06-07-13

ZERO DE CONDUITE: WATER

irma-thomas_rickoliver.jpg

Irma Thomas

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel bij de linzensoep! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

vdp-discover.jpg

Vanavond eindelijk weer eens een thema, en dan nog wel een dat in mijn leven – en eigenlijk in ieders leven – een bijzondere rol speelt: water. Want ik stam langs moederskant af van een schippersgeslacht. Tot mijn achtste heb ik op het water geleefd, aan boord van een binnenvaartschip, op de kanalen en soms ook de rivieren, de Schelde, de Maas en de Samber. Nu is het thema ‘water’ hier al wel vaker onrechtstreeks aan bod gekomen, in ‘oceanen’ en ‘rivieren’ en in nog andere programma’s. Maar dit is bijna helemaal water, al zijn er ook wat rivieren ingeslopen. Daar kon ik niet aan weerstaan. De rivier is mijn uitverkoren thema. En ook in werkelijkheid is er voor mij bijna niets wat me dieper raakt dan een rivier of een stroom. Vandaar misschien dat Hölderlin mijn uitverkoren dichter is: hij heeft zoveel onvergetelijke gedichten over rivieren geschreven. Zoals dit:


“Will einer wohnen,
So sei es an Treppen,
Und wo ein Häuslein hinabhängt
Am Wasser halte dich auf.”
Hölderlin, Der Adler (fragment)

(In het gedicht The ‘Waste Land’ van T.S. Eliot echter trekt de helderziende Madame Sosostris de tarotkaart ‘De Gehangene’ en zegt: “Fear death by water.” En deel IV van het gedicht gaat helemaal over de verdrinkingsdood. Het eindigt aldus: “Consider Phlebas, who was once handsome and tall as you.”)
 

Ik had een heel programma aan the Beach Boys kunnen wijden. Het zou ongetwijfeld erg mooi geweest zijn, ook al houden hipsters niet van deze baanbrekende groep. Dat hebben ze nooit gedaan, zoals ze bijvoorbeeld ook niet van Bruce Springsteen houden. Ik denk dat het een probleem is van de hipsters en niet van die muzikanten. Toch heb ik aan de verleiding van the Beach Boys kunnen weerstaan en gehoorzaamd aan wat toch mijn uitgangspunt is bij het samenstellen van de playlist voor Zéro de Conduite: variété, in de letterlijke betekenis van het woord. Je zal dan ook pop, blues, rhyhtm & blues, country, cowboymuziek, jazz, folk en gospel horen – en niets dan water, water, water. En een scheutje whisky.

Veel luisterplezier.
 

Still Water - Daniel Lanois - Acadie

Blue Water Blue- Tommy Flanders - The Moonstone

Find A River - Lowell George - Thanks I'll Eat It Here

And It Stoned Me - Van Morrison - Moondance

Water Music - Albert Ayler - The Last Album (1971)

Odyssey - Bill Laswell - Film Tracks 2000

In The Time Of Water - Roy Harper - Folkjokeopus

The Water Song - Incredible String Band - The Hangman's Beautiful Daughter

Walk Upon The Water - The Move – Move

Underwater - Kevin Ayers - Shooting At The Moon

Let's Make the Water Turn Black - The Mothers of Invention - We're Only In It for the Money

Cool, Cool Water - The Beach Boys – Sunflower

Riverboat - Van Dyke Parks - Discover America

Backwash - Blodwyn Pig - Ahead Rings Out

Troubled Waters - Cat Power - The Covers Record

Wade In The Water - Bob Dylan - Live 1961-2000

I Asked For Water - Howlin' Wolf - The Genuine Article

Cold Water - Tom Waits - Mule Variations

Back Water Blues - Irma Thomas - Our New Orleans

Dirty Water - The Standells - Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era

Walking on the Water - Richard Hell & The Voidoids - Spurts: The Richard Hell Story

Whiskey & Water – Tindersticks - Tindersticks

Walk into the Sea – Low - The Great Destroyer

Louisiana 1927 - Randy Newman - Good Old Boys

Rock Me On The Water - Jackson Browne - Saturate Before Using

Lazy Waters - The Byrds - Farther Along

Song To The Siren - Tim Buckley – Starsailor (1970)

Walk To The Water - John Martyn - Bless The Weather

Silver Ships Of Andilar - Townes Van Zandt - The Late Great Townes Van Zandt

The Storms Are On The Ocean - The Carter Family - Can the Circle Be Unbroken

Cool Water - The Sons Of The Pioneers - Theme Time Radio Hour with Your Host Bob Dylan

Living By The Water - Anne Briggs - Anne Briggs

incredible-string-band-and-shirley-collins.jpg

 

Research en presentatie: Martin Pulaski

24-06-13

I'VE BEEN LET DOWN

hope sandoval.jpg

Alles voor de schoonheid. Hope Sandoval / Mazzy Star: I've been let down.

17-06-13

SUICIDE, 23 MINUTES OVER BRUSSELS

Suicide-Band.jpg

Suicide (Alan Vega & Martin Rev).

Vorige zaterdag hield Luc Janssen in de AB een lezing met als thema ‘Suicide, 23 minutes over Brussels’, over het zogeheten legendarische concert van het New Yorkse duo Suicide in de Ancienne Belgique op 16 juni 1978 (als support van Elvis Costello). Wegens een aangename verplichting in Antwerpen kon ik er niet bij zijn. Heb ik veel gemist? Dat betwijfel ik. Op die bewuste Bloomsday in 1978, nu vijfendertig jaar geleden, was ik er wel bij. The real thing. Naar aanleiding daarvan publiceer ik vandaag een herwerkte versie van mijn ‘fictieve’ terugblik op het concert en op de periode waarin het plaatsvond – een tekst die ik voor het eerst in februari 2007 pulbiek maakte.

 

Those disco synthesizers,
those daily tranquilizers,
those body building prizes,
those bedroom alibis,
all this, but no surprises for this year's girl.

Elvis Costello, This Year’s Girl

 

Zwart dacht niet meer aan Phyllis. Hij zag haar niet meer. Uit het oog is uit het hart, zeggen de mensen. Wel wist hij dat ze aan de grens woonde, bij haar zus Marcella en haar schoonbroer Louis en hun kinderen Raoul en Emma (naar Emma Bovary genoemd). De laatste keer dat hij haar zag was in café Het Spiegelbeeld of dat andere café, waarvan hij de naam altijd vergat, er net naast. Haar toenmalige vriend, een zekere Spano, was toen bij haar. Phyllis zag er niet slecht uit maar ook niet goed. Spano leek hem niet iemand die haar uit haar miserie zou weghalen, hoewel hij grootste plannen had: hij zou detctives gaan schrijven, in de stijl van Raymond Chandler, Dashiel Hammett en Ross McDonald. Dat vertelde Spano hem toen ze aan de toog bourbon zaten te drinken, maar hij geloofde de would-be misdaadauteur niet. Sommige mensen gelooft hij onmiddellijk, van anderen heeft hij meteen door dat ze zitten te liegen of te fantaseren. Phyllis sprak weinig. Hij had haar anders gekend. Zo kon ze de hele autobiografie van Claire Goll op een uurtje navertellen.

Dat was de laatste keer. Later had Zwart van Job gehoord dat het niet goed met haar ging. Ze had last van de lever en andere kwaaltjes en ze at nauwelijks. Ze dronk te veel, wat in die toestand om problemen vragen was, ze slikte pillen en nam hoestsiroop, Tux, Actifed, iets met codeïne erin. Daar was ze verslaafd aan. Maar hij geloofde niet dat je van Tux kunt sterven. Sam Phillips zegt dat Elvis Presley van een gebroken hart is gestorven. Hij kon Priscilla Beaulieu niet vergeten. Voor Phyllis was het precies zo: het waren mooie jaren, met haar grote liefde, Mijl. Beatnikjaren, één lang feest met vrienden en drank en verrukking. Een tijd van rock & roll, een UP-periode. Punk en new wave waren ‘natuurlijke’ speed.

