03-09-07

HET GAAT NIET GOED MET BO DIDDLEY

bo diddley,rock   roll,hey bo diddley,ziek,geloof,hoop,pop,ziekte

Het gaat niet goed met Bo Diddley. Hij is ernstig ziek en het is heel goed mogelijk dat hij ons binnenkort verlaat. Als ik gelovig was zou ik nu voor hem bidden, maar ik ben niet gelovig en ik bid al lang niet meer. Ik hoop dat hij er weer bovenop komt. Maar wat voor zin heeft hopen? Verandert het iets aan zijn toestand? Ik vraag het mij af. Toch hoop ik. Ik wil ook niet over een paar dagen alweer een in memoriam schrijven. Bo Diddley is een van de uitvinders van de rock & roll. Deze laatste zin is bedoeld voor degenen die pas vanaf vandaag naar de radio luisteren. Veel succes met je verdere ontdekkingen!

07-08-07

LEE HAZLEWOOD

 

Ik word moe van de in memoriams. Weer is een van mijn helden heengegaan. Of zal ik zeggen anti-helden? Zeggen dat Lee Hazlewood de Amerikaanse Serge Gainsbourg was is hem oneer aandoen. Er waren wel verwantschappen, onder meer de duetten met zangeresjes en actrices. Ik denk hierbij in de eerste plaats aan Ann-Margret, Suzi-Jane Hokum en vooral Nancy Sinatra. Maar Lee Hazlewood was vooral zichzelf, de bedenker van een unieke, grofkorrelige sound. Als je goed luistert hoor je de klank van de woestijn in zijn stem. Maar er is ook de lokroep van avonturen, van vrouwen, van antieke godinnen en verre steden. Lee Hazlewoods songs zullen blijven nazinderen. Generatie na generatie zal ze ontdekken: Summer Wine, Some Velvet Morning, Sand, These Boots Are Made For Walking, Run Boy Run, Look At That Woman, Stone Cold Blues, So Long Babe, Back On The Street Again.

Overmorgen zou Lee Hazlewood jarig zijn. Rust in vrede, mister Sand. Je hebt het verdiend.

 

“Some velvet mornin' when I'm straight
I'm gonna open up your gate
And maybe tell you 'bout Phaedra
And how she gave me life
And how she made it end
Some velvet mornin' when I'm straight

Flowers growing on a hill, dragonflies and daffodils
Learn from us very much, look at us but do not touch
Phaedra is my name

Some velvet mornin' when I'm straight
I'm gonna open up your gate
And maybe tell you 'bout Phaedra
And how she gave me life
And how she made it end
Some velvet mornin' when I'm straight

Flowers are the things we know, secrets are the things we grow
Learn from us very much, look at us but do not touch
Phaedra is my name

Some velvet mornin' when I'm straight
Flowers growing on a hill
I'm gonna open up your gate
dragonflies and daffodils
And maybe tell you 'bout Phaedra
Learn from us very much
And how she gave me life
look at us but do not touch
And how she made it end.”

09-07-07

ALL YOU NEED IS A LOVE-IN

 

radio,radio centraal,7 juli,summer of love,liefde,flower power,zero de conduite,1967,william burroughs

Ziehier de playlist van Zéro de conduite (uitgezonden op 7 juli op radio centraal, de Antwerpse onafhankelijke stadszender op 106.7 fm).  Het thema was de zogeheten ‘summer of love’ van 1967, nu veertig jaar geleden, met enkele songs die als aankondiging van dat tijdloze moment – of reële profetie – eraan voorafgingen. De ‘summer of love’ was een soort van vacuüm. Als je deze muziek beluistert in de gepaste sfeer en omstandigheden kun je daar voor even naar terugkeren. De popmuziek die toen verscheen was zeer verscheiden van aard, maar zelfs de zeer commerciële singles stonden open voor experiment en vernieuwing. In die periode werd de elpee overigens belangrijker dan de single. De muziek werd ernstiger, vaak bevatten de teksten een boodschap, of waren ze poëtisch getint; bovendien waren er vaak vrij lange solo’s op gitaar of orgel en zelfs op bas en drum, en daarom was er meer tijd nodig, vandaar het belang van de langspeelplaat.  1967 was het jaar van flower power, Timothy Leary, Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band, Are You Experienced, the Cream, Love-ins, Golden Gate Park en Haight-Ashbury in San Francisco, Carnaby Street in Swinging London, witte fietsen in Amsterdam, Jasper Grootveld, Simon Vinkenooog, Witheek, Mary Quant, Twiggy, Brian Jones, het Conscienceplein in Antwerpen, Ferre Grignard, Jazz Bilzen, Jean-Paul Belmondo, Ravi Shankar, Allen Ginsberg, Jefferson Airplane, the Doors en Grateful Dead. Iedereen moest bloemen in de haren dragen en de meisjes liepen allemaal in minijurk. Jongens hadden purperen fluwelen jassen aan en rookten marihuana. Sommigen gaven de voorkeur aan een LSD-trip. Oosterse wijsheid was in de mode. Er werd nootmuskaat gerookt en heel hip was ook het roken van gebakken bananenschillen. Veel jongeren dachten dat Donovans Mellow Yellow precies daarover ging. Later bleek dat de song een geelkleurige dildo bejubelde. Zeer weinigen wisten toen wat een dildo was, een doodgewone banaan lag meer voor de hand. Het was een naïeve en idealistische tijd. Toen Steely Dan zich begin de jaren zeventig naar een dildo uit William Burroughs’ Naked Lunch noemde, waren die naïviteit en idealisme letterlijk of figuurlijk in rook opgegaan.

