15-04-08

LACHEN IS DE BESTE REMEDIE


Ik lach anderen niet graag uit, leedvermaak is me vreemd, maar deze verminking van de Engelse taal is zo hilarisch dat ik er de slappe lach van kreeg. Nu zal ik wel op weg zijn naar algehele genezing.

In de clip wordt gesuggereerd dat de originele versie van 'Without You' van Mariah Carey is, maar dat is niet geval. Het is een compositie van Pete Ham en Tom Evans, van de Britse popgroep Badfinger. Beiden pleegden zelfmoord. 'Without You' werd een grote hit voor Harry Nilsson, zelf een van de beste songschrijvers uit de jaren zestig en zeventig. Harry Nilsson, een goede vriend van John Lennon, is het slachtoffer geworden van overmatig drankgebruik.  De grap is dus eigenlijk toch weer niet zo grappig.
Uiteraard heeft Mariah Carey ook een hit gehad met het nummer. Waren Pete Ham en Tom Evans nog in leven, ze zouden schatrijk zijn.

13-03-08

THE PILGRIM: CHAPTER 33


Vorige maandag zat ik voor de zoveelste keer naar Martin Scorsese's 'Taxi Driver' te kijken. Toen Kris Kristoffersons 'The Pilgrim: Chapter 33' daarin uitgebreid aan bod kwam, dacht ik, ik moet echt wel eens iets schrijven over deze begenadigde singer-songwriter. Een ander element dat mij tot het schrijven van het stuk van vorige dinsdag aanzette, was een mooie brief van Marc V., die zelf een grote fan is van Kristofferson. Het was mij echter helemaal ontgaan dat de zanger diezelfde maandagavond in Antwerpen optrad. Puur toeval dus, nog maar eens. Maar helaas heb ik het concert gemist.

"He's a poet, he's a picker,
He's a prophet, he's a pusher,
He's a pilgrim and a preacher, and a problem when he's stoned.
He's a walkin contradiction, partly truth and partly fiction,
Taking every wrong direction on his lonely way back home.
There's a lotta wrong directions on that lonely way back home."

 

11-03-08

KRIS KRISTOFFERSON: EEN WANDELENDE CONTRADICTIE

ned kelly,jamer coburn,country,film,kris kristofferson,rita coolidge,bob dylan,sam peckinpah,mick jagger,martin scorsese,taxi driver,michael cimino,heaven s gate,robert deniro,cybil shepard,bobby charles,rolling stone,shel silverstein,george cukor,janis joplin,pop,william blake,popcultuur

De wandelende contradictie die Kris Kristofferson is, was al een tijdje aan mijn aandacht ontsnapt. Tot een lezer, Marc V. uit Genk, mij opnieuw op zijn spoor zette. Hoe had ik deze grote songschrijver zo kunnen verwaarlozen? Ik moet u het antwoord schuldig blijven, ik weet het gewoonweg niet. Het is mogelijk dat zijn naam er voor iets tussenzit, ik vind het een lelijke naam, met die twee K’s en dat dubbele ‘Kris’. Bovendien heeft hij samen met Barbra Streisand heiligschennis gepleegd door te ‘acteren’ in een stupide remake van ‘A Star Is Born’. De beste versie, die uit 1954 van George Cukor, met Judy Garland en James Mason was ook al een remake, maar een die het origineel overtrof.

Volstaat dat echter om de man te begraven? Een retorische vraag, natuurlijk. Want Kristofferson is de schrijver van ‘Sunday Morning Coming Down’, ongetwijfeld de beste song over een kater ooit geschreven, van ‘Help Me Make It Through the Night’, van ‘To Beat the Devil’, van ‘Why Me’, van ‘The Pilgrim: Chapter 33’, van ‘Me And Bobbie McGee’, en – niet te vergeten – van ‘Blame It On the Stones’.

Mijn kennismaking in 1970 met de naam Kris Kristofferson heb ik aan Mick Jagger te danken. Op het Vossenplein in Brussel had ik de soundtrack van ‘Ned Kelly’ gevonden, een film die ik toen heel goed vond, alleen maar omdat Mick Jagger er in meespeelde. Het komt niet in mijn hoofd op hem ooit nog een keer te bekijken.  De muziek was van Shel Silverstein, bekend van onder meer ‘A Boy Named Sue’ en ‘Sylvia’s Mother’. De meeste songs nam Waylon Jennings voor zijn rekening, maar een drietal, waaronder ‘Stoney Cold Ground’, zong Kristofferson. Wat later ontdekte ik dat hij ‘Me and Bobby McGee’ had geschreven, een grote, postume hit voor Janis Joplin. In dat hippielied horen we Janis op haar mooist. Het debuut van Kris Kristofferson verscheen eveneens in 1970, maar omdat er in België geen interesse bestond voor country kwam de elpee hier toen niet uit.

