10-04-07

SOMETHING IS HAPPENING HERE BUT YOU DON'T KNOW WHAT IT IS

bob dylan,1966,kopenhagen,live,muziek,pop,popcultuur,clip

Dit is Bob Dylan in zijn meest glansrijke periode, de lente van 1966, op toernee met the Hawks. In sommige clips op YouTube - die er nooit lang op staan - voel je bijna de omineuze elektriciteit die via de zinderende lichamen van Dylan, Robbie Robertson, Rick Danko, Richard Manuel en drummer Mickey Jones (die Levon Helm verving) het publiek geschokt achterlaat. Het leek wel of deze muzikanten één waren geworden met hun instrumenten, alsof een soort van abstracte muziek geïncarneerd was in die dansende soortgenoten. 

07-04-07

BOB DYLAN'S NEVER-ENDING-TOUR : BRUSSEL 2007


Wat we gisteravond te horen kregen:

1. Tweedle Dee & Tweedle Dum
2. It Ain't Me, Babe
3. Just Like Tom Thumb's Blues
4. It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)
5. When The Deal Goes Down
6. Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
7. This Wheel's On Fire
8. Rollin' And Tumblin'
9. Boots Of Spanish Leather
10. Highway 61 Revisited
11. Spirit On The Water
12. Desolation Row
13. Nettie Moore
14. Summer Days
15. Like A Rolling Stone
16. Thunder On The Mountain
17. All Along The Watchtower

Helaas geen Blind Willie McTell en geen Positively 4th Street, maar wel een prachtig Just Like Tom Thumb’s Blues. Ik vond zowat alles uitstekend, behalve de uitvoering van afsluiter All Along The Watchtower. Daar was iets mis mee, al weet ik niet goed wat. Bob Dylan was goed bij stem en zong vooral de nieuwe nummers met veel kracht en overtuiging. This Wheel’s On Fire was niet slecht, maar het klonk een beetje bizar. Ik heb in jaren niet meer zo gedanst als gisteravond op de rockabilly van Summer Days. De enige wat zwakke schakel in deze band is gitarist Denny Freeman, die zonder enige verbeelding lijkt te spelen. Vooral bij Desolation Row en All Along the Watchtower viel dat op en stoorde het me. Maar het was een heuglijke avond. Bob Dylan had een mooie witte hoed op. De rode hoed van Tony Garnier viel net zo goed in de smaak. Alleen Donnie Herron was blootshoofds. Ik begrijp niet dat Dylan zulke afwijking toestaat. Bij mij zou het niet waar zijn, zeker niet op goede vrijdag! How does it feel to be out on your own?

Die onuitstaanbare ijdeltuit Serge Simonart beweert in Humo dat bloggers mislukte popjournalisten zijn. Hij zegt ook dat Lou Reed met ideeën van hem gaat lopen. De man is niet goed wijs. Destijds had hij het over Ornette Coleman, een van de grootste jazzmuzikanten. Simonart ging er echter van uit dat Coleman een vrouw was. Op dat ogenblik wist ik genoeg over dat heerschap, ook al is hij ‘een goede vriend van David’. Bah!

04-04-07

BOB DYLAN'S NEVER-ENDING-TOUR : KOPENHAGEN 2007


Vorige maandag, 2 april, trad Bob Dylan in Kopenhagen op. Zijn band is nu samengesteld uit oudgediende Tony Garnier op bass, George Recile op drums, Stu Kimball op ritmegitaar, Denny Freeman op leadgitaar en Donnie Herron op elektrische mandoline, viool, pedal steel en lap steel. Dylan speelt zelf elektrische gitaar, orgel en piano en naar oude gewoonte mondharmonica. Deze songs bracht de meester ten gehore in Kopenhagen:

1. Tweedle Dee & Tweedle Dum
2. Man In The Long Black Coat
3. Watching The River Flow
4. It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)
5. When The Deal Goes Down
6. Highway 61 Revisited
7. Visions Of Johanna
8. Rollin' And Tumblin'
9. Desolation Row
10. Spirit On The Water
11. Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
12. Nettie Moore
13. Summer Days
14. Like A Rolling Stone
15. Thunder On The Mountain
16. All Along The Watchtower