 

radio,radio centraal,7 juli,summer of love,liefde,flower power,zero de conduite,1967,william burroughs

  • The Times They Are A Changin' - Bob Dylan - The Times They Are A-Changin'
  • It's My Life - The Animals - The Complete Animals
  • In Our Time - Nancy Sinatra – The Essential Nancy Sinatra
  • Get Together - The Youngbloods - The Youngbloods
  • Love-In - The Morning Glories - A Whole Lot Of Rainbows
  • Are You Gonna Be There (At The Love In) - The Chocolate Watchband - Melts In Your Brain...Not On Your Wrist!
  • A Kind Of Love In - Julie Driscoll, Brian Auger & The Trinity
  • Our Day Will Come -Sharon Tandy- You Gotta Believe It’s Sharon Tandy
  • Run, Run, Run - Sly & The Family Stone - A Whole New Thing
  • Renaissance Fair - The Byrds - Younger Than Yesterday
  • Dance The Night Away – Cream -  Disraeli Gears
  • May This Be Love - Jimi Hendrix - Are You Experienced?
  • This Is What I Was Made For - The Grass Roots - Where Were You When I Needed You
  • I Can Hear The Grass Grow - The Move - Nuggets II: Original Artyfacts From The British Empire And Beyond, Vol. 1
  • All The World Is Love - The Hollies - At Abbey Road 1966 – 1970
  • There's No Life Without Love - The Kinks - Something Else
  • The 59th Street Bridge Song (Feelin' Groovy) - Harpers Bizarre - Feelin' Groovy: The Best Of Harpers Bizarre
  • Talking To The Flowers - The Everly Brothers - A Whole Lot Of Rainbows
  • We Love - YouThe Rolling Stones - Singles Collection: The London Years
  • Our Love Was - The Who - The Who Sell Out
  • Smell Of Incense - West Coast Pop Art Experimental Band - My Mind Goes High: Psychedelic Pop Nuggets From The WEA Vaults
  • My White Bicycle – Tomorrow - Nuggets II: Original Artyfacts From The British Empire And Beyond, Vol. 1
  • Talkin' About the Good Times - The Pretty Things - single
  • In My Own Time - Bee Gees - Bee Gees 1st
  • Apples and Oranges -Pink Floyd – 1967: The First 3 Singles
  • Mobius Trip - H.P. Lovecraft - Two Classic Albums From H.P. Lovecraft
  • Monterey - Eric Burdon & The Animals - The Twain Shall Meet
  • Flying High - Country Joe & The Fish - Electric Music For The Mind And Body
  • The Fat Angel – Donovan - Sunshine Superman
  • Plastic Fantastic Lover - Jefferson Airplane - Bless Its Pointed Little Head
  • Magic Of Love (Live) - Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills
  • Break On Through (Live) - The Doors - Essential Rarities


28-06-07

THE CAKE




Ik kreeg net een mailtje van Chelsea Lee, een van de drie zangeressen van The Cake. Ze was te zien op de clip van I Got You Babe met Tiny Tim. Chelsea Lee en de andere Cake-meisjes zongen backing vocals op tal van elpees in jaren zeventig, onder andere bij Kevin Ayers en Ginger Baker’s Airforce. Nu is er goed nieuws voor Cake fans: hun twee elpees worden binnenkort op cd uitgebracht.
Wat Chelsea Lee over legendarische arrangeur / producer Harold Battiste vertelt is minder goed nieuws.

“good morning, martin
i have signed the contracts for both the cake lp's to be re-released by revola/poppydisc records. the masters have been redone, so they should sound better than the originals.i spoke to harold battiste last week and he is not in the best of conditions. i believe what has happened in new Orleans - being nearly wiped off the map - has killed his spirit! he works intently to try and rebuild there and the US government does not assist. we never knew the giant of a man we were working with because we were so young!
i did that film with tiny tim before i met and formed the cake. it was just a song i sang once in a while at a club in NYC called THE SCENE. tiny sang there every night for $45.00 a week! he did not wear make-up or the loud clothes he did after the film! thank you, again, for putting our song on your page.
humbly,
chelsea (aka eleanor)”


Foto: the Cake.

26-06-07

I GOT YOU BABE: REIZEN IN DE MUZIKALE RUIMTE

 

Ik ben er bijzonder opgetogen over dat ik dit stukje uit de film 'You Are What You Eat' uit 1968 heb gevonden, zij het via heel wat omwegen (een e-mail van spectropop, myspace van Moby Grape, myspace van miss Chelsea Lee, myspace van the Cake). Dit fragment uit You Are What You Eat is een cover van I Got You Babe door Tiny Tim alias Herbert Khaury en Chelsea Lee alias Eleanor Barooshian. Tiny Tim, bekend geworden met de hit Tip-Toe Through the Tulips, speelt de rol van Cher, Chelsea Lee, zangeres van de wonderlijke meisjesgroep the Cake, neemt Sonny voor haar rekening. Eigenlijk is het al een deconstructie, avant la lettre. De muziek op de achtergrond is van the Band. Je herkent meteen de typische gitaarklanken van Robbie Robertson. Ja, ja, ik ben bijzonder opgetogen. Niet alleen vanwege dit fragment, maar nog meer omdat ik op myspace van the Cake opnieuw die heerlijke, aanstekelijke, onovertroffen popdeuntjes à la Phil Spector heb kunnen beluisteren. Mijn uitverkoren song van the Cake is Baby That’s Me. Maar de Cake-liedjes lonen allemaal de moeite. Chelsea Lee vertelt dat binnenkort cd-versies zullen verschijnen van de twee elpees die the Cake heeft uitgebracht.


En ik ben nog verder gereisd tot bij het lieftallige zangeresje Antonia Bee, die Rainbow Wood van the Cake covert. Soms moet je je kamer niet uit om een heerlijke reis door de ruimte te maken, een muzikale ruimte dan nog wel. Het is ook geen weer om buiten te komen. Het is weer om groene thee te drinken, cake te eten, en een oude krakende plaat van Tiny Tim, the Cake, of, waarom niet, Kevin Ayers op te leggen. Om de dag te besluiten kun je nog wat voorlezen uit Alice in Wonderland. Feed your head!

15-06-07

MOMENTEN VAN GELUK: TIM BUCKLEY

 

Ik heb op YouTube een opname gevonden van Tim Buckleys Happy Time, een van mijn favoriete songs aller tijden. Ik heb zelden een sterkere uitdrukking van het geluksgevoel gehoord, ook al heeft het geheel een melancholische ondertoon, waardoor het eigenlijk nog sterker wordt. Hier heet het lied echter nog I’m Coming Home Again. De clip dateert uit 1968, een periode waarin Buckley afscheid nam van de poëtische folk en steeds meer free jazz en avant-garde in zijn composities integreerde. De elpee Blue Afternoon uit 1969, waar de originele versie van Happy Time op terug te vinden is, is naar mijn weten nooit op cd verschenen. Al het andere werk van Tim Buckley wel, ook zijn twee laatste elpees, Look At The Fool en Sefronia, die – waarschijnlijk ten gevolge van zwaar druggebruik – grotendeels mislukkingen moeten worden genoemd, maar nog altijd beter klinken dan 99 procent van de ‘popmuziek’ die de radiostations nu op ons uitspuwen.

