechts? Onverdiend, vindt ook mevrouw Hemmerechts, Bob Dylan is helemaal geen schrijver. Like a rolling rolling stone, nee dat is niets voor mij. Mocht het nog Leonard Cohen geweest zijn, dat lijkt nog wat op poëzie, die liedjes komen ook op papier tot hun recht. En zo ging het nog een tijdje door. Gelukkig dacht ik aan wat Dylan ooit schreef: “Sometimes you gotta do like Elvis did and shoot the damn thing out”. Dat heb ik niet gedaan. Ik heb de televisie op dvd-functie gezet en ‘No Direction Home’ van Martin Scorsese in de lade geschoven. Het is een mooie, feestelijke avond geworden. Vier uur controversiële en convulsieve schoonheid.

[In een bui van vreugde/razernij geschreven. Niet op de stijl gelet. Dit is geen literatuur.]

bob and suze.jpg

 

04-10-16

CRISIS, NUCHTERHEID, UTOPIE

Drive-By-Truckers-American-Band.jpg

Ontwaken met misselijkmakende hoofdpijn en nog moeër dan toen ik ging slapen: het verbaast met niet meer. Ik voel me al enkele weken, maanden zelfs, slap en uitgeput maar vind geen duidelijke oorzaak. Te weinig energie om een literaire tekst te schrijven, om woorden met het oog op concrete schoonheid met elkaar een verband te laten aangaan. Om er zinnen van te maken en paragrafen die tot de verbeelding spreken. Mijn eigen verbeelding is alleen ’s nachts aan het werk, als ik het geluk heb te dromen. Misschien maakt die nachtelijke activiteit me zo moe? Tot nog niet zo lang geleden noteerde ik mijn dromen en gebruikte die (soms) als grondstof voor schetsen en verhalen. Nu kan ik de stap van de chaotische droom naar de heldere verwoording niet meer zetten. Voorlopig toch niet. Bovendien is al meerdere jaren binnen in mij een gevecht aan de gang tussen het dromerige, wat ik de mijmering noem, en de nuchtere beschouwing. Ik dacht de twee vormen te kunnen combineren, maar ik blijf afwachten. Te lang misschien? Want het gezond verstand zegt dat je moet doen, handelen, en niet stil blijven zitten en altijd maar aarzelen en twijfelen.

Het verbaast me ook niet meer dat bij ING meer dan drieduizend mensen worden ontslagen. Ook zulke gebeurtenissen dragen bij tot de misselijkheid die ik voel, maar verbazing? Nee, geen verbazing. De multinationals en de banken staan boven elke wet en ze hebben ons en ‘onze’ politici in hun wurgende greep. Ik schaar me achter vakbondsacties, stakingen en betogingen, maar weet dat alleen een revolutie op zeer grote schaal deze ellendige stand van zaken kan veranderen. In het verleden is het echter na een revolutie zelden beter geworden. Lees er – onder meer – Peter Sloterdijks ‘De verschrikkelijke kinderen van de nieuwe tijd’ maar op na. (Overigens geloof ik dat na bestudering van dat diep pessimistische boek mijn mijmerend schrijven is stilgevallen.) Is er dan helemaal geen uitweg? Weinigen schijnen nog een antwoord te hebben, het begin van een oplossing voor te stellen.

The HarderTheyCome.JPG


Ik beluisterde ‘American Band’ van Drive-By Truckers en kreeg weer hoop. Dit is Amerikaanse rock & roll die uit de ziel en het hart komt, opstandig en sterk en trots maar zonder zekerheid hoe het nu allemaal moet. Wat zeker is, is dat muziek en kunst in het algemeen bij om het even welke maatschappelijke verandering een doorslaggevende rol zullen spelen. Patterson Hood en Mike Cooley, de liedjesschrijvers van de Truckers, maken protestsongs van deze tijd. Ze gaan over de Verenigde Staten, het Zuiden, racisme, geweld, maar ze zijn tegelijk universeel. We kunnen ons herkennen in de problemen die ze beschrijven, in de immense crisis die in de Verenigde Staten gaande is maar die ook ons Europeanen dreigt te verlammen. De teksten van de Truckers drukken wanhoop uit maar de muziek zit vol hoop en energie en leven. Deze muzikanten doen het niet alleen maar voor het geld, voor de drugs en de groupies, zeker niet. Je hoort dat ze naar een waarheid zoeken, naar iets wat in het verleden waardevol was en dat in de toekomst nog zal zijn.

Wat me opvalt is dat wat de voorbije dagen tot me doordrong veel samenhang vertoont: de ‘objectieve’ werkelijkheid, hoe die in de media aan ons wordt getoond, de apocalyptische serie ‘The Leftovers’ – met daarin het prachtig lied ‘Let the Mystery Be’ van Iris DeMent - , ‘The Harder They Come’ – vertaald als ‘Wie storm zaait’ - van T.C. Boyle en ‘American Band’ van Drive-By Truckers. Dat kan geen toeval zijn. Het is, denk ik, de hoogste tijd om de energie die ons nog rest op een positieve manier aan te wenden. Niet alleen door elkaar alleen maar te verdragen of naar elkaar te luisteren maar door elkaar lief te hebben. Ik weet dat het utopisch klinkt maar we zijn allemaal van dezelfde familie.

Leftovers_PillarMan.jpg

 

01-10-16

ZERO DE CONDUITE: MOVIN' & GROOVIN'

the-loneliness-of-the-long-distance-runner.jpg

Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor allen en voor niemand. Uniek in het universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

We komen in beweging. We verplaatsen ons. We zijn aan de beurt. We verhuizen. Durft iemand een vin te verroeren? We staan op van tafel. We nemen maatregelen of doen het niet. Worden er stappen ondernomen om de oorlog te staken? Of liever zwerven, rondtrekken, op reis gaan? Jij boekt vooruitgang: jij bent aan zet.
We schieten op. Maar ontwikkelen we ons? Het is toch nog geen tijd om op te stappen? Want het werk vordert snel (maar de plot ontvouwt zich langzaam). Wacht! Plotseling komt er leven in de brouwerij. Bijna winter. Sinaasappels vinden grote aftrek. Doorlopen! Doorgaan! Opschieten! Of ga anders een stapje opzij, verwijder je van ons. En ga vooral omzichtig te werk. Verdwijn! Vertrek! Hoepel op! Schuif een beetje op! We maken plaats voor de nieuwe generatie. We komen tot een beter begrip. We gaan met onze tijd mee.
Je beweegt je in de hoogste kringen. Je betrekt een flat in de hoofdstad. Je verandert van positie. Je wordt geraakt. Je wordt aangegrepen, ontzet. Je wordt ertoe aangezet om in beweging te komen. Je wordt verzocht je hoed af te nemen.
We voelen ons geroepen om een radioprogramma over het thema ‘move’ te maken. Vooruit! De politie dwong ons door te lopen. Als het zo doorgaat worden we nog uit ons huis gezet. Ben je met medelijden vervuld? Laat me je die ouderwetse ideeën uit het hoofd praten. Bijvoorbeeld dat sommigen van ons emigranten zijn, sommigen immigranten, anderen gewoon migranten. Als puntje bij paaltje komt is het misschien nog best dat we ons aansluiten bij een nieuwe beweging. Maar welke? Die van de midnight movers misschien?

Veel luisterplezier en ontroering!
leehazlewood.jpg

Move On Up - Curtis - Mayfield - Curtis Mayfield - Curtom, 1970

I'm Movin' On - Keep On Keepin' On - Hank Snow - Brenda Patterson (ft. Rebdbone) - Epic, 1970

When You Move You Lose - The Complete Stax/Volt Singles: 1959-1968 - Dave Porter, Isaac Hayes - Carla & Rufus Thomas

I'm A Midnight Mover – The Midnight Mover - Womack, Pickett - Wilson Pickett - Atlantic, 1968

Move, Move, Move - The One and Only Hank Ballard and the Midnighters - Ballard - Hank Ballard and the Midnighters - King, 1960

Movin' and Groovin' - The Man Who Invented Soul - Lou Rawls, Sam Cooke - Sam Cooke - RCA, 1962

You Better Move On - The Greatest - Alexander - Arthur Alexander - Dot, 1961

I Move Around - The Very Special World Of Lee Hazlewood - Hazlewood - Lee Hazlewood - Dot, 1966

My Elusive Dreams - My Elusive Dreams - Curly Putman, Billy Sherrrill - Tammy Wynette & David Houston - Epic, 1967

Slow Movin' Outlaws - This Time - Jennings - Waylon Jennings - RCA, 1974

Then I'll Be Moving On - Make A Joyful Noise - R. P. St. John, Jr - Mother Earth - Mercury, 1969

I Feel The Blues Movin' In - Trio II - Del McCoury - Dolly Parton, Linda Ronstadt & Emmylou Harris - Asylum, 1999

I'm Gonna Move To The Outskirts Of Town - Rock'n Soul - R. Jacobs, W. Weldon - The Everly Brothers - WB, 1965

Back On The Road Again - Faro Annie - Ian A. Campbel - John Renbourn - Transatlantic, 1971

How Can You Keep Moving - Into The Purple Valley - Traditional - Ry Cooder - Reprise, 1972

mavis staples.jpg

We Shall Not Be Moved - We'll Never Turn Back - Traditional - Mavis Staples - Anti, 2007

God Moves on the Water - The Complete Blind Willie Johnson - Johnson - Blind Willie Johnson - 1929

We're Gonna Move – Love Me Tender - Matson, Presley – Elvis Presley - RCA, 1956

You Move Me Baby - Bell Ringer – Lighnin’ Slim - Lightnin' Slim - Excello, 1965

She Moves Me - The RPM Blues Story - Watson - Johnny Guitar Watson - RPM

Let's Move - Lightnin' and the Blues - Hopkins - Lightnin' Hopkins - 1960

Got To Move - Real Folk Blues - Williamson - Sonny Boy Williamson - Chess, 1965

You Gotta Move - Sticky Fingers - Rev. Gary Davis, Fred McDowell - The Rolling Stones - Rolling Stones Records, 1971

Move Over - Pearl - Joplin - Janis Joplin - CBS, 1971

I'm A Mover - Tons Of Sobs - Rodgers, Fraser - Free - Island, 1968

She's A Mover - Radio City - Alex Chilton - Big Star - Ardent, 1974

She Moves Through The Fair - London Conversation (bonus track) - Traditional - John Martyn - Island, 1967

If You See Her, Say Hello - Blood On The Tracks - Dylan - Bob Dylan - CBS, 1975

Movin' Along - The Triumphs And Travails Of Orphan Mae - Veirs - Laura Veirs - Sinnamon Records, 2004

Move Around - Manassas - Stills - Manassas – Atlantic, 1972

Move On - Lodger - Bowie - David Bowie - RCA, 1979

Too Hot To Move, Too Hot To Think - The Triffids Present The Black Swan - David McComb - The Triffids - Island, 1989

Moving On - The Secret Migration - MR - Mercury Rev - V2, 2005

Movin' Away - Circuital - Yim Yames - My Morning Jacket - V2, 2011

lightnin hopkins.jpg



Bonus tracks (zelf beluisteren mocht je nog zin hebben):

Move - The Bells Of 1 2 - Sophie Michalitsianos - Sol Seppy - Grönland Records, 2006

Everything Is Moving So Fast - Lost Channels - GLW - Great Lake Swimmers - Nettwerk, 2008

You Can Move Back Here - We Used To Think The Freeway Sounded Like A River - Willy Vlautin - Richmond Fontaine - El Cortez Records, 2009

So, I Hear You're Moving - I Hope You're Sitting Down - Kurt Wagner - Lambchop - City Slang, 1994

Moving Furniture Around - Odessa - HF - The Handsome Family - Carrot Top Records, 1995

You Moved In - The Doctor Came At Dawn - Bill Callahan - Smog – Drag City, 1996

Move Myself Ahead - West - Mark Eitzel - Mark Eitzel – WB, 1997

I'm Moving On - Taste - Hank Snow - Taste – Polydor, 1969

I Feel The Earth Move - Tapestry - Carole King – Carole King – Ode, 1971

Keep on Moving - No Free Lunch - Cacavas, MacNicol, Waterson, Stuart, Prophet - Green On Red – Mercury, 1985

the_triffids-the_black_swan.jpg


Research, techniek en presentatie: Martin Pulaski

Afbeeldingen: The Loneliness Of the Long Distance Runner; Lee Hazlewood; Mavis Staples, We'll Never Turn Back; Lightnin' Hopkins; The Triffids.
Inleiding met dank aan van Dale Groot Woordenboek Engels-Nederlands.