Vandaag treedt Dylan op in Hamburg, morgen in Münster en vrijdag in Brussel. Zal hij niet te moe zijn of met een licht Duits accent zingen? Waarschijnlijk niet. De man lijkt onvermoeibaar en forever young. Met Modern Times heeft hij voor de zoveelste keer zijn jeugdige bron aangeboord.
Letterlijk koortsig – en met schorre stem – tel ik de uren af tot volgende vrijdagavond. Ik twijfel er niet aan dat het een feest wordt. Nog nooit heb ik een slecht concert van Dylan meegemaakt. Er zijn er wel geweest, maar daar was ik gelukkig niet bij. Vreemd genoeg zijn een aantal van die ‘slechte’ concerten op cd uitgebracht. Ach, Dylan heeft nooit gedaan wat van hem verwacht werd. Op die manier beantwoordt hij aan ieders verwachting(en) en zijn we met zijn allen, bewonderaars van de meester, zeer tevreden.

BOB DYLAN: NOG TWEE NACHTEN SLAPELOOSHEID

bob dylan,gitaar,1965,pop,muziek

Bob Dylan in 1965.

31-03-07

DEATH LETTER BLUES - SON HOUSE

Een opname van Son House, een bijzonder intense bluesmuzikant, met een zeer expressieve stem. Hij was tevens een begenadigd bottleneckgitaarspeler. Hier voert hij Death Letter Blues uit, een van zijn bekendste opnames. De track is terug te vinden op de cd Son House: The Original Delta Blues. Er staan ook schitterende, geremasterde Son House klassiekers op als John The Revelator, Empire State Express, Preachin' Blues en Grinning In Your Face. Veel kijk- en luisterplezier, ook al is het onderwerp droevig. Met dank aan Lonesome Zorro die me op het idee bracht om deze beelden op hoochiekoochie te zetten. Het werd trouwens de hoogste tijd: ik heb de titel van mijn blog aan een blues van Muddy Waters ontleend, nog zo'n icoon uit de Mississippi delta.

06-03-07

HUMBLE PIE IN BILZEN (1969)

Aansluitend op mijn radioprogramma van vorige zaterdag toon ik hier wat blanke blues van de toenmalige supergroep Humble Pie. Dit is een fragment van een concert opgenomen tijdens Jazz Bilzen, op 29 augustus 1969. Het was een koude, regenachtige dag. We hadden allemaal teveel gin en hoestsiroop gedronken. 

Humble Pie bestond uit Stever Marriott, Peter Frampton, Greg Ridley en Jerry Shirley. Zanger Steve Marriott was een van mijn grote voorbeelden inzake haarsnit en klederdracht. In 1969 zat hij volop in een overgangsperiode van mod naar acid freak. Humble Pie speelt hier naast eigen werk covers van Doctor John The Night Tripper (Gris Gris Gumbo Ya Ya en Walk On Gilded Splinters). De band was nog maar net opgericht.

21-02-07

PINK FLOYD, BRUSSEL 1968

1968,pink floyd,brussel,atomium,rick wright,syd barrett,psychedelica,pop,popcultuur

Februari 1968. Syd Barrett heeft net de groep verlaten. David Gilmour (op de achtergrond) heeft zijn plaats ingenomen. Pink Floyd treedt op 23 februari 1968 op in het Pannenhuis in Antwerpen en op 24 februari 1968 in de Cheetah Club in Brussel.

13-01-07

NEKO CASE, THANK YOU VERY MUCH




Neko Case live in Austin, Texas.