Tim Buckley stierf op 28-jarige leeftijd. De klank van onderstaande clip is niet schitterend, maar het blijft me verrassen dat zulke documenten al die tijd al hebben bestaan en dat we ze nooit eerder konden zien.

Happy Time

Ah, it's a happy time inside my mind
When a melody does find a rhyme
Says to me I'm comin' home to stay
Oh, Lord, home to stay
I'm comin' home to stay
Home to stay

Ah, lord, it's just the same old story
Something about love for glory
A nickel and a dime a dozen
Fame
Ah, it's such a shame
Ah, the way they use your name
Ah, you know it's such a shame
When it's only mine to sing a song
Hoping that you'd cross along my way
Before I have to move along
Ah, now move along
Ah, but I'll be back again
Ooh back again

Ah, it's a happy time inside my mind
When a melody does find a rhyme
Says to me I'm comin' home to stay
Oh, Lord, home to stay
I'm comin' home to stay
Home to stay

Sleep late now mama
Let the mornin' sun warm your bed
While I'm away
While I'm away

Tim Buckley / Blue Afternoon, 1969

12-06-07

BUITEN DE MAATSCHAPPIJ? PATTI SMITH IN DE AB


Dat je alleen in clichés over muziek kunt schrijven is uitermate storend. Weinigen is het gegeven een behoorlijke, inzichtelijke en gevoelvolle recensie van een rockconcert of van een cd te schrijven. Zelf kan ik het niet, de muziek is te heilig, mijn woorden te profaan. En toch kan ik er soms niet aan weerstaan. Soms wil ik mijn enthousiasme meedelen, zoals nu over het concert van Patti Smith in de AB gisteren. Maar wat kan ik meer zeggen dan dat het een schitterend, geïnspireerd, warm, levensbevestigend concert was? Dat ik er van genoten heb. Dat er nog weinig muzikanten, zangers of zangeressen zijn, die me zo uit mezelf kunnen halen en meevoeren naar een andere dimensie.
Patti Smith bezweert, met haar stem, haar ogen, haar gebaren, af en toe met de betoverende tonen van haar klarinet. De muziek van haar band stijgt naar het hoofd, verwarmt de hersens en stimuleert de verbeelding. Ze is als een sterke en heilzame drug, zonder neveneffecten. Vervoering is het resultaat van de tomeloze energie waarmee Patti Smith haar songs bezielt. Soms is het alsof ze engelen en duivels ten tonele voert, die daar dan even in innige omhelzing met elkaar staan te dansen, zich herinnerend dat William Blake zowel met de hemel- als de helbewoners converseerde. Patti Smith had alle recht om te zingen dat ze ervaring had. Ze legde – onuitgesproken, maar onmiskenbaar - het verband tussen Are You Experienced? van Jimi Hendrix en The Songs Of Innocence And Experience van William Blake. Het verband was vooral aanwezig in haar klarinetsolo. En wij, het publiek, konden deelhebben aan die ervaring. Soms ook zag ik hier en daar een paradijsvogel in de zaal klapwieken, onder meer toen Patti Smith een ‘dérèglement de tous les sens’ bewerkstelligde tijdens de voordracht van Birdland, een song geïnspireerd door de autobiografie van Peter Reich, de zoon van de grote Wilhelm Reich. En wat nog meer? Smells Like Teen Spirit was een lang aangehouden ingehouden extase. Wie anders dan Patti Smith slaagt erin om een hele zaal Feed Your Head te laten meezingen – en niemand die nog aan Grace Slick denkt, tenzij uren later bij het drinken van enkele liters bier, om weer op adem te komen. Natuurlijk was er ook het omineuze Privilege (Set Me Free), waar ik het gisteren al over had, waarin de protagonist niet alleen vloekend wacht op een god, maar ook smeekt om energie. De protagonist die om energie smeekt kan Patti Smith zelf niet zijn. Ik ken namelijk niemand die zoveel energie uitstraalt. Zou ze die uit het bronwater halen of uit de Marrokaanse muntthee of uit de cakejes uit Amsterdam? Of gewoon uit zichzelf?
Wat een mooi cadeau was dat voor Ann Demeulemeester, en voor ons allemaal, die romantische cover van Lou Reeds Perfect Day… En wat een ontroerende verschijning van George Harrison toen Within You Without You werd uitgevoerd. Pissing In A River, dan maar, of Gloria, met de absolute beginselverklaring ‘Jesus died for somebody’s sins but not mine’ – waar ook weer het refrein door de hele zaal, nu helemaal uitzinnig, werd meegezongen. Een mooi intermezzo van Lenny Kaye, trouwens, met zijn cover van You’re Pushing Too Hard, oorspronkelijk van The Seeds. In 1971 voor hij gitarist werd in de Patti Smith Group schonk Lenny Kaye ons de baanbrekende en invloedrijke compilatie Nuggets: Original Artyfacts From the First Psychedelic Era 1965-1968, een verzameling van 24 vroege punk rock-pareltjes.
Wat nog meer? De apotheose van Rock & Roll Nigger, met deze onsterfelijke regels:

Jimi Hendrix was a nigger.
Jesus Christ and Grandma, too.
Jackson Pollock was a nigger.
Nigger, nigger, nigger, nigger,
nigger, nigger, nigger.

Outside of society, they're waitin' for me.
Outside of society, if you're looking,
that's where you'll find me.
Outside of society, they're waitin' for me.
Outside of society.

Ik had een zeer vreemd gevoel toen ik ‘outside of society’ meebrulde, dat moet ik eerlijkheidshalve toegeven. Maar dat doet niets af aan de waarde van dit concert. Mijn excuses voor de clichés. Ik kon niet anders.