In het tijdschrift ‘Rolling Stone’ las ik allerlei verhalen over de songschrijver. Onder meer dat hij een master’s degree had in Engelse literatuur en zijn thesis aan William Blake had gewijd, dat hij op een boorplatform had gewerkt en met een helikopter gevlogen. Straffe verhalen over drugs en dronkenschap. Soms hoorde ik een van die gevoelige liederen van hem op AFN, het radiostation van het Amerikaanse leger in Europa. Kristofferson had een stem van soms zacht, soms hard leder, zijn teksten waren even goed als die van Dylan. In 1973 kwam de schitterende film ‘Pat Garrett and Billy the Kid’ van de dronkaard Sam Peckinpah uit. Kristofferson was Billy the Kid, James Coburn Pat Garrett – en Bob Dylan vertolkte het merkwaardige personage genaamd Alias. De in tequila gedrenkte soundtrack was van Bob Dylan. In datzelfde jaar trouwde Kristofferson met Rita Coolidge, die hij op de set van ‘Pat Garrett and Billy the Kid’ had leren kennen. Mijn goede vriend Marc D. leende me zijn exemplaar van ‘Full Moon’ uit, een duet-elpee van Kris Kristofferson en Rita Coolidge. Dat was niet echt een mijlpaal, maar door die plaat ontdekte ik de muziek van Bobby Charles (zijn mooie ‘Tennessee Blues’ was het hoogtepunt op ‘Full Moon’).
ned kelly,jamer coburn,country,film,kris kristofferson,rita coolidge,bob dylan,sam peckinpah,mick jagger,martin scorsese,taxi driver,michael cimino,heaven s gate,robert deniro,cybil shepard,bobby charles,rolling stone,shel silverstein,george cukor,janis joplin,pop,william blake,popcultuur

Het mooiste eerbetoon aan Kris Kristofferson is terug te vinden in Martin Scorsese’s ‘Taxi Driver’ uit 1976. Betsy (Cybil Shepard), het ‘onschuldige’ meisje in het wit op wie de eenzame taxichauffeur Travis Bickle (Robert DeNiro) verliefd wordt, is een fan van Kris Kristofferson. Ze is van mening dat het nummer ‘The Pilgrim: Chapter 33’ op haar vreemde vriend van toepassing is. In een volgende scène zie je Travis Bickle een platenwinkel buitenstappen met de elpee ‘The Silver Tongued Devil And I’ onder zijn arm. Een mijlpaal in de countrymuziek, en wellicht Kristoffersons beste plaat. De rest is, zoals men zegt, geschiedenis. Tot die geschiedenis behoort ook een van de mooiste films aller tijden, ‘Heaven's Gate' van Michael Cimino. Bekijk vooral niet de ingekorte versie!

05-03-08

COOL LOVE - WANDA JACKSON


Ladies and gentlemen, the one and only queen of rockabilly, Wanda Jackson. Met Joe Maphis op gitaar.

02-02-08

ZERO DE CONDUITE

Vandaag is er vanwege griep geen uitzending van Zero de conduite. Het programma Freshly Squeezed gaat door tot 19 u. Zeer waarschijnlijk neemt Gerald (van het programma Psyche van het volk) het tweede uur voor zijn rekening. Radio Centraal kan al tijdje in streaming worden beluisterd. Ga daarvoor naar de website van radio centraal en klik op het hoorntje linksboven.

zero de conduite - radio centraal

 

30-01-08

HELLO IN THERE : JOHN PRINE

huwelijksverjaardag,john prine,chicago,hello in there,1971,songs,popcultuur

John Prine's 'Hello In There' is een van de allermooiste songs die ik ken, het is zonder twijfel het beste nummer van John Prine, en ik ken geen enkel lied dat op zulke indringende wijze de eenzaamheid van oudere mensen bezingt. De originele versie vind je op John Prine's titelloze eerste elpee uit 1971 op het Atlantic label. Ik gebruik niet graag dat woord, maar het is zonder twijfel een meesterwerk. Velen denken dat 'Hello In There' van Bette Midler is. Nee, beste lezers, het is van the one and only John Prine. 

We had an apartment in the city,
Me and Loretta liked living there.
Well, it'd been years since the kids had grown,
A life of their own left us alone.

John and Linda live in Omaha,
And Joe is somewhere on the road.
We lost Davy in the Korean war,
And I still don't know what for, it don't matter anymore.

You know that old trees just grow stronger,
And old rivers grow wilder every day.
Old people just grow lonesome
Waiting for someone to say, "Hello in there, hello."

Me and Loretta, we don't talk much more,

She sits and stares through the back door screen.
And all the news just repeats itself
Like some forgotten dream that we've both seen.

Someday I'll go and call up Rudy,
We worked together at the factory.
But what could I say if asks "What's new?"
"Nothing, what's with you? Nothing much to do."

So if you're walking down the street sometime
And spot some hollow ancient eyes,
Please don't just pass them by and stare
As if you didn't care, say, "Hello in there, hello."

