02-03-13

ZERO DE CONDUITE: GROOVIN' IS EASY

 Tommy-Flanders.jpg

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vanavond geen thema in zéro de conduite. Niet uit luiheid of tijdgebrek, maar omdat je af en toe eens iets anders moet doen. De begane paden even laten rusten, zodat het onkruid weer kan groeien. Hoewel het idee van populaire muziek als onkruid en rock & roll als verleidingskunst al lang achterhaald is. Popmuziek is alomtegenwoordig, zowel ‘mainstream, ‘indie’ als ‘outsider’ – als je maar lang genoeg wacht wordt het allemaal ‘classic’, om daarna begraven en vergeten te kunnen worden. (Opvallend hoeveel Engelstalige termen ik gebruik in een zin… De Engelse taal is al net zo alomtegenwoordig als pop.)
Verwacht echter geen chaos of willekeur van mij. Mijn selectie is weloverwogen, zij het gebaseerd op gevoelens en emoties, en op muzikale motieven. De gevoelens die de toon aangaven bij de keuze waren eerder donker dan licht, maar in elk lied zit troost, bevrijding, verheffing in zekere zin. Waarom somberheid, melancholie? Omdat we in een sombere wereld leven, zeker in deze periode van het jaar en in deze cyclus in de geschiedenis, en omdat ik een melancholische ingesteldheid heb. Bovendien zijn er een aantal mensen gestorven die me dierbaar waren.

Maar ik wil deze inleiding niet beëindigen met droeve woorden. Volgende week is het gedaan met de donkere dagen. Er zal weer licht schijnen in onze nu zo naargeestige kamers, en we zullen lachen en feestvieren. En daarbij zal de gepaste muziek ten gehore worden gebracht. 

 clarencecarter.jpeg

 

Mobile Blue – Mickey Newbury – Frisco Mabel Joy

Living In The Country - Yo La Tengo - Ride The Tiger

Blue Water Blue - Tommy Flanders - The Moonstone

Deborah's Theme - Ennio Morricone – Once Upon A Time In America

Past, Present And Future - The Shangri-Las - Myrmidons Of Melodrama (In memoriam George ‘Shadow’ Morton, producer van The Shangri-Las, New York Dolls en Vanilla Fudge)

In My Own Dream - Karen Dalton - In My Own Time

Ol' 55 - Tom Waits - Closing Time

Henry Lee - Nick Cave & The Bad Seeds   - Murder Ballads

Moonshine - Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue

Traction In The Rain - David Crosby - If I Could Only Remember My Name....

I Used To Be A King - Graham Nash - Songs For Beginners [2008 Stereo Mix]

Runaway `67 - Del Shannon - The Further Adventures Of Charles Westover

Daddy Rollin' (In Your Arms) – Dion - Dion

Shake For Me - John Hammond, Jr. - Southern Fried

Lo And Behold   Bob Dylan & The Band    The Basement Tapes

Dynamite Woman  - Sir Douglas Quintet - Together After Five

I Can't Keep From Cryin', Sometimes - The Blues Project - Anthology

Deserted Cities Of The Heart – Cream – Wheels Of Fire

Groovin' Is Easy - The Electric Flag - Old Glory: The Best of Electric Flag

Don't Make My Baby Cry - Clarence Carter - The Dynamic Clarence Carter

Go Home Girl - Arthur Alexander - Take Me to The River: A Southern Soul Story 1961-1977

Rainbow Road - Bill Brandon - Take Me to The River: A Southern Soul Story 1961 To 1977

What Can I Do -  Donnie Elbert - The Golden Age Of American Rock 'n' Roll, Vol. 10

A Lover's Question - Clyde McPhatter - The Golden Age Of American Rock 'n' Roll, Vol. 10

There Goes My Baby - The Drifters - Atlantic Rhythm & Blues Vol. 4 (1957-1960)

I Stole Some Love - Don Covay -  Atlantic 45, 1967

Only You Know And I Know – Delaney & Bonnie – Delaney & Bonnie Together

Time To Kill (Alternate Mix) - The Band - Stage Fright

Better Off Without - Patterson Hood - Heat Lightning Rumbles In The Distance

Kingdom Come - Tom Verlaine - Tom Verlaine

Paths of Victory - Cat Power - The Covers Record (In memoriam Louis Smekens)

Chinese Envoy- John Cale - Music For A New Society

Interview - Kevin Ayers – Bananamour (In memoriam Kevin Ayers)

Puis Je? - Kevin Ayers - Shooting At The Moon

True Original – Eels - Wonderful, Glorious

Cornelia And Jane - Yo La Tengo - Fade


Research & presentatie: Martin Pulaski

28-02-13

AWOPBOPALOOBOP ALOPBAMBOOM

2012_11_PORTO_VOLLEDIG 336.JPG

Foto: Martin Pulaski, 2012.

Bernard, de illusie van rock & roll heb ik al lang opgegeven. Heb ik ze ooit gekoesterd? Het ging denk ik meer om een droom in verband met het geheel. Met versmelting in klanken, ritmes en woorden zonder betekenis.  Awopbopaloobop alopbamboom. Een bijna religieuze droom van eenwording, van transsubstantiatie. Een droom die leek op die van Martin Luther King en van John Lennon. Maar John Lennon zong het lang geleden al: “the dream is over”. Wat voor mij daarna bleef was een soort van leeg ritueel, hoewel dat soms gevoelens van welbehagen kan teweegbrengen, en heel af en toe diepe emoties laat opflakkeren.

 

Ik weet dat ik geen nar ben op het narrenschip, maar het is tegelijk heel moeilijk om dat van jezelf te beweren omdat je zelf op dat schip vaart. Je hebt ervoor gekozen om mee te varen, aan te monsteren, zo je wilt. En elke dag maak je die keuze opnieuw, als een blinde, dove, stomme, onwetende nar. Tot het schip doormidden breekt of tegen een ijsberg aan vaart. Als je het zinkende schip verlaat ben je geen nar maar een rat. Van rottigheid gesproken.

25-02-13

CLIFF GALLUP, GITAARHELD

cliffgallup9.jpg

EarlyBlueCapsinStudio.jpg

Gene Vincent & his Blue Caps. De echte rock & roll. Die van Blue Jean Bop, Be Bop A-Lula, Who Slapped John, I Flipped, Jumps, Giggles And Shouts, Bop Street, Git It.

22-02-13

HERINNERINGEN AAN KEVIN AYERS

kevin1.jpg

Kevin Ayers is dood. Hoewel ik hem maar enkele keren heb ontmoet – het waren intense, onvergetelijke uren – beschouwde ik hem in mijn verbeelding als een ware vriend en in werkelijkheid als een lange afstandsvriend. ‘I have a friend I’ve never seen, he hides his head inside a dream’ zingt Neil Young in ‘Only Love Can Break Your Heart’. Het zou over Kevin Ayers kunnen gaan, en een klein beetje over mezelf.

Ik hield van zijn songs, zijn stem, zijn elegantie, zijn merkwaardige schoonheid, zijn speelsheid, zijn intelligentie. Toen ik hem ontmoette was ik nog naïef. Hij vertelde me waar the Soft Machine vandaan kwam. Van William Burroughs. Net zoals Steely Dan. Kevin Ayers vertelde me dat er logica in dromen zit. Kijk naar de bananen op zijn schaakbord (op de hoes van ‘Bananamour’).

Kevin Ayers was een muzikant met een ziel, geen showman. Dat zie je meteen op het livemateriaal dat er op YouTube voorhanden is.  Hij hield van Nico, beschouwde haar als een vrouw met talent en niet als een freak. Over haar heeft hij het mooie ‘Decadence’ geschreven. Op Ayers’ meesterwerk, ‘The Confessions Of Dr Dream And Other Stories’ uit 1974, zingt Nico mee (op ‘Irreversable Neural Damage’, een titel waar ik destijds weinig van begreep, geestelijk gezond als ik was). Op zijn platen liet hij zich begeleiden door voortreffelijke muzikanten zoals David Bedford, zijn oude vriend van the Soft Machine Robert Wyatt, de jonge Mike Oldfield, Steve Hillage, Ollie Halsall en Lol Coxhill. Niet voor niets heette zijn band ‘The Whole World’.

Syd Barrett, die hij wellicht nooit goed gekend heeft, zag hij als een ‘soulmate’ en een vriend. Voor hem zette hij het sprookjesachtige ‘Oh! Wot A Dream!’ op plaat. Een van mijn lievelingsnummers. Eens gehoord vergeet je het nooit en het is zeer geschikt als slaapliedje voor de kinderen.

