01-05-08

PJ HARVEY EN DE HOEREN I

pop,muziek,pj harvey,2000,seks,sexy,opwindend,popcultuur,hoeren,pooiers,feest,1 mei

In tegenstelling tot veel fans van PJ Harvey vind ik haar ‘Stories om the City, Stories From the Sea’ uit 2000 haar voorlopig beste plaat. Het is pure pop,  geen brutale harde rock, maar dat geeft niet, want haar versie van pop is sexy, opwindend, geil, lustopwekkend. De meeste van mijn tijdgenoten bedoelen met sexy iets dat helemaal niet sexy is. Bij mij moet de vlag de lading dekken.  PJ Harvey is de laatste opwindende popkoningin, of liever was, want met ‘White Chalk’ schijnt ze daar een punt achter te hebben gezet. Vandaag haal ik de ‘oude’ Polly Jean tevoorschijn om 1 mei te vieren, met vooral imaginaire hoeren, pooiers en allerhande marginalen.

29-04-08

ODE TO BILLIE JOE - BOBBIE GENTRY

 


Volgens mij is dit een van de beste verhalende songs uit de tweede helft van de jaren zestig. Bobbie Gentry had onmiskenbaar talent als schrijfster van story songs. 'Ode To Billie Joe' bijvoorbeeld ging een geheel eigen leven leiden, in de jaren zeventig werd er zelfs een film over gemaakt. Ergens zijn de mensen die in dat lied rond de tafel zitten familieleden van me geworden.  Bobbie Gentry had Portugese voorouders, misschien komt daar die melancholische achtergrond vandaan, als de fado bij haar in het bloed zat. Hoewel dat een ideologie is die ik verafschuw (de bloed- en bodemideologie bedoel ik). Aan de andere kant is 'Ode To Billie Joe' ook helemaal een Amerikaans, een southern-gothic verhaal; het past in het boeiende en broeierige geheel van de Amerikaanse mythe en van de American Dream. Het is namelijk zo dat je om die Amerikaanse droom te verwezenlijken een heleboel misfits nodig hebt. De protagonisten uit 'Ode To Billie Joe' horen ongetwijfeld in die categorie thuis. Pass the biscuits please! (Of zoals Bob Dylan ooit zong: "There's no success like failure, and failure's no success at all.") Ooit heb ik ergens gelezen dat Bobbie Gentry, een filosofie-studente uit het diepe Zuiden, haar droom wel heeft bereikt. Ze is rijk geworden, niet door haar zeer ongewone songs, maar door haar huwelijk met een rijke man uit Las Vegas. Ik vermoed dat ze niet meer zulke mooie groene jurkjes draagt. Maar dan komen we bij Jeannie C. Riley en Harper Valley PTA terecht, en dat is weer een heel ander verhaal.

Dit was bedoeld als illustratie bij de autobiografische schets, een ontwerp voor een episch gedicht, So Much Water Under The Bridge.

26-04-08

TIM BUCKLEY : MORNING GLORY

 



Een mooi lied voor een mooie lentedag. Tim Buckley, dames en heren. De troost van melancholie.

25-04-08

WE SHALL NOT BE MOVED: MAVIS STAPLES

ab,concert,muziek,soul,gospel,mavis staples,staples singers,live


Gisteren hoorde ook ik Amerika zingen. Ik hoorde het verleden en de toekomst van Amerika zingen met een grootse, trotse, eeuwenoude stem. Het verleden van Amerika was wat het waard was. Maar de echte waarde, de verwezenlijkte droom, die zou nog komen, gisteravond. Bij elk lied van Mavis Staples verloor ik mezelf, mijn zuchten en mijn pijn, en ging ik terwijl haar stem mijn ziel binnendrong binnen in de droom van Martin Luther King.  “Just like the tree standing by the water, we shall not be moved” zong Mavis Staples, en zongen wij allen mee. En nu ik deze woorden hier neerschrijf zie ik dat mijn woorden van gisteren al een echo waren van dat lied. Dit was geen concert, dit was een viering, een mis, een feest van de heidense ziel. Ik hoor in de gospel van Mavis Staples geen verlangen naar de eeuwigheid, naar het hiernamaals, maar wel een strijd tegen onrechtvaardigheid en verdrukking. De god van Mavis Staples is een vonk die ons de kracht geeft om elkaar de hand te reiken, om onze stem te verheffen, en te zeggen, de betere wereld is er nog niet, er is nog veel werk te doen, geef de moed niet op, elke stap is een stap vooruit, wat de doemdenkers ook mogen beweren. “We shall not be moved, like a tree standing by the water.”