11-09-16

BRIEF AAN DE VRIEND DIE IK NOOIT HAD

Jef_Lambrecht_photo_M_HKA1.jpg


Brussel, 18 februari 1996.

 

Beste Jef Lambrecht,

Ik ben vorige dinsdag in het Paleis voor Schone Kunsten naar je uiteenzetting over de stem komen luisteren. Jasper Grootvelds stem viel wat tegen, maar je tekst kon niet stuk. Het was bijzonder boeiend en fascinerend. Je hoort niet vaak spreken over bijvoorbeeld Somalische dichters. Veel ideeën waar ik in de jaren '70 mee bezig was, zijn opnieuw gaan opborrelen. Ik moest onwillekeurig denken aan Antonin Artaud, aan Robert Graves.

Omdat ik je tekst zo prachtig vond, zou ik hem graag eens lezen. Is hij ergens gepubliceerd? Of zou je mij een kopie kunnen bezorgen? Of mogen wij hem alleen maar horen?

Vind je echt dat we moeten kiezen voor het gesproken woord - tegen de letters? Als dat zo is, dan kan ik het niet. Dan kies ik voor de twee. Mijn uitverkoren dichter is Hölderlin - maar ik zou van zijn gedichten niet veel begrijpen als ik ze niet zou kunnen lezen op papier. Maar ik houd ook van populaire muziek (rock, blues, soul, country) en in dit geval denk ik dat het veel met de stem te maken heeft. Bij de beste platen van Bob Dylan (zoals 'Blonde On Blonde') zaten overigens geen tekstvellen. Dat was terecht. Je moest - en moet nog steeds - er naar luisteren. Ray Charles' I Got A Woman. Stem. Bepaalde gedichten van Apollinaire : tekst (en beeld). Enzovoort.

De geschreven taal is waarschijnlijk al aangevallen vanaf haar ontstaan. De god van het schrift is de god van de dood (Thot bij de Egyptenaren). De afkeer van Plato voor het schrift is alom bekend (voor Plato is het geschreven woord = vergif). Maar het valt op dat het bijna altijd filosofen, schrijvers en dichters zijn die de geschreven taal als iets negatiefs ervaren (Rousseau in 'Emile', Nietzsche in 'Von Nutzen und Nachteil der Historie fur das Leben’). Mannen die dikke boeken hebben geschreven.

Schrijven werkt vergeten in de hand. Je vergeet en gaat zwerven (desnoods in de taal). Of dwalen. "Dwalen helpt." Afwachten, met een voorgevoel van iets onbestemds. Maar ik dwaal af, denk ik.

Je ziet wat je hebt wakker geschopt. Maar ter zake: zou je zo vriendelijk willen zijn mij je tekst te willen toesturen. In ruil daarvoor stuur ik je mijn (nog niet gepubliceerde) dichtbundel, Nachtbruid.

 

Hartelijke groet,
Martin Pulaski


Jef_Lambrecht_photo_M_HKA2.jpg

Afbeeldingen: uit de tentoonstelling VER BANDEN #1 van Jef Lambrecht.

03-09-16

ZERO DE CONDUITE: ROOMS

judy nylon.jpg

Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor allen en voor niemand. Uniek in het universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier
 vind je meer informatie over de radio.

Een groot gedeelte van onze levens speelt zich af in kamers. Slaapkamers, verloskamers, wachtkamers, hotelkamers, eetkamers, speelkamers, mansardekamers, muziekkamers, donkere kamers, ziekenhuiskamers, droomkamers, zolderkamers, schrijfkamers, werkkamers, achterkamers, woonkamers. Vertrekken waarin we verblijven. Waarin we ademhalen, dromen, eten, slapen, vrijen, elkaar strelen, masturberen, folteren, spelen, musiceren, lezen, afzien, mijmeren, denken, haten, moorden, plannen, zuchten, zingen, luisteren, ruiken, voelen, smaken, tellen, hallucineren, vertellen, verzinnen, beminnen, liegen, luieren, schreeuwen, bedriegen, verlangen, versieren, huidcellen verliezen, ziek worden, genezen, sterven, leven, verblijven. Waaruit we vertrekken. Geen wonder dat over kamers duizenden liedjes werden gemaakt. Geen wonder dat ‘kamers’ vanavond het thema is dat al onze aandacht krijgt.

Veel luisterplezier.

stranger than paradise 6.png

When You Walk In The Room - You Won't Forget Me - Jackie DeShannon - Jackie DeShannon

In My Room – Portrait - Prieto, Pockriss, Vance - The Walker Brothers

In My Room - Surfer Girl - Brian Wilson, Gary Usher - The Beach Boys

In My Lonely Room - The Definitive Collection (Single) - Lamont Dozier, Brian Holland, Eddie Holland - Martha Reeves & The Vandellas

7 Rooms Of Gloom – Reach Out! - Brian Holland, Eddie Holland, Lamont Dozier - The Four Tops

My Lonely Room - The OKeh Rhythm & Blues Story 1949-1957 - Titus Turner - Titus Turner

Smokey Room - The Complete Chess Masters – Lowell Fulson - Lowell Fulson

The Back Room - Bang Masters - Van Morrison - Van Morrison

Blue Motel Room - Hejira - Joni Mitchell - Joni Mitchell

I Can See a Room - The High Country – Willy Vlautin - Richmond Fontaine

Laundry Room - I And Love And You - Scott Avett, Seth Avett - The Avett Brothers

Eva & Willie's Room - Stranger than Paradise  (soundtrack) -  John Lurie - John Lurie

Gambling Bar Room Blues - Jimmie Rodgers 1932 : No Hard Times – Rodgers, Alley - Jimmie Rodgers

Fifty Miles Of Elbow Room - Anthology Of American Folk Music, Vol. 2B: Social Music - Traditional - Rev. F. W. McGee

A Dimly Lit Room - Once Upon A Time In The West - Ennio Morricone - Ennio Morricone

Call Across Rooms - Ruins - Liz Harris – Grouper

Room Without A View - Pal Judy – Judy Nylon - Judy Nylon & Crucial

Rented Rooms - Curtains - Alistair McAuley, David Boulter, Dickon Hinchliffe, Mark Colwill, Neil Fraser, Stuart A. Staples - Tindersticks

A Measured Room - Music For Films - Brian Eno - Brian Eno

Room 101 - Red Exposure - Damon Edge, Helios Creed - Chrome

Room 8 – Mudlark - Leo Kottke - Leo Kottke

Store Room - Songs Of Leonard Cohen - Leonard Cohen - Leonard Cohen

Une chambre en ville.JPG

 

Tesla's Hotel Room - Last Days of Wonder –  Brett Sparks, Rennie Sparks - The Handsome Family

Hotel Room - Coles Corner - Richard Hawley - Richard Hawley

Candy's Room - Darkness On The Edge Of Town - Bruce Springsteen - Bruce Springsteen

Room Full Of Mirrors - First Rays Of The New Rising Sun - Jimi Hendrix - Jimi Hendrix Experience

White Room - Wheels Of Fire - Jack Bruce, Peter Brown - Cream

(Further Reflections) In The Room Of Percussion - Tangerine Dream – Pumer, Daltrey - Kaleidoscope UK

One Room Country Shack - Kooper Session – Mercy Dee Walton - Al Kooper & Shuggie Otis

Stranger In The Room - Fully Qualified Survivor - Michael Chapman - Michael Chapman

Rubber Room – Top 30 – Porter Wagoner - Alex Chilton

Little Room - White Blood Cells - Jack White- The White Stripes

Room To Live - Hip Priest And Kamerads - Scanlon, Smith - The Fall

zéro de codnuite, zéro, radio centraal, antwerpen, radio, streaming, thema, kamers, rooms, pop, populaire cultuur, popcultuur, rock & roll, rock, soul, blues, country, folk, jazz, soundtracks, muziekgeschiedenis



Bonus Tracks (zelf beluisteren):

Two Rooms - The Good Earth - Bill Million, Glenn Mercer - The Feelies

Notes From The Waiting Room - Everything's Fine - Willard Grant Conspiracy - Willard Grant Conspiracy

The Room Nobody Lives In - John B. Sebastian – Sebastian - John Sebastian

Sailing Round The Room - All I Intended To Be - Emmylou Harris - Emmylou Harris

Love From Room 109 At The Islander (On Pacific Coast Highway) - Happy Sad - Tim Buckley - Tim Buckley

A View From Her Room - La Variete – Kernowski - Weekend

Up In Her Room - A Web Of Sound - Sky Saxon - The Seeds

Gloria - The "Angy" Young Them! - Van Morrison - Them

the-l-shaped-room.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski
Afbeeldingen: Judy Nylon; Stranger Than Paradise; Une chambre en ville; Rear Window; The L-Shaped Room.


06-08-16

ZERO DE CONDUITE: TAALSPEL

 

Brigitte-Bardot-Serge-Gainsbourg.jpg

Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor allen en voor niemand. Uniek in het universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier
 vind je meer informatie over de radio.

Alles is taal wordt gezegd. De wereld en alles wat het geval is kun je lezen; het universum is een boek met ontelbare letters en cijfers gevuld. Taal is een ernstig spel. Elke taal lijkt op elke andere taal en toch is het zo moeilijk om elkaar te begrijpen. Stel je voor: in India worden 30 talen door meer dan een miljoen en 122 talen door meer dan 10.000 mensen gesproken. De sneeuwwoordenmythe van de Eskimo’s is genoegzaam bekend en er zit zeker een grond van waarheid in. Als we echter lang genoeg zoeken vinden we in het Nederlands wellicht evenveel uitdrukkingen voor sneeuw. Hoeveel het er bij de Eskimo's precies zijn weet niemand. Volgens Kate Bush vijftig, maar waarschijnlijk heeft ze naar boven afgerond.