Op een avond zaten we samen aan tafel. Kevin Ayers had meer aandacht voor de wijn dan voor het eten. Maar niet alleen voor de wijn. Tussen ons in stond een vaas met een warmrode roos erin; van een van haar bladeren viel een vochtdruppel in mijn glas . “Look”, zei hij, “the rose is crying in your wine”. Weinigen zien zoiets kleins, en als ze het zien zeggen ze het niet. Zeker mannen doen dat niet. Ik kende in die dagen niets van wijn. Hij vertelde me dat hij graag Gewurztraminer dronk. Daarna heb ik die vrij fruitige wijn nog jaren geregeld gedronken, tot ik me door bourbon en tequila heb laten verleiden, dranken die ik al lang weer heb afgezworen: nu is er opnieuw plaats voor wijn in mijn leven. En zeker ook voor Gewurztraminer.

Soms hoor ik Kevin Ayers in mijn dromen zingen. Why are you sleeping, zingt hij. Va pisser dans un violon, zingt hij. Stranger in blue suede shoes, zingt hij. Colores para Dolores, zing hij. Puis-je, vraag ik hem dan. En vervolgens word ik wakker, ontbijt, de zon schijnt, ik maak een lange wandeling, loop voorbij een café waar een mooie vrouw alleen aan een tafel thee zit te drinken. Zou ik haar durven vragen of ik dicht bij haar mag komen zitten? Nee dat durf ik niet, zeg ik tegen mijn spiegelbeeld.

Nog zoiets: mede dank zij Kevin Ayers ben ik nooit oud geworden. Hij was een van die kunstenaars die me hebben leren dromen, dagdromen, mijmeren… Kevin Ayers heeft me geholpen om van het leven een feest te maken, ook al krijg je soms alleen maar een naakte lunch.

Kevin Ayers is dood. Maar hij blijft mijn heel bijzondere gezel, tot het einde. Ik zal hem elke dag missen.

---

Op 25 juni 2006 schreef ik nog over Kevin Ayers in De roos van Kevin Ayers en op 27 juni 2006 in Gesprek met Christa Pfaffgen.

20-02-13

FROM A WHISPER TO A SCREAM

IMG_2342.JPG

IMG_2357.JPG

IMG_2372.JPG

IMG_2397.JPG

Enkele uitverkoren langspeelplaten 'in scène gezet' op 20 november 2005.

08-02-13

BERLIJN, AUGUSTUS 1998

berlijn1998-1.jpg
Hier kun je nooit meer terug naartoe. Een oude stad die van gedaante verandert, die voor je ogen een nieuwe stad wordt. Berlijn in augustus 1998. David Bowies 'Where Are We Now?' heeft me doen teruggrijpen naar dit beeld, en naar alles wat het bij mij oproept aan herinneringen en sentimenten.

Foto: Martin Pulaski 

02-02-13

ZERO DE CONDUITE: DANS

 

WATUSI3.jpg


Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

De liederen die ik voor vanavond heb geselecteerd gaan over dansen. Het is niet per se dansmuziek, en zeker is het geen ‘dance’. Evenmin zijn het dansen, zoals daar zijn: watusi, funky penguin, wals, tango, jive, mashed potato, moonwalk, shimmy, fly, alligator, twist, freddy, frug, lambada, loco-motion, bump en al de rest. Die dansen worden wel bijna allemaal opgesomd in ‘Land Of 1000 Dances’ van Chris Kenner. Wat hebben de selecties dan wel met dansen te maken? Heel veel, zou ik zeggen. Je kunt er zelfs op dansen, mocht je dat echt willen.  Als kleine jongen heb ik al gedanst op het onvergetelijke ‘Save The Last Dance For Me’ (een hoofdstuk uit de bijbel voor Willy DeVille) van the Drifters. Bovendien kan een mens op bijna alles dansen. Als het maar ritme heeft. En ‘Silence is a rhythm too’ zongen the Slits. We beginnen met de dansvloer van Jim James en zijn vrienden. Vervolgens kan er de hele nacht worden gedanst, zelfs door jongens als Gram Parsons die niet kunnen dansen. Zeker wordt er op blote voeten met de duivel en de engel gedanst. Enkele dansende beren passeren de revue. We horen hoe het er in New Orleans aan toe gaat. En je weet toch wel hoe heerlijk het is om in de zomer op straat te dansen? Als je de dansvloer verlaat besef je dat dansen veel met liefde en met extase te maken heeft. Dansen is een vorm van religie. 


Geniet van de deuntjes!

drifters.jpg



Dancefloors - My Morning Jacket - It Still Moves

Dance All Night - Ryan Adams & The Cardinals - Cold Roses

I Can't Dance - Gram Parsons - G.P. / Grievous Angel

Dance, Dance, Dance - Crazy Horse - Crazy Horse

When You Dance You Can Really Love - Neil Young - After The Goldrush

Dance To Another Tune - First Aid Kit - The Lion's Roar

The Dancing Bear - Natalie Merchant - Leave Your Sleep

Simon Smith and the Amazing Dancing Bear - Harpers Bizarre - Feelin' Groovy

Dance Of Death - John Fahey - The Dance Of Death & Other Plantation Favorites

Danse Kalinda Ba Doom - Dr. John - Gris-Gris

Dancing With Mr. D. - The Rolling Stones - Goats Head Soup

Dancing Barefoot - The Patti Smith Group - Wave

Dance The Night Away – Cream - Disraeli Gears

Angel Dance - Los Lobos - Just Another Band From East L.A.

Dancin' - Chris Isaak - Wicked Game

The Dance - American Music Club - The Golden Age

Dancing – Tindersticks - Curtains

Let's Dance - M. Ward - Tranfiguration of Vincent

For A Dancer - Jackson Browne - Late For The Sky

Dance Dance Dance - The Steve Miller Band - Fly Like An Eagle

Slow Dancer - Boz Scaggs - Slow Dancer

Save The Last Dance For Me - The Drifters - Save The Last Dance For Me

When You Dance - The Turbans - The Birth Of Doo Wop (1946-1955)

I Gotta Dance To Keep From Crying - Smokey Robinson & The Miracles     Anthology

Dancing In The Street - Martha Reeves & The Vandellas - Chartbusters USA, Vol. 2

Dance To The Music - Sly & The Family Stone - The Essential Sly & The Family Stone

I Can't Stop Dancing - Archie Bell & The Drells - Sock It To 'Em Soul

Land Of 1000 Dances - Chris Kenner - Atlantic Rhythm & Blues Vol. 5 (1961-1965)

Dance, Dance, Dance- The Beach Boys - Today!

Dance To The Bop - Gene Vincent - Golden Age Of American Rock & Roll-Follow Up Hits

Let's Dance - Chris Montez - Golden Age Of American Rock 'n' Roll

Mystery Dance  Elvis Costello - My Aim Is True

The Modern Dance - Pere Ubu – The Modern Dance

smokey-robinson.jpg

Research en presentatie: Martin Pulaski

05-01-13

ZERO DE CONDUITE: LIEDEREN OVER DE LUCHT

SPARKLEHORSE.jpg
Mark Linkous (Sparklehorse)

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.


In deze aflevering van Zéro gaat onze aandacht naar het thema ‘lucht’. Lucht zoals in blauwe lucht, donkere lucht. Synoniem: hemel. Niet wat je inademt en uitademt. Dat is natuurlijk ook lucht. Maar het is ons om het Engelse ‘sky’ te doen, en niet ‘air’ of ‘heaven’. Soms is het jammer dat wij in het Nederlands zo weinig woorden hebben om iets uit te drukken. Maar het zorgt wel voor duidelijkheid en helderheid, in tegenstelling tot de lucht vandaag. Liederen over de lucht benadrukken vaak de blauwheid ervan. Omdat de lucht in België zo zelden blauw is ben ik daar al gauw van afgeweken en ben op zoek gegaan naar andere eigenschappen van de hemel. Zoals je zal horen is er voldoende ander materiaal, en gelukkig klinkt het af en toe onheilspellend. Zo kunnen er allerlei dingen uit de lucht vallen, en soms valt zelfs de hele lucht op ons.

Wat al deze liederen ons in de eerste plaats leren, denk ik, is dat we meer naar de lucht moeten kijken. Wat daar niet allemaal waar te nemen valt.