11-06-07

PATTI SMITH : AIN'T IT STRANGE?


easter
 
Vanavond treedt Patti Smith op in een uitverkochte AB. Ik heb de zangeres al vaak live gezien, de eerste keer als ik me niet vergis in 1977, de tweede en beste keer in 1978 op paaszaterdag – haar elpee ‘Easter’ was net verschenen – met de Antwerpse Kids (wie herinnert zich nog Ludo Mariman?) als voorprogramma. Meteen na het zinderende concert van the Kids, met als hoogtepunt een door de hele zaal meegezongen Fascist Cops, zette the Patti Smith Group in met The Kids Are Alright, een cover van de Pete Townshend-klassieker. Na dat eerbetoon gaf Patti Smith een hele avond lang alles van zichzelf, onversneden extase was het. Het leek wel of ze over bovennatuurlijke gaven beschikte, want ik voelde me na afloop veel gezonder en sterker dan tevoren. Latere optredens zoals in de Hallen van Schaarbeek in 1999, in het Paleis voor Schone Kunsten enkele jaren nadien en op het Cactus Festival in Brugge was Patti Smith nog altijd meeslepend, zij het zonder de intensiteit van die beginjaren. Alleszins heeft ze me live nooit ontgoocheld, al waren haar cd’s niet altijd even goed, ik denk dan vooral aan Dream Of Life en Peace and Noise. Ik ben ervan overtuigd dat zij en haar band me vanavond evenmin zullen ontgoochelen.

Nu ben ik niet bepaald in een zeer opgewekte stemming, wat ongetwijfeld te wijten is aan de verkiezingsuitslagen. Na acht jaar leven we opnieuw in een zeer conservatief land. Ik heb er geen goed oog in; vooral het succes van de separatisten schrikt me af. Maar wie weet beleef ik vanavond een nieuwe catharsis en sta ik om middernacht geheeld en gesterkt weer op straat en laat ik mijn leven en mijn denken daarna niet meer verstoren door dorpspolitici en door een bevolking die zich door populisten en reactionairen laat verblinden.

Omdat Patti Smith vanavond optreedt wil ik hier graag een tekst van haar onder de aandacht brengen. Het is een schitterende ‘apologie’ van de rock & roll, die zij schreef aan de vooravond van haar opname in de Rock and Roll Hall Of Fame, en die op 12 maart dit jaar werd gepubliceerd in The New York Times. Ik gebruik het woord ‘apologie’ heel bewust. Patti Smiths benadering van populaire muziek, en van rock & roll in het bijzonder, heeft inderdaad een sterk religieuze inslag. Heel het werk en het denken van Patti Smith is van religieuze aard, in haar songteksten en gedichten krioelt het van de religieuze beelden en metaforen.
In Privilege (op Easter) zingt zij bijvoorbeeld:
“Hey, lord, Im waitin for you.
Oh, god, Im waitin for you;
Waitin to open your ninety-eight wounds
And be thee, be thee.
Lead me, oh, lead me.”
Het zijn niet haar eigen woorden, ze komen uit de soundtrack van de film Privilege van Peter Watkins uit 1967 met toenmalige iconen Jean Shrimpton en Paul Jones, maar toch, veel verder kun je in het verlangen naar een god niet gaan. Soms heeft Patti Smith iets van een hedendaagse Hadewych. Ik wil op dit religieuze aspect van haar werk echter niet dieper ingaan. Ik zal er ooit eens een boek over schrijven en dan ga ik daarmee op de markt staan, je zal zien dat het een succes wordt. Overigens ben ik ervan overtuigd dat de god waar Patti Smith op wacht niet die van Ratzinger is. Want roept ze ook niet ergens uit, ik denk op Radio Ethiopia, In my heart I’m a muslim? Gelukkig is die religiositeit met een sterk sociaal en ecologisch bewustzijn verbonden. Dat sociale aspect van rock and roll komt goed tot uiting in wat ik de ‘apologie’ heb genoemd. Veel leesgenot.


“AIN'T IT STRANGE

On a cold morning in 1955, walking to Sunday school, I was drawn to the voice of Little Richard wailing "Tutti Frutti" from the interior of a local boy's makeshift clubhouse. So powerful was the connection that I let go of my mother's hand.

Rock 'n' roll. It drew me from my path to a sea of possibilities. It sheltered and shattered me, from the end of childhood through a painful adolescence. I had my first altercation with my father when the Rolling Stones made their debut on "The Ed Sullivan Show." Rock 'n' roll was mine to defend. It strengthened my hand and gave me a sense of tribe as I boarded a bus from South Jersey to freedom in 1967.

Rock 'n' roll, at that time, was a fusion of intimacies. Repression bloomed into rapture like raging weeds shooting through cracks in the cement. Our music provided a sense of communal activism. Our artists provoked our ascension into awareness as we ran amok in a frenzied state of grace.

My late husband, Fred Sonic Smith, then of Detroit's MC5, was a part of the brotherhood instrumental in forging a revolution: seeking to save the world with love and the electric guitar. He created aural autonomy yet did not have the constitution to survive all the complexities of existence.

Before he died, in the winter of 1994, he counseled me to continue working. He believed that one day I would be recognized for my efforts and though I protested, he quietly asked me to accept what was bestowed -- gracefully -- in his name.

Today I will join R.E.M., the Ronettes, Van Halen and Grandmaster Flash and the Furious Five to be inducted into the Rock and Roll Hall of Fame. On the eve of this event I asked myself many questions. Should an artist working within the revolutionary landscape of rock accept laurels from an institution? Should laurels be offered? Am I a worthy recipient?

I have wrestled with these questions and my conscience leads me back to Fred and those like him -- the maverick souls who may never be afforded such honors. Thus in his name I will accept with gratitude. Fred Sonic Smith was of the people, and I am none but him: one who has loved rock 'n' roll and crawled from the ranks to the stage, to salute history and plant seeds for the erratic magic landscape of the new guard.

Because its members will be the guardians of our cultural voice. The Internet is their CBGB. Their territory is global. They will dictate how they want to create and disseminate their work. They will, in time, make breathless changes in our political process. They have the technology to unite and create a new party, to be vigilant in their choice of candidates, unfettered by corporate pressure. Their potential power to form and reform is unprecedented.

Human history abounds with idealistic movements that rise, then fall in disarray. The children of light. The journey to the East. The summer of love. The season of grunge. But just as we seem to repeat our follies, we also abide.Rock 'n' roll drew me from my mother's hand and led me to experience. In the end it was my neighbors who put everything in perspective. An approving nod from the old Italian woman who sells me pasta. A high five from the postman. An embrace from the notary and his wife. And a shout from the sanitation man driving down my street: "Hey, Patti, Hall of Fame. One for us."

I just smiled, and I noticed I was proud. One for the neighborhood. My parents. My band. One for Fred. And anybody else who wants to come along.”