12-01-07

ONONDERBROKEN ELEGIE

elegie,schrijven,elvis costello,bob dylan,pop,bedenkingen,popcultuur,imperial bedroom,man out of time

Ik beluister na jaren nog een keer Elvis Costello’s Imperial Bedroom. Ik was vergeten hoe mooi die cd is, en hoe welsprekend Costello’s teksten. De song Man Out Of Time is even goed als het beste van Dylan. Op de oorspronkelijke elpee staan 15 tracks. Ik kocht vandaag in een bak met afgeprijsde cd’s een versie van Imperial Bedroom met een bonus-cd waar nog eens 23 songs opstaan. Niet alleen kwaliteit maar ook kwantiteit…


Ik moet mijn hoofd met iets vullen omdat ik de leegte die ik tijdens deze donkere, vochtige dagen ervaar niet kan verdragen. Afwezigheid, gemis, eenzaamheid, allemaal negatieve gevoelens en emoties. Ik heb er geen idee van waar die vandaan komen. Waarom voel ik me zo? Toch niet alleen maar als gevolg van die donkere dagen?

Een andere vraag die ik me stel is waarom ik zo vaak in memoriams schrijf. Ben ik een soort van vampier? Schep ik er eigenlijk een heimelijk genoegen in dat er weer iemand dood is? Nee, dat kan ik maar moeilijk geloven. Maar het blijft een vreemde zaak. Ik denk dat ik de doden een tijdje met rust ga laten en me wat weer ga bezighouden met de levenden. De hongerigen spijzen en de naakten kleden, bijvoorbeeld. Of is dat in memoriams schrijven eveneens een dwanghandeling, en zal ik zodra er weer iemand sterft meteen opnieuw een treurig bericht de wereld insturen?
Ik denk dat ongeveer alles wat ik schrijf een lange, doorlopende elegie is. Schrijven over de dood van een geliefd persoon is daar een logisch onderdeel van. Er valt niet aan te ontsnappen, evenmin als aan de eigen dood. Ik zal nog maar wat Elvis Costello beluisteren.

10-01-07

IN MEMORIAM SNEAKY PETE KLEINOW



05-01-07

BURNING LOVE: R.I.P. DENNIS LINDE

nashville,origineel,songteksten,popcultuur,dood,pop,country,singer-songwriter

R.I.P Dennis Linde, weinig bekende songschrijver, "Nashville's best-kept songwriting secret". Hij maakte één mooie elpee in 1970, Linde Manor. Voor Arthur Alexander schreef hij Burning Love; wat later werd het een grote hit voor Elvis Presley.


Dennis Linde bleef in de schaduw van Music Row in Nashville gestadig songs schrijven voor andere min of meer beroemde zangers en zangeressen. Wat maakte Dennis Linde bijzonder? In Nashville was en is het niet de gewoonte om in songteksten te refereren aan schrijvers als Mark Twain, John Steinbeck, William Faulkner en J.D. Salinger. Dat deed de belezen Dennis Linde wel. In dat opzicht behoorde hij tot dezelfde ‘school’ als Guy Clark, Bobbie Gentry, en Mickey Newbury.


Foto Dennis Linde: Bart Harris.

26-12-06

IN MEMORIAM JAMES BROWN


in memory of james brown


Het was zo al een somber jaar voor de populaire muziek. Anti-helden Syd Barrett en Arthur Lee en de legendarische stichter van het Atlantic label, Ahmet Ertegun, waren eerder al van ons weggerukt. Nu net voor de finale van dit ellendige jaar – ook op persoonlijk vlak – komt pietje de dood James Brown nog gauw aan ons ontfutselen.

Wat kan ik zeggen? Waar zijn die verdomde woorden nu? Het is de dag na kerstmis en ik draai al sinds vanochtend James Brown blues en rhythm & blues en funk en al de rest: muziek zoals niemand anders er heeft gemaakt. Een ononderbroken funky groove, soms traag en zwoel, soms gereduceerd tot een vlijmscherp naakt ritme, altijd onweerstaanbaar, gaande van Bewildered en I Don’t Mind in de jaren vijftig via Prisoner Of Love, (Do The) Mashed Potatoes, It’s A Man’s World, Papa’s Got A Brand New Bag, Cold Sweat en I Can’t Stand Myself (When You Touch Me) in de jaren zestig tot Get Up (I Feel Like Being A) Sex Machine PTS. 1 & 2, King Heroin, Get On The Good Foot en It’s Too Funky In Here in de jaren zeventig. Wat ben ik ook verslingerd aan zijn songtitels, en vooral aan die met een paar woorden tussen haakjes.