 ELMORE JAMES.jpg

 Elmore James

 

Blue Sky - The Allman Brothers Band - Eat A Peach

Blue Skies - Willie Nelson - Legend: The Best Of Willie Nelson

When The Sky Began To Fall - John Hartford - Looks At Life / Earthwords And Music

See The Sky About To Rain - Neil Young - On The Beach

It Came Out Of The Sky - Creedence Clearwater Revival - Willy And The Poor Boys

Under The Falling Sky - Jackson Browne - Saturate Before Using

Northern Sky - Nick Drake - Bryter Layter

Sky Blue Sky – Wilco - Sky Blue Sky

Under The Red Sky - Bob Dylan - Under The Red Sky

Under A Stormy Sky - Daniel Lanois - Acadie

Sky Saw - Brian Eno  - Another Green World

Southern Sky - John Murry – The Graceless Age

Ghost In The Sky – Sparklehorse - Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain

The Sky Lit Up - PJ Harvey - Is This Desire?

Fall On Me - R.E.M. - Singles Collected

Western Sky - American Music Club - California

Periwinkle Sky - Victoria Williams - Musings Of A Creek Dipper

Arizona Skies - Los Lobos – Kiko And The Lavender Moon

Blue Spanish Sky - Chris Isaak - Wicked Game

Orange Skies – Love - Da Capo

Circle Sky - The Monkees - Head

Big Sky - The Kinks - The Kinks Are The Village Green Preservation Society

Sky Pilot - Eric Burdon & The Animals - The Twain Shall Meet

The Sky Is Crying - Elmore James - The Sky Is Crying

Up From The Skies - The Jimi Hendrix Experience - Axis: Bold As Love

Point Me At The Sky - Pink Floyd - The Pink Floyd Early Singles

Armenia City In The Sky - The Who - The Who Sell Out

Standing At The Sky's Edge - Richard Hawley - Standing At The Sky's Edge

Wild Sky Revelry - The Walkabouts - Travels in the Dustland

Céu Da Mouraria – Madredeus - Ainda

Look To The Sky - Antônio Carlos Jobim  - One Note Samba

Concrete Sky - Beth Orton – Daybreaker

 

PJ+Harvey.jpg

PJ Harvey

13-12-12

STEMMINGSWISSELINGEN: 20 ELPEES VOOR VANDAAG

Twintig elpees voor vandaag. En daaruit twintig liederen. Het is dertien december 2012, redelijk koud. Blauw licht buiten, binnenskamers wordt er gewacht op iets dat zou moeten voldoen. Op het raam zie ik sporen van een vogel, een duif wellicht, die er deze zomer zal tegen gevlogen zijn. Ik weet niet of het waar is wat Jim Morrison zingt, dat muziek je enige vriend is, tot het einde. Nee, ik geloof niet dat dat waar is. Ook al krijg je soms de indruk dat het einde in zicht is. Maar dat is niet meer dan een voorstelling, een ogenblik in de tijd. Na dat einde begin je aan een nieuw begin.

1. Paris 1919 – John Cale
2. Unknown Pleasures – Joy Division
3. Desertshore – Nico
4. Oar – Alexander Spence
5. Veedon Fleece – Van Morrison
6. Third / Sister Lovers – Big Star
7. Live At Town Hall 1962  – Ornette Coleman
8. The Velvet Underground – The Velvet Underground
9. Low - David Bowie
10. In My Own Time – Karen Dalton
11. Gene Clark (White Light) – Gene Clark
12. Apollo – Brian Eno
13. Someday My Prince Will Come – Miles Davis Sextet
14. Waltz For Debby – Bill Evans Trio
15. The Good Earth – The Feelies
16. I’ll Take Care Of You – Mark Lanegan
17. Blue Afternoon – Tim Buckley
18. All Is Dream – Mercury Rev
19. More – Pink Floyd
20. Trailer Park - Beth Orton

03-12-12

ZERO DE CONDUITE: ZWART

zwart1.jpg

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Is zwart een kleur? Of is het de afwezigheid van kleur en licht? Als het van mij afhangt is zwart een zeker een kleur – zoniet zou ik vandaag geen thema hebben voor zéro de conduite. Mijn radiogramma heeft niet bijster veel eigenschappen op basis waarvan het onderscheiden kan worden van duizenden andere popprogramma’s. Als ik naar de radio luister hoor ik echter weinig kleur – ik kan alleen maar hopen dat zéro daar een uitzondering op vormt. Kleur, goede smaak en stijl. (En ik lees net dat alleen zwarte gaten echt zwart zijn.)

Dus de kleur zwart is het thema, de lievelingskleur van decadenten, goths, van hogere en lagere priesters en grafschenners. Van gelovigen en bastaards. Niet mijn lievelingskleur, dat is rood. Maar zwart is er een veelzeggende tegenhanger van, zoals in het meesterwerk van Stendhal.

Vanavond gaat de aandacht niet in de eerste plaats naar wat ‘zwarte muziek’ wordt genoemd (blues, soul, hiphop en dergelijke). Zwarte muziek is helemaal niet overwegend zwart – toch niet als we het over de kleur van het geluid hebben. Zwarte muziek kan net zo goed rood zijn, of wit, of oranje, rainbow road, weet je wel. Nee, het is me om het thema ‘zwart’ te doen. Vaak gaat het om een betekenisvol adjectief, de zwarte limousine van Elvis Presley, de zwarte kleren van the Shangri-Las, het zwarte oog van Uncle Tupelo, de zwarte long van David Eugene Edwards, et cetera.

Eerst dacht ik dat het een nogal somber, donker lijstje zou worden, zwart is immers de kleur van de dood en de rouw. Maar nu heb ik de indruk dat het meevalt. ‘Sweet Black Angel’ is alvast geen treurlied. Nee, met zwart kun je net zo goed naar een uitvaart als naar een swingend feest. En zo is alles altijd goed.

zwart2.jpg

Back To Black -  Amy Winehouse - Back To Black - Amy Winehouse/Mark Ronson

Dressed In Black -The Shangri-Las - Myrmidons Of Melodrama – Shadow Morton

Black Pearl - Sonny Charles & Checkmates Ltd. - Phil Spector: Back To Mono (1958-1969) -Irwin Levine, Phil Spector, Toni Wine

Sweet Black Angel - The Rolling Stones - Exile On Main Street -Keith Richards/Mick Jagger

Black Widow Spider- Dr. John – Babylon – Mac Rebennack           

Black Cat Blues - John Lee Hooker - Blues From the Motor City - B. Besman/John Lee Hooker

Black Gypsy Blues - Furry Lewis - Memphis "That's All Right! From Blues To Rock'n'Roll"     - Unknown

Black Betty - John Koerner, Tony Glover & Dave Ray - Blues Rags And Hollers – Trad.         

I'm Gonna Dress In Black - Version 2 – Them - The Story of Them Featuring Van Morrison - Van Morrison

Black Crow Blues - Bob Dylan - Another Side Of Bob Dylan (2010 Mono Version) – Bob Dylan

Black Jack David - The Carter Family - Can the Circle Be Unbroken - A. P. Carter

Black Lung - 16 Horsepower - Low Estate -16 Horsepower/David Eugene Edwards

Black Eye - Uncle Tupelo - March 16-20 1992 - Jeff Tweedy

Black Queen - Stephen Stills 1st - Stephen Stills - Stephen Stills

Long Black Limousine - Elvis Presley - From Elvis In Memphis - Stovall, George

Black Maria - Todd Rundgren - Something/Anything? - Todd Rundgren

Black Country Rock - David Bowie - The Man Who Sold The World - David Bowie

Big Black Car - Big Star - Third/Sister Lovers - Alex Chilton

Black Sheep Boy - Okkervil River - Black Sheep Boy – Tim Hardin / Will Sheff

My My, Hey Hey (Out Of The Blue) - Neil Young - Rust Never Sleeps - Neil Young

Black River - Green On Red - Gas Food Lodging – Prophet, Stuart

Deep Black Vanishing Train - Mark Lanegan Band - Blues Funeral - Mark Lanegan

Black Hearted Love - PJ Harvey & John Parish - A Woman A Man Walked By - PJ Harvey/John Parish

The Black Angel's Death Song- The Velvet Underground   & Nico - Lou Reed-John Cale

Black Mask - Cabaret Voltaire - Red Mecca – Kirk, Mallinder, Watson

Black Heart – Calexico - Feast Of Wire – Burns, Convertino           

Black Acres - Elysian Fields - Queen Of The Meadow - Bloedow/Charles

Black Market Baby - Tom Waits - Mule Variations - Kathleen Brennan

Black Flowers  - Yo La Tengo - I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass - Ira Kaplan, Georgia Hubley, James McNew