Mavis is niet alleen een buitengewone zangeres, ze heeft ook magische gaven. Zo mocht ik voor de eerste en laatste keer Rick Danko en Richard Manuel op het podium zien verschijnen. Samen met Levon Helm en Mavis en Pops zongen ze deze sinds 1968 in het geheugen gegrifte woorden:

Go down, Miss Moses, there's nothin' you can say
It's just ol' Luke, and Luke's waitin' on the Judgement Day.
"Well, Luke, my friend, what about young Anna Lee?"
He said, "Do me a favor, son, woncha stay an' keep Anna Lee company?"

Mavis was begonnen met de hele Buffalo Springfield op te roepen, Aretha Franklin kwam even ‘Respect’ zingen, Pops Staples had de gedaante van een blanke gitarist aangenomen,Martin Luther King verkondigde nog een keer zijn noodzakelijke droom, heel even zag ik Steve Miller op het podium klimmen, don’t let nobody turn you around, zei hij, zelfs Sam Cooke liet zich even zien, en natuurlijk was Barack Obama aanwezig. Ook hoorde ik Eddie Hinton en een zestal andere Muscle Shoals sessiemuzikanten hun instrumenten stemmen. Vervolgens werd het aanstekelijke ‘I’ll take you there’ ingezet. Nog veel meer volk passeerde de revue, geen eigen volk, maar het andere, dat ons de weg kan wijzen naar een betere wereld. Ik weet het dat dit belachelijk klinkt in deze cynische tijd. Maar desondanks is het zo. En de uitspraak “waardig ouder worden” klinkt voor mij niet langer belachelijk.

Het concert van Mavis Staples staat voortaan in de lange top-10 van het beste wat ik ooit heb gezien, gehoord en gevoeld. Ja, gisteren hoorde ook ik, zo lang na Walt Whitman, Amerika zingen.

20-04-08

HONGERIG HART : LAAT BERICHT VOOR DANNY FEDERICI

bruce springsteen,pop,rock,e-street band,danny frederici,dood,in memoriam

Soms ben ik spontaan, soms moet ik dagenlang wachten op een woord.  Natuurlijk ben ik niet de rouwberichtenschrijver van Skynet. Ik ben niet eens een Sky Pilot, en ik heb evenmin contacten met de Spirit in the Sky. Maar het heeft me alleszins diep geraakt toen ik las dat Danny Federici vertrokken is. De man die nu op dit ogenblik zo bezield orgel zit te spelen op dat meeslepende, opwindende 'Hungry Heart'. 

Heb ik een woord nodig? Het enige dat er hier toe doet is ‘dood’. Maar de muziek blijft, en Danny Federici blijft doorleven in zijn muziek, zeggen wij mensen.  Toch durf ik dat betwijfelen. Ik heb the E-Street Band één keer zien optreden, in Vorst, ik geloof in 1978 of een van die moeilijke jaren op het einde van de jaren zeventig, na de dood van Elvis en Johnny Rottens bedenkelijke opstand.

Op weg van Antwerpen naar Brussel begaf de auto van mijn vriend J. het finaal. Buiten regende het oudtestamentisch. Met zijn vieren of vijven, de inzittenden, hebben we de auto achtergelaten en zijn zonder problemen liftend  in Vorst geraakt, op tijd voor een goede staanplaats. Al bij de eerste song die Bruce Springsteens band inzette wisten we dat we die avond nooit meer los zouden laten. Dat we die voor altijd met elkaar zouden delen. Heel af en toe in je leven heb je zo van die momenten. 

Maar Danny Federici leek toen al een beetje vergeten of zag er de zin niet van in om herinnerd te worden vanwege zijn fysieke aanwezigheid, alleen maar voor de noten die hij speelde, voor wat hij bijdroeg tot de magische sound van de toenmalige E-Street Band. Bruce Springsteen was de rock and roll duivel in hoogsteigen persoon; iedereen weet dat rock and roll de muziek van de duivel is, een sympathieke kerel, met een warme ziel. Miami Steve Van Zandt en Clarence Clemons waren de bewaarengelen aan Springsteens linker- en rechterzijde. Achter die drie ‘reuzen’ bevonden zich de fijnere mensen, Roy Bittan en Danny Federici. Drummer Max Weinberg  en basspeler Gary Tallent vormden een derde, Phil Spectorachtige rij, de basis, de lijm, die het allemaal samenbond, zij lieten de songs in onze harten bonzen.  En wij zongen mee op elk lied, terwijl we nauwelijks hoorden wat Danny Frederici deed, hoe hij de geest opriep van een al wat oudere generatie, Del Shannon, Chris Montez, Cubanen, Mexicanen, the Sir Douglas Quintet met Augie Meyers, het geluid van de kermis in onze oude dorpen. Let's Dance! En nu is Danny Federici dood en kunnen we niet treuren. Ik kan niet treuren zonder dat woord. Dat woord dat uit mijn hongerig hart zou moeten komen en niet komt.