06-06-07

LIEDEREN VAN EENZAAMHEID EN VERDRIET

Hieronder de teksten van twee liederen die in mijn aantekening van gisteren werden vermeld in verband met eenzaamheid en mislukking. Nu heb je al wel de woorden, maar je zou de songs van Billie Holiday en Elvis Presley moeten horen: die verscheurdheid, dat verdriet, die wanhoop vanwege een mislukt leven. Hoewel Elvis Presley Long Black Limousine niet zelf heeft geschreven, klinkt het autobiografisch. In My Solitude in de versie van Billie Holiday niet minder.

IN MY SOLITUDE

In my solitude
You haunt me
With dreadful ease
Of days gone by

In my solitude
You taunt me
With memories
That never die

I sit in my chair
And filled with despair
Theres no one could be so sad
With gloom everywhere
I sit and I stare
I know that Ill soon go mad

In my solitude
Im afraid
Dear lord above
Send back my love

Duke Ellington / Eddie Delange / Irving Mills


LONG BLACK LIMOUSINE

There's a long line of mourners, driving down our street
Their fancy cars are such a sight to see
They're all your rich friends who knew you in the city
And now they've finally brought you home to me 

When you left you know you told me that some day you'd be returning
In a fancy car, all the town to see
Well now everyone is watching you, you've finally had your dream
And you're riding in a long black limousine

You know the papers told of how you lost your life 
The party and the fatal crash that night 
The race up on the highway, the curve you didn't see
Now you're riding in that long black limousine 

Through tear-filled eyes I'll watch as you ride by
A chauffeur at the wheel dressed up so fine
Well I'll never love another - all my heart, all my dreams
They're with you in that long black limousine
They're with you in that long black limousine

Vern Stovall / Bobby George


De eerste versie van dit lied is van Wynn Stewart en verscheen in 1958. Glenn Campbell nam het op in 1962. De sterkste versie is evenwel die van Elvis Presley uit 1969, terug te vinden op "From Elvis In Memphis". The Grateful Dead speelde het nummer af en toe live.

31-05-07

LIKE A ROLLING STONE: PLAY FUCKING LOUD

 

bob dylan,live,like a rolling stone,the hawks,pop,rock,1966,greil marcus,clip


Het hoogtepunt van de populaire muziek. Bob Dylan & the Hawks spelen Like A Rolling Stone. 'Play fucking loud' beval Dylan zijn muzikanten. Er vond een chemische reactie plaats, rockmuziek werd uitgevonden. Greil Marcus schreef een heel boek over deze ene song. Dat mag ook wel. Hoeveel jonge levens werden er niet definitief door veranderd?

 

22-05-07

SUNDAY MORNING COMING DOWN


Ik weet dat Kris Kristofferson niet erg geliefd is in deze contreien, maar telkens als ik zijn Sunday Morning Coming Down hoor, krijg ik een krop in mijn keel. Hetzelfde heb ik trouwens met zijn Me And Bobbie McGee. Een paar maanden geleden trad Kristofferson op in de AB, maar ik was toen in Portugal. Ik heb niets over het concert gehoord of gelezen. Als iemand er meer over weet, neem gerust contact met me op. Ik heb een e-mailadres.

Well I woke up Sunday morning,
With no way to hold my head that didn't hurt.
And the beer I had for breakfast wasn't bad,
So I had one more for dessert.
Then I fumbled through my closet for my clothes,
And found my cleanest dirty shirt.
An' I shaved my face and combed my hair,
An' stumbled down the stairs to meet the day.

I'd smoked my brain the night before,
On cigarettes and songs I'd been pickin'.
But I lit my first and watched a small kid,
Cussin' at a can that he was kicking.
Then I crossed the empty street,
'n caught the Sunday smell of someone fryin' chicken.
And it took me back to somethin',
That I'd lost somehow, somewhere along the way.

On the Sunday morning sidewalk,
Wishing, Lord, that I was stoned.
'Cos there's something in a Sunday,
Makes a body feel alone.
And there's nothin' short of dyin',
Half as lonesome as the sound,
On the sleepin' city sidewalks:
Sunday mornin' comin' down.

In the park I saw a daddy,
With a laughin' little girl who he was swingin'.
And I stopped beside a Sunday school,
And listened to the song they were singin'.
Then I headed back for home,
And somewhere far away a lonely bell was ringin'.
And it echoed through the canyons,
Like the disappearing dreams of yesterday.

On the Sunday morning sidewalk,
Wishing, Lord, that I was stoned.
'Cos there's something in a Sunday,
Makes a body feel alone.
And there's nothin' short of dyin',
Half as lonesome as the sound,
On the sleepin' city sidewalks:
Sunday mornin' comin' down.

15-05-07

HOPE SANDOVAL, EEN OBSESSIE

hope sandoval,fade into you,mazzy star,schoonheid,among my swan,muziek,pop,popcultuur,live,concert

Mijn liefde voor Mazzy Star en Hope Sandoval is obsessief. Ik luister bijna elke dag naar deze hypnotiserende muziek. De stem van Hope Sandoval en de gitaar van David Roback versmelten in elkaar als geliefden, als woorden in een door bloesems of meer artificiële middelen bedwelmde conversatie. Fade Into You uit So Tonight That I Might See is een van hun allermooiste samenwerkingen. Na de cd Among My Swan, met zoals altijd een bevreemdende titel, ging Sandoval haar eigen weg met the Warm Inventions, maar dat lijkt alweer een eeuwigheid geleden en sindsdien lijkt de zangeres van de aardbodem te zijn verdwenen. Ik heb haar twee keer zien optreden, een keer met Mazzy Star, een keer met the Warm Inventions, telkens in het donker. Het enige wat je met veel moeite kon zien waren de contouren van haar lippen terwijl ze bezig waren de allerzachtste woorden te vormen. Het was geen afwezigheid van licht, maar het waren donkerblauwe spots die haar bijna onzichtbaar maakten. Alsof zij niet in deze wereld wilde zijn, er zelfs niet wilde ademhalen, terwijl ze zich in zekere zin toch volkomen aan ons, toeschouwers, bewonderaars, gaf. In donkerblauw licht, op de tast.