Black Moon – Wilco - The Whole Love - Jeff Tweedy

zwart3.jpg

Research & Presentatie: Martin Pulaski 

~~~

Oorspronkelijk gepubliceerd op 1-12-2012. 

AURORA - EEN VERGETEN RUIMTE?

aurora.jpg
Onze kinderen in Ruimte Aurora, Antwerpen 1980.
Foto: Martin Pulaski.

Ik vind het nog altijd vreemd en onterecht dat je via google of andere zoekmachines zo weinig aan de weet komt over het in veel opzichten baanbrekende tijdschrift Aurora, van de gelijknamige filosofische kring. Aan een min of meer objectief artikel daarover waag ik mij niet: het is allemaal te lang geleden en ik ben maar een viertal jaar lid geweest van de redactie. Aurora zag het daglicht in 1976 aan de VUB, toen die universiteit nog geen eigen campus had, wat ik heerlijk vond. De stichter van het tijdschrift was de enigszins controversiële filosoof Leopold Flam, schrijver van talloze filosofische werken, die nog altijd zeer het lezen waard zijn. Stuwende kracht was de eigenzinnige schilder en schrijver Paul Rigaumont. Mijn vrienden en ik zijn Leopold Flam altijd als een mentor blijven beschouwen. 

Het secretariaat van ‘Aurora’ bevond zich niet in Brussel maar in Antwerpen. Spoedig werden in het pand aan de Lange Leemstraat allerlei boeiende activiteiten georganiseerd. Voor mij was dat een aansporing om na het behalen van mijn filosofiediploma en enkele mislukte experimenten met door Antonin Artaud geïnspireerd theater – in ons appartement in Sint-Joost-Ten-Node en in ‘Doorndal’ – naar mijn geboortestad terug te keren. In Ruimte Aurora werd werk tentoongesteld van toen nog onbekende kunstenaars (onder meer Ria Pacquée*, Guillaume Bijl, Guy Rombouts), er werden lezingen gehouden over poëzie, literatuur en uiteraard filosofie; er werden poëzienamiddagen georganiseerd, soms werd er zelfs gedanst.
Wat evenmin zou mogen vergeten worden zijn de talloze gesprekken, vaak een dialoog van kunst en filosofie. Naast het driemaandelijks tijdschrift publiceerde Aurora werk van Leopold Flam, Annie Reniers, Eldert Willems, Eric Min en anderen.


In het tijdschrift verschenen essays, beschouwingen, gedichten, experimentele teksten van bekende en minder bekende auteurs. Ik heb een sterk vermoeden dat er tussen decenniaoud kaf nog heel veel koren aan te treffen valt. Het is de hoogste tijd dat dit werk wordt ontsloten. Het is tevens de hoogste tijd dat Aurora als unieke experimentele ruimte de aandacht krijgt die ze verdient in de cultuurgeschiedenis van dat deel van België dat zich Vlaanderen noemt en zo begaan is met zijn cultureel erfgoed.


*”Na zelf enkele performances te hebben geïnitieerd, solo of in groep, stelt ze in 1977 samen met Guillaume Bijl tentoon in de Filosofische Kring Aurora in Antwerpen. Pacquée presenteert er assemblages met goedkope spulletjes die ze in een supermarkt had gestolen.” Koen Brams, Dirk Püttau, in: De Witte Raaf.
~~~
Oorspronkelijk gepubliceerd op 24-11-2012. 

VERONICA SATORY (ANASTASIS)

veronicasatory.jpg
Kinderdorp Molenberg, Rekem.(Hier zat ik vier jaar opgesloten.Van 1958 tot 1962. De hel van mijn kinderjaren. Ik heb er niet een mooie herinnering aan.)

Have you ever loved the Body of a woman?
Have you ever loved the Body of a man?
Your father—where is your father?
Your mother—is she living? have you been much with her? and has she been much with you?
—Do you not see that these are exactly the same to all, in all nations and times, all over the earth??

Walt Whitman, I Sing The Body Electric


La symptomatologie est toujours affaire d’art.

Gilles Deleuze, Présentation de Sacher-Masoch

***

‘Anastatasis’ is de titel van een lange semi-autobiografische tekst die ik in 1976 schreef voor het tijdschrift voor filosofie, Aurora. Hoewel ik niet gelovig ben – onder meer over hoe ik mijn geloof verloor gaat die tekst – blijft dat woord ‘anastasis’ me fascineren. Wederopstanding, herrijzenis, nieuwe geboorte, zelfs renaissance – meer bepaald de herrijzenis van Jezus Christus. Maar ook ziek zijn en genezen.

Die tekst kan ik onmogelijk nauwkeurig en in zijn geheel herlezen. Vanwege mijn fascinatie voor surrealisten als André Breton en Francis Picabia is hij geschreven in een stijl die ‘écriture automatique’ wordt genoemd. Daarnaast is de invloed van beatschrijvers als  Jack Kerouac en William Burroughs merkbaar. Beide stijlen gaan met slordigheid, onnauwkeurigheid gepaard. In zekere zin schrijf je er maar op los. Toch zit zo’n tekst vol waardevolle vondsten en nog interessanter zijn de herinneringen die erin voorkomen. Wat waren mijn herinneringen nog levendig en helder. Mijn ideeën over ziekte, geneeskunde, farmaceutica waren merkwaardig, verontrustend en niet bepaald origineel. Ik was wat dat betreft ongetwijfeld nog sterk onder de indruk van mijn lectuur van ‘L’anti-Oedipe’ van Gilles Deleuze en Félix Guattari.

Vanwege die vondsten en duidelijke herinneringen zou ik ‘Anastasis’ heel graag uit de dood opwekken, zou ik van dode woorden weer levende willen maken. De vervuilde taal van toen keurig oppoetsen, voorzichtig, zoals je dat met oud vinyl of met breekbaar porselein en kristallen glazen doet. Zo graag dat ik er misschien ooit eens aan begin. Maar meteen volgt dan de gedachte: er gebeurt zoveel in deze tijd, laat het verleden het verleden, een wederopstanding is – voorlopig - niet nodig.

Een maar zeer gedeeltelijk schoongemaakt fragment:

“Toen kozen wij voor rock & roll. Met een gretigheid en een genoegen die we tevoren nooit hadden gekend namen we dat nieuwe geluid in ons op, eigenden het ons toe.
Ik volgde het vijfde leerjaar°. Op een dag zat ik bang en verlegen naast mijn vriendinnetje, Veronica Satory°°. Juffrouw Bakkers was even de klas uit. Wat kon ik doen? Van satori zouden we pas later horen, ook lustgevoelens herkenden we niet, mochten we niet eens kennen. Er was alleen een vreemd, intens verlangen om dicht bij elkaar te zijn. Aanrakingen waren niet nodig. Nee, we deden helemaal niets en waren, denk ik, toch heel even heel innig verenigd.
Wat een mooie naam was dat toch, Veronica Satory. Die zal ik wel nooit vergeten. Ik zal tien of elf geweest zijn, onschuldig, een hart van boter, ogen als korenbloemen… Een vlugge blik op haar perfect Grieks gelaat deed niet alleen mijn hart smelten, ik werd er helemaal week van. Haar magere benen zaten in ruwe wollen kousen, hier en daar gestopt, waar zij zich helemaal niet voor schaamde. Altijd zag ik om haar lippen het begin van een glimlach spelen.”

Daarna volgt een fragment over hoe ik me omstreeks 1962 rock & roll toe-eigende. Tot dan had ik er alleen maar met de oren van mijn zeven jaar oudere broer naar geluisterd. Naar zijn helden Elvis Presley, Gene Vincent en altijd Fats Domino. Die reuzen onder ons werden - tot ik voor het eerst the Beatles en the Rolling Stones op de radio hoorde – ook mijn helden. Daartoe moest ik me echter losweken van mijn broer. Ik moest een eigen schrijn oprichten voor die ogenschijnlijk bovennatuurlijke wezens. En ik moest leren dansen op hun wild en duivels ritme. En zo, al dansend voor mijn duivels, vond ik mezelf uit, zo was ik niet langer eenzaam, zelfs niet toen Veronica Satory al lang uit mijn leven was verdwenen.

***

°
In het Kinderdorp Molenberg in de bossen van Opgrimbie.