Zwart is samen met Phyllis en Mijl slechts naar één concert geweest: Elvis Costello & the Attractions, op 16 juni – Bloomsday - 1978 in Brussel, met de New Yorkse band Suicide als opener. Tijdens de optredens braken rellen uit. Het begon al met Suicide. Niet iedereen was even gek op het gegil van Alan Vega in 'Johnny Teardrop'. Een toehoorder vond het zo gortig dat hij Vega de microfoon uit de handen rukte. Na een korte pauze was Elvis Costello aan de beurt. Een boze jonge man, boordevol alcohol en amfetamine. 'No Action'  zong hij. En 'All this and no surpises for this year's girl...' Zijn optreden duurde niet langer dan de pauze. Het was buitegenwoon krachtig. Maar wat een arrogante kerel (vond Zwart toen). Het publiek werd razend, vanwege Alan Vega, vanwege de kerel die de microfoon uit Alan Vega’s handen had gerukt, vanwege het minimalistische en agressieve concert van Costello, vanwege de drank en de drugs. De veiligheidsmensen werden echter helemaal niet razend. Ze sloegen doodkalm met zware microfoonstatieven op de voorste rijen van het razende publiek. Zwart had heel wat Captagon en Jim Beam naar binnen. Daardoor en natuurlijk ook uit pure morele verontwaardiging wilde hij de security op zijn beurt te lijf gaan. Gelukkig heeft zijn geliefde hem toen tegengehouden of hij was waarschijnlijk in een ziekenhuisbed beland.

Die zelfde dag was Gisèle bij hen komen wonen. Laura en Zwart hadden Gisèle geholpen met haar verhuizing. Dat kon toen nog: eerst een hele dag in Antwerpen verhuizen en daarna naar Brussel voor een concert en dan nog een nacht in de Antwerpse kroegen. De dag daarna hielden ze in de buurt van de Dageraadplaats een Summer Party. Een kunstenaar die zich Crazy Dreamer noemde was die avond in optima forma: hij draaide een uur lang heerlijke en luide rock & roll en rockabilly, wat in die punkdagen niet zo voor de hand lag, of misschien net wel, want er was zeker verwantschap. The Trashmen klonken heel nieuw en terzake, want de meeste vrienden en kennissen die op de Summer Party aanwezig waren, waren trashmen. Geen job, geen vooruitzichten, weinig illusies. Tweedehandskleren, muziek van the Clash, plastic en neon, goedkope wijn en tequila, amfetamine. Wat vroeger het leven in de goot werd genoemd (en sinds het midden van de jaren tachtig opnieuw, remember de yuppies), was voor hen een flitsende levensstijl. Sommigen die er toen bij waren zijn trashmen gebleven. Eigenlijk hoorde het ook zo. Om trouw te blijven aan zichzelf hadden ze allemaal trashmen moeten blijven. Maar je moet daar sterk voor zijn en Zwart was eerder zwak. Daarom is hij geen trashman meer. En met Phyllis is het slecht afgelopen, of wat had je verwacht? Zij is een trashwoman gebleven, tot haar laatste snik. Alles is ijdelheid.

this years model.jpg

Elvis Costello - This Year's Model. Hoesontwerp: Charlie Bubbles

...

 

Noten

Het 'legendarische concert' van Suicide werd in 1998 op cd uitgebracht door het Blast First-label, als bonus-cd bij de cd-versie van de eerste lp (verschenen op het Red Star-label in 1978).

Van zowat alle platen van Elvis Costello komen ongeveer elk jaar nieuwe, lichtjes gewijzigde edities in alle mogelijke formaten uit. 

16-06-13

BOB DYLAN'S RENALDO & CLARA

masterpiece snip.PNG

De meeste stervelingen die ik ontmoet, in de wereld of op papier, en zeker popmuziekrecensenten, houden niet van ‘Renaldo & Clara’. Of ze hebben er ronduit een afkeer van. Ze hebben er nooit van gehouden en ze zullen er nooit van houden. Ze geven er niet om. Ze vinden het een onding. Ze zeggen dat het een volstrekte mislukking is, een egotrip, alles behalve een behoorlijke film (een film zoals het hoort). Dat getuigt van verregaande luiheid, gebrek aan interesse en openheid; het getuigt vooral van domheid.

Iemand die bevooroordeeld is kan deze ongewone film niet begrijpen. Zo iemand zal zo vlug mogelijk een oordeel vellen, zal de film 'slecht' vinden, of 'goed', zelfs (wat op hetzelfde neerkomt). Zo iemand zal hem niet kunnen categoriseren, hij heeft er geen genre voor binnen handbereik, geen herkenbare stijl, er zijn geen referenties naar grote voorbeelden uit de filmgeschiedenis of populaire kunsten mogelijk (toch wel hoor, die voorbeelden zijn er wel).

Maar iemand die aandachtig is en nieuwsgierig, die ogen en oren open houdt, die nadenkt, zal iets dergelijks zeker niet doen: 'Renaldo & Clara' is geen willekeurige, overbodige of pretentieuze aaneenschakeling van beelden. Het is een kunstwerk dat tegen de tijd inging en er nog altijd tegen ingaat en tegelijkertijd een getuigenis is van de tijd waarin het is gemaakt. Onderdompeling en transcendentie.

Bob Dylan is - zoals Buñuel - gefascineerd door het mysterie, het geheim, dat centraal staat in de poëtische ervaring en in de religieuze belevenis. In alles wat helder lijkt is er iets duisters aanwezig. Iets duisters dat zich aan het oog onttrekt door de diepte en de uitgestrektheid van alles wat licht is (door de zon belicht, enz.). Wat heeft deze duisternis te betekenen? ‘Cet obscur objet du désir’, zoals Buñuel het noemt, is een object/subject dat, als Proteus, om te ontsnappen aan de jager (een metafoor voor het bewustzijn), voortdurend van gedaante verandert. Een object dat nabij is èn onbereikbaar, zoals de sterren en de bliksem. De personages van Dylan zijn niet alleen loyaal aan hun geliefden maar zeker ook aan de sterren daar hoog boven hen. De sterren die van hen houden, hoe kan het anders, zoals in de film 'Somebody Up There Likes Me' van Robert Wise en het gelijknamige lied van David Bowie. De sterren die zich sneller dan het licht van hen verwijderen. En de geliefden die niet omkijken omdat ze artiesten zijn en hun liefde in waanzin is verdronken.

Dylan stelt het probleem van de roem (Robert betekent 'schitterend door roem'), de beroemde kunstenaar, het idool. Hoe kan iemand die door massamedia en publiek tot idool of ster is uitverkoren integer blijven? Het publiek eist hem op, zijn leven wordt in beslag genomen door de openbaarbeid, door het publiek, door het spektakel. Het 'ware ik' verdwijnt, wordt een troebel symbool, onzichtbaar of opaak, verstart in een ‘public image’, of – wat het allerergste is in deze tijd, nu - in een ‘icoon’:

“You're invisible now,
You’ve got no secrets to conceal.”

De transparantie van het masker, in het begin van de film. Onder het masker een ander masker, dat van de performer Bob Dylan, de clown met wit gelaat, die de dromen, fantasieën en verlangens van Renaldo 'exposeert' op het podium.  Exposeert, ontwikkelt : zoals je een film ontwikkelt, een rode loper uitrolt, een landkaart openvouwt, zoals een bloem ontluikt dankzij het licht van de zon. Exposeert eveneens in de betekenis van 'verwoorden' (denk aan exposé, maar ook aan het klassieke 'expositio').

Wie is Renaldo? Renaldo is de goede heerser zegt ons het woordenboek van voornamen. En wie is Bob Dylan? Een mythe? Een zoon van de golven, duistere zoon van de zee? Ongetwijfeld.