Zijn recentere opnames heb ik niet meer zo gevolgd. Zijn geestelijke erfgenamen Bruce Springsteen, Michael Jackson, Prince en Beck hebben de aandacht van de godfather wat afgeleid. Er waren tevens een aantal duistere zaken, wilde autoachtervolgingen in de stijl van The French Connection PT. 1, gevangenisstraffen, schandalen. Dingen waar ik niet nader op inga. Ik deed dat vroeger niet, nu zeker niet. Ik verwijs er hier alleen maar terloops naar om mijn afzwakkende interesse enigszins te verklaren. Dat de nadruk bij popmuziek zo sterk op het schandaal wordt gelegd, vind ik uiterst vermoeiend en vooral onterecht.
Ondanks die schandaalsfeer had Brown alleszins een sterke educatieve en morele ingesteldheid, denk maar aan zijn songs Don’t Be A Dropout, waarin hij de jongeren aanspoort om een diploma te halen, en Say It Loud-I’m Black And I’m Proud, een trots en welluidend manifest van en voor de Afro-Amerikaan.

James Brown was voor ons allen geïncarneerd ritme, ook in voor Brown – of voor onszelf - slechte tijden. En dat zal hij blijven, tot de laatste dag. James Browns grooves zijn de heerlijkste die ik ken. Al zijn nummers zetten mij tot dansen aan, zelfs nu nog, op toch al wat gevorderde leeftijd. In de Antwerpse Cinderella’s Ballroom behoorde hij tot de grote favorieten van de dansvloer. Cold Sweat, baby!

James Brown was niet de grondlegger van de soul en van de country soul; dat was Ray Charles, maar zijn funk zorgde net zo goed voor een revolutie in de populaire muziek. Moge de Funky President in vrede rusten.

Foto: James Brown In Memoriam.

25-12-06

A CHRISTMAS GIFT FOR YOU

kerstmis,kater,phil spector,rudolf,geluk,muziek,popcultuur,pop

We zaten zopas aan het ontbijt, nog wat stilletjes. De alcohol van gisteravond was nog niet geheel verteerd. De Panadol had niet het gewenste effect. De Motilium evenmin. Ondanks vlagen van misselijkheid dachten we met plezier terug aan de voorbije avond en nacht en dronken we koppen sterke koffie. De luidsprekers dompelden de keuken onder in de hemelse muziek van Phil Spectors A Christmas Gift For You. Frosty The Snowman van the Ronettes, Santa Claus Is Coming To Town van the Crystals, Rudolph The Red-Nosed Reindeer van die zelfde Crystals en Christmas (Baby Please Come Home) van Darlene Love. Stuk voor stuk parels van een wonderlijk gelukssnoer. Phil Spector, die geniale gek – of is hij een waanzinnig genie? Elk jaar rond deze tijd zoek ik zijn uniek geschenk weer op.


Nu kijk ik even door het raam en droom van een witte kerstmis. Rudolf laat zich niet zien in onze straat. Ik zie geen enkele voorbijganger met een blos op de wangen. De lucht is grijs en vuil. Laat het een kinderlijke droom blijven: een witte kerst en het geklingel van de belletjes van de slee. Straks worden we weer volwassen en drinken we nog een vodka met veel ijs. We blijven binnenshuis en creëren ons eigen kortstondig geluk. We vluchten weg in een roes die nog geen naam heeft. Hoe zou het met Phil Spector gaan?