16-04-08

OUDER EN WIJZER?

ab,centro-matic,south san gabriel,essays,montaigne,filosofie,deugd,buitensporigheid,pop

Het is altijd een genoegen als ik, wanneer ik weer eens zonder energie in mijn lijf voor mij uit zit te staren, plotseling vaststel dat ik in het bezit ben van de ‘Essays’ van Montaigne. Niet dat ik het altijd met hem eens ben, maar zijn woorden lezen geeft mij steeds voldoening en vaak weet hij me met het leven te verzoenen.


In hoofdstuk 30 over gematigheid staan heel wat uitspraken die in strijd zijn met mijn overtuigingen, maar desondanks kan ik het niet laten deze openingszinnen van het essay te citeren:
 

 

“Het is alsof alles wat mensen aanraken besmet wordt: dingen die op zich goed en mooi zijn, bederven wanneer ze in onze handen komen. Zelfs de deugd kan een zonde worden, wanneer we er op een bepaalde manier naar grijpen en haar met een te heftige en intense begeerte omarmen. Diegenen die zeggen dat je deugdzaamheid nooit kunt overdrijven, omdat het geen deugd meer is als er sprake is van buitensporigheid, spelen met de woorden:

Insani sapiens nomen ferat, aequus iniqui,
Ultra quam satis est virtutem si petat ipsam.

Dat is filosofische spitsvondigheid. Men kan wel degelijk te veel van de deugd houden en de perken te buiten gaan terwijl men iets doet dat op zich rechtmatig is. Op deze zienswijze past het bijbelwoord: ‘Wees niet wijzer dan u behoort te zijn, wees sober in uw wijsheid’.”


Het citaat van Horatius betekent: ‘Als ze te ver gaan, ook bij het nastreven van de deugd, kan men een wijze beter onwijs en een rechtvaardige onrechtvaardige noemen.’
 


In mijn geval zou het vandaag van buitensporigheid (of overmoed) getuigen om mij aan mijn plannen te houden en in de AB naar een concert van de Amerikaanse bands Centro-Matic en South San Gabriel te gaan. Ik houd veel van muziek, dat weet iedereen die af en toe een stukje van me leest, ga graag naar concerten, en nog veel meer in het gezelschap van goede vrienden. Maar kennelijk word ik ouder en wijzer en kan ik van kortstondige genoegens afzien tot ik helemaal hersteld ben. Het spreekt vanzelf dat ik liever jong en onbezonnen zou zijn. Je kunt zo oud en zo wijs worden dat het leven niets meer voorstelt.

15-04-08

LACHEN IS DE BESTE REMEDIE


Ik lach anderen niet graag uit, leedvermaak is me vreemd, maar deze verminking van de Engelse taal is zo hilarisch dat ik er de slappe lach van kreeg. Nu zal ik wel op weg zijn naar algehele genezing.

In de clip wordt gesuggereerd dat de originele versie van 'Without You' van Mariah Carey is, maar dat is niet geval. Het is een compositie van Pete Ham en Tom Evans, van de Britse popgroep Badfinger. Beiden pleegden zelfmoord. 'Without You' werd een grote hit voor Harry Nilsson, zelf een van de beste songschrijvers uit de jaren zestig en zeventig. Harry Nilsson, een goede vriend van John Lennon, is het slachtoffer geworden van overmatig drankgebruik.  De grap is dus eigenlijk toch weer niet zo grappig.
Uiteraard heeft Mariah Carey ook een hit gehad met het nummer. Waren Pete Ham en Tom Evans nog in leven, ze zouden schatrijk zijn.

13-03-08

THE PILGRIM: CHAPTER 33


Vorige maandag zat ik voor de zoveelste keer naar Martin Scorsese's 'Taxi Driver' te kijken. Toen Kris Kristoffersons 'The Pilgrim: Chapter 33' daarin uitgebreid aan bod kwam, dacht ik, ik moet echt wel eens iets schrijven over deze begenadigde singer-songwriter. Een ander element dat mij tot het schrijven van het stuk van vorige dinsdag aanzette, was een mooie brief van Marc V., die zelf een grote fan is van Kristofferson. Het was mij echter helemaal ontgaan dat de zanger diezelfde maandagavond in Antwerpen optrad. Puur toeval dus, nog maar eens. Maar helaas heb ik het concert gemist.

"He's a poet, he's a picker,
He's a prophet, he's a pusher,
He's a pilgrim and a preacher, and a problem when he's stoned.
He's a walkin contradiction, partly truth and partly fiction,
Taking every wrong direction on his lonely way back home.
There's a lotta wrong directions on that lonely way back home."