Van in het begin is Engels de taal van rock & roll, of toch van die vorm ervan waarmee wij het meest vertrouwd zijn. Dat gegeven bepaalt niet alleen de selectie van de songs voor vanavond, maar voor bijna elke thematische aflevering van Zéro de conduite. In absolute termen is dat jammer, maar anderzijds is het goed dat er zo’n beperking is, want anders raak je er niet uit. Het is nu al zo moeilijk om geliefde songs te schrappen. Niet dat ik daarover wil klagen. Laten we het een prettige vorm van moeilijk noemen. Maar goed, we laten nu songschrijvers, zangeressen, zangers en groepen aan het woord over taal. Veel luisterplezier!

claudia lennear 2.jpg

Broken English - Broken English - Marianne Faithfull, Barry Reynolds, Joe Mavety, Steve York & Terry Stannard - Marianne Faithfull – Island, 1979

From A Whisper To A Scream – Phew – Allen Toussaint - Claudia Lennear – 1973

Words - Bettye Swann - Barry Gibb, Robin Gibb, Maurice Gibb - Bettye Swann – circa 1969

(Postcard Written With A Broken Hand) - Post To Wire – Willy Vlautin - Richmond Fontaine – 2004

Sign Language - No Reason To Cry - Bob Dylan - Eric Clapton – 1976

Fiction - Way Out Weather - Steve Gunn – Steve Gunn – 2014

Strange Language - Is the Actor Happy? - Vic Chesnutt - Vic Chesnutt – New West, 1995

Up on the bluff
where I wish I was
twisting up the pages of history
my cold feet dangling
my bony arms gesturing
to summon up a little chunk of that history.
In the corridor...the shadows are long
and it messes with my equilibrium
and there's strains of a strange language.

Everything Means Nothing to Me - Figure 8 - Elliott Smith - Elliott Smith – Polydor, 2000

Small Talk - Secret Life of Harpers Bizarre – Bonner, Gordon - Harpers Bizarre – 1968

I Can Hardly Spell My Name - Is A Woman - Kurt Wagner – Lambchop – P-Vine, 2002

Words We Never Use - Ron Sexsmith - Ron Sexsmith - Ron Sexsmith – Interscope, 1995

Words - West - Lucinda Williams – Lucinda Williams – Lost Highway, 2007

American Without Tears - King Of America - Declan MacManus - The Costello Show Featuring The Attractions & Confederates – Universal, 1986

Chinese Translation - Post-War - M. Ward - M. Ward – Merge, 2006

Let's Talk Dirty In Hawaiian - German Afternoons - John Prine - John Prine – Oh Boy, 1986

I Talk To Jesus Every Day - Man In Black - Glen B. Tubb - Johnny Cash – Columbia, 1971

Jeannie's Diary - Daisies Of The Galaxy - E – Eels – Geffen, 2000

I don't have a chance at writing the book
I just want to be a page
In Jeannie's diary
One single page
In Jeannie's diary

son_house.jpg


To The Ghosts Who Write History Books - Oh My God, Charlie Darwin – Miller, Prystowsky - The Low Anthem – Nonesuch, 2009

The Speaking Hands - Consider the Birds - David Eugene Edwards - Woven Hand – Glitterhouse, 2004

Name Written in Water - Big Wheel and Others - Cass McCombs – Cass McCombs – Domino, 2013

Writer's Minor Holiday - Carried To Dust - John Convertino, Joey Burns – Calexico – Quarterstick, 2008

The Words That Maketh Murder - Let England Shake – PJ Harvey -  PJ Harvey – Island, 2011

Letter From Abroad - HoboSapiens - John Cale – John Cale – Parlophone, 2003

The Book Is on the Table - Datapanik in the Year Zero (1975-1977) – Tom Herman, Scott Krauss, Tony Maimone, Allen Ravenstine, David Thomas - Pere Ubu

The Angry Angakok - Eskimo - The Residents – The Residents – Cryptic, 1979

The Jezebel Spirit - My Life In The Bush Of Ghosts - Brian Eno, David Byrne - Brian Eno & David Byrne – EG, 1981

John The Revelator - The Original Delta Blues – traditional - Son House – Columbia, 1965

Books of Moses - Oar – Alexander Spence – Alexander Spence – Columbia, 1969

Word Song - Opel – Syd Barrett- Syd Barrett – Harvest, 1988

A Concise British Alphabet-Pt I - The Soft Machine Volume Two - Kevin Ayers – The Soft Machine – Barclay, 1969

The Host The Ghost The Most Holy-O - Ice Cream For Crow - Don Van Vliet – Captain Beefheart & the Magic Band – Virgin, 1982

Noises For The Leg - Keynsham – Vivian Stanshall - Bonzo Dog Dooh-Dah Band – Liberty, 1969

Baby Your Phrasing Is Bad - Nuggets II: Original Artyfacts From The British Empire And Beyond, Vol. 2 Caleb Quaye  - Caleb

A Concise British Alphabet-Pt II - The Soft Machine Volume Two - Brian Hooper – Soft Machine - Barclay, 1969

elliott-smith.jpg


Bonus tracks, zelf draaien!:

Je dis ce que je pense et je vis comme je veux – Antoine rencontre les Problèmes – Antoine – Antoine – Vogue, 1966

Comic Strip – Initials B.B. - Serge Gainsbourg - Serge Gainsbourg & Brigitte Bardot – Philips 1968

Mini, mini, mini - Volume 1 (1966-1967) – Lanzmann, Dutronc - Jacques Dutronc - Vogue, 1966

Le Martien - La Question – Tuca, F. Gérald – Françoise Hardy – Sonopresse, 1971

Love Letter - No More Shall We Part – Nick Cave – Nick Cave – Mute, 200

Talking In Your Sleep - Summer Side Of Life - Gordon Lightfoot – Gordon Lightfoot – Reprise, 1971

Words Mean Nothing - Trouble Is A Lonesome Town – Lee Hazlewood - Duane Eddy & His Orchestra, featuring Lee Hazlewood – Mercury, 1963

Music For People Who Don't Speak English - The Four Of Us – Sebastian – John Sebastian – Reprise, 1972

Dedication To Poets And Writers - Town Hall 1962 - Ornette Coleman – Ornette Coleman – ESP, 1965

pere ubu.jpg


Research en selectie: Martin Pulaski
DJ: Sofie Sap

02-08-16

KOORZANG: DYAB ABOU JAHJAH

colin-wilson-in-sleeping-bag-1956-2.jpg

Leven we in een tragische tijd? De vele koorzangen die je op menige plek hoort zouden er op kunnen wijzen. Maar uit hun vaak weinigzeggend en repetitief karakter kun je net zo goed afleiden dat we een grote komedie bijwonen. Dat is geen nieuwe vaststelling. Een boek van Slavoj Zizek kreeg als titel mee ‘Eerst als tragedie, dan als klucht’, waar hij de inspiratie voor vond in ‘Bijdrage tot de kritiek op Hegels Rechtsfilosofie’ van Karl Marx. Een moeilijke en onzekere tijd is dit zeker wel. Velen onder ons sluiten zich af, ontvluchten wat de realiteit wordt genoemd. We zoeken een vertrouwde omgeving op, reizen af naar die schaarse plekken waar we hopen nog wat schoonheid of sporen van iets pastoraals te zullen aantreffen. Of we blijven gewoonweg thuis, in een hoek met een boek, of troost zoekend in de vluchtigheid van muziek en film. Sommigen worden radeloos, een kleine minderheid gaat over tot brutaliteiten, in sommige gevallen tot geweld. Geweld dat we weigeren te begrijpen. Geweld dat we altijd zullen verwerpen, zelfs al zouden we bereid zijn het toch in een begrijpelijke context te plaatsen.

Kritiek op de zwakke plekken van anderen is alleen maar mogelijk als je in jezelf ook zulke plekken aantreft. Je weet bijvoorbeeld heel goed dat je net zo goed meedoet aan het vals zingende koor, zelfs al doe je je uiterste best om te zwijgen.  Je bent geen schone ziel, je hebt altijd op zijn minst een beetje vuile handen.

De voorbije dagen bezong het koor de wederwaardigheden van Dyab Abou Jahjah en zijn ondervrager Thomas Erdbrink. Ik wilde afzijdig blijven. Maar vind mijn zwijgen hoe langer hoe moeilijker vol te houden. Ik wilde me vooral afzijdig houden omdat ik Dyab Abou Jahjah eigenlijk niet zo ken. Ik bedoel: ik heb geen duidelijk idee van zijn politieke strijd en van zijn werk. Ik heb alleen maar enkele opiniestukken van hem gelezen, die ik meestal pertinent vond. Deze aflevering van Zomergasten nu was verrassend goed. Alleen de inquisitoire toon van debutant Thomas Erdrbrink werkte me danig op de zenuwen. Had de man last van plankenkoorts, zag hij in zijn gesprekspartner een vijand, had hij duidelijke instructies gekregen om zijn gast zoveel mogelijk te onderbreken en hem strak aan de leiband te houden? Kennelijk waren er nogal wat kijkers die zich hadden geërgerd aan het vooruitzicht drie uur lang naar deze ‘outsider’ te moeten luisteren (en kijken). Was het daarom dat de gast zo hard werd aangepakt? Erg hoffelijk was het allemaal niet.
zomergasten, dyab abou jahjah, outsiders, colin wilson, radeloos, geweld, brutaliteit, vluchten, koor, tragedie, komedie, klucht, slavoj zizek, thomas erdbrink, vpro, onvolwassen gedrag, luisterbereidheid, onverdraagzaamheid, zionisme, antisemtisme, racisme, black panthers, belgië, staat, belgische politie, religie, atheïsme, agnosticisme, brussel, jacques brel, romantiek, optimisme, la bataille d'alger, gllo pontecorvo