12-05-07

VERGETEN VROUWEN III

gillian welch,alt country,stemmen,zangeressen,vrouwen,pop,country,sofie,vriendschap,oostende,david rawlings

Gillian Welch, de charmante dame op de foto, maakte samen met haar compañero David Rawlings 4 uitstekende cd's: Revival, Hell Among The Yearlings, Time (The Revelator) en Soul Journey. Die laatste plaat kwam uit op 3 juni 2003, vier jaar geleden, wat meteen de reden is waarom zij uit mijn geheugen was verdwenen. Flauw excuus! Aan Gillian Welch heb ik het te danken dat ik bevriend ben geraakt met de zeer charmante Sofie uit Oostende, een grote fan van miss Welch. Hello cowgirl in the sand!

10-05-07

VERGETEN VROUWEN

vrouwen,zangeressen,stemmen,pop,popcultuur,blues,soul,jazz,rock,gospel

Die top-50 van uitverkoren vrouwenstemmen was bij nader inzien geen goed idee. Kan schrijven uit ergernis ooit wel een goed idee zijn? Zo is die lijst er inderdaad gekomen: als een spontane uiting van ergernis na het (gedeeltelijk) beluisteren van een radioprogramma op radio 1, “vrouwen die er toe doen”, en meer nog na het lezen van de volledige lijst op de website van diezelfde radio. Ik heb dan in zeven haasten mijn eigen lijst gemaakt, rechtstreeks uit het geheugen puttend. Nu is het geheugen niet helemaal betrouwbaar, zeker dat van mij niet en het is dat nog minder na een nacht slecht slapen. Een nacht goed slapen is een mooie droom die ik al heel lang koester. Waarom heb ik ervoor gekozen om alleen maar pop-, country-, blues- en soulzangeressen in de lijst te zetten? Omdat radio 1 dat ook had gedaan? Er is zoveel meer muziek, er zijn zoveel meer stemmen. Waarom die afwijzing van klassiek geschoolde stemmen? Waarom zoveel Engelstalige zangeressen? Allemaal vragen waarop ik geen bevredigend antwoord kan geven. Bovendien vergat ik een aantal van mijn favoriete Engelstalige vrouwenstemmen, met name Nico, met de meesterwerken Chelsea Girl, Desertshore en The Marble Index op haar palmares, en Neko Case, van onder meer Fox Confessor Brings the Flood. Maar op de lijst ontbreken even goed Vashti Bunyan, Marianne Faithfull, Kim Gordon, Julee Cruise (verbluffend in Twin Peaks), Kristin Hersh, Merry Clayton, Aimée Mann, Marissa Nadler, Eleni Mandel, Elis Regina, Misia, Mariza, Cesaria Evora, Elizabeth Schwarzkopf, Christa Ludwig, Maria Callas, Catherine Bott, Solveig Kringelborn, Dawn Upshaw, Ute Lemper, Lotte Lenya, Lydia Mendoza, Amalia Rodriguez (hoe kon ik haar vergeten!), Dagmar Krause, Marta Sebestyén, أم كلثوم of Oum Kalsoum, Cheika Remitti, Janet Baker, Andrea Kast, Kiri Te Kanawa, Montserrat Caballé, Barbara Hendricks, Cecilia Bartoli, Beverly Sills, Katia Ricciarelli, Joan Rodgers, Peggy Lee, Darlene Love en duizend en een andere zangeressen, sterren, diva’s, nachtegalen (en onterecht onbekenden).

vrouwen,zangeressen,stemmen,pop,popcultuur,blues,soul,jazz,rock,gospel

Oum Kalsoum, 1926.

08-05-07

ZANGERESSEN DIE MIJN ZIEL BEROEREN

zangeressen,top-50,fab-50,muziek,radio 1,vrouwen die er toe doen,vrouwen,pop,popcultuur,lijst

Sandy Denny

Op 1 mei zond Radio 1 een zangeressen top-50 uit onder de titel ‘vrouwen die er toe doen’. Een vreselijk kitscherige en banale lijst was dat. In de top-50 kwam bijvoorbeeld wel een spook als Céline Dion voor, maar geen Patti Smith en een Joan Armatrading maar geen Etta James. Om maar enkele voorbeelden te geven. Omdat ik verslingerd ben aan lijstjes heb ik maar eens mijn eigen top-50 gemaakt. Ik wijs er meteen op dat het mijn lijst van vandaag is. Morgen kan hij er anders uitzien, afhankelijk van mijn stemming en mijn geheugen en nog een aantal factoren, zoals het weer, welk boek ik heb gelezen en wat ik heb gedronken (of niet gedronken). De volgorde van lijst is niet echt belangrijk, maar Sandy Denny staat wel op nummer één.

1. Sandy Denny
2. Hope Sandoval
3. Aretha Franklin
4. Dusty Springfield
5. Patti Smith
6. Billie Holiday
7. Bessie Smith
8. Karen Dalton
9. Joni Mitchell
10. Cat Power
11. Françoise Hardy
12. Emmylou Harris
13. Martha Reeves
14. Nina Simone
15. Etta James
16. Ann Peebles
17. Mary Weiss (Shangri-Las)
18. Wanda Jackson
19. Candi Staton
20. Loretta Lynn
21. Nancy Sinatra
22. Patsy Cline
23. Memphis Minnie
24. Betty Lavette
25. Irma Thomas
26. Grace Slick
27. Ronnie Spector
28. Georgia Hubley
29. Carla Torgerson
30. Maria McKee
31. Bobbie Gentry
32. Victoria Williams
33. PJ Harvey
34. Florence Ballard
35. Teresa Salgueiro
36. Doris Duke
37. Mary Wells
38. Connie Francis
39. Brenda Lee
40. Alison Statton
41. Carole King
42. Lydia Lunch
43. Patti Palladin
44. Judee Sill
45. Lucinda Williams
46. Nanci Griffith
47. Tina Turner (tot 1970)
48. Diana Ross
49. Astrud Gilberto
50. Emiliana Torini

 

zangeressen,top-50,fab-50,muziek,radio 1,vrouwen die er toe doen,vrouwen,pop,popcultuur,lijst