°°
Met een goedkope boxcamera heb ik in die dagen een foto van Veronica Satory gemaakt. Klein, zwartwit; ik zie haar nog altijd met die mysterieuze glimlach. Nergens vind ik hem terug. Zelfs vandaag, uitgeput en hoestend, heb ik er uren naar gezocht, om hem hier boven te kunnen plaatsen. Nergens vind ik de foto van Veronica Satory terug.

~~~

Oorspronkelijk gepubliceerd op 24-11-2012

VIJFTIG x ROLLING STONES

rollingstones1.jpg

Ik heb er geen idee van waarom ik meedoe aan dit Rolling Stones-spektakel. Ben ik dan niet langer tegendraads? Ik zou kunnen beweren dat het toeval is, want ik kocht geheel toevallig ‘Some Girls’ tijdens een kort maar uiterst aangenaam verblijf in Porto, omdat ik me hoe dan ook iets wilde aanschaffen (en niet voldoende kapitaalkrachtig was voor een brilmontuur van Marc Jacobs en zeker niet voor een Leica X2-fototoestel), maar in dat geval zou ik de realiteit veel meer geweld aandoen dan nodig is. Hoezeer we ons ook inspannen om ons niet te laten beïnvloeden door trends, hypes en allerlei door de media opgeklopte ‘evenementen’ – het lukt ons nooit om eraan te ontsnappen: interiorisering van het ons omgevende spektakel is onvermijdelijk. In het geval van the Rolling Stones vind ik dat niet eens zo erg. Tenslotte ben ik met de muziek van deze heren opgegroeid en heb ik er als puber en adolescent misschien wel meer plezier aan beleefd dan aan masturbatie. Misschien, want het is te lang geleden om nog te kunnen achterhalen hoe intens beide ervaringen waren, om de ene vorm van plezier met de andere te kunnen vergelijken. Zelfs een lange psychoanalyse zou wat dit betreft geen vruchten afwerpen. Maar gewoon al deze lijst samenstellen ging met genot gepaard, hoewel nu meer van cerebrale dan erotische aard, maar toch nog altijd voldoende sensueel. En ja, cerebraal genot bestaat.

Dit zijn vandaag, op 17 november 2012, in min of meer chronologische volgorde, vijftig van mijn uitverkoren Rolling Stones-songs.  Mijn selectie houdt op met ‘Heaven’ uit de elpee ‘Tattoo You’, die in 1981 verscheen. Waarschijnlijk was dat het jaar waarop aan mijn adolescentie een eind kwam. Vanaf dan was het voor mij keep on walking and don’t look back, om een door Mick Jagger en Peter Tosh gecoverde song van The Temptations te citeren. Een stelregel waar ik me nooit aan heb gehouden en die ik ook nu weer overtreed. Je kunt nooit voldoende in tegenspraak met jezelf leven.

rollingstones2.jpg
Tell Me
I Need You Baby (Mona)
Honest I Do
Confessin’ The Blues
It's All Over Now
Good Times Bad Times
If You Need Me
Pain In My Heart
Heart Of Stone
The Last Time

rollingstones3.jpg

Play With Fire
Oh Baby (We Got A Good Thing Going)
The Under Assistant West Coast Promotion Man
I’m Free
Gotta Get Away
Out Of Time
Stupid Girl
Think
Get Off My Cloud
Please Go Home
rollingstones4.jpg
My Obsession
Dandelion
Child Of The Moon
Citadel
She’s A Rainbow
Sympathy For The Devil
Street Fighting Man
Factory Girl
Stray Cat Blues
Parachute Woman

rolling sones5.jpg

Gimme Shelter
You Got The Silver
Monkey Man
Love In Vain
Dead Flowers
Moonlight Mile
Wild Horses
Happy
Torn And Frayed
Sweet Virginia

rollingstones6.jpg
Sweet Black Angel
Rip This Joint
Coming Down Again
Winter
Miss You
Some Girls
Imagination
Before They Make Me Run
Tops
Heaven

rollingstones7.jpg

~~~

Oorspronkelijk gepubliceerd op 17-11-12.

SEKS, BLUES EN THE ROLLING STONES

seksbluesrollingstones.jpg

Uit Porto bracht ik ‘Some Girls’ van The Rolling Stones mee, de editie uit 2011 met bonustracks. Zonder een duidelijke reden, zeker niet vanwege de tien toegevoegde songs. Wellicht om toch iets te kopen, je kunt niet met lege handen naar huis. Daags na mijn thuiskomst verraste de muziek mij met haar levendigheid en levenslust. Ik werd meteen teruggeslingerd in de tijd, naar 1978, toen ik nog maar net in Antwerpen woonde, waar ik leefde van filosofie, zwarte inkt en amfetamine. Joggen deed ik niet, veel te gevaarlijk, dan veel liever elke vrijdag en zaterdag de hele nacht gaan dansen. Punk en disco waren in die periode heerlijke en uiterst eenvoudige vormen van popmuziek. ‘Some Girls’ is een combinatie van beide genres, en van seks. Ik stelde vast dat ‘Imagination’, een cover van een Temptations-hit, mij na al die jaren het meest zin gaf om mij opnieuw op de dansvloer te wagen (in de salon van ons appartement). De manier waarop Mick Jagger het woord ‘rhapsody’ uitspreekt roept de geest van Laurence Olivier op, of die van Mick Jagger zelf, als hij in 1969 in Hyde Park een fragment uit Shelley’s ‘Adonais’ voorleest, voor Brian Jones, die enkele dagen eerder gestorven is. Mick Jagger als Percy Shelley, Brian Jones als John Keats.

In mijn enthousiasme plaatste ik een video van ‘Imagination’ op Facebook, in de hoop dat de song op veel vrienden aanstekelijk zou werken. Vreemd genoeg was dat niet het geval. Maar ik ontdekte dat een facebook-vriendin, Greet van Hecke, een dag eerder – in verband met ‘Some Girls’ het concept ‘sex blues’ had gelanceerd, een mooi toeval en bovendien een term die uitstekend past bij een aantal songs van the Rolling Stones, zeer zeker bij ‘Stray Cat Blues’ en ‘Parachute Woman’.  ‘Sex Blues’ dekt echter een ruimere lading dan alleen maar enkele nummers van the Rolling Stones. Ik vind ‘Manish Boy’ van Muddy Waters, om maar een voorbeeld te geven, ‘sex blues’ bij uitstek. Blues heeft overigens vaker met seks te maken dan met droefheid en melancholie. En ook bij the Rolling Stones draait ongeveer alles om seks, zelfs misogyne nummers als ‘Under My Thumb’, ‘Yesterday’s Papers’ en ‘Stupid Girl’.   

De voorbije nacht lag ik er nog altijd wakker van, van die duivelse Rolling Stones. Ik herinnerde me dat ik in 1964 voor het eerst ‘Tell Me’ op de radio hoorde. Ik had kort voordien van mijn vader een draagbare bandopnemer cadeau gekregen. ‘Tell Me’ klonk als een opwindend mysterie, ik had nooit tevoren zoiets gehoord, ik werd meegezogen in die sound, in de stem, in de hele sfeer van het lied. Toch lukte het mij om ongeveer de helft op te nemen. Dagenlang luisterde ik naar dat tweede gedeelte van die single. Tot mijn broer, die zeven jaar ouder is dan ik, het mysterie uitwiste, omdat hij zonodig Elvis en Fats Domino moest openemen. Op mijn bandopnemer! Een vreselijke ruzie was het gevolg. Het is nooit meer goed gekomen tussen ons.

Anekdotes, ja. Maar als er al niet zoveel stompzinnige pulp fiction over the Rolling Stones op de markt zou zijn, zou ik mij aan een boek over mijn favoriete beatgroep wagen. Ik zou de mooiste juwelen uit mijn scheepskist halen,  want elk woord in dat boek zou moeten fonkelen, even glinsterend en verleidelijk als ‘You Got The Silver’ op ‘Let It Bleed’. Onbegonnen werk zal dat boek moeten blijven. Mijn mooie woorden mogen niet op die markt liggen rotten of beschimmelen.