 

11-03-08

KRIS KRISTOFFERSON: EEN WANDELENDE CONTRADICTIE

ned kelly,jamer coburn,country,film,kris kristofferson,rita coolidge,bob dylan,sam peckinpah,mick jagger,martin scorsese,taxi driver,michael cimino,heaven s gate,robert deniro,cybil shepard,bobby charles,rolling stone,shel silverstein,george cukor,janis joplin,pop,william blake,popcultuur

De wandelende contradictie die Kris Kristofferson is, was al een tijdje aan mijn aandacht ontsnapt. Tot een lezer, Marc V. uit Genk, mij opnieuw op zijn spoor zette. Hoe had ik deze grote songschrijver zo kunnen verwaarlozen? Ik moet u het antwoord schuldig blijven, ik weet het gewoonweg niet. Het is mogelijk dat zijn naam er voor iets tussenzit, ik vind het een lelijke naam, met die twee K’s en dat dubbele ‘Kris’. Bovendien heeft hij samen met Barbra Streisand heiligschennis gepleegd door te ‘acteren’ in een stupide remake van ‘A Star Is Born’. De beste versie, die uit 1954 van George Cukor, met Judy Garland en James Mason was ook al een remake, maar een die het origineel overtrof.

Volstaat dat echter om de man te begraven? Een retorische vraag, natuurlijk. Want Kristofferson is de schrijver van ‘Sunday Morning Coming Down’, ongetwijfeld de beste song over een kater ooit geschreven, van ‘Help Me Make It Through the Night’, van ‘To Beat the Devil’, van ‘Why Me’, van ‘The Pilgrim: Chapter 33’, van ‘Me And Bobbie McGee’, en – niet te vergeten – van ‘Blame It On the Stones’.

Mijn kennismaking in 1970 met de naam Kris Kristofferson heb ik aan Mick Jagger te danken. Op het Vossenplein in Brussel had ik de soundtrack van ‘Ned Kelly’ gevonden, een film die ik toen heel goed vond, alleen maar omdat Mick Jagger er in meespeelde. Het komt niet in mijn hoofd op hem ooit nog een keer te bekijken.  De muziek was van Shel Silverstein, bekend van onder meer ‘A Boy Named Sue’ en ‘Sylvia’s Mother’. De meeste songs nam Waylon Jennings voor zijn rekening, maar een drietal, waaronder ‘Stoney Cold Ground’, zong Kristofferson. Wat later ontdekte ik dat hij ‘Me and Bobby McGee’ had geschreven, een grote, postume hit voor Janis Joplin. In dat hippielied horen we Janis op haar mooist. Het debuut van Kris Kristofferson verscheen eveneens in 1970, maar omdat er in België geen interesse bestond voor country kwam de elpee hier toen niet uit.

In het tijdschrift ‘Rolling Stone’ las ik allerlei verhalen over de songschrijver. Onder meer dat hij een master’s degree had in Engelse literatuur en zijn thesis aan William Blake had gewijd, dat hij op een boorplatform had gewerkt en met een helikopter gevlogen. Straffe verhalen over drugs en dronkenschap. Soms hoorde ik een van die gevoelige liederen van hem op AFN, het radiostation van het Amerikaanse leger in Europa. Kristofferson had een stem van soms zacht, soms hard leder, zijn teksten waren even goed als die van Dylan. In 1973 kwam de schitterende film ‘Pat Garrett and Billy the Kid’ van de dronkaard Sam Peckinpah uit. Kristofferson was Billy the Kid, James Coburn Pat Garrett – en Bob Dylan vertolkte het merkwaardige personage genaamd Alias. De in tequila gedrenkte soundtrack was van Bob Dylan. In datzelfde jaar trouwde Kristofferson met Rita Coolidge, die hij op de set van ‘Pat Garrett and Billy the Kid’ had leren kennen. Mijn goede vriend Marc D. leende me zijn exemplaar van ‘Full Moon’ uit, een duet-elpee van Kris Kristofferson en Rita Coolidge. Dat was niet echt een mijlpaal, maar door die plaat ontdekte ik de muziek van Bobby Charles (zijn mooie ‘Tennessee Blues’ was het hoogtepunt op ‘Full Moon’).
ned kelly,jamer coburn,country,film,kris kristofferson,rita coolidge,bob dylan,sam peckinpah,mick jagger,martin scorsese,taxi driver,michael cimino,heaven s gate,robert deniro,cybil shepard,bobby charles,rolling stone,shel silverstein,george cukor,janis joplin,pop,william blake,popcultuur

Het mooiste eerbetoon aan Kris Kristofferson is terug te vinden in Martin Scorsese’s ‘Taxi Driver’ uit 1976. Betsy (Cybil Shepard), het ‘onschuldige’ meisje in het wit op wie de eenzame taxichauffeur Travis Bickle (Robert DeNiro) verliefd wordt, is een fan van Kris Kristofferson. Ze is van mening dat het nummer ‘The Pilgrim: Chapter 33’ op haar vreemde vriend van toepassing is. In een volgende scène zie je Travis Bickle een platenwinkel buitenstappen met de elpee ‘The Silver Tongued Devil And I’ onder zijn arm. Een mijlpaal in de countrymuziek, en wellicht Kristoffersons beste plaat. De rest is, zoals men zegt, geschiedenis. Tot die geschiedenis behoort ook een van de mooiste films aller tijden, ‘Heaven's Gate' van Michael Cimino. Bekijk vooral niet de ingekorte versie!