Karen Dalton

07-05-07

JESSE SYKES: THE AIR IS THIN


jesse sykes 3



























Gisteren zag ik in een zaaltje van de Kruidtuin Jesse Sykes & the Sweet Hereafter, maar ik kan er haast niets over schrijven. Ik ben te moe. Voor de langharige zangeres met de toch wel bizarre stem aan haar optreden kon beginnen moesten we eerst een lange rij Franse, zeer vervelende en eentonige folkies ondergaan. Was het dan nog the Incredible String Band geweest, met een uitvoering van The Hangman’s Beautiful Daughter of Françoise Hardy met haar hele oeuvre… Maar neen, het waren Franse folkies op akoestische gitaren, fluitjes en kora’s met 28 snaren. Please come back, Toumani Diabate! Het was bijna middernacht eer aanving waar we voor gekomen waren. Ik zat niet bepaald naar mijn donsdeken te verlangen, maar kon me toch ook niet echt goed meer concentreren. Jesse Sykes is een vrouw met een jongensstem, ze heeft mooie lange haren; ik heb een sterk vermoeden dat ze Amerikaans-Indiaanse voorouders heeft, haar uitspraak van het Engels is niet helemaal Amerikaans of Canadees. Dat is een pluspunt. Haar liederen klinken melancholisch, ze zijn geschreven vanuit een diep verdriet, maar ook een groot verlangen naar ik weet niet wat. Het zoete hiernamaals, misschien, hoewel ik betwijfel of ze in die onzin gelooft. Jesse Sykes raadde ons aan om Neil Youngs Tonight’s the Night aan te schaffen, als we die cd nog niet in ons bezit hadden. Het is een van haar favoriete langspeelplaten. De dag tevoren had ik de titelsong gedraaid in mijn ‘nachtprogramma’: een verwantschap. Haar relatie met haar gitarist is even vreemd als haar verschijning en haar stem. Haten ze elkaar of hebben ze elkaar lief? The air is thin, zingt de zangeres, met een stem vol bittere weemoed, of is het toch lustgefluister? De band lijkt wat op Crazy Horse, maar dan meer ingetogen. Wat moeten we van dit alles denken? Wordt ze even beroemd als Christina Aguilera, als Paris Hilton, als Geronimo, als Billy Green Bush (die nog in Five Easy Pieces van Bob Rafelson meespeelde)? Alles is mogelijk. Maar het is vooral vermoeiend om over zulke dingen na te denken. Zeker als je al moe bent. 

Ja, het leven is vermoeiend en de kranten schrijven niets dan onzin. Wat ik over Cat Power heb gelezen in De Standaard en in De Morgen grenst aan verbale misdadigheid tegen de menselijkheid. Maar – ogenschijnlijk – hebben deze kenners het laatste woord. Het zijn snobs die denken dat ze het allemaal beter weten omdat ze artiesten al tien jaar geleden zagen optreden in een klein zaaltje in Denderleeuw in het voorprogramma van De Mens of Het Dier. Wat is het allemaal vermoeiend en wat zet het aan tot buitensporig drankgebruik, waar je dan wel nog meer moe van wordt. Genoeg! De volgende keer zal ik het nog eens over mijn interessante zelf hebben.

03-05-07

CAT POWER IN HET KONINKLIJK CIRCUS

 rock,bob dylan,cat power,soul,eigenzinnig,brussel,koninklijk circus,recensie

Gisteren beleefde ik het genoegen Cat Power aan het werk te zien in mijn favoriete Brusselse concertzaal, het Koninklijk Circus. De voorbije dagen heb ik het al meermaals over koningen gehad, reden waarom ik dat nu nalaat. Ik voel me bovendien allesbehalve koninklijk en Cat Power is evenmin een koningin. Al dat gedoe met die titels kan me gestolen worden. Vandaag nog meer dan anders. Mijn huidige toestand – waterzuchtig - is van katachtige oorsprong. Cat Power, die volgens de roddelrubrieken de drank heeft afgezworen, is dan weer een doodgewoon soulmeisje, dat zich heerlijk eigenzinnig op een podium beweegt, niet bepaald katachtig, meer menselijk al te menselijk. Sommige soortgenoten schijnen daar problemen mee te hebben, las ik de voorbije weken en maanden in sommige teksten en blogs. Dat begrijp ik helemaal niet. Als het over – om maar eens een voorbeeld te noemen - Ryan Adams gaat heeft niemand daar problemen mee, ook niet als hij stomdronken over het podium strompelt en glazen stukslaat. Als Cat Power haar armen in de lucht steekt, voor zichzelf applaudisseert – terecht – of wat aan haar hemdje friemelt, fulmineert de ‘schrijvende’ goegemeente. Uitermate dom, vind ik dat, en echt iets voor ‘mannen’.

Ik houd van stemmen. Voor de stem van Cat Power ben ik naar het Koninklijk Circus gegaan – en ze heeft me niet teleurgesteld. Voor mij is ze, zeker qua frasering, voortaan de jongere zus van Bob Dylan. Haar begeleidingsband, de Dirty Delta Blues, met Judah Bauer op gitaar, Jim White aan de drums, Gregg Forman aan de toetsen en Erik Paparozzi op basgitaar, deed me meermaals denken aan de band die Bob Dylan begeleidde op Bringing It All Back Home en Highway 61 Revisited (uit 1965!). Helemaal die sound, dat scherpe kwikzilveren geluid, met toch een stevige basis in de ritmesectie. Soms gingen mijn gedachten ook wel naar the Small Faces (de latere Faces) en veranderde Cat Power in een vrouwelijke versie van Steve Marriott, ook een unieke en onvoorspelbare blanke soulzanger, een van de beste. Judah Bauer had bovendien heel wat geleerd van de rifpiraat bij uitstek, Keith Richards.

Laat ik dit zeggen: een zangeres die een concert inzet met Naked If I Want To, een song van de tweede beste Amerikaanse band uit de sixities, ik heb het over Moby Grapy, de beste was the Byrds, heeft niet alleen veel lef maar tevens een uitmuntende smaak. En dat eerste nummer zette de toon: gedurende het hele optreden waren de eigenzinnigheid en de pure emotie aan de macht. Aanstekelige grooves en een goed gevoel. Veel bekend werk uit The Greatest, oudere nummers, schitterende covers van ( I Can’t Get No) Satisfaction en These Arms Of Mine, een mix van soul en blues en luisterlied zoals alleen Cat Power die kan brengen. En daar bovenop die warme uitstraling en die heerlijke, eerlijke lichaamstaal van deze Southern Lady. Meer heb ik niet nodig om tot de zevende hemel te geraken. Koninklijker dan ik al was ben ik er echter niet door geworden. Aan degenen die zich storen aan het dansen van Cat Power raad ik een dansje aan in de stijl van Ian Curtis, dance dance dance to the radio!