De aflevering van Zomergasten was desondanks verrassend goed dank zij Abou Jahjahs verhaal en de beelden die hij had meegebracht. Maar wanneer is iets goed? Voor mij is iets goed als ik er mij in kan herkennen, als er (ziels)verwantschap is. Dat begon al goed met Colin Wilson, een schrijver en mysticus die op mij als jonge knaap ook veel indruk heeft gemaakt. Wilson heeft mij helpen beseffen dat ik een outsider was; wat ik altijd ben gebleven. De kritiek op het zionisme leek mij behoorlijk onderbouwd. Abou Jajah wordt uitgescholden voor racist en antisemiet. Daar heb ik in deze aflevering van Zomergasten niets van gehoord. Er is toch een duidelijk onderscheid tussen de ideologische term ‘zionist’ en het woord ‘jood’? Hoewel ik extreem gevoelig ben voor antisemitisme, de joodse cultuur is voor mij bij wijze van spreken heilig, heb ik er niets van gemerkt. Ik geloof dat ik nochtans aandachtig geluisterd heb. Het hoofdstukje over de Black Panthers wordt wel vaker getoond. Maar dat mag en moet zelfs. De uitroeiing van de Black Panther-beweging toont de macht van de staat aan, een macht die zich als zuivere negativiteit kan manifesteren. Een ander voorbeeld van dergelijke negativiteit van de staat is het gedrag van de Belgische politie, dat in sommige gevallen ronduit racistisch is (zonder te willen veralgemenen). Ondanks de paniekerige, schreeuwerige en naar het mij leek wat emotioneel verwarde Erdbrink bleef Abou Jahjah rustig en beheerst. Zijn uitspraken waren weloverwogen, ter zake. Ik zag erg mooie en ontroerende fragmenten, onder meer van een Tunesische zangeres, van Leonard Cohen en van Jacques Brel. Opvallend was dat in heel wat van het gekozen beeldmateriaal de spot werd gedreven met de georganiseerde godsdienst. Of dat die sterk in twijfel werd getrokken, zoals in ‘True Detective’. Uiteindelijk kwam ik tot de slotsom dat Dyab Abou Jajah een volbloed romanticus is en een onverbeterlijke optimist. Zijn pleidooi voor Brussel als een nieuw Babylon – denk aan de utopie van Constant Nieuwenhuys - gaf mij meteen zin om mijn verdoemde stad met nieuwe ogen te gaan verkennen. Ik ben echter minder optimistisch. ‘La Bataille d'Alger’ van Gillo Pontecorvo is te realistisch, te levensecht, te zeer van deze tijd om mij toe te staan met gerust gemoed door onze straten te flaneren of onnadenkend een glas te gaan drinken in een coole bar.

zomergasten, dyab abou jahjah, outsiders, colin wilson, radeloos, geweld, brutaliteit, vluchten, koor, tragedie, komedie, klucht, slavoj zizek, thomas erdbrink, vpro, onvolwassen gedrag, luisterbereidheid, onverdraagzaamheid, zionisme, antisemtisme, racisme, black panthers, belgië, staat, belgische politie, religie, atheïsme, agnosticisme, brussel, jacques brel, romantiek, optimisme, la bataille d'alger, gllo pontecorvo

25-07-16

KERSEN

 

2015-11-09-brussel 052.JPG

Het is niet zo dat ik maar geen onderwerp kan vinden om over te schrijven (of om over na te denken). Als er wat dat betreft al een probleem bestaat is het dat er te veel onderwerpen zijn en dat er te veel tot nadenken stemt. Van dat laatste schrik ik wel even: kan er hoegenaamd te veel zijn om over na te denken? Als je het in zijn algemeenheid beschouwt wellicht niet, maar voor een enkeling, voor een individu is er te veel stof, te veel materiaal, er doet zich te veel voor, er zijn te veel impulsen. Op losse blaadjes, in schriftjes noteer ik allerlei invallen of observaties, ergernissen zijn het jammer genoeg ook vaak – maar wat doe ik daar mee? Het is een toenemende chaos. Toen ik veel jonger was dan nu leefde ik chaotisch maar streefde, veelal onbewust, naar orde. Ik was ervan overtuigd dat die orde er met de jaren zou komen. De orde zou het meesterwerk zijn, waar Bob Dylan over zingt in ‘When I Paint My Masterpiece’. Maar die orde is niet gekomen, en zal nu ook niet meer komen. Ik besef zelfs dat er in mijn leven (en in het algemeen) aanvankelijk veel meer orde was en nu veel meer chaos. De woestijn groeit.
Maar gisteren kocht ik kersen op de markt. Ik stelde vast dat ze als je enige inspanning doet om met smaak te eten, met concentratie, nog steeds dezelfde smaak hebben als ze in mijn kinderjaren hadden. De kersen smaken naar kersen, ze zijn lekker en sappig en zoet. Niet alles valt uiteen in onbegrijpelijke flarden. Er is samenhang in de tijd, ondanks alle ontbinding en entropie. Toch ga ik nu geen gedicht over de smaak van kersen schrijven als er zich alweer een jonge man heeft opgeblazen, dit keer in een straat in een stadje in Beieren. Dat had net zo goed gisteren op de Zuidmarkt kunnen gebeuren, waar ik die kersen heb gekocht. Gelukkig liep daar omdat het vakantie is niet al te veel volk rond. Wat dan weer invloed had op de prijs van die lekkere kersen, dat is ook een samenhang. Een samenhang van chaotische aard, dat wel: wat mij betreft zijn de wetten van het neokapitalisme helemaal geen wetten maar drukken ze de ultieme chaos uit. Datgene waar niemand nog vat op heeft.

***

Foto: Martin Pulaski, Brussel, 8 11 2015

24-07-16

STEMMINGSWISSELINGEN iv

jon voight in heat 2.jpeg

Meestal begint het met een titel. Ik had hierboven al ‘dagboek van een verloren ziel’ genoteerd, maar toen herinnerde ik me dat ik eerder dit jaar een reeks dagboekachtige notities ‘stemmingswisselingen’ noemde. Het was toen mijn bedoeling daar iets regelmatigs van te maken, niets gigantisch, zoals bijvoorbeeld de dagboeken van Henry David Thoreau, maar toch iets voor de langere duur. Discipline en planmatig werken zijn me echter vreemd. Ik ben onrustig van aard, wil allerlei dingen tegelijk doen, bijna alles interesseert me. Of er breekt een periode van ziekte en lusteloosheid aan. Dan beschik ik over geen greintje energie. (Eén greintje zou al zoveel zijn. Hoewel aldus Johannes een graankorrel moet sterven om veel vrucht te dragen.) Of ik vertrek op reis en schrijf wat observaties neer in kleine, dunne notitieboekjes. Eens thuis lees ik daar dan niet meer in. Of ik kan mijn handschrift niet ontcijferen. Soms doe ik er een week over om een radioprogramma van twee uur voor te bereiden.

Zijn we niet allemaal verloren zielen? Als er al zoiets als een ziel bestaat. Een psyche, een geest. Beschouw het als een wijze van spreken, niet als een verwijzing naar een meesterwerk uit de wereldliteratuur.

bonaventura 001.jpg

Vreemde gevoelens maken zich van me meester als ik Leopold Flams ‘Ontbinding en protest’ na vele jaren nog eens doorblader en hier en daar een fragment lees. Ik heb onmetelijk veel van de kleine professor geleerd, niet alleen op gebied van filosofie maar zeker ook op dat van literatuur. Zwarte romantiek, onder meer Bonaventura leerde ik via hem kennen; Sade, Casanova, Artaud, surrealisme, dada, existentialisme. Zijn werken en - meer nog - zijn cursussen zadelden mij met een onlesbare leesdorst op. De dag dat ik het Koninklijk Atheneum verliet was dat allemaal nog onbekend terrein. Heb ik wel iets van waarde geleerd op de middelbare school? Ik bedoel niet van mijn vrienden of uit sommige boeken die ik toen las, maar van het onderwijzend personeel en van de opvoeders? Ik kan me niets van waarde herinneren. Namen van rivieren, ja, van bergen, van planten. Dat een rechte lijn onbegrensd doorloopt. Dat Hendrik Conscience zijn volk leerde lezen. En is Hendrik Marsman niet in volle zee verdronken? Maar goed. Ik neem me voor om ‘Ontbinding en protest’ dit jaar van begin tot einde te herlezen. Eerst moet ik wel Peter Sloterdijks ‘De verschrikkelijke kinderen van de nieuwe tijd’ voltooien. (‘Uitlezen’ is in verband met dit boek niet op zijn plaats.) Dat is een magistraal werk over voornamelijk bastaards, met als (relatieve) kerngedachten: ‘Après nous le déluge’ van Madame de Pompadour, minder bekend als mevrouw Le Norment d’Etiolle, geboren Poisson. En ‘Pourvu que ça dure’ van Laetitia Ramolino, de moeder van Napoleon Bonaparte. Het boek van Sloterdijk brandt gaten in mijn tafel, het verpulvert mijn schaarse dagdromen. Ik ben de zoon van een bastaard, mijn vrouw is de dochter van een bastaard. Waren we daar niet op zijn minst een beetje trots op? Wat blijft er nu nog over om trots op te zijn? Verschrikkelijke kinderen hebben verschrikkelijke ouders en zijn zelf ook verschrikkelijke ouders. En hoe is het met hun kinderen, met onze kinderen gesteld? Maar je moet niet alles geloven wat Peter Sloterdijk schrijft. Zijn stijl grenst aan het perfide, in dat opzicht is hij bijna de gelijke van Nietzsche. Hij ontsluiert wel en doet dat op onverbiddelijke manier, maar wat je dan te zien krijgt is niet zomaar de waarheid.
Madame_de_Pompadour.jpg
Voor de derde of vierde keer Michael Manns ‘Heat' gezien. Wat is Jon Voight met zijn minimalistisch acteerwerk geweldig. Zijn voortdurende aanwezigheid, al zie je hem maar in enkele scènes. De hele film is een reflectie over de kortstondigheid van het leven, over de sterfelijkheid, over de dood. Wat we ook doen, we zijn altijd verloren. Verloren zielen.

16-07-16

EEN MIDDAG IN CADIZ

2016-05-Andalusië-Canon-Totaal 054.JPG

Een middag en avond met A. en mijn vrienden Maria Jesus (Menchu), Carmen, Harvey en Juan. Menchu is een en al liefde, caritas, passie, ze is voor mij al sinds 1999 de ziel van Cadiz. Na zeventien jaar nog steeds dezelfde fonkelende ogen.
Zoveel woorden aan politiek verspild. Menchu, Carmen en A. houden zich wat dat betreft enigszins afzijdig. Vooral de mannen voeren het woord. De blijvende corruptie in Spanje… Maar is corruptie niet van alle tijden en woekert ze niet in de harten van miljoenen mensen? Maakt ze niet telkens weer hele samenlevingen kapot? Corruptie en afgunst, de twee grote kwalen. In Cadiz is Podemos aan de macht gekomen. Mijn vrienden vragen zich af of er nu iets veranderen zal. De Panama Papers geven aanleiding tot veel achterdocht en zelfs paranoia. Mijn vrienden zijn al bij al pessimistisch: de grote massa blijft voor de Partido Popular stemmen, zeggen ze.
Ik verneem dat er weinig moslims in Andalusië leven. Degenen die hier destijds zijn aangekomen – ik heb ooit een groot schip vol Afrikaanse vluchtelingen in Algeciras zien binnenvaren - zijn naar andere streken vertrokken, vooral naar Duitsland, België, Nederland. Nogal wat meisjes en jonge vrouwen belanden in de prostitutie in Madrid en Barcelona. Ik hoor de onuitgesproken vraag of West-Europa zoals Spanje in 711 veroverd zal worden door de Arabieren? Zo’n vaart zal het niet lopen, maar we kunnen de toekomst niet voorspellen. Ik heb geen problemen met moslims, zeg ik. (Dat lijkt bijna een racistische uitspraak. Als je geen problemen met de moslims hebt hoeft dat ook niet verwoord te worden. Maar we praten Engels en Spaans ‘zonder moeite’, dan druk je je niet bepaald subtiel uit.)
2016-05-Andalusië-Canon-Totaal 225.JPG