05-03-08

COOL LOVE - WANDA JACKSON


Ladies and gentlemen, the one and only queen of rockabilly, Wanda Jackson. Met Joe Maphis op gitaar.

02-02-08

ZERO DE CONDUITE

Vandaag is er vanwege griep geen uitzending van Zero de conduite. Het programma Freshly Squeezed gaat door tot 19 u. Zeer waarschijnlijk neemt Gerald (van het programma Psyche van het volk) het tweede uur voor zijn rekening. Radio Centraal kan al tijdje in streaming worden beluisterd. Ga daarvoor naar de website van radio centraal en klik op het hoorntje linksboven.

zero de conduite - radio centraal

 

30-01-08

HELLO IN THERE : JOHN PRINE

huwelijksverjaardag,john prine,chicago,hello in there,1971,songs,popcultuur

John Prine's 'Hello In There' is een van de allermooiste songs die ik ken, het is zonder twijfel het beste nummer van John Prine, en ik ken geen enkel lied dat op zulke indringende wijze de eenzaamheid van oudere mensen bezingt. De originele versie vind je op John Prine's titelloze eerste elpee uit 1971 op het Atlantic label. Ik gebruik niet graag dat woord, maar het is zonder twijfel een meesterwerk. Velen denken dat 'Hello In There' van Bette Midler is. Nee, beste lezers, het is van the one and only John Prine. 

We had an apartment in the city,
Me and Loretta liked living there.
Well, it'd been years since the kids had grown,
A life of their own left us alone.

John and Linda live in Omaha,
And Joe is somewhere on the road.
We lost Davy in the Korean war,
And I still don't know what for, it don't matter anymore.

You know that old trees just grow stronger,
And old rivers grow wilder every day.
Old people just grow lonesome
Waiting for someone to say, "Hello in there, hello."

Me and Loretta, we don't talk much more,

She sits and stares through the back door screen.
And all the news just repeats itself
Like some forgotten dream that we've both seen.

Someday I'll go and call up Rudy,
We worked together at the factory.
But what could I say if asks "What's new?"
"Nothing, what's with you? Nothing much to do."

So if you're walking down the street sometime
And spot some hollow ancient eyes,
Please don't just pass them by and stare
As if you didn't care, say, "Hello in there, hello."

21-01-08

PATTI SMITH'S DANCING BAREFOOT

Patti Smith met Oliver Ray op gitaar. 'Dancing Barefoot' heb ik altijd met dansende Indianen geassocieerd. Dit fragment komt uit Later with Jools.

18-01-08

REVOLUTIE IN ROCK?

roxy music,velvet underground,genesis,seven ages of rock,canvas,televisie,art rock,pink floyd,syd barrett,pop,popcultuur,rock,who,bob dylan,byrds,flying burrito brothers,frank zappa,vs,groot-brittannie,walging,bombast,punk,punk rock,kunst,lou reed,john cale,dr  john,soft machine,revolutie

Gisteravond bleef ik op om naar de tweede aflevering van Seven Ages Of Rock te kijken, op Canvas. Met de eerste aflevering was er al iets vreemds aan de hand geweest. Ze zou hoofdzakelijk over Jimi Hendrix hebben gegaan, maar er was vijftig minuten niet veel meer dan witte Britse blues te zien, en helemaal geen Jimi Hendrix. Gelukkig was er als compensatie My Generation van the Who. Een Humolezer beweert dat Canvas in de eerste aflevering heeft geknipt, waardoor Jimi Hendrix in de vuilnisbak is terechtgekomen. Ik kan dat verhaal maar moeilijk geloven.
 

Helaas heb ik ook gisteren weer zitten walgen bij zoveel Britse megalomanie. Het programma heet toch niet Seven Ages Of British Rock? De weinige boeiende beelden die ik heb gezien waren die van Syd Barrett (‘Jugband Blues’) en uiteraard van The Velvet Underground. De Welshman John Cale is een aanvaardbare Brit, die muziekgeschiedenis heeft geschreven, en Lou Reed is natuurlijk niemand minder dan Lou Reed. Hoewel het thema van de tweede aflevering ‘art rock’ was heb ik zeer weinig kunst gezien.
 