De film weerspiegelt een realiteit; maar de montage en zeker ook de ‘cadrage’, het ritme, de banaliteit van de ‘fait divers’, en uiteraard de muziek, maken het mogelijk door die realiteit heen te kijken, helder te zien, als een clairvoyant, zodat de ware toe-schouwer een diepere werkelijkheid te zien krijgt.  Een diepere werkelijkheid die tegelijkertijd oppervlakte is, want er is geen diepe diepte, zoals er geen oppervlakkige oppervlakte bestaat. Bob Dylan is hier – misschien tegen wil en dank, want hij is een dwarsligger - in geslaagd (net zoals Andy Warhol/Paul Morrisey in ‘Trash’, ‘Flesh’ en ‘Heat’).  De film is integer als getuigenis, als onderzoek, als protest, als visueel gedicht. Een voorbeeld van integriteit: de vrouwen worden niet uitgebuit, verschijnen niet als louter lustobjecten. Zelfs in de bordeelscènes, als hoeren, zijn ze bovenal vrouwen van vlees en bloed en geest. ‘Renaldo & Clara’ is onder meer een loflied aan de vrouwen. Ze zijn allen even mooi, allen heten ze Clara - radiant beauty, schitterende, stralend-witte godinnen zoals in het baanbrekend werk van Robert Graves,'The White Goddess'.

Het wordt de hoogste tijd om ‘Renaldo & Clara’ opnieuw in roulatie te brengen en vervolgens op dvd/BluRay en alle andere mogelijke beeld- en geluidsdragers aan film- en muziekliefhebbers ter beschikking te stellen. Hetzelfde mag overigens ook gebeuren met de films van Jacques Rivette en Jean Eustache. Misschien kunnen we dan vaststellen dat de jongere generaties minder bevooroordeeld en minder dom zijn dan de oudere?

Trash.jpg

 

30-05-13

THAT TEENAGE FEELING: NEKO CASE

 

Neko+Case.png

Gisteren in de AB Club heb ik nog eens een popconcert meegemaakt dat me werkelijk heeft kunnen ontroeren. Niet dat alles wat ik de voorbije maanden heb gezien/gehoord me onverschillig heeft gelaten. Matthew Houck's Phosphorescent, Rosanne Cash in de Roma en Low in het Koninklijk Circus waren bijvoorbeeld uitstekend. Maar wat ik gisteravond hoorde kwam uit de ziel en ging naar de ziel. Alleszins naar die duivelse & ziekelijke ziel van mij. Na een lange periode van bijna passief, cerebraal muziek ondergaan heb ik weer echte emoties gevoeld en heb ik zelfs nog een paar keer gedanst (op ‘Hold On, Hold On’, ‘That Teenage Feeling’ en vooral op de prachtige cover van ‘The Train From Kansas City’ van mijn geliefde Shangri-Las).  En wat een verrukkelijke cover van Harry Nilsson’s ‘Don’t Forget Me’ was dat! En dan die onmetelijke Canadese ruimte in haar zo pure sirenenstem en in de melancholische tonen van John Rauhouse's pedal steel.

Ik heb het over Neko Case. Maar dat wist je waarschijnlijk al.

 

04-05-13

ZERO DE CONDUITE: IT TAKES TWO

taketwo2.jpg

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vandaag geen inhoudelijk thema in Zéro de conduite. Tenzij de vorm ook als een thema kan worden beschouwd. Ik heb namelijk een selectie gemaakt van duo’s en duetten, met een kleine zijsprong naar George Jones, vanwege zijn recent overlijden. Ik had de dag erna een in memoriam willen schrijven maar het is me niet gelukt. Er wordt teveel gestorven, of misschien valt het mij meer op omdat ik mijn eigen sterfelijkheid vaker onder ogen moet zien.

George Jones, een van de grootste countryzangers ooit, een ongeëvenaarde stem, een man die al tijdens zijn leven een mythe en een legende was. Niet in België natuurlijk: een van de belangrijkste zangers van de twintigste eeuw is er nagenoeg onbekend. Maar goed, daar hebben we al voldoende over gezeurd. Overigens wil ik hier John Pusateri - een cybervriend uit Boston - bedanken voor al de George Jones-songs die hij me bezorgd heeft. Dat deed hij omdat hij wist dat ik een fan was en heel veel materiaal hier onvindbaar was en is. Liefde voor muziek legt wel vaker de basis voor vriendschappen, hoewel ik nu helaas geen contact meer heb met John.

David Crosby slaat de nagel op de kop als hij zingt ‘Music Is Love’, de opener van deze aflevering. Geen echt duet, maar Neil Young zingt er wel op mee en half ondergronds San Francisco is van de partij. De titel van het programma komt van een oude hit van Marvin Gaye en Kim Weston, It Takes Two.

En zo vertoeven we net als vorige maand weer twee uur in de hogere wiskunde. Soms gaan we het zeroboekje te buiten en wordt het een trio. Want met dit programma willen we iedereen behagen, iedereen die graag behaagd wordt door muziek die uit het hart en de ziel komt. Muziek van de gewone mens, van de kunstenaar die zich uitzonderlijk weet, maar nooit vergeet waar hij vandaan komt en zich altijd probeert voor te stellen waar hij naartoe gaat. Muziek dus van jullie en van ons allemaal en van iedereen die we kennen, om de lieftallige dievegge Miranda July nog maar eens te parafraseren.

Veel luistergenot.

Nancy-Sinatra.jpg

  

Music Is Love -   David Crosby & Neil Young - If I Could Only Remember My Name....         

 

Never Far from My Heart - Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion -Bright Examples

 

This Old Routine - First Aid Kit - The Lion's Roar

 

When We're Gone Long Gone -Dolly Parton, Linda Ronstadt & Emmylou Harris - Trio II     

 

She Left Me Standing On The Mountain   Jim & Jesse - Y'All Come: The Essential Jim & Jesse

 

Little Glass Of Wine - The Stanley Brothers - The Complete Columbia Stanley Brothers (1949-1952)

Katie Dear- The Louvin Brothers - The Christian Life -  Lord, I'm Coming Home

 

The Angels Rejoiced Last Night (Louvin Bros) - Gram Parsons & Emmylou Harris - Sleepless Nights

 

I'm Movin' On - The Everly Brothers - Walk Right Back: The Everly Brothers On Warner Bros

 

Empty Boxes - Dawn McCarthy & Bonnie 'Prince' Billy - What The Brothers Sang

 

Long Black Veil - Rosanne Cash Feat. Jeff Tweedy - The List

 

Long-Legged Guitar Pickin' Man - Johnny Cash & June Carter - Duets

 

Worried Man - Willie Nelson & Johnny Cash - Storytellers [Live]  

 

Color Of The Blues - George Jones - The Spirit Of Country

 

Mr. Fool - George Jones - The Best Of Geoge Jones-Volume 1: Hardcore Honky Tonk

 

My Elusive Dreams [Single Version] - George Jones & Tammy Wynette – Duets

 

Stranger In The House - Costello, Elvis & George Jones - Almost Blue

 

Say It's Not You (With Keith Richards) - George Jones - The Bradley Barn Sessions

 

Why Baby Why - Webb Pierce & Red Sovine - Gonna Shake This Shack Tonight: High Geared Daddy

 

Send Me The Pillow - Dwight Yoakam & Maria McKee - Buenas Noches from a Lonely Room

 

Lady Bird - Nancy Sinatra & Lee Hazlewood - Something Stupid

 

Like A Summer Rain - Jan & Dean - Mojo Presents: In My Room

 

We Belong Together - Robert & Johnny  Golden Age Of American Rock 'n' Roll - Vol.8

 

The Mountain's High - Dick & Dee Dee - Golden Age Of American Rock 'n' Roll - Vol.8

 

It's Gonna Work Out Fine - Ike & Tina Turner -Proud Mary: The Best Of Ike & Tina Turner

 

Dearest - Mickey & Sylvia (Mickey Baker & Sylvia Vanderpool aka Sylvia Robinson) - Bo Diddley Is A... Songwriter

 

Let The Good Times Roll - Shirley & Lee (Shirley Goodman & Leonard Lee) - Let The Good Times Roll

 

Don't Look Back - John Lee Hooker & Van Morrison - The Best Of Friends

 