Harvey, een Canadees die al tientallen jaren in Spanje woont, was in 1973 in onze hoofdstad. Je zou de stad niet herkennen, zeg ik. Zelf ben ik in Brussel in de herfst van 1969 aangekomen. Een groot dorp was het hier, of zo leek het toch. Hoewel de stad nog steeds, zoals in de tijd van Lautréamont, Baudelaire en Marx, een internationaal subversief bolwerk was: ik herinner me Living Theatre, Mothers Of Invention, Free Press Book Shop, et cetera. Harvey herinnert zich dan weer dat de Brusselse Vlamingen gastvrij en open van geest waren.
Juan en Menchu hebben weinig mogelijkheden om te reizen. Ze gaan graag naar Marokko, houden van de lekkere maghrebijnse keuken. Essaouira is hun droombestemming. Maar ze zijn ook trots op hun Andalucia, en in het bijzonder op Granada, die parel aan de Andalusische kroon. Menchu is met ziekteverlof geweest, een depressie door omstandigheden op het werk. Haar baas is een fundamentalistische katholiek. Ja, die bestaan ook. Ik kom niet te weten wat Juan doet. Hij is intelligent en spreekt veel beter Engels zonder moeite dan ik. Carmen, uit Barcelona afkomstig, schildert. Ze is vol lof over Rafael Alberti uit Malaga. Ik herinner me dat ik ooit een boekje van hem las, ‘De 8 namen van Picasso’, maar dat krijg ik moeilijk uitgelegd. Rafael Alberti was een goede vriend van Picasso, hoewel hij twintig jaar jonger was dan de grootmeester van het kubisme. En dan bestellen we nog een rondje en lachen nog wat en worden wat melancholisch. Inmiddels is het donker geworden. We werpen ongemakkelijke blikken op de openstaande deur en denken aan de wegen die elk van ons in eenzaamheid zal moeten begaan, aan de vragen waarop niemand van ons een antwoord zal vinden.

2016-05-Andalusië-Canon-Totaal 218.JPG

...

Foto's: Martin Pulaski, Cadiz, april 2016

02-07-16

ZERO DE CONDUITE: SMILE

bergman smiles 1.jpg


Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor allen en voor niemand. Uniek in het universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

aretha other side.jpg

Leonardo da Vinci, William Shakespeare, Ingmar Bergman en Brian Wilson wisten het al: zonder een glimlach stelt het leven niet veel voor. In deze troebele, mistroostige dagen hebben we er, zo lijkt me, meer dan ooit nood aan. Het moet geen onophoudelijke glimlach zijn en evenmin uitsluitend vrolijkheid en mariachi; een onzekere glimlach doet ook al wonderen. Daarom ben ik een paar dagen lang in de huid van wonderdokter gekropen en heb ik in die hoedanigheid een verzameling muzikale glimlachjes bijeengesprokkeld. Zo maar voor u. Lach, spring, dans en geniet van de mooie liedjes. Ze duren nooit erg lang.
astrud gilberto 2.jpg

Uncertain Smile - 45 Rpm - Matt Johnson - The The – Epic, 1982

A howling wind that blows the litter as the rain flows
As street lamps pour orange colored shapes, through your windows
A broken soul stares from a pair of watering eyes
Uncertain emotions force an uncertain smile


Permanent Smile - Dongs Of Sevotion – Bill Callahan - Smog – Drag City, 2000

A Sunday Smile - The Flying Club Cup -  Zach Condon - Beirut – Ba Da Bing!, 2007

Savannah Smiles - The Stage Names – Will Sheff - Okkervil River – Jagjaguwar, 2007

All Smiles And Mariachi - How I Quit Smoking - Kurt Wagner – Lambchop – Merge, 1996

Paid To Smile - Come On Feel The Lemonheads - Evan Dando - The Lemonheads – Atlantic, 1993

Dolphin's Smile - The Notorious Byrd Brothers - Roger McGuinn, Chris Hillman, David Crosby - The Byrds – Columbia, 1968

Firends Of A Smile – Suzanne EP – Hope Sandoval,  Colm O'Ciosoig - Hope Sandoval & The Warm Inventions – Rough Trade, 2002

La Cienega Just Smiled - Gold - Ryan Adams - Ryan Adams – Lost Highway, 2001

Bright Smile - Hello Starling - Josh Ritter - Josh Ritter – Setanta Records, 2004

Texas Smile – Wanted: One Good Cowboy – Kacey Musgraves - Kacey Musgraves - 2003

Illegal Smile - John Prine – John Prine - John Prine – Atlantic, 1971

The Memory Of Your Smile - Ridin' That Midnight Train: Starday King Recordings 1958-1961  - Ralph & Carter Stanley - The Stanley Brothers – Westside, 1999

I'll Be All Smiles Tonight – Tragic Songs Of Life -  A.P. Carter - The Louvin Brothers – Capitol, 1956

No One Can Make My Sunshine Smile - Walk Right Back – Gerry Goffin, Jack Keller - The Everly Brothers –Warner Brothers, 1976

And When She Smiles - Later That Same Year - Alan C. Anderson - Ian Matthews & Matthews' Southern Comfort – MCA, 1970

Whatever Happened To Your Smile - Cantamos – Timothy B. Schmit - Poco – Epic, 1974

She Smiles Like A River - Leon Russell And The Shelter People - Leon Russell - Leon Russell – Shelter, 1971

Jackie Wilson Said (I'm In Heaven When You Smile) - Saint Dominic's Preview - Van Morrison - Van Morrison – WB, 1972

God Put A Smile Upon Your Face (ft.The Daptone Horns) - Version - Coldplay - Mark Ronson – Columbia, 2007

Sweetest Smile and the Funkiest Style ['Hey Now Hey (The Other Side of the Sky)' Outtake] - Rare & Unreleased Recordings From The Golden Reign Of The Queen Of Soul - Unknown - Aretha Franklin – Atlantic, 1973

Smile Please - Fulfillingness' First Finale - Stevie Wonder - Stevie Wonder – Tamla, 1974

When My Little Girl Is Smiling - My Way - Gerry Goffin, Carole King - Paul Jones – HMV, 1966

The Shadow Of Your Smile - The Shadow Of Your Smile – Mandel, Webster - Astrud Gilberto – Verve, 1965

Just One Smile - Dusty In Memphis - Randy Newman - Dusty Springfield – Atlantic, 1969

I Only Want To See You Smile - Dynamite Daze – Kevin Coyne - Kevin Coyne – Virgin, 1978

She Smiles - The Family That Plays Together - Jay Ferguson – Spirit – Ode, 1968

She Smiled Sweetly - Between the Buttons – Jagger, Richards - The Rolling Stones – Decca, 1968

Smiling Ladies - Heron – Roy Apps – Heron – Dawn, 1970

Crusader's Smile – Morning Dew – Mal Robinson - Morning Dew, Roulette, 1970

Smile On Me - Little Games - Jim McCarty, Chris Dreja, Keith Relf, Jimmy Page - The Yardbirds – Epic, 1967

Why Don't You Smile Now – The Rock Sect’s In - Lou Reed, John Cale - The Downliners Sect – Columbia, 1966

Ghost Of His Smile - Good Morning Spider – Mark Linkous – Sparklehorse – Parlophone, 1998

When You Smile - The Days of Wine and Roses – Steve Wynn - Dream Syndicate – Ruby Records, 1982

For A Smile - Too Close To See Far -  Stephen Fleming - Cosmic Rough Riders – Measured Records, 2003

Bonus tracks: zelf draaien!

Heavenly Smile - The Restless Stranger - Mark Eitzel - American Music Club – Grifter Records, 1985

Mona Lisa – Virginia Creeper - Grant-Lee Phillips - Grant-Lee Phillips – Cooking Vinyl, 2004

The Green Cigar Kept Smiling - Deseret Canyon - William Tyler - William Tyler (The Paper Hats) – Apparent Extent, 2008

When Fortune Smiles - Devil's Road – Chris Ekman - The Walkabouts – Virgin, 1995

Smile - Half The Perfect World - Charles Chaplin, John Turner - Madeleine Peyroux

When You're Smiling – Modern Art - Joe Goodwin, Larry Shay, Mark Fisher - Art Pepper – Intro Records, 1957

You Might As Well Smile - The Capitol Years: 65-77 - Jimmy Webb - Glen Campbell

Give Me A Smile (Stereo) - Saved By The Bell: The Collected Works Of Robin Gibb 1968- 170 – Robin Gibb - Robin Gibb

Visions Of Johanna - Rich Kid Blues – Bob Dylan - Marianne Faithfull – Castle 1971/1985

stanley brothers.jpg

Je leest bovenstaande playlist in deze volgorde: songtitel, elpeetitel, componist, artiest, platenlabel en datum.
Research, techniek en presentatie: Martin Pulaski

Afbeeldingen: Glimlach van een zomernacht, Ingmar Bergman; Hey Now Hey (The Other Side of the Sky), Aretha Franklin; Astrud Gilberto; The Stanley Brothers

11-06-16

DE HERHALING

Henri_de_Braekeleer_(1840-1888)_-_De_man_in_de_stoel_(1876).jpg


Gaarne schreef ik weer trillende verzen
mijn hartslag in elke klinker
in elke medeklinker kloppend
van je lippen rode kersen in de zomer

In mijn verdoofde kamer op een zondag
-middag om twee uur voor het raam gezeten
op zoek naar oogstrelende woorden
voor de schittering in mijn leven nacht en dag

Met Johnny & June en ‘North to Alaska’
en jij die achter Finse berken verdwijnt
je vleugels van licht nog net zichtbaar
jij morgen weer hier de liefde verklarend

Maar inmiddels zijn zinderende uren en dagen
verdorrende maanden en  jaren geworden
Johnny & June dood Alaska een koud vuur -
en ach op mijn tafel smakeloos mijn kersen.


***

Afbeelding: Henri de Braekeleer (Antwerpen, 11 juni 1840 – aldaar, 20 juli 1888), De man in de stoel, 1876

08-06-16

LE BONHEUR VAN AGNES VARDA

bonheur 1.jpg

Ongeveer vijfenveertig jaar geleden zag ik ‘Le bonheur’ (1965) een eerste keer. De pastorale, idyllische beelden zijn me altijd bijgebleven. En ook de zekerheid dat in het paradijs van Agnès Varda, in het gelukkige kerngezinnetje dat zij ons in zijn dagelijks reilen en zeilen laat zien, niet alles pluis is. Gisteren zag ik de film opnieuw, in een magistraal gerestaureerde versie. ‘Le bonheur’ was de eerste kleurenfilm van Varda en dat zie je eraan. Het lijkt wel of de regisseuse al doende kleuren opnieuw uitvindt. De beelden zijn betoverend mooi, maar je zou ze net zo goed kitsch kunnen noemen.

Het verhaal wil ik hier niet uit de doeken doen. Het is te mooi en te verschrikkelijk om waar te zijn. Ik denk dat het over een man gaat die zo gelukkig is dat hij nog meer geluk wil. Wat impliceert dat hij ongelukkig is en het ook zal blijven. Je kunt hier ‘geluk’ door ‘seks’ of ‘bevrediging’ vervangen.