Wat zijn de Rolling Stones-songs waar ik het meest van houd? Tell Me, I Need You Baby (Mona), Honest I Do, Confessin’ The Blues, It's All Over Now, Good Times Bad Times, If You Need Me, Pain In My Heart, Heart Of Stone, The Last Time, Play With Fire, Oh Baby (We Got A Good Thing Going), The Under Assistant West Coast Promotion Man, I’m Free, Gotta Get Away, Out Of Time, Stupid Girl, Think, Get Off My Cloud, Please Go Home, My Obsession, Dandelion, Child Of The Moon, Citadel, She’s A Rainbow, Sympathy For The Devil, Factory Girl, Stray Cat Blues, Parachute Woman, Gimme Shelter, You Got The Silver, Monkey Man, Love In Vain, Dead Flowers, Moonlight Mile, I Got The Blues, Happy, Torn And Frayed, Sweet Virginia, Black Angel, Rip This Joint, Coming Down Again, Winter, Memory Motel, Miss You, Some Girls, Temptation, Before They Make Me Run, Tops, Heaven.

~~~

Oorspronkelijk gepubliceerd op 16-11-2012.
 

ONENIGHEID / TEMPEST

ONENIGHEID.jpg

Bob Dylan is de grootmeester van de onenigheid. Lees zijn teksten, beluister zijn songs, hoor zijn unieke stem. Niet is het eens met niets, niemand met niemand. Al van in het begin, en van voor het begin. I wish that for just one time you could stand inside my shoes and I could be you. You’d know what a drag it is to see you.

Die week hoorde ik niets anders dan Bob Dylan. Niet zo ongewoon voor mij, maar ik wilde te weten komen welke Bob Dylan mij het meest raakte, het meest ontroerde. Ik kon het maar niet eens worden met mezelf, met de stemmen in mij, met de stemmen in jou, met de vele stemmen - en maskers - van de zanger. Op een donderdag koos ik voor ‘John Wesley Harding’, jij koos voor ‘Blonde On Blonde’, Dylan gaf kennelijk de voorkeur aan zijn nieuw werk, ‘Tempest’.

In het station omhelsden we elkaar, zoals Renaldo en Clara, of waren het Bob en Sara – of waren het onze doodgewone, ongemaskerde zelven, zonder show, zonder make up? Het leek of er jaren tussen ons waren verzonken in vergetelheid; jaren, die ondanks hun onzichtbaarheid prikkels als van cactussen, sporen als van vossen of wolven hadden achtergelaten. Zoals zo vaak als we elkaar terugzagen hadden we weinig te verbergen: we waren open en oprecht voor elkaar. Wat verhuld bleef wisten we niet of wilden we niet weten.

Ik had er veel zin in. Je ogen, de wind die door de gemene straten joeg, de late zomerzon, het schuim in de cafés, elkaar dromen vertellen, en liever nog, verhalen van alledaagse waanzin. Niet weten waar je loopt omdat de wind in je hoofd is gaan liggen en de zon opeens niets meer wil verklaren. Wat is het heerlijk om op die manier te verdwalen en ergens aan te komen waar alles vertrouwd lijkt, maar toch unheimlich is. Alsof gele rozen geen doornen hebben en iedereen heeft leren lachen. De hele wereld, of dat stuk dat je ervan ziet, wordt opeens even erotisch als jij. Lust dringt binnen in voorbijgangers, in interieurs, in het spel van licht en schaduw, lust geeft alle dingen een bedwelmende geur.

En zo opeens verdwijnt de onenigheid. Is iedereen het eens met iedereen en niemand leeft nog in onmin met niemand. Want van in het begin is iedereen heilig als een eiland, is iedereen een naakt lichaam dat moet beminnen om te kunnen vergaan.

~~~


Oorspronkelijk gepubliceerd op 4-11-2012.

ZERO DE CONDUITE: VROUWEN

VROUWEN1.jpg
Cat Power

 Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vanavond maken we in Zéro de conduite plaats voor het rijk der vrouw. Het is niet de eerste keer dat in dit radioprogramma aandacht wordt besteed aan meisjes en vrouwen. Zo zijn er al meerdere afleveringen geweest waarin uitsluitend zangeressen aan bod kwamen en ik herinner me ook nog een mooie uitzending over ‘girls’. Er bestaan natuurlijk miljoenen songs over meisjes en vrouwen, wellicht omdat er nog altijd meer mannelijke dan vrouwelijke songschrijvers rondlopen. Dat maakt een selectie moeilijk, maar een mens moet hard zijn in dit leven. Toch is voor iemand die graag vrouwen ziet, en ik bedoel nu niet François Truffaut, elke keuze een goede keuze.

Het is me opgevallen hoeveel uitstekende songs the Velvet Underground – meer bepaald Lou Reed - aan vrouwen heeft gewijd. Vandaar de kleine tribute aan de beste band ooit, zij het via de omweg van covers. Want de originele versies heeft iedereen al duizenden keren gehoord. 

 

VROUWEN3.jpg
Nico & Lou Reed.  

  • Little Sadie - Mark Lanegan - I'll Take Care Of You
  • That Bird Has A Broken Wing...   - Sun Kil Moon   (2012) -  Among The Leaves
  • Polly Come Home - Robert Plant & Alison Krauss - Raising Sand
  • Lonely Girl - Emmylou Harris - Hard Bargain
  • Beauty Mark - Charlotte Gainsbourg - 5:55
  • Naked If I Want To - Cat Power - The Covers Record
  • Brand New Kind Of Actress - Jason Isbel - Sirens Of The Ditch
  • Rich Wife Full Of Happiness - Bonnie "Prince" Billy - Ease Down The Road
  • Sweet Jane - Cowboy Junkies - Studio.
  • Pale Blue Eyes - R.E.M. - Dead Letter Office
  • Candy Says (Closet Mix) -  The Velvet Underground – Velvet Underground 3
  • Femme Fatale – Big Star - Third/Sister Lovers
  • For Emma - Bon Iver - For Emma, Forever Ago
  • Orphan Girl - Gillian Welch - Revival
  • Marie - Townes Van Zandt - No Deeper Blue
  • The Girl With The Long Brown Hair - John Hartford - The Love Album/Housing Project
  • Please, Mrs. Henry - Bob Dylan & The Band - The Basement Tapes
  • The Girl With No Name  - The Byrds - Younger Than Yesterday
  • Little Girl - Syndicate Of Sound - Chartbusters USA
  • Marie Douceur (Paint in black) - Marie Laforet - Pop A Paris Vol.5
  • Little Olive - The Electric Prunes - I Had Too Much To Dream (Last Night)
  • Lovely Rita - The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
  • Fancy - The Kinks - Face To Face
  • Pretty Ballerina - Left Banke - There's Gonna Be A Storm: The Complete Recordings 1966-1969     
  • The Girl From Cincinnati - Bobbie Gentry - Chickasaw County Child: The Artistry Of Bobbie Gentry
  • Disney Girls (1957) - The Beach Boys -  Surf's Up
  • Day Time Girl - Bee Gees – Horizontal
  • Foolish Little Girl - The Cookies   -  Dimension Dolls, Beyond The Valley:Girls Will Be Girls
  • Mama's Little Girl - Reperata And The Delrons - The Best Of Reperata And The Delrons     
  • Lovable Girl - James Carr - The Complete Goldwax Singles, Volume 2 1966-1967
  • Foxy Lady - Jimi Hendrix - Are You Experienced?
  • Mama Roux - Dr. John - Gris-Gris
  • Mixed Up, Shook Up Girl - Mink Deville - Cabretta
  • Beauty Queen - Roxy Music - For Your Pleasure
  • Maria's Little Elbows – Sparklehorse - Good Morning Spider