You Don't Know Like I Know - Sam & Dave - Atlantic Rhythm And Blues 1947-1974 Vol.6

 

Knock On Wood - Otis Redding & Carla Thomas - King & Queen

 

Why Don't You Try Me - Maurice & Mac - The Fame Studio Story 1961-1973: Home Of The Muscle Shoals Sound

 

She Ain't Gonna Do Right - James & Bobby Purify - Take Me to The River: A Southern Soul Story 1961-1977

 

It Takes Two - Marvin Gaye & Kim Weston - Hitsville USA: The Motown Singles Collection 1959-1971

 

Sinner's Prayer - Ray Charles & B.B. King - Genius Loves Company

 

Wallflower - Doug Sahm & Bob Dylan - Doug Sahm and Friends

 

Free To Walk - Isobel Campbell & Mark Lanegan - We Are Only Riders (song van Jeffrey Lee Pierce)

 

Warren Oates - Danny & Dusty (Dan Stuart & Steve Wynn) - Cast Iron Soul

 

Slavedriver - Jenny And Johnny (Jenny Lewis & Jonathan Rice)- I'm Having Fun Now

 

If You Can't Sleep - She & Him (Zooey Deschanel & M. Ward) - Volume Two

 

Sleep Walk - Santo & Johnny - The Golden Age Of American Rock 'n' Roll - Volume Five

 

 

firstaidkid.jpg

 

Research & presentatie: Martin Pulaski

 

08-03-13

PINK FLOYD IN ANTWERPEN, 1968

pink floydbrussel1968.jpg

Pink Floyd in Brussel, in 1968.

Op 23 februari 1968, ik was toen zeventien, reisde ik met enkele vrienden van Hasselt naar het verre Antwerpen, toen net als Amsterdam een magisch centrum voor beatniks, hippies en langharig werkschuw tuig. Het was een dag, een avond, waar we al lang naar hadden uitgekeken, en veel over hadden gepraat en gefantaseerd. The  Pink Floyd trad op in het Pannenhuis in Antwerpen. Een droom ging in vervulling.  Al uren voor het begin rinkelden belletjes en klokjes en brandde wierook op het Consciencelein.  Op andere plaatsen in de stad deden onze multicolor-kleren de grijze burgers pijn aan de ogen. We waren zo anders, en daar waren we trots op. Zelf ben ik nooit trotser geweest, denk ik, dan die dag. Of misschien was ik het hele jaar 1968 zo trots. Het jaar van mijn droom. Gisteren schreef ik hoe hij een jaar later al doorprikt werd. Al gauw moesten we op zoek gaan naar nieuwe illusies of volkomen ontnuchterd verderleven.

Maar filosoferen deden we toen nog niet zo. We stapten het beatnikcafé het Pannenhuis binnen voor de onaardse klanken en kleuren van the Pink Floyd. Syd Barrett, de jonge god die we aanbaden, had de meest psychedelische groep van de wereld helaas net verlaten; David Gilmour was nu de gitarist. Maar de hele avond lang hoorde en zag ik de geest van Syd Barrett. Ja, in die dagen konden geesten nog zingen en musiceren. Een eenvoudige verklaring voor het fenomeen is dat de band nog bijna geen nieuwe nummers had en daarom niet anders kon dan de sprookjes/songs van Barrett spelen, zoals Matilda Mother, Flaming, Astronomy Dominé en Lucifer Sam. Sindsdien heb ik al honderden reizen gemaakt, in de realiteit en in de verbeelding; nooit, geloof ik, ben ik zo ver weg geweest van huis en van mezelf.

Een van de mooiste momenten van mijn leven – iets wat me altijd bij zal blijven, tot in de kleinste details. Vreemd is dat maar weinig mensen bereid zijn om me te geloven als ik dit verhaal vertel. Pink Floyd (het lidwoord ‘the’ werd later weggelaten) in een beatnikcafé waar maximaal tweehonderd mensen konden staan? Wat maakt het ook uit. Mijn vrienden en ik hebben het meegemaakt – en dat volstaat. Bovendien kan ik het bewijzen, in 1968 hield ik een dagboek bij.

Een dag later trad the Pink Floyd op in the Cheeta Club in Brussel. Ook dat weten maar weinigen. Het was een nieuw begin voor de Britse groep. Niet lang daarna volgden grootschaliger avonturen, waaronder vliegende varkens, de verovering van Pompeï en de donkere kant van de maan. Dat is allemaal veel geloofwaardiger dan wat er op 23 februari 1968 in het Antwerpse Pannenhuis gebeurde.

07-03-13

IN MEMORIAM ALVIN LEE (EN 1969)

Ten Years After.jpg

Een in memoriam van weinig woorden.  Ik heb maar korte tijd van de muziek  van Ten Years After en Alvin Lee gehouden. Ik herinner me weinig. Alleen een concert in het Brusselse Théâtre 140 in oktober 1969 (het jaar van de eeuw zeggen sommigen die het kunnen weten) is me bijgebleven. Hoe kan het ook anders: de hele prachtige theaterzaal vatte vuur, bijna letterlijk. Later besefte ik dat het het vuur was geweest van de jeugd die me verliet. En van de vlammen van de onschuld die ik samen met mijn generatiegenoten verloor. Denk maar aan Altamont en Charles Manson. Maar goed, heel even was Alvin Lee een god, een afgod, een duivelskunstenaar.  Toen we onze jassen al aangetrokken hadden, het was een wat kille herfstavond, stond Frank Zappa daar opeens op het podium. Twee van onze gitaarhelden ontmoetten elkaar. Na hun bliksems duel gingen we wat verslagen de nacht in. En nu is Alvin Lee dood.

02-03-13

ZERO DE CONDUITE: GROOVIN' IS EASY

 Tommy-Flanders.jpg

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vanavond geen thema in zéro de conduite. Niet uit luiheid of tijdgebrek, maar omdat je af en toe eens iets anders moet doen. De begane paden even laten rusten, zodat het onkruid weer kan groeien. Hoewel het idee van populaire muziek als onkruid en rock & roll als verleidingskunst al lang achterhaald is. Popmuziek is alomtegenwoordig, zowel ‘mainstream, ‘indie’ als ‘outsider’ – als je maar lang genoeg wacht wordt het allemaal ‘classic’, om daarna begraven en vergeten te kunnen worden. (Opvallend hoeveel Engelstalige termen ik gebruik in een zin… De Engelse taal is al net zo alomtegenwoordig als pop.)
Verwacht echter geen chaos of willekeur van mij. Mijn selectie is weloverwogen, zij het gebaseerd op gevoelens en emoties, en op muzikale motieven. De gevoelens die de toon aangaven bij de keuze waren eerder donker dan licht, maar in elk lied zit troost, bevrijding, verheffing in zekere zin. Waarom somberheid, melancholie? Omdat we in een sombere wereld leven, zeker in deze periode van het jaar en in deze cyclus in de geschiedenis, en omdat ik een melancholische ingesteldheid heb. Bovendien zijn er een aantal mensen gestorven die me dierbaar waren.

Maar ik wil deze inleiding niet beëindigen met droeve woorden. Volgende week is het gedaan met de donkere dagen. Er zal weer licht schijnen in onze nu zo naargeestige kamers, en we zullen lachen en feestvieren. En daarbij zal de gepaste muziek ten gehore worden gebracht. 

 clarencecarter.jpeg

 

Mobile Blue – Mickey Newbury – Frisco Mabel Joy

Living In The Country - Yo La Tengo - Ride The Tiger

Blue Water Blue - Tommy Flanders - The Moonstone

Deborah's Theme - Ennio Morricone – Once Upon A Time In America

Past, Present And Future - The Shangri-Las - Myrmidons Of Melodrama (In memoriam George ‘Shadow’ Morton, producer van The Shangri-Las, New York Dolls en Vanilla Fudge)

In My Own Dream - Karen Dalton - In My Own Time

Ol' 55 - Tom Waits - Closing Time

Henry Lee - Nick Cave & The Bad Seeds   - Murder Ballads

Moonshine - Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue

Traction In The Rain - David Crosby - If I Could Only Remember My Name....