Wat ik wel gezien en gehoord heb is hysterisch gelul van Britse rockjournalisten, met achter elke zin een uitroepteken, zielloos en vulgair spektakel van nitwits als Phil Collins en Peter Gabriel met hun abominabele Genesis, belachelijke ‘glam’ van David Bowie (na die glamperiode heeft Bowie wel uitstekende platen gemaakt, met name ‘Low’, ‘Heroes’, ‘Lodger’ en ‘Scary Monsters’), aanstellerij van Bryan Ferry, hoewel ik moet toegeven dat Roxy Music- vooral dank zij Brian Eno - twee uitstekende elpees heeft gemaakt. Maar je mag er vooral niet naar kijken. Pink Floyd zonder Syd Barrett ging aardig van start, maar verviel al heel snel in stuurloosheid en afstotelijke bombast. Roger Waters verklaarde dat ze ten tijde van 'The Wall' tijdens concerten een muur rond de band opbouwden om zo aan te geven dat ze vervreemd waren van hun publiek. Duidelijker kon niet? Pink Floyd was echter niet vervreemd van zijn publiek maar van het genie van Syd Barrett. De ‘artistieke’ band moest het nu van vliegende roze varkens hebben.

In dit belachelijk nationalistische programma werd het Britse - ongewild komische - cabaret vergeleken met de verbijsterende klanken van the Velvet Underground, een groep van echte kunstenaars, met originele ideeën op muzikaal gebied en schitterende teksten over het 'ondergrondse' leven in New York. Overigens kwam de belangrijkste Britse art rock band, Soft Machine (met Robert Wyatt en Kevin Ayers), helemaal niet aan bod, en de tweede belangrijkste, the Bonzo Dog Band, evenmin. 

Die periode in de Britse rock, in werkelijkheid een dieptepunt, werd als revolutionair omschreven. De echte (tweede, of zelfs derde) 'revolutie' kwam er echter pas met punk, en ook punk was geen Brits maar een Amerikaans fenomeen (Stooges, New York Dolls, Ramones, om maar enkele punkrock bands te noemen). 

Bijna alle noemenswaardige populaire muziek is ontstaan in de Verenigde Staten. Vernieuwingen kwamen meestal van daar. Luister maar eens naar ‘The Notorious Byrd Brothers’ van The Byrds uit 1968, een elpee boordevol verkennende en bucolische muziek met een donkere ondertoon die verwijst naar oorlog en verlies, vooral verlies van idealen. Dat zou je een revolutionaire plaat kunnen noemen. En is alleen al zulke muziek creëren geen grote kunst? Hetzelfde geldt voor ‘Blonde On Blonde’ van Bob Dylan en ‘The Gilded Palace Of Sin’ van the Flying Burrito Brothers. Ook die elpees zorgden allebei voor een kentering in de populaire muziek.


Wie al helemaal ontbrak in het programma was de kunstenaar Frank Zappa. Hoe kun je die man over het hoofd zien als je het over rock en kunst hebt? Omdat hij een Amerikaan is?
 

Ik zou nog heel wat namen kunnen noemen die ontbraken, ook al droegen ze veel meer bij tot het artistieke gehalte van popcultuur en populaire muziek - ook voor muziek die nu nog wordt gemaakt - dan Genesis en de latere Pink Floyd. Ik beperk me tot Phil Spector, die van de single een autonoom kunstwerk maakte, denk maar aan het mythische 'Be My Baby' van The Ronettes, the United States Of America, die net zoals Frank Zappa avant-garde en rock met elkaar probeerden te verzoenen, Pearls Before Swine met de lispelende dichter Tom Rapp, Captain Beefheart and His Magic Band, etcetera.

En als je dan toch het theatrale aspect zoekt, dan ga je best bij Doctor John The Night Tripper te rade; zijn ‘Gris Gris’ is werkelijk voodoo theater. En de manier waarop Sonny Boy Williamson II mondharmonica speelt is misschien nog de grootste kunst.


Ik ben er mij bewust van dat ik hier alleen maar over Angelsaksische muziek schrijf. De reden daarvoor is dat ik met Duitse bands als Can, Faust, Neu en eigenlijk met alle andere populaire muziek veel minder vertrouwd ben.