VROUWEN2.jpg
Charlotte Gainsbourg

Research & Presentatie: Martin Pulaski

~~~

Oorspronkelijk gepubliceerd op 3-11-2012.
 

ROCK AND ROLL IN 2012: TWINTIG VOORBEELDIGE PLATEN

VOORBEELDIGE PLATEN.jpg

Ry Cooder, Boomer's Story

Ben ik ooit avontuurlijk geweest? Dat valt te betwijfelen. Als nieuwsgierigheid een vorm van avontuurlijkheid is, dan wel. In bepaalde opzichten ben ik wellicht nog altijd nieuwsgierig. Mensen veranderen niet fundamenteel. Een leven is een herhaling van patronen. We zijn verslaafd aan onze gewoontes, die we soms onze voorkeuren durven noemen. Als ik op reis ga, ga ik naar Cadiz, Porto, Barcelona of New York. Oorden die ik ken, waar ik mijn weg vind, en die me desondanks blijven verrassen. Het onbekende schrikt me niet af, het laat me onverschillig. Ik ben niet conservatief maar wens dat België blijft bestaan. Waarom zou iets moeten veranderen als het enigszins voldoet? Ondanks de lamlendigheid en banaliteit die mijn land zo vaak tentoonspreidt heeft het mij nooit echt teleurgesteld. Ik lees liever ‘Le Rouge et le noir’ nog een keer dan ‘Vijftig tinten grijs’, en zeker niet alleen vanwege de kleuren. Wat als nieuw wordt bestempeld – zeker in de media – is vaak niets anders dan aantrekkelijk verpakte onzin. Alleen enkele vrienden vertrouw ik in hun advies. Als zij me zeggen, je zou dit boek eens moeten lezen, dan geloof ik hen. Zelden ben ik dan teleurgesteld. Ook in mijn muzikale smaak ben ik niet avontuurlijk. Ik ga niet op zoek naar het nieuwe omdat het nieuw is. Wat ik kies en waarom ik dat doe is het resultaat van een lang proces; noem het leven, of ervaring. Omdat ik weet dat er weinig nieuws is onder de zon, omhels ik meestal wat mij bekend is. ‘Cool’ zijn, ‘modieus’, ‘smaakvol’, dat laat ik aan anderen over, aan de vele mensen met meningen, overtuigingen, inzichten, fijne manieren. Ik ben heel tevreden met wat gewoon is en alledaags. Ik ben een heel gewone mens.

Dit zijn de langspeelplaten – sommige duren echt veel te lang – die ik dit jaar graag heb gehoord. Ik vermoed dat deze lijst er over twee maanden nog ongeveer hetzelfde uit zal zien. Maar misschien ook niet. Je weet maar nooit.
 

1.  Ry Cooder – Election Special

2.  Richard Hawley – Standing At The Sky’s Edge

3.  Patti Smith – Banga

4.  First Aid Kit -The Lion's Roar

5.  Tindersticks – The Something Rain

6.  Cat Power – Sun

7.  Great Lake Swimmers – New Wild Everywhere

8.  Alabama Shakes – Boys & Girls

9.  Calexico – Algiers

10. Bob Dylan - Tempest

11. Neneh Cherry & the Thing - The Cherry Thing

12. Dr. John – Locked Down

13. Sun Kil Moon – Among The Leaves

14. Simone Felice – Simone Felice

15. Neil Young & Crazy Horse - Americana

16. Chuck Prophet – Temple Beautiful

17. Father John Misty - Fear Fun

18. Perfume Genius - Put your back N 2 It

19. Beach House – Bloom

20. Lambchop – Mr. M

    

leven, avontuur, nieuwsgierigheid, voorkeuren, keuzes, smaak, rock and roll, top-20, cd's, elpees, 2012

Kurt Wagner, Lambchop.


~~~~

Oorspronkelijk gepubliceerd op 20-10-2012. 

01-09-12

HEARTBEATS / ZERO DE CONDUITE 1 SEPTEMBER 2012

neneh cherry.jpg

Neneh Cherry

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Voor vanavond heb ik als thema het ‘hart’ gekozen. Gelukkig kan ik me in Zéro de conduite beperken tot populaire muziek… Want wat is er niet allemaal over dat orgaan – en alles waar het voor staat – geschreven, gecomponeerd, gecreëerd, waarbij ik anatomie, geneeskunde en wetenschappelijk onderzoek graag helemaal buiten beschouwing laat.

In de literatuur lijken mij Stendhal en Proust bij uitstek de schrijvers van het hart. ‘Les intermittences du coeur’ van de laatste zijn wellicht even bekend als de voetballers van FC Barcelona.  De hartstocht die in zoveel werken van Stendhal voorkomt is even berucht als het dopinggebruik van de winnaars van de Tour de France. Overigens zijn Franse schrijvers over het algemeen heel sterk in hartsaangelegenheden.

Maar het is me hier natuurlijk niet om schrijvers te doen, wel om popmuziek, en dan nog grotendeels van Angelsaksische origine. Een mens moet een keuze maken. Vandaar dat ik de titel 
heartbeats gebruik, met de nadruk op beat, ritme, syncope. Je zou kunnen zeggen dat in massa’s liederen alles voortvloeit uit het hart: liefde, jaloezie, afgunst, verdriet, wanhoop, zielenpijn, vriendschap, troost, euforie, extase. Het hart is in zekere zin een synoniem van verlangen, metafoor voor alles waar een mens naar snakt, wat hij wil bereiken, wat hij wil bezitten, wat hij niet wil verliezen, waar hij bang voor is, waar hij zich van afkeert, zelfs dat. Bij dat alles mag niet vergeten worden dat het hart in de eerste plaats een woord is, veel meer een woord dan dat orgaan dat het bloed door onze aders pompt. Een woord met een lange geschiedenis en immens veel connotaties. De songs die we vanavond zullen beluisteren kunnen slechts een beperkt beeld geven van wat het hart in popmuziek allemaal wil prijsgeven. Het hart is een verraderlijk orgaan, maar het koestert tevens zijn geheimen. Veel luistergenot.

De volgorde in de playlist is: songtitel, artiest, elpee, componist, jaar.

joy_division__closer.jpg

 

  • Hungry Heart - Bruce Springsteen - The River - Bruce Springsteen – Bruce Springsteen - 1980          
  • Hearts Of Stone - Southside Johnny & The Asbury Jukes - Hearts Of Stone – Bruce Springsteen - 1978 
  • Heart's Desire - Ron Sexsmith -   Cobblestone Runway – Ron Sexsmith - 2002
  • Secret Heart – Feist -  Let It Die   - Ron Sexsmith - 2004
  • Golden Heart - Neneh Cherry & The Thing - The Cherry Thing – 2012
  • Young At Heart  - Tom Waits - Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards - Carolyn Leigh and Johnny Richards - 2006
  • Heart With No Companion - Leonard Cohen - Various Positions    - Leonard Cohen – 1984 
  • Glowing Heart Of The World – Calexico - Selections from Road Atlas 1998-2011   - J. Convertino/ J. Burns
  • Ghosts in My Heart - Mariee Sioux - Gift for the End – Mariee Sioux  - 2012
  • Hearts And Bones - Paul Simon   - Hearts And Bones – Paul Simon – 1983 
  • Heart Of Mine - Bob Dylan - Shot Of Love - B. Dylan – 1981
  • Pardon My Heart - Neil Young – Zuma -   Neil Young - 1975            
  • Broken Heart - Skip Spence – Oar - Skip Spence    - 1969
  • Broken Hearted People  - Guy Clark -  Texas Cookin' – Guy Clark - 1976                                   
  • My Heart Is Broken - Ryan Adams & The Cardinals - Jacksonville City Nights -Caitlin Cary – 1997
  • Hearts Of Stone - John Fogerty   The Blue Ridge Rangers  - Ray - Jackson  - 1973
  • My Heart Skips A Beat - Buck Owens - The Very Best Of Buck Owens, Vol. 2 
  • Big Gay Heart - The Lemonheads - Come On Feel The Lemonheads - Evan Dando, Tom Morgan – 1993
  • In The Hearts Of Men - First Aid Kit - The Lion's Roar - Klara Soderberg and Johanna Soderberg -2012
  • Heart Of Darkness – Sparklehorse – Vivadixiesubmarinetransmissionplot - Mark Linkous – 1995
  • Your Cheatin' Heart – Beck - Timeless: Hank Williams Tribute -  Hank Williams-      2001
  • Cold, Cold Heart - Hank Williams - Long Gone Lonesome Blues August 1949 - December 1950 – Hank Williams – 1987
  • That's What My Heart Needs - Otis Redding - Pain In My Heart (US Release) – Berry – 1964
  • Ruler Of My Heart - Irma Thomas - Time Is On My Side -  N.Neville – 1962
  • Heart On A String - Candi Staton - Candi Staton - Jackson, Buckins -2004
  • Search Your Heart - Wilson Pickett - Hey Jude – George Jackson – 1969
  • What Becomes Of The Brokenhearted -Jimmy Ruffin - Hitsville USA: The Motown Singles Collection 1959-1971 [Disc 2] - William Weatherspoon/Paul Riser/James Dean – 1966
  • Heart Of Stone - The Rolling Stones - The Rolling Stones, Now!-   Mick Jagger/Keith Richards – 1965
  • Rainin' In My Heart - The Pretty Things    Get The Picture? - Moore/West – 1965
  • Heartbeat - Humble Pie - Town And Country – Buddy Holly – 1970
  • Pumping - Patti Smith Group - Radio Ethiopia – Smith/Daugherty/Král – 1976
  • Breakin' My Heart (LP Version) - Tom Verlaine -   Tom Verlaine - Tom Verlaine – 1979
  • Heart And Soul   - Joy Division – Closer – 1980



stendhal.png


Research en presentatie: Martin Pulaski

08-08-12

BEACH BOYS IN LOKEREN

 

sunflower.jpg

Sunflower: The Beach Boys in hun gloriedagen.