I Used To Be A King - Graham Nash - Songs For Beginners [2008 Stereo Mix]

Runaway `67 - Del Shannon - The Further Adventures Of Charles Westover

Daddy Rollin' (In Your Arms) – Dion - Dion

Shake For Me - John Hammond, Jr. - Southern Fried

Lo And Behold   Bob Dylan & The Band    The Basement Tapes

Dynamite Woman  - Sir Douglas Quintet - Together After Five

I Can't Keep From Cryin', Sometimes - The Blues Project - Anthology

Deserted Cities Of The Heart – Cream – Wheels Of Fire

Groovin' Is Easy - The Electric Flag - Old Glory: The Best of Electric Flag

Don't Make My Baby Cry - Clarence Carter - The Dynamic Clarence Carter

Go Home Girl - Arthur Alexander - Take Me to The River: A Southern Soul Story 1961-1977

Rainbow Road - Bill Brandon - Take Me to The River: A Southern Soul Story 1961 To 1977

What Can I Do -  Donnie Elbert - The Golden Age Of American Rock 'n' Roll, Vol. 10

A Lover's Question - Clyde McPhatter - The Golden Age Of American Rock 'n' Roll, Vol. 10

There Goes My Baby - The Drifters - Atlantic Rhythm & Blues Vol. 4 (1957-1960)

I Stole Some Love - Don Covay -  Atlantic 45, 1967

Only You Know And I Know – Delaney & Bonnie – Delaney & Bonnie Together

Time To Kill (Alternate Mix) - The Band - Stage Fright

Better Off Without - Patterson Hood - Heat Lightning Rumbles In The Distance

Kingdom Come - Tom Verlaine - Tom Verlaine

Paths of Victory - Cat Power - The Covers Record (In memoriam Louis Smekens)

Chinese Envoy- John Cale - Music For A New Society

Interview - Kevin Ayers – Bananamour (In memoriam Kevin Ayers)

Puis Je? - Kevin Ayers - Shooting At The Moon

True Original – Eels - Wonderful, Glorious

Cornelia And Jane - Yo La Tengo - Fade


Research & presentatie: Martin Pulaski

28-02-13

AWOPBOPALOOBOP ALOPBAMBOOM

2012_11_PORTO_VOLLEDIG 336.JPG

Foto: Martin Pulaski, 2012.

Bernard, de illusie van rock & roll heb ik al lang opgegeven. Heb ik ze ooit gekoesterd? Het ging denk ik meer om een droom in verband met het geheel. Met versmelting in klanken, ritmes en woorden zonder betekenis.  Awopbopaloobop alopbamboom. Een bijna religieuze droom van eenwording, van transsubstantiatie. Een droom die leek op die van Martin Luther King en van John Lennon. Maar John Lennon zong het lang geleden al: “the dream is over”. Wat voor mij daarna bleef was een soort van leeg ritueel, hoewel dat soms gevoelens van welbehagen kan teweegbrengen, en heel af en toe diepe emoties laat opflakkeren.

 

Ik weet dat ik geen nar ben op het narrenschip, maar het is tegelijk heel moeilijk om dat van jezelf te beweren omdat je zelf op dat schip vaart. Je hebt ervoor gekozen om mee te varen, aan te monsteren, zo je wilt. En elke dag maak je die keuze opnieuw, als een blinde, dove, stomme, onwetende nar. Tot het schip doormidden breekt of tegen een ijsberg aan vaart. Als je het zinkende schip verlaat ben je geen nar maar een rat. Van rottigheid gesproken.

25-02-13

CLIFF GALLUP, GITAARHELD

cliffgallup9.jpg

EarlyBlueCapsinStudio.jpg

Gene Vincent & his Blue Caps. De echte rock & roll. Die van Blue Jean Bop, Be Bop A-Lula, Who Slapped John, I Flipped, Jumps, Giggles And Shouts, Bop Street, Git It.

22-02-13

HERINNERINGEN AAN KEVIN AYERS

kevin1.jpg

Kevin Ayers is dood. Hoewel ik hem maar enkele keren heb ontmoet – het waren intense, onvergetelijke uren – beschouwde ik hem in mijn verbeelding als een ware vriend en in werkelijkheid als een lange afstandsvriend. ‘I have a friend I’ve never seen, he hides his head inside a dream’ zingt Neil Young in ‘Only Love Can Break Your Heart’. Het zou over Kevin Ayers kunnen gaan, en een klein beetje over mezelf.

Ik hield van zijn songs, zijn stem, zijn elegantie, zijn merkwaardige schoonheid, zijn speelsheid, zijn intelligentie. Toen ik hem ontmoette was ik nog naïef. Hij vertelde me waar the Soft Machine vandaan kwam. Van William Burroughs. Net zoals Steely Dan. Kevin Ayers vertelde me dat er logica in dromen zit. Kijk naar de bananen op zijn schaakbord (op de hoes van ‘Bananamour’).

Kevin Ayers was een muzikant met een ziel, geen showman. Dat zie je meteen op het livemateriaal dat er op YouTube voorhanden is.  Hij hield van Nico, beschouwde haar als een vrouw met talent en niet als een freak. Over haar heeft hij het mooie ‘Decadence’ geschreven. Op Ayers’ meesterwerk, ‘The Confessions Of Dr Dream And Other Stories’ uit 1974, zingt Nico mee (op ‘Irreversable Neural Damage’, een titel waar ik destijds weinig van begreep, geestelijk gezond als ik was). Op zijn platen liet hij zich begeleiden door voortreffelijke muzikanten zoals David Bedford, zijn oude vriend van the Soft Machine Robert Wyatt, de jonge Mike Oldfield, Steve Hillage, Ollie Halsall en Lol Coxhill. Niet voor niets heette zijn band ‘The Whole World’.

Syd Barrett, die hij wellicht nooit goed gekend heeft, zag hij als een ‘soulmate’ en een vriend. Voor hem zette hij het sprookjesachtige ‘Oh! Wot A Dream!’ op plaat. Een van mijn lievelingsnummers. Eens gehoord vergeet je het nooit en het is zeer geschikt als slaapliedje voor de kinderen.

Op een avond zaten we samen aan tafel. Kevin Ayers had meer aandacht voor de wijn dan voor het eten. Maar niet alleen voor de wijn. Tussen ons in stond een vaas met een warmrode roos erin; van een van haar bladeren viel een vochtdruppel in mijn glas . “Look”, zei hij, “the rose is crying in your wine”. Weinigen zien zoiets kleins, en als ze het zien zeggen ze het niet. Zeker mannen doen dat niet. Ik kende in die dagen niets van wijn. Hij vertelde me dat hij graag Gewurztraminer dronk. Daarna heb ik die vrij fruitige wijn nog jaren geregeld gedronken, tot ik me door bourbon en tequila heb laten verleiden, dranken die ik al lang weer heb afgezworen: nu is er opnieuw plaats voor wijn in mijn leven. En zeker ook voor Gewurztraminer.

Soms hoor ik Kevin Ayers in mijn dromen zingen. Why are you sleeping, zingt hij. Va pisser dans un violon, zingt hij. Stranger in blue suede shoes, zingt hij. Colores para Dolores, zing hij. Puis-je, vraag ik hem dan. En vervolgens word ik wakker, ontbijt, de zon schijnt, ik maak een lange wandeling, loop voorbij een café waar een mooie vrouw alleen aan een tafel thee zit te drinken. Zou ik haar durven vragen of ik dicht bij haar mag komen zitten? Nee dat durf ik niet, zeg ik tegen mijn spiegelbeeld.

Nog zoiets: mede dank zij Kevin Ayers ben ik nooit oud geworden. Hij was een van die kunstenaars die me hebben leren dromen, dagdromen, mijmeren… Kevin Ayers heeft me geholpen om van het leven een feest te maken, ook al krijg je soms alleen maar een naakte lunch.