20-12-06

IN MEMORIAM AHMET ERTEGÜN

dood,rhythm and blues,soul,atlantic,new york,pop,popcultuur,in memoriam,ray charles

Op 14 december overleed Ahmet Ertegün, samen met zijn broer Nesuhi stichter van het onafhankelijke Atlantic label, een van de belangrijkste, meest baanbrekende en succesvolle platenmaatschappijen van de vorige eeuw. Atlantic schonk ons rhythm and blues en soul, met namen als Ray Charles, Ben E. King, the Drifters, Don Covay en Aretha Franklin.

dood,rhythm and blues,soul,atlantic,new york,pop,popcultuur,in memoriam,ray charles

In de jaren veertig was popmuziek nog blank, stijf en seksloos. Na Ray Charles’ I’ve Got A Woman (1955) – op Atlantic - werd alles opeens en voor altijd anders. Ray Charles’ stem had nog een sterke gospelklank, de aanbedene echter was niet langer god maar de vrouw. Blanke jongens en meisjes overal ter wereld ontdekten hun heupen - en het genot van sensuele en ritmische grooves op de dansvloer. Een geweldloze revolutie! Twee Turkse broers, samen met Arif Mardin, Herb Abramson en - wat later - Jerry Wexler, hebben dit bewerkstelligd. Er waren in die periode nog andere invloedrijke labels, zoals Sun in Memphis en King in Cincinatti, maar Atlantic was een ware ijsbreker. (Soul On Ice was de titel van een zeer invloedrijk boek van de Afro-Amerikaanse leider Eldridge Cleaver.) Jerry Wexler heeft overigens een mooie autobiografie geschreven, Rhythm and the Blues, waarin die beginperiode van Atlantic uitvoerig aan bod komt.

dood,rhythm and blues,soul,atlantic,new york,pop,popcultuur,in memoriam,ray charles

Ahmet Ertegün heeft weliswaar de gezegende leeftijd van 83 gehaald, maar het blijft altijd erg dat een mens moet sterven. In Humo van deze week staat een mooi In Memoriam van de hand van Dirk Vermeiren. Daarin wordt echter niet vermeld – en eigenlijk is het slechts een detail – dat Ahmet Ertegün veel werk van René Magritte bezat. Via die weg was hij dan ook een beetje van bij ons. Moge hij in vrede rusten.

16-12-06

FOOD OF LOVE : HET BESTE VAN 2006


Het is de tijd van het jaar voor lijstjes. Hoewel het mijn tweede natuur is tegen conventies en massa-fenomenen in te gaan, kan ik aan het opstellen van nog maar eens een lijstje niet weerstaan. Voor één keer wil ik me wel beperken tot muziek. Het afgelopen jaar heb ik zeer genoten van deze cd’s:

Cat Power – The Greatest
Neko Case – Fox Confessor Brings The Flood
Richard Hawley – Coles Corner
M. Ward – Post-War
Bert Jansch – The Black Swan
Tom Waits – Orphans
Eels – Live At Town Hall
Yo La Tengo – I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass
Bob Dylan – Modern Times
The Be Good Tanyas – Hello Love
Madeleine Peyroux – Half The Perfect World
Isobel Campbell & Mark Lanegan – Ballad Of The Broken Seas
Sparklehorse – Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain
Lydia Mendoza – Recuerdos de Lydia Mendoza
Elvis Costello & Allen Toussaint – The River In Reverse
Tom Verlaine – Around
Sol Seppy – The Bells Of 1 2
Sufjan Stevens – The Avalanche
Jasmine Star – The Jasmine Star Album
Misia – Drama Box
Astrud Gilberto – Non-Stop To Brazil
Bonnie ‘Prince’ Billy – The Letting Go
Espers – Espers II
Beth Orton – Comfort Of Strangers
Jolie Holland – Springtime Can Kill You
Bruce Springsteen – We Shall Overcome / The Seeger Sessions
Jerry Lee Lewis – Last Man Standing
Solomon Burke – Nashville
Bright Eyes – Noise Floor (Rarities 1998-2005)
Flaming Lips – At War With The Mystics
The Mountain Goats – Get Lonely
Donald Fagen – Morph The Cat

De beste re-release is Coney Island Baby van Lou Reed.