16-01-08

TIM BUCKLEY'S HAPPY TIME

pop,troubadour,happy time,stem,verheven,subliem,tim buckley,coming home to stay,schoonheid,folk,gitaar,poezie,popcultuur,clip


Happy Time

Ah, it's a happy time inside my mind
When a melody does find a rhyme
Says to me I'm comin' home to stay
Oh, Lord, home to stay
I'm comin' home to stay
Home to stay
Ah, lord, it's just the same old story
Something about love for glory
A nickel and a dime a dozen
Fame
Ah, it's such a shame
Ah, the way they use your name
Ah, you know it's such a shame
When it's only mine to sing a song
Hoping that you'd cross along my way
Before I have to move along
Ah, now move along
Ah, but I'll be back again
Ooh back again
Ah, it's a happy time inside my mind
When a melody does find a rhyme
Says to me I'm comin' home to stay
Oh, Lord, home to stay
I'm comin' home to stay
Home to stay
Sleep late now mama
Let the mornin' sun warm your bed
While I'm away
While I'm away

08-01-08

DE ENIGE ECHTE MOONDOG: DAKLOOS GENIE

 

moondog,moondog jr,zita swoon,bonnie  prince  billy,merle haggard,bob dylan,pop,muziek,zonderling,outsider,popcultuur

Ik las net een interessant artikel over Louis Hardin alias Moondog, een vooral in de underground en de subcultuur meer beruchte dan bekende klassieke componist. Verwar alstublieft Moondog niet met Moondog Jr. Dan zou je de man posthuum onrecht aandoen. Waarmee ik niets negatiefs wil zeggen over Zita Zwoon.

Zelf luister ik op dit ogenblik naar Merle Haggard, en dat is weer iets helemaal anders. Overigens staat op de nieuwe cd van Bonnie 'Prince' Billy een cover van Merle Haggards 'I Take A Lot Of Pride In  What I Am' (verwerkt in een medley). Zeer mooi is dat. En je weet het of weet het niet, maar Bob Dylans 'Working Man Blues #2' op 'Modern Times' is een vervolg op Haggards 'Working Man Blues'.

DAMES EN HEREN, SNEAKY PETE KLEINOW!

 


Op 6 januari vorig jaar stierf Sneaky Pete Kleinow, de steelgitarist van the Flying Burrito Brothers. Op zijn mooist en meest baanbrekend is hij te horen op The Gilded Palace Of Sin, een van de beste elpees ooit gemaakt. Hij was de beste steelgitarist die ik ooit heb gehoord. Dit filmpje plaats ik hier opdat we de minzame man niet te snel zouden vergeten. Het is opgenomen in 1970, net nadat Gram Parsons de band had verlaten.

07-01-08

I'M NOT THERE EN 23 ANDERE SONGS

muziek,radio,pop,rock,best,2007,radio centraal,antwerpen,playlist,zero de conduite


Hieronder de playlist van de jongste aflevering van Zéro de conduite, vorige zaterdag op radio centraal in Antwerpen. Live heb ik nogal wat commentaar gegeven, waardoor ik minder muziek heb kunnen draaien, helaas. De volgende keer geen gepraat, alleen maar muziek. Die commentaar is hier niet meer nodig, denk ik, omdat het om nummers gaat uit mijn favoriete cd's van 2007. Daarover is al voldoende geschreven, daarom alleen maar de lijst.

  • I'm Not There - Sonic Youth - I'm Not There (Soundtrack)
  • Impossible Germany – Wilco - Sky Blue Sky
  • Goin' To Acapulco - Jim James & Calexico - I'm Not There (Soundtrack)
  • All I Ever Wanted - Meg Baird - Dear Companion
  • The Way I Am - Bonnie 'Prince' Billy - Ask Forgiveness
  • The Air Is Thin - Jesse Sykes & The Sweet Hereafter -  Like, Love, Lust & The Open Halls Of The Soul
  • Garden Rose - Lavender Diamond - Imagine Our Love
  • Boxcar - Neil Young - Chrome Dreams II
  • Feelin' Good - Levon Helm - Dirt Farmer
  • Three Chords And The Truth - Ry Cooder - My Name Is Buddy
  • We Shall Not Be Moved - Mavis Staples - We'll Never Turn Back
  • Talking Old Soldiers - Bettye LaVette - The Scene Of The Crime
  • Love Is A Losing Game - Amy Winehouse - Back To Black
  • Most Likely You Go Your Way - Bob Dylan – Dylan
  • White Rabbit - Patti Smith – Twelve
  • Warren Oates - Danny & Dusty - Cast Iron Soul
  • Nantes - Beirut - The Flying Club Cup
  • Scythian Empires - Andrew Bird – Armchair Apocrypha
  • Coat Check Dream Song - Bright Eyes – Cassadaga
  • The Pirate’s Gospel - Alela Diane - The Pirate’s Gospel
  • Snowin' On Raton - Emmylou Harris - Songbird
  • Learning How To Live - Lucinda Williams – West
  • Gone Gone Gone - Robert Plant & Alison Krauss - Raising Sand
  • Innocent Bones - Iron and Wine - The Shepherd's Dog

04-01-08

SOMEONE WHO CLOSES HIS HEART: BOB DYLAN

bob dylan,it ain t me baby,don t look back,pennebaker,uk,pop,clip,folk

Go lightly from the ledge, babe
Go lightly on the ground
I’m not the one you want, babe
I will only let you down
You say you’re lookin’ for someone
Who will promise never to part
Someone to close his eyes for you
Someone to close his heart
Someone who will die for you an’ more
But it ain’t me, babe
No, no, no, it ain’t me, babe
It ain’t me you’re lookin’ for, babe.