Kevin Ayers is dood. Maar hij blijft mijn heel bijzondere gezel, tot het einde. Ik zal hem elke dag missen.

---

Op 25 juni 2006 schreef ik nog over Kevin Ayers in De roos van Kevin Ayers en op 27 juni 2006 in Gesprek met Christa Pfaffgen.

20-02-13

FROM A WHISPER TO A SCREAM

IMG_2342.JPG

IMG_2357.JPG

IMG_2372.JPG

IMG_2397.JPG

Enkele uitverkoren langspeelplaten 'in scène gezet' op 20 november 2005.

08-02-13

BERLIJN, AUGUSTUS 1998

berlijn1998-1.jpg
Hier kun je nooit meer terug naartoe. Een oude stad die van gedaante verandert, die voor je ogen een nieuwe stad wordt. Berlijn in augustus 1998. David Bowies 'Where Are We Now?' heeft me doen teruggrijpen naar dit beeld, en naar alles wat het bij mij oproept aan herinneringen en sentimenten.

Foto: Martin Pulaski 

02-02-13

ZERO DE CONDUITE: DANS

 

WATUSI3.jpg


Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

De liederen die ik voor vanavond heb geselecteerd gaan over dansen. Het is niet per se dansmuziek, en zeker is het geen ‘dance’. Evenmin zijn het dansen, zoals daar zijn: watusi, funky penguin, wals, tango, jive, mashed potato, moonwalk, shimmy, fly, alligator, twist, freddy, frug, lambada, loco-motion, bump en al de rest. Die dansen worden wel bijna allemaal opgesomd in ‘Land Of 1000 Dances’ van Chris Kenner. Wat hebben de selecties dan wel met dansen te maken? Heel veel, zou ik zeggen. Je kunt er zelfs op dansen, mocht je dat echt willen.  Als kleine jongen heb ik al gedanst op het onvergetelijke ‘Save The Last Dance For Me’ (een hoofdstuk uit de bijbel voor Willy DeVille) van the Drifters. Bovendien kan een mens op bijna alles dansen. Als het maar ritme heeft. En ‘Silence is a rhythm too’ zongen the Slits. We beginnen met de dansvloer van Jim James en zijn vrienden. Vervolgens kan er de hele nacht worden gedanst, zelfs door jongens als Gram Parsons die niet kunnen dansen. Zeker wordt er op blote voeten met de duivel en de engel gedanst. Enkele dansende beren passeren de revue. We horen hoe het er in New Orleans aan toe gaat. En je weet toch wel hoe heerlijk het is om in de zomer op straat te dansen? Als je de dansvloer verlaat besef je dat dansen veel met liefde en met extase te maken heeft. Dansen is een vorm van religie. 


Geniet van de deuntjes!

drifters.jpg



Dancefloors - My Morning Jacket - It Still Moves

Dance All Night - Ryan Adams & The Cardinals - Cold Roses

I Can't Dance - Gram Parsons - G.P. / Grievous Angel

Dance, Dance, Dance - Crazy Horse - Crazy Horse

When You Dance You Can Really Love - Neil Young - After The Goldrush

Dance To Another Tune - First Aid Kit - The Lion's Roar

The Dancing Bear - Natalie Merchant - Leave Your Sleep

Simon Smith and the Amazing Dancing Bear - Harpers Bizarre - Feelin' Groovy

Dance Of Death - John Fahey - The Dance Of Death & Other Plantation Favorites

Danse Kalinda Ba Doom - Dr. John - Gris-Gris

Dancing With Mr. D. - The Rolling Stones - Goats Head Soup

Dancing Barefoot - The Patti Smith Group - Wave

Dance The Night Away – Cream - Disraeli Gears

Angel Dance - Los Lobos - Just Another Band From East L.A.

Dancin' - Chris Isaak - Wicked Game

The Dance - American Music Club - The Golden Age

Dancing – Tindersticks - Curtains

Let's Dance - M. Ward - Tranfiguration of Vincent

For A Dancer - Jackson Browne - Late For The Sky

Dance Dance Dance - The Steve Miller Band - Fly Like An Eagle

Slow Dancer - Boz Scaggs - Slow Dancer

Save The Last Dance For Me - The Drifters - Save The Last Dance For Me

When You Dance - The Turbans - The Birth Of Doo Wop (1946-1955)

I Gotta Dance To Keep From Crying - Smokey Robinson & The Miracles     Anthology

Dancing In The Street - Martha Reeves & The Vandellas - Chartbusters USA, Vol. 2

Dance To The Music - Sly & The Family Stone - The Essential Sly & The Family Stone

I Can't Stop Dancing - Archie Bell & The Drells - Sock It To 'Em Soul

Land Of 1000 Dances - Chris Kenner - Atlantic Rhythm & Blues Vol. 5 (1961-1965)

Dance, Dance, Dance- The Beach Boys - Today!

Dance To The Bop - Gene Vincent - Golden Age Of American Rock & Roll-Follow Up Hits

Let's Dance - Chris Montez - Golden Age Of American Rock 'n' Roll

Mystery Dance  Elvis Costello - My Aim Is True

The Modern Dance - Pere Ubu – The Modern Dance

smokey-robinson.jpg

Research en presentatie: Martin Pulaski

05-01-13

ZERO DE CONDUITE: LIEDEREN OVER DE LUCHT

SPARKLEHORSE.jpg
Mark Linkous (Sparklehorse)

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.


In deze aflevering van Zéro gaat onze aandacht naar het thema ‘lucht’. Lucht zoals in blauwe lucht, donkere lucht. Synoniem: hemel. Niet wat je inademt en uitademt. Dat is natuurlijk ook lucht. Maar het is ons om het Engelse ‘sky’ te doen, en niet ‘air’ of ‘heaven’. Soms is het jammer dat wij in het Nederlands zo weinig woorden hebben om iets uit te drukken. Maar het zorgt wel voor duidelijkheid en helderheid, in tegenstelling tot de lucht vandaag. Liederen over de lucht benadrukken vaak de blauwheid ervan. Omdat de lucht in België zo zelden blauw is ben ik daar al gauw van afgeweken en ben op zoek gegaan naar andere eigenschappen van de hemel. Zoals je zal horen is er voldoende ander materiaal, en gelukkig klinkt het af en toe onheilspellend. Zo kunnen er allerlei dingen uit de lucht vallen, en soms valt zelfs de hele lucht op ons.

Wat al deze liederen ons in de eerste plaats leren, denk ik, is dat we meer naar de lucht moeten kijken. Wat daar niet allemaal waar te nemen valt.

 ELMORE JAMES.jpg

 Elmore James

 

Blue Sky - The Allman Brothers Band - Eat A Peach

Blue Skies - Willie Nelson - Legend: The Best Of Willie Nelson

When The Sky Began To Fall - John Hartford - Looks At Life / Earthwords And Music

See The Sky About To Rain - Neil Young - On The Beach

It Came Out Of The Sky - Creedence Clearwater Revival - Willy And The Poor Boys

Under The Falling Sky - Jackson Browne - Saturate Before Using

Northern Sky - Nick Drake - Bryter Layter

Sky Blue Sky – Wilco - Sky Blue Sky

Under The Red Sky - Bob Dylan - Under The Red Sky

Under A Stormy Sky - Daniel Lanois - Acadie

Sky Saw - Brian Eno  - Another Green World

Southern Sky - John Murry – The Graceless Age

Ghost In The Sky – Sparklehorse - Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain

The Sky Lit Up - PJ Harvey - Is This Desire?