Ik weet niet wat destijds mijn conclusie was. Gisteren besefte ik dat ‘le bonheur’ hetzelfde is als ‘le malheur’ – in de context van Agnès Varda’s film dan toch. En ook in het algemeen: hoe kan een mens gelukkig zijn als zijn hunker en zijn begeerte altijd maar aan hem (of haar) blijven knagen? Als hij nooit volkomen bevredigd is? Zelfs als de zon volop schijnt en de zonnebloemen in volle bloei staan.

bonheur2.jpg

le bonheur, agnès varda, geluk, ongeluk, tragedie, idylle, paradijs, verbanning, kitsch, kleuren, revolutie, feminisme, onderdanigheid, verlangen, seks

le bonheur, agnès varda, geluk, ongeluk, tragedie, idylle, paradijs, verbanning, kitsch, kleuren, revolutie, feminisme, onderdanigheid, verlangen, seks

 

05-06-16

MONEY IS KING: UITGETELD

only in it for the money.jpg


Dit is de playlist van Zéro de conduite van gisteravond, 4 juni 2016.


Money (That's What I Want) – Barrett Strong
Single, 1959
Van Berry Gordy & Janie Bradford. Eerste hit voor Gordy’s Tamla Motown-label. Het nummer werd vaak gecoverd, onder meer door the Sonics, the Rolling Stones, the Beatles en the Flying Lizards.

For The Love Of Money - Defunkt
Thermonuclear Sweat – Hannibal Records, 1982
De originele versie is van the O’Jays. Een compositie van Kenneth Gamble, Leon Huff en Anthony Jackson.

Money Won't Change You - James Brown
Single, King, 1966.

Shake Your Moneymaker - Elmore James
Fire Records, 1962
Ik leerde dit in de sixties kennen via Britse bluesbands als Fleetwood Mac en Chicken Shack.

Elmore-james-01.jpg

Tax Paying Blues - J.B. Lenoir
Opgenomen begin jaren vijftig. Min of meer hetzelfde nummer als Lenoir’s ‘Eisenhower Blues’, maar alle referenties naar de president werden hier verwijderd. De omstandigheden die Lenoir beschrijft zijn in beide versies even hard.

Love Money Can't Buy - John Lee Hooker
Opgenomen in de periode 1948-1952 voor Bernie Besman in de United Sound studios in Detroit.

Stuff They Call Money – Dave & Phil Alvin
Common Ground: Dave Alvin & Phil Alvin Play and Sing the Songs of Big Bill Broonzy, Yep Roc records, 2014. Met Gene Taylor op piano.

No Money Down – Chuck Berry
After School Session – Chess, 1957
Chuck Berry’s eerste langspeelplaat. ‘No Money Down’ is een song voor kieskeurige autofreaks. Een illustratie van het kapitalisme in precies drie minuten.
chuckberry2.jpg

Money Honey - Clyde McPhatter & The Drifters
Single, Atlantic, 1956
Ook op:  Atlantic Rhythm & Blues Vol. 2 (1947-1974)
Van Jesse Stone

No Money - Johnny Ace [aka John Marshall Alexander Jr.]
Memorial Album, Duke Records, 1956 (bonus track op latere edities)
‘Memorial Album’ verscheen kort na de tragische dood van Johnny Ace. Zelfmoord in de vorm van Russische roulette, wat niet zal verbazen na het beluisteren van dit aangrijpende, wanhopige lied.

Ain't Got The Money To Pay For This Drink - George Zimmerman and the Thrills with the Bubber Cyphers Band
JAB Records, 1956
Van Frank Armstrong
Bob Dylan draaide dit in zijn Theme Time Radio Hour met als thema ‘Drink’.

Money - Mel Blanc
Capitol, 1954
Mel Blanc was de stem van heel wat cartoonhelden, onder meer van Bugs Bunny en Barney Rubble. En van Speedy Gonzales in de gelijknamige hit van Pat Boone.
Song van Stan Freeberg en Ruby Raskin.

Money Is King - Van Dyke Parks
Song Cycled, Bella Union, 2013
Van Neville Marcano, alias the Growling Tiger, een calypsozanger uit Trinidad.

If a man have money and things going nice
Any woman will call him honey and spice
But if he can't buy a dress or a new pair of shoes
She will say she's got no uses for you
If you try to caress her, she will tell you "stop!"
"I can't carry love in the grocery shop"
So most of you will agree it's true
If you haven't money, dog is better than you

Into_the_Purple_Valley_Ry_Cooder.jpg

Taxes On The Farmer Feeds Us All - Ry Cooder
Into The Purple Valley - Reprise, 1972
Traditional, arrangement Ry Cooder.

Payday - Jesse Winchester
Jesse Winchester, Ampex Records, 1970
Met Robbie Robertson als producer en gitarist.

And some fools will try to tell you
It's a sin to feel this way
Yeah, it feels so funny
Having all this money today
I think I feel like dancing the night away


Dollar Bill Blues - Townes Van Zandt
Flyin' Shoes, Tomato, 1978
1978 was het gezegende jaar waarin ik Townes Van Zandt’s muziek ontdekte, en wel met deze elpee, een hoogtepunt in zijn oeuvre (dat voornamelijk uit hoogtepunten bestaat).
townes - flyin shoes.jpg

One More Dollar - Gillian Welch
Revival, Almo, 1996
Producer: T-Bone Burnett
Met James Burton en Greg Leisz.
Ook deze LP, de eerste van Gillian Welch, was voor mij een revelatie. Nu twintig jaar geleden alweer.

Got No Bread, No Milk, No Money, but We Sure Got a Lot of Love - James Talley
Got No Bread, No Milk, No Money, etc - Capitol, 1975
James Talley ontdekte ik in het boek ‘Lost Highway’ van Peter Guralnick.

My Baby's Just Like Money - Merle Haggard
Roots, Vol. 1, Anti-Records, 2001
Samen met George Jones en Buck Owens legde Merle Haggard de basis voor de moderne country.

Lefty_Frizzell_signed.jpg

If You've Got the Money, I've Got The Time - Lefty Frizzell
Columbia, 1950
Ook op: Columbia Country Classics - Volume 2: Honky Tonk Heroes.

Man With the  Money –The Everly Brothers
Beat and Soul, Warner Brothers, 1965
Gecoverd door the Who, als bonustrack op ‘A Quick One’.

Money - Lovin' Spoonful
Everything Playing, Kama Sutra, 1968
Zo’n typisch speelse song vol levenswijsheid van John Sebastian.
Producer: Joe Wissert.

The Moneygoround - The Kinks
Lola Versus Powerman And The Moneygoround, Part One, Pye, 1970

Robert owes half to Grenville
Who in turn gave half to Larry
Who adored my instrumentals
And so he gave half to a foreign publisher
She took half the money that was earned in some far distant land
Gave back half to Larry and I end up with half of goodness knows what
Oh can somebody explain why things go on this way
I thought they were my friends I can't believe it's me, I can't believe that I'm so green
Eyes down round and round let's all sit and watch the moneygoround
Everyone take a little bit here and a little bit there
Do they all deserve money from a song that they've never heard
They don't know the tune and they don't know the words
But they don't give a damn
There's no end to it I'm in a pit and I'm stuck in it
The money goes round and around and around
And it comes out here when they've all taken their share
I went to see a solicitor and my story was heard and the writs were served
On the verge of a nervous breakdown I decided to fight right to the end
But if I ever get my money I'll be too old and grey to spend it
Oh, but life goes on and on and no one ever wins
And time goes quickly by just like the moneygoround
I only hope that I'll survive


Until the Poorest Of People Have Money To Spend - West Coast Pop Art Experimental Band
A Child's Guide To Good And Evil, Reprise, 1968.

Let's go away
and not come back again
until the poorest of people
have money to spend


You Never Give Me Your Money - The Beatles
Abbey Road, Apple, 1969
Deze collage-song was wellicht het laatste woord over de carrière van the Beatles. Van de hand van Paul McCartney with a little help from George Martin.

Money - Badfinger
Straight Up, Apple, 1971
Producer: Todd Rundgren en George Harrison.
Van Tom Evans.
De songs van Badfinger waren blauwdrukken voor die van Big Star (Alex Chilton en Chris Bell).

Blue Money - Van Morrison
His Band And The Street Choir, Warner Brothers, 1970
Perfectie bestaat niet, maar toch is deze hele plaat perfect.

miller-steve-band-2.jpg

Take The Money And Run - The Steve Miller Band
Fly Like An Eagle, Capitol, 1976
Het verhaal van Billy Joe en Bobby Sue. Een van de uitbundigste en vrolijkste rocksongs die ik ken.
Met deze geweldige versregels:

Billy Mack is a detective down in Texas
You know he knows just exactly what the facts is
He ain't gonna let those two escape justice
He makes his livin' off of the people's taxes

Lawyers, Guns And Money - Warren Zevon
Excitable Boy, Asylum, 1978
Producers: Jackson Browne, Waddy Wachtel.

Now I'm hiding in Honduras
I'm a desperate man
Send lawyers, guns and money
The shit has hit the fan

warren-zevon-excitable-boy.jpg

Free Money - Patti Smith
Horses, Arista, 1975
Producer: John Cale
Van Lenny Kaye en Patti Smith
‘Horses’ is een hoogtepunt in de onze cultuur. Telkens als je de plaat beluistert houdt de tijd op. Het is nog steeds de tijd van ‘Horses’. Er is niets veranderd. Het leven is een droom. Ik geloof niet dat Patti Smith ooit iets deed voor het geld.

Money (That's What I Want) [single edit] - The Flying Lizards
Lange versie op: The Flying Lizards, Virgin, 1979
Producer: David Cunningham
Een Britse post-punkversie van de classic van Berry Gordy.

Can I Have My Money Back? - Gerry Rafferty
Can I Have My Money Back?, Transatlantic, 1971

A Nickel For The Fiddler - Guy Clark
Old No. 1, RCA, 1975
Johnny Gimble op fiddle
Producer: Neil Witburn.
Opgedragen aan alle overleden muzikanten. Het moet nu maar eens ophouden met al dat sterven.

Bonus tracks

Million Dollar Bash - Bob Dylan & The Band - The Basement Tapes

Top Dollar - Whiskeytown - Faithless Street

If Money Talks - Jason & The Scorchers - Are You Ready For The Country

I Will Turn Your Money Green - Alex Chilton - Alex Chilton

Clean Money - Elvis Costello & The Attractions - Armed Forces

Money - The Sonics - Here Are the Sonics

Easy Money - Rickie Lee Jones - Duchess Of Coolsville: An Anthology

'Til The Money Runs Out - Tom Waits - Heartattack And Vine

If You've Got Money (Live) - Bridget St John - Thank You For…

Had More Money - Dave Van Ronk - Down In Washington Square: The Smithsonian Folkways Collection

Money - Pink Floyd - The Dark Side Of The Moon

We’re Only In It For The Money – The Mothers Of Invention (hele elpee)

dave-vanronk.jpg

Tot volgende maand!