Voetnoot (toegevoegd op 4 mei). Door een rare kronkel in mijn hersens (of ten gevolge van teveel pils) vergat ik in mijn korte lofzang van het Cat Power-concert het hoogtepunt te vermelden. Dat was zo goed als zeker haar doorleefde versie van Dark End Of the Street, een song van Dan Penn en Chips Moman. Haar versie was bijna even mooi als die van James Carr en overtrof die van the Flying Burrito Brothers, en dat wil veel zeggen.

20-04-07

GIMME SHELTER

“Bagdad ligt maar één centimeter ver”, schreef Evy in een reactie hieronder. Ik dacht meteen aan Gimme Shelter van the Rolling Stones. In dat lied, waarin nog sporen aanwezig zijn van de summer of love, wordt de keuze gelaten tussen oorlog, “just a shot away”, en liefde, “just a kiss away”.


Oh, a storm is threatning
My very life today
If I dont get some shelter
Oh yeah, Im gonna fade away

War, children, its just a shot away
Its just a shot away
War, children, its just a shot away
Its just a shot away

Ooh, see the fire is sweepin
Our very street today
Burns like a red coal carpet
Mad bull lost its way

War, children, its just a shot away
Its just a shot away
War, children, its just a shot away
Its just a shot away

Rape, murder!
Its just a shot away
Its just a shot away

Rape, murder!
Its just a shot away
Its just a shot away

Rape, murder!
Its just a shot away
Its just a shot away

The floods is threatning
My very life today
Gimme, gimme shelter
Or Im gonna fade away

War, children, its just a shot away
Its just a shot away
Its just a shot away
Its just a shot away
Its just a shot away

I tell you love, sister, its just a kiss away
Its just a kiss away
Its just a kiss away
Its just a kiss away
Its just a kiss away
Kiss away, kiss away.

Gimme Shelter is naar mijn mening een van de beste songs van the Rolling Stones en is terug te vinden op hun beste elpee, Let It Bleed. Nu is er ook een uitstekende versie van het lied op de nieuwe cd van Patti Smith, met Tom Verlaine die de slidegitaarpartij van Mick Taylor voor zijn rekening neemt. Meesterlijke uitvoering, maar even goed als het origineel?

11-04-07

DE LAATSTEN ZULLEN DE EERSTEN ZIJN


Ik wil er niet teveel woorden aan wijden, omdat ik daar te moe voor ben: het concert van Danny & Dusty was delicieus. Hoe daar op dat podium van de AB de rock & roll opnieuw werd uitgevonden, dat was mooi om te zien en vooral om te horen. Dan Stuarts stem is er op de twintig jaar tijd die er verlopen is sinds The Lost Weekend werd opgenomen werkelijk op vooruit gegaan; ze klinkt voller, volumineuzer en expressiever. Hij is zelf ook nogal volumineus, maar dat neemt niet weg dat hij tevens charmant is, ontwapenend zelfs, zij het altijd met een dreigend kantje. Het dreigende dat mensen soms hebben die op het randje van de waanzin leven. Ik weet niet of dat voor Dan Stuart zo is, maar het lijkt er wel op. Steve Wynn is minder exuberant, maar zelfs nog charmanter, met zijn lieve glimlach en zijn beheerst voorkomen. Het is duidelijk dat hij de zaken goed in de gaten houdt, zodat de waanzin niet uit de hand loopt. Enigszins beheerste gekte werkt beter.
Bij het begin van het concert is de elektrische machine nog niet helemaal goed gesmeerd, maar na een tweetal songs loopt het allemaal lekker: de keyboards van Chris Cacavas, de bas van Bob Rupe, de steelgitaar en de elektrische gitaar van Stephen McCarthy, de drums van Johnny Hott, de elektrische en akoestische gitaren van Steve Wynn en Dan Stuart. Vertederend is het dat beide heren op elkaars instrumenten spelen. Sommige muzikanten hebben wel twintig gitaren op het podium staan, Danny & Dusty samen twee. Hoogtepunten waren er niet echt, omdat het hele optreden één lang hoogtepunt was. Maar ik ben misschien het meest opgewonden geraakt bij King Of the Losers en Down To the Bone. Dat laatste werd met een extreme intensiteit gespeeld, zonder dat de muzikanten in de clichés van de hardrock vervielen. Deze band zou Bob Dylan moeten begeleiden, dat zou pas vuurwerk geven. De stemmen, de akkoorden, de woorden zinderen nog na in mij – en dat mag nog een tijdje blijven duren.

De eerstvolgende dagen schrijf ik geen woord meer over muziek. Ik ben geen muziekrecensent, hoewel muziek mijn halve leven is – of meer. Het echt diepzinnige werk van popjournalist laat ik aan geniale wijsneuzen als Serge Simonart. Ik ben maar een loser, nee, erger nog, ik ben maar een blogger. Mamma mia! Ik beloof meteen ook dat ik de naam van de wijsneus nooit meer zal neerschrijven, want negatieve reclame is net zo goed reclame.

10-04-07

WACHTEN OP DANNY AND DUSTY

dan stuart,steve wynn,ab,danny and dusty,pop,rock,popcultuur,brussel

Het belooft een uitbundige avond te worden, vanavond in de AB. Een alternatieve ‘supergroep’ van uitgelezen outsiders uit de jaren tachtig treedt straks voor het voetlicht:

Steve Wynn van the Dream Syndicate (zang en gitaar)
Dan Stuart van Green On Red (zang en gitaar)
Stephen McCarthy van the Long Ryders (gitaar en zang)
Chris Cacavas van Green On Red (keyboards en zang)
Bob Rupe van onder meer the Silos (basgitaar)
Johnny Hott (drums).

Ik heb nog niets van Cast Iron Soul, de nieuwe cd van Danny en Dusty gehoord, maar ik twijfel niet aan de kwaliteit ervan. En natuurlijk hoop ik van harte dat ze zullen teruggrijpen naar songs uit The Lost Weekend, zoals Song For The Dreamers of Knockin’ On Heaven’s Door (een onovertroffen versie is dat). Misschien verkopen de heren de cd in de zaal. Dan ben ik weer even een gelukkig man. Als ik nu nog even van die indigestie afraak…