Fall On Me - R.E.M. - Singles Collected

Western Sky - American Music Club - California

Periwinkle Sky - Victoria Williams - Musings Of A Creek Dipper

Arizona Skies - Los Lobos – Kiko And The Lavender Moon

Blue Spanish Sky - Chris Isaak - Wicked Game

Orange Skies – Love - Da Capo

Circle Sky - The Monkees - Head

Big Sky - The Kinks - The Kinks Are The Village Green Preservation Society

Sky Pilot - Eric Burdon & The Animals - The Twain Shall Meet

The Sky Is Crying - Elmore James - The Sky Is Crying

Up From The Skies - The Jimi Hendrix Experience - Axis: Bold As Love

Point Me At The Sky - Pink Floyd - The Pink Floyd Early Singles

Armenia City In The Sky - The Who - The Who Sell Out

Standing At The Sky's Edge - Richard Hawley - Standing At The Sky's Edge

Wild Sky Revelry - The Walkabouts - Travels in the Dustland

Céu Da Mouraria – Madredeus - Ainda

Look To The Sky - Antônio Carlos Jobim  - One Note Samba

Concrete Sky - Beth Orton – Daybreaker

 

PJ+Harvey.jpg

PJ Harvey

13-12-12

STEMMINGSWISSELINGEN: 20 ELPEES VOOR VANDAAG

Twintig elpees voor vandaag. En daaruit twintig liederen. Het is dertien december 2012, redelijk koud. Blauw licht buiten, binnenskamers wordt er gewacht op iets dat zou moeten voldoen. Op het raam zie ik sporen van een vogel, een duif wellicht, die er deze zomer zal tegen gevlogen zijn. Ik weet niet of het waar is wat Jim Morrison zingt, dat muziek je enige vriend is, tot het einde. Nee, ik geloof niet dat dat waar is. Ook al krijg je soms de indruk dat het einde in zicht is. Maar dat is niet meer dan een voorstelling, een ogenblik in de tijd. Na dat einde begin je aan een nieuw begin.

1. Paris 1919 – John Cale
2. Unknown Pleasures – Joy Division
3. Desertshore – Nico
4. Oar – Alexander Spence
5. Veedon Fleece – Van Morrison
6. Third / Sister Lovers – Big Star
7. Live At Town Hall 1962  – Ornette Coleman
8. The Velvet Underground – The Velvet Underground
9. Low - David Bowie
10. In My Own Time – Karen Dalton
11. Gene Clark (White Light) – Gene Clark
12. Apollo – Brian Eno
13. Someday My Prince Will Come – Miles Davis Sextet
14. Waltz For Debby – Bill Evans Trio
15. The Good Earth – The Feelies
16. I’ll Take Care Of You – Mark Lanegan
17. Blue Afternoon – Tim Buckley
18. All Is Dream – Mercury Rev
19. More – Pink Floyd
20. Trailer Park - Beth Orton

03-12-12

ZERO DE CONDUITE: ZWART

zwart1.jpg

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Is zwart een kleur? Of is het de afwezigheid van kleur en licht? Als het van mij afhangt is zwart een zeker een kleur – zoniet zou ik vandaag geen thema hebben voor zéro de conduite. Mijn radiogramma heeft niet bijster veel eigenschappen op basis waarvan het onderscheiden kan worden van duizenden andere popprogramma’s. Als ik naar de radio luister hoor ik echter weinig kleur – ik kan alleen maar hopen dat zéro daar een uitzondering op vormt. Kleur, goede smaak en stijl. (En ik lees net dat alleen zwarte gaten echt zwart zijn.)

Dus de kleur zwart is het thema, de lievelingskleur van decadenten, goths, van hogere en lagere priesters en grafschenners. Van gelovigen en bastaards. Niet mijn lievelingskleur, dat is rood. Maar zwart is er een veelzeggende tegenhanger van, zoals in het meesterwerk van Stendhal.

Vanavond gaat de aandacht niet in de eerste plaats naar wat ‘zwarte muziek’ wordt genoemd (blues, soul, hiphop en dergelijke). Zwarte muziek is helemaal niet overwegend zwart – toch niet als we het over de kleur van het geluid hebben. Zwarte muziek kan net zo goed rood zijn, of wit, of oranje, rainbow road, weet je wel. Nee, het is me om het thema ‘zwart’ te doen. Vaak gaat het om een betekenisvol adjectief, de zwarte limousine van Elvis Presley, de zwarte kleren van the Shangri-Las, het zwarte oog van Uncle Tupelo, de zwarte long van David Eugene Edwards, et cetera.

Eerst dacht ik dat het een nogal somber, donker lijstje zou worden, zwart is immers de kleur van de dood en de rouw. Maar nu heb ik de indruk dat het meevalt. ‘Sweet Black Angel’ is alvast geen treurlied. Nee, met zwart kun je net zo goed naar een uitvaart als naar een swingend feest. En zo is alles altijd goed.

zwart2.jpg

Back To Black -  Amy Winehouse - Back To Black - Amy Winehouse/Mark Ronson

Dressed In Black -The Shangri-Las - Myrmidons Of Melodrama – Shadow Morton

Black Pearl - Sonny Charles & Checkmates Ltd. - Phil Spector: Back To Mono (1958-1969) -Irwin Levine, Phil Spector, Toni Wine

Sweet Black Angel - The Rolling Stones - Exile On Main Street -Keith Richards/Mick Jagger

Black Widow Spider- Dr. John – Babylon – Mac Rebennack           

Black Cat Blues - John Lee Hooker - Blues From the Motor City - B. Besman/John Lee Hooker

Black Gypsy Blues - Furry Lewis - Memphis "That's All Right! From Blues To Rock'n'Roll"     - Unknown

Black Betty - John Koerner, Tony Glover & Dave Ray - Blues Rags And Hollers – Trad.         

I'm Gonna Dress In Black - Version 2 – Them - The Story of Them Featuring Van Morrison - Van Morrison

Black Crow Blues - Bob Dylan - Another Side Of Bob Dylan (2010 Mono Version) – Bob Dylan

Black Jack David - The Carter Family - Can the Circle Be Unbroken - A. P. Carter

Black Lung - 16 Horsepower - Low Estate -16 Horsepower/David Eugene Edwards

Black Eye - Uncle Tupelo - March 16-20 1992 - Jeff Tweedy

Black Queen - Stephen Stills 1st - Stephen Stills - Stephen Stills

Long Black Limousine - Elvis Presley - From Elvis In Memphis - Stovall, George

Black Maria - Todd Rundgren - Something/Anything? - Todd Rundgren

Black Country Rock - David Bowie - The Man Who Sold The World - David Bowie

Big Black Car - Big Star - Third/Sister Lovers - Alex Chilton

Black Sheep Boy - Okkervil River - Black Sheep Boy – Tim Hardin / Will Sheff

My My, Hey Hey (Out Of The Blue) - Neil Young - Rust Never Sleeps - Neil Young

Black River - Green On Red - Gas Food Lodging – Prophet, Stuart

Deep Black Vanishing Train - Mark Lanegan Band - Blues Funeral - Mark Lanegan

Black Hearted Love - PJ Harvey & John Parish - A Woman A Man Walked By - PJ Harvey/John Parish

The Black Angel's Death Song- The Velvet Underground   & Nico - Lou Reed-John Cale

Black Mask - Cabaret Voltaire - Red Mecca – Kirk, Mallinder, Watson

Black Heart – Calexico - Feast Of Wire – Burns, Convertino           

Black Acres - Elysian Fields - Queen Of The Meadow - Bloedow/Charles

Black Market Baby - Tom Waits - Mule Variations - Kathleen Brennan

Black Flowers  - Yo La Tengo - I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass - Ira Kaplan, Georgia Hubley, James McNew