04-06-16

ZERO DE CONDUITE: MONEY IS KING

money.jpg

Zéro de conduite is een POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor allen en voor niemand. Uniek in het universum. Stem af op 106.7 FM.
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

radio,zéro de conduite,radio centraal,antwerpen,juni 2016,muziekgeschiedenis,money,geld,money is king,kapitalisme,country,soul,rock,blues,punk,pop,popcultuur,verhalen,bouwwerk,perfectie,perfectionisme,obsessie


If a man have money and things going nice
Any woman will call him honey and spice
But if he can't buy a dress or a new pair of shoes
She will say she's got no uses for you
If you try to caress her, she will tell you "stop!"
"I can't carry love in the grocery shop"
So most of you will agree it's true
If you haven't money, dog is better than you

Money Is King - Neville Marcano (The Growling Tiger)

radio,zéro de conduite,radio centraal,antwerpen,juni 2016,muziekgeschiedenis,money,geld,money is king,kapitalisme,country,soul,rock,blues,punk,pop,popcultuur,verhalen,bouwwerk,perfectie,perfectionisme,obsessie

Begon het met de uitvinding van het geld de verkeerde kant op te gaan met de mens? Geld betekent voornamelijk ellende en toch draait heel ons leven er rond. Hoewel geld al lang geen feitelijke waarde meer heeft hebben we het met zijn allen nodig. Geld is abstract, zoals god: als je er niet in gelooft bestaat het niet meer. Maar zonder de nietigheid van het geld zijn we zelf niets en betekenen we niets.

Altijd al vermijd ik het gebruik van het woord muziekindustrie, maar daarom verdwijnt ze nog niet. De muziekindustrie is een feit. Wat sommigen de muziek van de duivel noemen is in werkelijkheid de muziek van het geld. Niet kunst, schoonheid of zelfs muziek is de essentie van de muziekindustrie, maar geld. Sommige vormen van volksmuziek onttrekken zich daar enigszins aan, bijvoorbeeld gospel, folk en authentieke punk. Tamla-Motown is een prototype van de muziekindustrie. De eerste hit die in de Hitsville U.S.A.-fabriek werd geproduceerd heette ‘Money (That’s What I Want)’. Berry Gordy, de oprichter van het label, schreef deze beginselverklaring samen met Janie Bradford. Het nummer werd in 1959 een hit voor Barrett Strong, die later samen met Norman Whitfield op zijn beurt hits zou schrijven voor onder meer the Temptations. ‘Money (That’s What I Want)’ is het begin van een helse, meeslepende sound, zelfs op straat kun je niet anders dan erop dansen. Als je een Motown-single op de radio hoort is het gedaan met ‘noli me tangere’. Je haast je meteen naar de dansvloer of, voor Berry Gordy nog beter, naar de platenwinkel. Het zal wel geen toeval zijn dat ‘Money (That’s What I Want)’ door zowel the Rolling Stones als the Beatles werd gecoverd. En door heel wat mindere goden, zoals the Sonics en the Flying Lizards. Evenmin is het een toeval dat we vandaag in Zéro de conduite kiezen voor ‘geld’. Twee uur lang verkopen we onze ziel aan de duivel. Of was die al van in het begin bezit van Satan?

De playlist is zoals altijd helemaal af. Maar voor een keer wil ik verrassend uit de hoek komen en houd hem daarom nog tot morgen of overmorgen achter de hand. Dat het startschot Barrett Strong’s ‘Money (That’s What I Want)' is kan ik wel al verklappen.

muhammad ali.jpg



In memoriam Merle Haggard, Guy Clark, Lonnie Mack en Mohammed Ali.

Veel luisterplezier.
Gillian Welch-Dave-Rawlings-Machine.jpeg

Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski

[Nu met correcties]

20-05-16

DE ROKENDE MAN

2016-05-Andalusië-Canon-Totaal 040.JPG

     Zondagmiddag. Ik ben al een paar dagen in Cadiz. De zuivere lucht van de Atlantische Oceaan doet me goed. Het ziet er naar uit dat ik spoedig zal herstellen. Gisteren schaamde ik me voor de koortsblaas op mijn lip en de zware hoest. Maar dat was niet nodig. Maria Jesus omhelsde me alsof ik een reis rond de wereld had gemaakt en nu weer thuis was gekomen, alsof ik grote gevaren en fatale verleidingen had getrotseerd. Later stonden we in de bars te praten en te lachen en plannen te maken alsof er niets aan de hand was. Nergens, met niemand. Wat maakte die hoest uit… Drink nog een glas bier, eet nog wat boquerones!
     En nu zit ik op dit terras. Wat zou er op deze zonnige middag in het hoofd van de man daar aan het andere tafeltje omgaan? Je hebt geen idee. Of toch wel? Denkt hij aan invasies van goddelozen, aan nieuwe veroveringen, aan bloedvergieten? Waarom die zonnebril in de schaduw van een parasol? Waarom de burgerlijke blazer, de zegelring, het gekleed hemd? Hoe hij zijn brandende sigarettenpeuken op de vijandige grond gooit. Met zwier, met kracht, met minachting, met onverschilligheid. Hij lijkt niet in de richting van de vijandige grond te kijken, maar dat kan ik niet zien. Ik heb een vermoeden dat zijn ogen bloeddoorlopen zijn. Of nietszeggend, leeg. Misschien koortsig, onverschillig, wanhopig… Verdelgd.

     Ik zou graag met je praten over gisteren, over Menchu – niemand noemt haar Maria Jesus - en over de nieuwe vrienden, Carmen, Harvey en Juan. Over de sublieme heiligen van Murillo. Hun donkere, extatische ogen. Maar de rokende man neemt me volledig in beslag. Wie weet hoeveel verrukkelijke Gaditanas in dunne zomerjurkjes hier inmiddels al voorbij zijn gelopen. Zijn vijftiende sigaret reeds. Ik heb ze een voor een geteld. Nu gaat ook het lege pakje tegen de grond. Zijn het zijn laatste uren? Heeft hij zijn dagen gewikt en gewogen? Is deze performance zijn adieu? Of is het gewoon maar routine? Een elke zondagmiddag herhaald leren wennen aan het snel naderend onheil? Is het geen invasie waar hij aan denkt maar een catastrofe?
     De glazen bier die hij drinkt tel ik niet, ik beperk me tot de sigaretten. Anders wordt het te chaotisch in mijn hoofd. Dag ga ik zelf misschien ook pils drinken en krijg ik nog zin in een sigaret ook. Want wat moet het heerlijk zijn om zo’n brandende peuk met zoveel levensverachting weg te slingeren. In de richting van de vijandige aarde. De aarde die met haar rampen en catastrofes zoveel schade aanricht bij mensen en dieren en planten en die ons allen zo weinig tijd gunt voor ze ons naar zich toetrekt.
     
     Kom schat, laten we de rekening vragen, zeg je. Ik wil nog even naar de nieuwe stad, wat uitwaaien op het strand daar. Heel goed, zeg ik. Wat ik me afvraag is of we ooit Toronto en Vancouver zullen zien. Dat komt door Harvey, die lang geleden uit Canada hierheen is gekomen. Je vraagt je af waarom. Is Canada dan niet het beloofde land? Ik weet het niet. Het lijkt er wel op of ik helemaal niets meer weet. We zullen de bus nemen, zeg ik, dan kunnen we wat langer op het strand wandelen.

...

Foto: Martin Pulaski, Cadiz, 15 april 2016

11-05-16

DE GROT VAN DE DOLLE MOLLEN

 0bascarlamarlunsford.png

Voor Philippe Quesne en de mollen.

Met grote verwachtingen naar het Kaaitheater voor ‘La nuit des taupes’ van Philippe Quesne. In de buurt van de KVS tientallen zo te zien nog piepjonge straathoeren. Café Tropicalia, het ‘kantoor’ van de pooiers, is al een tijd geleden gesloten. Nu zitten de pooiers wat verderop gezellig in gemakkelijke zetels op een terras, vadsige koningen van het kwartier. De hele buurt wordt groezeliger: dronkaards, uitschot, ‘kleine’ delinquenten. Ook in de metro valt de verloedering op. De politie zit achter de terroristen en de jihadi’s aan. De boeven hebben vrij spel. Noem het straattheater, helemaal gratis. Ondanks al die dingen is het een mooie, aangename lenteavond. Je laat je niet van je stuk brengen.

In het café van het Kaaitheater, van de oude glorie uit de tijd van La Luna blijft hier ook niet veel meer over, heb ik voldoende tijd om het publiek te observeren en wat na te denken. Vroeger dronk ik bier of wijn voor een voorstelling, nu tonic, liefst Schweppes (voor de kinine), maar dat wordt hier niet geschonken. Eens te meer valt mij op hoe oud ik word; de andere kunstenfestivalgangers worden almaar jonger. Het is zoals in sommige films van Sam Peckinpah: de oude revolverhelden willen er tot elke prijs bij blijven horen, met hun roestige revolvers en hun vermoeide paarden en hun oude, strikte  moraal – terwijl de jongere gunfighters machinegeweren hanteren, de auto gebruiken om zich te verplaatsen en een ondoorgrondelijke erecode hebben (of amoreel zijn). Het is een natuurwet, niets aan te doen. Erger is de apartheid. In een theater als dit zie je geen zwarten, geen moslims, geen kleine delinquenten, geen dronkaards. Het kunstenfestival is er voor de blanke, goed opgeleide en grotendeels Nederlandstalige elite. Het is van in het begin zo geweest en ik vrees dat het zo zal blijven. Vorig jaar zag ik een stuk van Marokkaanse vrouwen: het publiek was volledig blank.
sampeckinpah ride the high country.png