De cd die me emotioneel het meest heeft geraakt is heel duidelijk Cat Powers The Greatest. Alle songs op dat schijfje komen rechtstreeks uit de ziel. Ook het ritme is het ritme van de onoverwinnelijke ziel. En Cat Power alias Chan Marshall heeft, nu Hope Sandoval zwijgt, de meest sensuele stem ter wereld. Ik vind het niet erg zinvol om mijn keuzes nog meer te becommentariëren. Dat wordt al overvloedig in de muziekbladen gedaan. Bovendien heb ik over heel wat van de zangers en zangeressen die hierboven in het lijstje staan de voorbije maanden al een stukje geschreven. De mooiste muziek van dit jaar staat volgens Laura op Bob Dylans Modern Times. Ik vind het goed werk, maar het kan me toch niet in dezelfde mate bekoren als Time Out Of Mind, in mijn ogen zijn tot op dit ogenblik laatste grote collectie songs. Desondanks zit ik nu al te reikhalzen naar 6 april, de dag waarop Dylan in Vorst optreedt.

De concerten die me zonder twijfel nog lang zullen bijblijven zijn die van Ryan Adams in het Koninklijk Circus, Sparklehorse in de AB, Allen Toussaint in de AB en Neko Case in de Botanique.

"If music be the food of love, play on;
Give me excess of it, that, surfeiting,
The appetite may sicken, and so die."

Shakespeare, Twelfth Night.

05-11-06

LUCINDA WILLIAMS: ROCK & ROLL WOMAN

muziek,rock,lucinda williams,country,live,pop,concert,ab

Ik heb niets geschreven over het concert van Lucinda Williams. Lezers van deze notities weten dat ik nochtans een fan ben. Het was een goed concert, maar vrij kort en toch ook wel een beetje een teleurstelling, vooral wegens het hoge rockgehalte. De mythe van seks en drugs en rock & roll is Lucinda kennelijk een beetje naar het hoofd gestegen. Ik heb niet bepaald iets tegen harde rockgitaren en stevige bas en drums, maar vrijdagavond leed de subtiele zinnelijkheid, zo kenmerkend voor Lucinda Williams, daar toch wel onder. Ze was wel heel goed bij stem. De paar nieuwe songs die ze ten gehore bracht beloofden veel goeds voor de nieuwe cd. Een van die nummers was, zo merkte ze bescheiden op, geïnspireerd door God en Jim Morrison. Mij deed het vooral aan Patti Smith denken, maar ja, die dame is ook in de leer geweest bij de Lizard King. Ik laat het hierbij, omdat er sinds het concert en dit moment al te veel tijd verstreken is om nog echt spontaan te kunnen zijn. Versta me echter niet verkeerd: mijn lichte teleurstelling ging echt wel gepaard met veel luisterplezier. Alleen weet ik dat Lucinda tot meer en beter in staat is.

02-11-06

FREEDOM FOR THE STALLION


“Freedom for the stallion
Freedom for the mare and her colt
Freedom for the baby child
Who has not grown old enough to vote.
Lord, have mercy, what you gonna do about the people who are praying to you?
They got men making laws that destroy other men,
They've made money "God"
It's a doggone sin,
Oh, Lord, you got to help us find the way.

Big ship's a-sailing, slaves all chained and bound,
Heading for a brand new land that some cat said he upped and found.
Lord, have mercy, what you gonna do about the people who are praying to you?
They got men making laws that destroy other men,
They've made money "God"
It's a doggone sin.
Oh, Lord, you got to help us find the way.

Some sing a sad song
Some got to moan the blues
Trying to make the best of a home
That the man didn't even get to choose
Lord, have mercy, how you gonna be with people like John and me
They've got men building fences to keep other men out
Ignore him if he whispers and kill him if he shouts
Oh, Lord, you got to help us find the way
Oh, Lord, you got to help them find the way
Oh, Lord, you got to help us find the way.”

Allen Toussaint.

Ik noem voorlopig geen namen of titels. Je vindt ze bijna allemaal in de biografie en de discografie. Het was een schitterend, vrolijk concert, gisteravond in de AB. Een beetje een terugblik op een zeer gevuld scheppend leven. Ik heb de hand van de grootmeester mogen drukken.