Black Moon – Wilco - The Whole Love - Jeff Tweedy

zwart3.jpg

Research & Presentatie: Martin Pulaski 

~~~

Oorspronkelijk gepubliceerd op 1-12-2012. 

AURORA - EEN VERGETEN RUIMTE?

aurora.jpg
Onze kinderen in Ruimte Aurora, Antwerpen 1980.
Foto: Martin Pulaski.

Ik vind het nog altijd vreemd en onterecht dat je via google of andere zoekmachines zo weinig aan de weet komt over het in veel opzichten baanbrekende tijdschrift Aurora, van de gelijknamige filosofische kring. Aan een min of meer objectief artikel daarover waag ik mij niet: het is allemaal te lang geleden en ik ben maar een viertal jaar lid geweest van de redactie. Aurora zag het daglicht in 1976 aan de VUB, toen die universiteit nog geen eigen campus had, wat ik heerlijk vond. De stichter van het tijdschrift was de enigszins controversiële filosoof Leopold Flam, schrijver van talloze filosofische werken, die nog altijd zeer het lezen waard zijn. Stuwende kracht was de eigenzinnige schilder en schrijver Paul Rigaumont. Mijn vrienden en ik zijn Leopold Flam altijd als een mentor blijven beschouwen. 

Het secretariaat van ‘Aurora’ bevond zich niet in Brussel maar in Antwerpen. Spoedig werden in het pand aan de Lange Leemstraat allerlei boeiende activiteiten georganiseerd. Voor mij was dat een aansporing om na het behalen van mijn filosofiediploma en enkele mislukte experimenten met door Antonin Artaud geïnspireerd theater – in ons appartement in Sint-Joost-Ten-Node en in ‘Doorndal’ – naar mijn geboortestad terug te keren. In Ruimte Aurora werd werk tentoongesteld van toen nog onbekende kunstenaars (onder meer Ria Pacquée*, Guillaume Bijl, Guy Rombouts), er werden lezingen gehouden over poëzie, literatuur en uiteraard filosofie; er werden poëzienamiddagen georganiseerd, soms werd er zelfs gedanst.
Wat evenmin zou mogen vergeten worden zijn de talloze gesprekken, vaak een dialoog van kunst en filosofie. Naast het driemaandelijks tijdschrift publiceerde Aurora werk van Leopold Flam, Annie Reniers, Eldert Willems, Eric Min en anderen.


In het tijdschrift verschenen essays, beschouwingen, gedichten, experimentele teksten van bekende en minder bekende auteurs. Ik heb een sterk vermoeden dat er tussen decenniaoud kaf nog heel veel koren aan te treffen valt. Het is de hoogste tijd dat dit werk wordt ontsloten. Het is tevens de hoogste tijd dat Aurora als unieke experimentele ruimte de aandacht krijgt die ze verdient in de cultuurgeschiedenis van dat deel van België dat zich Vlaanderen noemt en zo begaan is met zijn cultureel erfgoed.


*”Na zelf enkele performances te hebben geïnitieerd, solo of in groep, stelt ze in 1977 samen met Guillaume Bijl tentoon in de Filosofische Kring Aurora in Antwerpen. Pacquée presenteert er assemblages met goedkope spulletjes die ze in een supermarkt had gestolen.” Koen Brams, Dirk Püttau, in: De Witte Raaf.
~~~
Oorspronkelijk gepubliceerd op 24-11-2012. 

VERONICA SATORY (ANASTASIS)

veronicasatory.jpg
Kinderdorp Molenberg, Rekem.(Hier zat ik vier jaar opgesloten.Van 1958 tot 1962. De hel van mijn kinderjaren. Ik heb er niet een mooie herinnering aan.)

Have you ever loved the Body of a woman?
Have you ever loved the Body of a man?
Your father—where is your father?
Your mother—is she living? have you been much with her? and has she been much with you?
—Do you not see that these are exactly the same to all, in all nations and times, all over the earth??

Walt Whitman, I Sing The Body Electric


La symptomatologie est toujours affaire d’art.

Gilles Deleuze, Présentation de Sacher-Masoch

***

‘Anastatasis’ is de titel van een lange semi-autobiografische tekst die ik in 1976 schreef voor het tijdschrift voor filosofie, Aurora. Hoewel ik niet gelovig ben – onder meer over hoe ik mijn geloof verloor gaat die tekst – blijft dat woord ‘anastasis’ me fascineren. Wederopstanding, herrijzenis, nieuwe geboorte, zelfs renaissance – meer bepaald de herrijzenis van Jezus Christus. Maar ook ziek zijn en genezen.

Die tekst kan ik onmogelijk nauwkeurig en in zijn geheel herlezen. Vanwege mijn fascinatie voor surrealisten als André Breton en Francis Picabia is hij geschreven in een stijl die ‘écriture automatique’ wordt genoemd. Daarnaast is de invloed van beatschrijvers als  Jack Kerouac en William Burroughs merkbaar. Beide stijlen gaan met slordigheid, onnauwkeurigheid gepaard. In zekere zin schrijf je er maar op los. Toch zit zo’n tekst vol waardevolle vondsten en nog interessanter zijn de herinneringen die erin voorkomen. Wat waren mijn herinneringen nog levendig en helder. Mijn ideeën over ziekte, geneeskunde, farmaceutica waren merkwaardig, verontrustend en niet bepaald origineel. Ik was wat dat betreft ongetwijfeld nog sterk onder de indruk van mijn lectuur van ‘L’anti-Oedipe’ van Gilles Deleuze en Félix Guattari.

Vanwege die vondsten en duidelijke herinneringen zou ik ‘Anastasis’ heel graag uit de dood opwekken, zou ik van dode woorden weer levende willen maken. De vervuilde taal van toen keurig oppoetsen, voorzichtig, zoals je dat met oud vinyl of met breekbaar porselein en kristallen glazen doet. Zo graag dat ik er misschien ooit eens aan begin. Maar meteen volgt dan de gedachte: er gebeurt zoveel in deze tijd, laat het verleden het verleden, een wederopstanding is – voorlopig - niet nodig.

Een maar zeer gedeeltelijk schoongemaakt fragment:

“Toen kozen wij voor rock & roll. Met een gretigheid en een genoegen die we tevoren nooit hadden gekend namen we dat nieuwe geluid in ons op, eigenden het ons toe.
Ik volgde het vijfde leerjaar°. Op een dag zat ik bang en verlegen naast mijn vriendinnetje, Veronica Satory°°. Juffrouw Bakkers was even de klas uit. Wat kon ik doen? Van satori zouden we pas later horen, ook lustgevoelens herkenden we niet, mochten we niet eens kennen. Er was alleen een vreemd, intens verlangen om dicht bij elkaar te zijn. Aanrakingen waren niet nodig. Nee, we deden helemaal niets en waren, denk ik, toch heel even heel innig verenigd.
Wat een mooie naam was dat toch, Veronica Satory. Die zal ik wel nooit vergeten. Ik zal tien of elf geweest zijn, onschuldig, een hart van boter, ogen als korenbloemen… Een vlugge blik op haar perfect Grieks gelaat deed niet alleen mijn hart smelten, ik werd er helemaal week van. Haar magere benen zaten in ruwe wollen kousen, hier en daar gestopt, waar zij zich helemaal niet voor schaamde. Altijd zag ik om haar lippen het begin van een glimlach spelen.”

Daarna volgt een fragment over hoe ik me omstreeks 1962 rock & roll toe-eigende. Tot dan had ik er alleen maar met de oren van mijn zeven jaar oudere broer naar geluisterd. Naar zijn helden Elvis Presley, Gene Vincent en altijd Fats Domino. Die reuzen onder ons werden - tot ik voor het eerst the Beatles en the Rolling Stones op de radio hoorde – ook mijn helden. Daartoe moest ik me echter losweken van mijn broer. Ik moest een eigen schrijn oprichten voor die ogenschijnlijk bovennatuurlijke wezens. En ik moest leren dansen op hun wild en duivels ritme. En zo, al dansend voor mijn duivels, vond ik mezelf uit, zo was ik niet langer eenzaam, zelfs niet toen Veronica Satory al lang uit mijn leven was verdwenen.

***

°
In het Kinderdorp Molenberg in de bossen van Opgrimbie.


°°
Met een goedkope boxcamera heb ik in die dagen een foto van Veronica Satory gemaakt. Klein, zwartwit; ik zie haar nog altijd met die mysterieuze glimlach. Nergens vind ik hem terug. Zelfs vandaag, uitgeput en hoestend, heb ik er uren naar gezocht, om hem hier boven te kunnen plaatsen. Nergens vind ik de foto van Veronica Satory terug.

~~~

Oorspronkelijk gepubliceerd op 24-11-2012