‘La nuit des taupes’ (onderdeel van ‘Welcome to Caveland!) van Philippe Quesne gaat over mollen in een grot. Daarin staat een witte barak die aan de voorkant open is. Via een buis komen de mollen met hun logge lijven de barak binnen. Het zijn bijzonder grote mollen, zo groot als mensen. De klompen aarde lijken op rotsen. De mollen lijken blind te zijn en met hun grote handen zijn ze erg onhandig. Ze lopen elkaar in de weg. Het publiek lacht want wat het te zien krijgt is erg grappig. Ha ha ha! Mij vergaat het lachen al snel. De anderen hoor ik ook al gauw niet veel meer lachen. Je wordt reeds na kwartier of zo geconfronteerd met de zinloosheid van het bestaan, met de absurditeit van alles wat je elke dag doet, de routine, de sleur. Ook met de overbevolking, hoe je altijd en overal met te veel bent, elkaar in de weg loopt. Je beseft dat je blind als een mol door het leven gaat. Goed georganiseerd, kijk maar eens hoe werd omgegaan met de tragedie in Zaventem en Maalbeek, maar zonder duidelijk doel. Als je een tijdje naar de activiteiten van mieren kijkt vraag je je soms ook wel eens af: waarom doen ze dat allemaal? Voor ons is het net hetzelfde. We bouwen onze huizen voor de eeuwigheid en één tsunami vernielt er 250.000 in een oogwenk.
Terug naar de voorstelling. Ze is nog maar net begonnen. Voor we de mollen te zien kregen hoorden we - voor het eerst met de versterker op 10 - de mysterieuze folksong ‘I Wish I Was a Mole in the Ground’ van Bascar Lamar Lunsford, opgenomen in een studio in Ashland, Kentucky in 1928. Velen in het publiek zullen het nummer nooit eerder gehoord hebben. Wat gaat er in hun hoofd om als deze geheimtaal, deze roestige banjoklanken tot hen doordringen? Zou nog iemand in dit theater Greil Marcus’ schitterende essay ‘World Upside Down’* (over dit lied) gelezen hebben. Philippe Quesne misschien? De acteurs? Iedereen zou het moeten lezen. Iedereen zou ongeveer alles van Greil Marcus moeten lezen. En alle liedjes op de ‘Anthology of American Folk Music’ van Harry Smith op z’n minst één keer per jaar moeten beluisteren. Zes langspeelplaten, dat moet te doen zijn.
We leven er maar op los, zonder duidelijk doel, schreef ik. Is muziek de uitweg? Zo lijkt het wel. Of is muziek in dit geval een metafoor voor creativiteit? Tegenover destructie verbeelding en scheppingskracht, tegenover de duisternis van de grot het licht van de poëzie. Poëzie betekent iets moois maken, iets duurzaams, iets wat de soort voor lange tijd ten goede komt.
Nu is het gaan regenen. Ik had me al zitten afvragen of die mollen nooit honger kregen. Nu wordt het duidelijk: ze verorberen gigantische regenwormen. Ze zijn natuurlijk niet echt gigantisch, wij zien ze alleen maar zo. Als je door een microscoop naar kleine wezentjes kijkt lijken die ook immens, maar dat is gezichtsbedrog, dat weet het kleinste kind. De sterren zijn dan weer veel groter dan wat wij te zien krijgen. Te veel regenwormen eten is slecht voor de gezondheid. Ja, het valt op: geboorte en dood verschillen bij mollen niet echt van geboorte en dood bij mensen. Net als mensen kennen mollen empathie, verdriet, verlangen. Geert Van Istendael zit net voor me. Met zijn stekelige haren belet hij me het zicht op de poten van de mollen. Wat zou hij er van vinden? Misschien verveelt hij zich wel? Maar dan zou hij toch gewoonweg naar huis gaan? Zou hij van de 4/4 beat, de krautrockachtige muziek van de mollenband houden? Want inderdaad, inmiddels is zo’n mollenbandje beginnen te spelen. Ze hebben gaten geslagen in een wand van de barak en zijn daar door gekropen. Niet alle mollen, net genoeg voor een rockgroepje. Maar daarover later meer.
Quesne.jpg

‘La nuit des taupes’ roept bij mij tal van associaties en herinneringen op, een beetje alsof ik bij de psychoanalyticus op de zetel lig. Mijn eerste associatie is die met het lied van Bascar Lamar Lunsford, dat spreekt vanzelf.  “I’d root that mountain down / And I wish I was a mole in the ground.” Maar dan gaan mijn gedachten al gauw naar De dolle mol, ooit een beruchte bar in Brussel. Ik werkte er enkele maanden in de zomer van 1971. Net als in deze voorstelling gebeurde daar alles letterlijk en figuurlijk onder de grond. De dolle mol bevond zich toen op de Kaasmarkt in een oude jazzkelder. Vandaar, denk ik, de naam die Herman J. Claeys eraan gaf. Het publiek dat er kwam bestond uit ‘undergroundtypes’, vertegenwoordigers van de tegencultuur, langharig werkschuw tuig. We leefden ondergronds, we waren vijanden van het establishment. Mollen die de berg van de macht wilden ondergraven. Niemand van ons wilde lang ondergronds blijven: we wilden de hele wereld mooier en beter maken. Vooral met liefde en muziek.
0themroc-3.jpg

Ik dacht terug aan de film ‘Themroc’ van Claude Faraldo. Michel Piccoli is een arbeider die genoeg heeft van de macht en haar repressie. Hij stopt met werken, verwerpt de taal van de vader (of is het die van de moeder?) en brengt voortaan alleen nog maar dierlijke geluiden voort. Mollentaal. In zijn appartement sloopt hij de muren. Hij bedrijft de liefde met zijn zus. ’s Nachts gaat hij op jacht naar voedsel. Hij doodt een flik. Het kadaver neemt hij mee naar zijn woning, die nu op een grot lijkt, om het daar te roosteren en vervolgens samen met enkele ‘medeplichtige’ buren op te peuzelen. Zo herinner ik mij de film. ‘Themroc’ is geen utopische vertelling (wat ik als twintigjarige waarschijnlijk wel dacht). Het is een verhaal van uitzichtloze, brutale anarchie. Je kunt niet ontsnappen uit de grot. Bij ‘Themroc’ is er zelfs niet de uitweg van de muziek en de creativiteit.
Tijdens de voorstelling kon ik maar niet op het woord komen voor het instrument dat the Beach Boys in ‘Good Vibrations’ gebruiken. ‘Theremin’ is het, gelukkig heb ik het niet moeten opzoeken. Een van de muzikanten van de mollenband bespeelt namelijk de theremin, of iets wat er op lijkt. De groep bestaat verder uit een bassist, een drummer en een gitarist. Met die grote, onhandige mollenpoten van ze kunnen ze alleen maar repetitieve muziek spelen. Krautrock of motorik, zoals ik hierboven al schreef. Denk aan Neu!, daar lijkt hun muziek het meest op. Eerst verzet je je tegen dit ‘lawaai’. Maar dat is verkeerd. Je moet loslaten, je overgeven aan het ritme. Dan geraak je in een trance. Dat gebeurt alvast bij mij. Ik weet niet of Geert Van Istendael het ook zo beleeft en ik heb het hem niet durven te vragen. Tijdens het miniconcert breken de andere mollen de barak helemaal af, zoals Michel Piccoli zijn appartement. In het halfdonker vervoeren een drietal mollen op gemotoriseerde fietsen stalactieten. Niet bepaald ergens naartoe. Maar het lijkt er wel op dat de blinde dieren het prettig vinden.
Het meest lyrische gedeelte, waarbij de mollen zich achter een doek (dat een scherm is) bevinden, roept bij mij meerdere associaties en herinneringen op. Op het scherm krijgen we goede oude vloeistofprojecties te zien. Die doen me terugdenken aan Pink Floyd in februari 1968 in het Pannenhuis in Antwerpen. Dat was met net dezelfde, echt heel mooie vloeistofprojecties. Ze zetten je aan tot dagdromen, ze openen een andere wereld. Nog mooier waren de projecties in mijn toneelstuk ‘De droom’ in mei 1968 in Tongeren. Niet omdat het mijn stuk was – ook wel een prestatie – maar omdat mijn vriend Henry Janssen een werkelijke magister van de vloeistofprojecties was. Echt waar, de mooiste, dromerigste vloeistofprojecties zag ik in de gymzaal van het Koninklijk Atheneum in Tongeren!

0Flaming-Lips.jpg

Wayne Coyne en zijn Flaming Lips maken tijdens hun concerten eveneens gebruik van zulke projecties. Dat is niet de enige overeenkomst met ‘La nuit des taupes’. Bij the Flaming Lips staan er steevast als dieren verklede mensen op het podium. Zo vrolijk, zeker met de grote kleurige ballons die door de zaal vliegen. Ook al zijn de liedjes van Flaming Lips soms erg melancholisch. Maar nooit macaber of uitzichtloos; bijna altijd op de toekomst gericht. De verbeelding biedt een uitweg. Carnaval, feest, fanfare!
Je denkt niet logisch maar associatief. Soms worden die associaties onderbroken door wat je waarneemt. Bij een performance is dat nog meer het geval. Met Wayne Coyne associeerde ik ‘Lucy in the Sky With Diamonds’ en zo ging ik helemaal terug naar mijn kinderjaren in Neerharen. Mijn vader kwam uit een arme boerenfamilie. In die omgeving was de mol de vijand. Hij moest worden bestreden, afgemaakt. Het was een genocide in het klein, maar mag ik dat wel schrijven? Elizabeth Costello kreeg met een gelijkaardige uitspraak heel wat problemen. Een hele tijd heb ik zelf dat beeld van de mol als vijand gehandhaafd. Ik denk tot in 1971, tot ik in De dolle mol ging werken en besefte dat de mol in wezen een revolutionair dier is.

the_residents.jpg
In de sixties was er het liedje ‘We Are the Moles’ van The Moles. Er werd beweerd dat het the Beatles waren, onder een andere naam. Het had best gekund, maar in werkelijkheid was het Simon Dupree & the Big Sound. Het gaat van ‘We are the moles and we live in our holes…’
Hoe lang is het niet geleden dat ik nog naar the Residents heb geluisterd… Zij hebben een viertal elpees uitgebracht voor een project dat ‘The Mole Trilogy’** heet. Deel drie van de trilogie is nooit verschenen, maar deel vier dan weer wel. En waar is volume 2 van the Travelling Wilburys? Nu ik eraan denk: waren Nelson Wilbury, Otis Wilbury, Lefty Wilbury, Charlie T. Wilbury jr. en Lucky Wilbury ook niet een soort van mollen. Terug naar the Residents. Ik sla een boekje open dat bij een verzamelbox*** zit en lees het volgende: ‘While the Residents are singular in their dedication to unmasking the rotten cavity [hol, gat] at the heart of the American dream, they are equally insistent in keeping the mask on their own identities.” Hun studio in San Francisco wordt ‘this windowless, cramped space’ genoemd.
De identiteit van de mollen in ‘La nuit des taupes’ wordt wel meegedeeld en op het einde van de voorstelling, bij het applaus ontdoen de acteurs zich van hun mollenhoofd (niet meteen, we moeten eerst voldoende in de handen klappen) en zien we ook dat ze niet echt blind waren. Wat ik een beetje vreesde, vooral toen ze op die fietsen zaten. Maar stekeblind hadden ze zelfs geen motorik kunnen spelen. Wat moeten de mollen het warm gehad hebben! Ik had niet in hun plaats willen zijn.

In een bespreking in De Standaard lees ik - van de hand van Wouter Hillaert - dat Quesne “in het duister is blijven tasten over wat hij meer wilde vertellen dan die eenduidige dierenfabel” en “ofwel heeft het allemaal weinig meer om het lijf dan grote mollenpakken, goed voor spijtig leeg spektakel.” Dat “in het donker blijven tasten” vind ik wel leuk. Maar leeg?

lanuitdestaupes.jpg


*World Upside Down, in ‘Three Songs, Three Singers, Three Nations’, Greil Marcus, Harvard University Press, 2015.
**The Mole Trilogy bestaat (voorlopig) uit: Mark of the Mole (1981); The Tunes of Two Cities (1982); Intermission (1982); The Big Bubble (1985)
***The Residents, Our Tired, Our Poor, Our Huddled Masses, Ralph Records, 1997

Afbeeldingen: Bascar Lamar Lunsford; Ride the High Country, Sam Peckinpah; La nuit des taupes; Themroc, Claude Faraldo; The Flaming Lips; The Residents; La nuit des taupes