01-11-06

WACHTEN OP ALLEN TOUSSAINT

allen toussaint,soul,namen,new orleans,rhythm and blues,pop,foto,martin pulaski,elpees

Gespannen zit ik af te wachten. Koortsachtig bijna. Het is een aangename spanning, een positieve koortsachtigheid. Vanavond zie ik een van de grootmeesters van de soul en rhythm and blues aan het werk, een van mijn helden, een van de beste songschrijvers van zijn generatie: Allen Toussaint, uit New Orleans. Op de dag van alle heiligen, dat kan alleen maar een groot feest voor de ziel worden. Maar versta me niet verkeerd, ik heb me niet bekeerd. Het is een goddeloze ziel waar ik het nu – en eigenlijk altijd – over heb.


Met deze temperatuur wordt het zeker geen southern night, maar dat geeft niet. En wat geeft het dat ik nu geen namen noem van de tientallen zangers en zangeressen voor wie Allen Toussaint songs heeft gecomponeerd? Misschien doe ik dat later toch nog, na middernacht, of morgen, als ik nog volop zal nagelieten. Ook al wordt dat namen noemen mij niet door iedereen in dank afgenomen, alsof elke naam die ik noem niet uit mijn hart komt, alsof ik jullie wil overbluffen met mijn zogenaamde eruditie. Ik kan alleen maar zeggen dat het louter en alleen om bewondering gaat. Ik heb altijd al mijn bewondering met zoveel mogelijk mensen willen delen. Tot mijn laatste snik zal ik dat blijven doen. En – figuurlijke – boomschorsbootjes snijden met mijn pennenmesje.

25-10-06

DE HERFST VAN SPARKLEHORSE

sparklehorse,mark linkous,herfst,popcultuur,beatles,pop,wijn,live,concert,ab,john lennon,medusa,metamorfose

Gisteren was er dat concert van Sparklehorse in de AB. Vonden jullie het ook zo ontzaglijk mooi en aangrijpend? Mark Linkous heeft een metamorfose ondergaan. Hij leek helemaal niet meer op de introverte, gedeprimeerde jongeman van vroeger dagen. Weg is zijn zonnebril, zijn boze blik, zijn als door de blik van Medusa uitgelokte verlamming (voor een deel in de letterlijke betekenis van het woord). Mark Linkous sprak ons toe, bedankte ons voor ons warm onthaal, stelde zijn muzikanten voor, maakte enkele danspasjes en nam twee keer duidelijk vanuit het hart afscheid van ons.

Als ultieme afsluiter stuurde hij ons - na ons anderhalf uur te hebben laten genieten van zijn, door onder meer John Lennons Strawberry Fields Forever geïnspireerde, weemoedige en gelukzalige melodieën en, eveneens vol vuur en verve, zijn surrealistische ‘natuurlyriek’(waarin paarden en de zon geregeld om aandacht vroegen) - met een flinke portie oorverdovende razernij naar huis, alsof hij er ons alsnog wilde aan herinneren dat hij geen gemakkelijke jongen was, geen huis-tuin-en-keuken poweet.

Gisteren was een dag van storm en goud. ’s Morgens dacht ik, dit is geen weer voor een melancholische geest. Om middernacht was ik van het tegendeel overtuigd. Of toch bijna. Ik denk dat de herfst het ideale seizoen is voor Sparklehorse. Dit lijken mij dagen te zijn waarop Mark Linkous zijn paarden lustig / lusteloos door de droevige mooie wereld kan laten draven, en blij kan zijn met de tranen op de laatste vruchten van het jaar. Ook kan hij volop verlangen naar de aantrekkelijkste weduwe in de stad. Waarschijnlijk is hij daar een glaasje wijn mee gaan drinken in een café dat ik nog niet heb ontdekt. Je kunt er alleen naartoe met een gasoline horsey en als je bij zonsopgang weer buiten komt zeg je: good morning spider. Een aantal lichtjaren doorbrengen in de buik van een berg lijkt me voorlopig geen slechte tijdsbesteding. Zeker niet als je er kunt liggen dromen van vers fruit, vruchtbare zomers en langoureuze vrouwen. Laat de wijn maar komen, vrienden.

19-10-06

SOUL MAN : SAM AND DAVE

Sam & Dave-Soul Man


Add to My Profile | More Videos