29-12-07

VEERTIG ONTROERENDE WIJSJES

songs,top 40,wijsjes,muziek,pop,rock,liedjes,lijst,uitverkoren,ontroering,geheugenverlies,2007,einde,forever young
Marissa Nadler

Voor dit ellendige jaar zijn deuren sluit moet er nog een lijstje het daglicht zien. Dit is echt het allerlaatste, dat beloof ik. Ik zie immers nauwelijks nieuwe films, ik lees voornamelijk boeken uit andere tijden, en toneelstukken die ik gezien heb vergat ik meteen weer. Soms heb ik het gevoel dat ik in een parallelle wereld leef, waar de tijd en het geheugen niet bestaan. Maar liedjes blijven me bij, al vergeet ik veel meer dan vroeger titels en soms zelfs namen van bands, zangers of zangeressen. Mijn laatste lijstje van 2007 bevat de songs die mij het meest hebben ontroerd of die andere emoties in mij hebben losgeweekt. Je leest achtereenvolgens de naam van de uitvoerder(s), titel van het lied, titel van de cd. 

 

  1. Sonic Youth – I’m Not There –  I’m Not There (Soundtrack)
  2. Lavender Diamond – Garden Rose – Imagine Our Love
  3. Ry Cooder – Three Chords and the Truth – My Name is Buddy
  4. Patti Smith – Smells Like Teen Spirit – Twelve
  5. Wilco – Impossible Germany – Sky Blue Sky
  6. Bonnie ‘Prince’ Billy – The Way I Am – Ask Forgiveness
  7. Jim James & Calexico – Goin’ To Acapulco – I’m Not There (Soundtrack)
  8. Meg Baird – All I Ever Wanted – Dear Companion
  9. Jesse Sykes & The Sweet Herafter – The Air Is Thin – Like, Love, Lust & the Open Halls Of the Soul
  10. Marissa Nadler – Diamond Heart – Songs III: Bird On the Water
  11. Bob Dylan – Most Likely You Go Your Way  (Mark Ronson Remix) – Dylan
  12. Mavis Staples – Turn Me Around – We’ll Never Turn Back
  13. Robert Plant & Allison Krauss – Throught the Morning, Through the Night – Raising Sand
  14. Danny & Dusty – Warren Oates – Cast Iron Soul
  15. Neil Young – Beautfiul Bluebird – Chrome Dreams II
  16. Amy Winehouse – Love Is A Losing Game – Back To Black
  17. Ryan Adams – Tears Of Gold – Easy Tiger
  18. Great Lake Swimmers – There Is A Light - Ongiara
  19. Beirut – Un Dernier Verre (Pour La Route) – The Flying Club Cup
  20. Blanche – Child Of The Moon – Little Amber Bottles
  21. Levon Helm – Feelin’ Good – Dirt Farmer
  22. Emmylou Harris – Snowin’ On Raton – Songbird
  23. Lucinda Williams – Learning How To Live – West
  24. Iron and Wine – Wolves (Song of the Shepherd’s Dog)
  25. Willy Mason – When the River Moves On – If the Ocean Gets Rough
  26. Joe Henry – Civlians – Civilians
  27. Feist – Brandy Alexander –The Reminder
  28. Betty Lavette – I Still Want To Be Your Baby (Take Me Like I Am) – The Scene Of the Crime
  29. Rilo Kiley – The Angels Hung Around – Under The Blacklight
  30. Matthew Sweet & Susanna Hoffs – I See The Rain – Under The Covers Vol. 1
  31. Willie Nelson & Calexico – Señor (Tales Of Yankee Power) – I’m Not There (Soundtrack)
  32. Joan As A Policewoman – The Ride – Real Life
  33. Coat Check Dream Song – Bright Eyes - Cassadaga
  34. Alela Diane – Pieces Of String – The Pirate’s Gospel
  35. PJ Harvey – When Under Ether – White Chalk
  36. Mary Weiss & The Reigning Sound – Nobody Knows (But I Do) – Dangerous Game
  37. Cat Power – Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again – I’m Not There (Soundtrack)
  38. Richard Hawley – The Sun Refused To Shine – Lady’s Bridge
  39. Andrew Bird – Scythian Empires – Armchair Apocrypha
  40. Stephanie Dosen – Vinalhaven Harbor – A Lily For the Sceptre


i'm not there


Foto: Cate Blanchett in de film I'm Not There van Todd Haynes.