Gisteren was ik met mijn vriend Eddie bij the Beach Boys in Lokeren. De band is op tournee vanwege zijn vijftigjarig bestaan. De vorige keer dat ik hen zag optreden was tweeënveertig jaar geleden: op 21 december 1970 in zaal Henri Leboeuf van het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel.  Dat is de enige informatie die ik over dat concert heb teruggevonden. Ik herinner me dat ik er hevig door aangegrepen werd en dat ‘Good Vibrations’ een hoogtepunt was. En ik zie Al Jardine nog door de inkomhal lopen. Natuurlijk durfde ik hem niet aanspreken. Er werd flink wat rock gespeeld, dat weet ik ook nog. De band bestond uit Carl Wilson, Dennis Wilson, Al Jardine, Bruce Johnston, Blondie Chaplin en Ricky Fataar. The Beach Boys werden in die dagen als absoluut onhip beschouwd. Alleen al hun naam uitspreken was taboe: je riskeerde uitgesloten te worden uit de kring van ruimdenkende hippies. Ik geloof dat de meeste aanwezigen in zaal Henri Leboeuf Amerikaanse militairen en spionnen waren, en conservatieve, CVP- en PSC-stemmende burgers in maatpak. Nu is dat enigszins anders: iedereen die er iets over te zeggen heeft is van mening dat ‘Pet Sounds’ de beste popplaat allertijden is en dat the Beach Boys zelfs beter waren dan the Beatles.

Voor het concert begon vroeg ik me af of ze in Lokeren even goed zouden zijn als op die lang vervlogen avond. Omdat ik een optimist ben had ik me voorbereid op het ergste. Wat bleek?  The Beach Boys waren op 7 augustus 2012 tegelijk beter en minder goed dan in 1970. Beter omdat er veel meer stemmen te horen waren, en omdat die stemmen nu veel beter klonken, omdat er veel beter gemusiceerd werd en zeker ook omdat Brian Wilson er (enigszins) bij was. Minder goed omdat Carl en Dennis Wilson helaas niet meer onder ons zijn, en omdat Mike Love veel te vaak en te lang de leider van de band mocht spelen. The Beach Boys waren gisteren helemaal echt en tegelijk ook weer niet: op de voorgrond zag je Mike Love, Brian Wilson, Alan Jardine, Bruce Johnston en David Marks; achter hen bevonden zich van de beste popmuzikanten en vocalisten van de wereld. Twee groepen, één geweldige sound. Ik heb zelden live zo mooi veelstemmig horen zingen, en hoegenaamd nooit vals (behalve als Brian zong, maar dat was eigenlijk nog mooier, zeker zijn ‘Sail On Sailor’, waarbij zijn armen aan de vleugels van een zieke vogel deden denken).

Het eerste halfuur heb ik mij nogal geërgerd, vooral omdat de groep zich scheen te gaan beperken tot de meezingers uit de beginperiode (more songs about surfing, hot rod racing & California girls). Mike Love gedroeg zich als de über-Beach Boy, het brein, dé man, een vreselijke Bush-achtige kerel, met een afschuwelijk podiumgedrag – een kerel die helaas nog een uitstekende stem heeft. Na een half uur zweeg Mike Love even en mocht Brian alsnog een liedje zingen (samen met de muzikant die bijna dezelfde falsetto stem heeft als de heel jonge Brian, Jeffrey Foskett heet hij, als ik me niet vergis). Dat was zo bedwelmend mooi: ‘You're So Good To Me’, het hoogtepunt van de show en een van de mooiste muzikale momenten van mijn leven. Ook al omdat het net na het afschuwelijke nieuwe nummer kwam, ‘That’s Why God Created Radio’. God heeft helemaal geen radio geschapen. Het staat niet eens in de bijbel.

Daarna werden wat moeilijkere songs gespeeld en gezongen, zoals ‘Heroes & Villains’,  ‘God Only Knows’, en ‘Woulnd’t It Be Nice’, met veel tempowisselingen, waarbij het publiek uiteraard rumoerig werd: niet simplisties genoeg voor de massa. In weerwil van het getater en het gedoe met mobiele telefoons bleef het toch erg mooi en ontroerend. Je moest je alleen wat meer concentreren. ‘Then She Kissed Me’, gezongen door Alan Jardine, was een ander hoogtepunt. En, net als in 1970, ‘Good Vibrations’, ondanks Mike Love. Zo lang ik kon doen alsof die man er niet echt was klonken the Beach Boys bijna perfect. Ja, op zijn minst even goed als tweeënveertig jaar geleden.

beach-boys-pet-sounds.jpg

 


 

07-07-12

ZERO DE CONDUITE: VERJAARDAG

 zéro de conduite,radio centraal,antwerpen,verjaardag,feest,jazz,pop,gasten,populaire muziek

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vandaag is het een beetje feest in mijn radioprogramma. Niet dat er zoveel redenen zijn om feest te vieren. Het gaat niet goed met de wereld, het gaat niet goed met miljoenen mensen, het gaat niet goed met mezelf en eergisteren is Gerrit Komrij gestorven. Maar misschien zijn dat wel allemaal redenen om te feesten. Als een manier van tegendraads zijn. Niet berusten in een ondergangsstemming. Feest vieren omdat je weet dat er toch weer betere tijden zullen komen, dat oorlog tot vrede leidt, ziekte tot gezondheid, verdriet tot vreugde, wanhoop tot bevrijding.

De rechtstreekse aanleiding voor het feest in de studio is mijn verjaardag – nu al een maand geleden – en veel meer nog het feit dat ik nu dertig jaar programma’s maak voor Radio Centraal, die controversiële, door velen verguisde, zo geliefde zender.

Van 1982 tot 1992 maakte ik mijn wekelijks programma Shangri La, een ‘Theme Time Radio Hour’ (van drie uur) toen daar nog niemand van had gehoord of van wilde horen; een ‘classics’ toen er nog geen ‘classics’ bestonden: alles was doodgewoon rock ‘n’ roll. Op die tien jaar tijd hebben alle denkbare thema’s de revue gepasseerd. In 1992 ben ik vanwege tijdgebrek moeten overschakelen op het maandelijks programma, Zéro de conduite, dat ik nu nog altijd maak. De thematische aanpak bleef behouden, maar op een soepelere manier, er kon al eens uit de band gesprongen worden. Maar om eerlijk te zijn was Shangri La veel meer een Zéro de conduite (zoals in de film van Jean Vigo) en is Zéro de Conduite veel meer een Shangri La (een wat ingetogen paradijselijke ruimte voor alle mogelijke vormen van populaire muziek).

Vanavond wordt het een andere uitzending dan anders: je kunt alleen maar feest vieren door er zelf aan deel te nemen. Om mezelf die kans te geven heb ik voor wat langere nummers gekozen, en ligt de nadruk op funk en jazz. Bovendien zullen mijn gasten Annick Vandecappelle, Didi Jansen, Agnes Anquinet, Deborah Anné, Anne Marie De Decker, Theo Hugal, Marc Wullaert – en ikzelf - een geliefde song kiezen en die zelf aan de luisteraars voorstellen.

De playlist hieronder is meer een leidraad (reeks reddingsboeien) dan een keurslijf (maliënkolder, schobbejak). Verwacht niet dat dit allemaal zal worden gedraaid. Verwacht vooral verrassingen en een ordelijke chaos.

zero-roof.png

Funky Side Of Town – Get On The Good Foot – James Brown
Aht Uh Mi Head – Inspiration Information - Shuggie Otis
Gypsy Woman – Happy Sad – Tim Buckley
Doughnut – Town Hall 1962 – Ornette Coleman
All Of You – Sunday At The Village Vanguard – Bill Evans
Summertime – My Favorite Things – John Coltrane
Mary, Don’t You Weep – Amazing Grace – Aretha Franklin
Jesus Is On The Mainline – We’ll Never Turn Back – Mavis Staples
Be Mine – Boys And Girls – Alabama Shakes
You Know I’m No Good – Back To Black – Amy Winehouse
Don’t Throw Your Love On Me Too Strong – Essential Blues 1964-1969 – Mike Bloomfield
Keep On Growing – Laya & Other Assorted Love Songs – Derek & The Dominos
Not To Touch The Earth – Waiting For The Sun – The Doors
It Was A Pleasure Then – Chelsea Girl – Nico
Honey Don’t Think – Mighty Joe Moon – Grant Lee Buffalo
She Brings The Sunlight – Standing At The Sky’s Edge – Richard Hawley
Nine – Banga – Patti Smith

Research: Martin Pulaski
Presentatie: Zie hierboven.

amy-winehouse.jpg