21-01-08

PATTI SMITH'S DANCING BAREFOOT

Patti Smith met Oliver Ray op gitaar. 'Dancing Barefoot' heb ik altijd met dansende Indianen geassocieerd. Dit fragment komt uit Later with Jools.

18-01-08

REVOLUTIE IN ROCK?

roxy music,velvet underground,genesis,seven ages of rock,canvas,televisie,art rock,pink floyd,syd barrett,pop,popcultuur,rock,who,bob dylan,byrds,flying burrito brothers,frank zappa,vs,groot-brittannie,walging,bombast,punk,punk rock,kunst,lou reed,john cale,dr  john,soft machine,revolutie

Gisteravond bleef ik op om naar de tweede aflevering van Seven Ages Of Rock te kijken, op Canvas. Met de eerste aflevering was er al iets vreemds aan de hand geweest. Ze zou hoofdzakelijk over Jimi Hendrix hebben gegaan, maar er was vijftig minuten niet veel meer dan witte Britse blues te zien, en helemaal geen Jimi Hendrix. Gelukkig was er als compensatie My Generation van the Who. Een Humolezer beweert dat Canvas in de eerste aflevering heeft geknipt, waardoor Jimi Hendrix in de vuilnisbak is terechtgekomen. Ik kan dat verhaal maar moeilijk geloven.
 

Helaas heb ik ook gisteren weer zitten walgen bij zoveel Britse megalomanie. Het programma heet toch niet Seven Ages Of British Rock? De weinige boeiende beelden die ik heb gezien waren die van Syd Barrett (‘Jugband Blues’) en uiteraard van The Velvet Underground. De Welshman John Cale is een aanvaardbare Brit, die muziekgeschiedenis heeft geschreven, en Lou Reed is natuurlijk niemand minder dan Lou Reed. Hoewel het thema van de tweede aflevering ‘art rock’ was heb ik zeer weinig kunst gezien.
 

Wat ik wel gezien en gehoord heb is hysterisch gelul van Britse rockjournalisten, met achter elke zin een uitroepteken, zielloos en vulgair spektakel van nitwits als Phil Collins en Peter Gabriel met hun abominabele Genesis, belachelijke ‘glam’ van David Bowie (na die glamperiode heeft Bowie wel uitstekende platen gemaakt, met name ‘Low’, ‘Heroes’, ‘Lodger’ en ‘Scary Monsters’), aanstellerij van Bryan Ferry, hoewel ik moet toegeven dat Roxy Music- vooral dank zij Brian Eno - twee uitstekende elpees heeft gemaakt. Maar je mag er vooral niet naar kijken. Pink Floyd zonder Syd Barrett ging aardig van start, maar verviel al heel snel in stuurloosheid en afstotelijke bombast. Roger Waters verklaarde dat ze ten tijde van 'The Wall' tijdens concerten een muur rond de band opbouwden om zo aan te geven dat ze vervreemd waren van hun publiek. Duidelijker kon niet? Pink Floyd was echter niet vervreemd van zijn publiek maar van het genie van Syd Barrett. De ‘artistieke’ band moest het nu van vliegende roze varkens hebben.

In dit belachelijk nationalistische programma werd het Britse - ongewild komische - cabaret vergeleken met de verbijsterende klanken van the Velvet Underground, een groep van echte kunstenaars, met originele ideeën op muzikaal gebied en schitterende teksten over het 'ondergrondse' leven in New York. Overigens kwam de belangrijkste Britse art rock band, Soft Machine (met Robert Wyatt en Kevin Ayers), helemaal niet aan bod, en de tweede belangrijkste, the Bonzo Dog Band, evenmin. 

Die periode in de Britse rock, in werkelijkheid een dieptepunt, werd als revolutionair omschreven. De echte (tweede, of zelfs derde) 'revolutie' kwam er echter pas met punk, en ook punk was geen Brits maar een Amerikaans fenomeen (Stooges, New York Dolls, Ramones, om maar enkele punkrock bands te noemen). 

Bijna alle noemenswaardige populaire muziek is ontstaan in de Verenigde Staten. Vernieuwingen kwamen meestal van daar. Luister maar eens naar ‘The Notorious Byrd Brothers’ van The Byrds uit 1968, een elpee boordevol verkennende en bucolische muziek met een donkere ondertoon die verwijst naar oorlog en verlies, vooral verlies van idealen. Dat zou je een revolutionaire plaat kunnen noemen. En is alleen al zulke muziek creëren geen grote kunst? Hetzelfde geldt voor ‘Blonde On Blonde’ van Bob Dylan en ‘The Gilded Palace Of Sin’ van the Flying Burrito Brothers. Ook die elpees zorgden allebei voor een kentering in de populaire muziek.


Wie al helemaal ontbrak in het programma was de kunstenaar Frank Zappa. Hoe kun je die man over het hoofd zien als je het over rock en kunst hebt? Omdat hij een Amerikaan is?
 

Ik zou nog heel wat namen kunnen noemen die ontbraken, ook al droegen ze veel meer bij tot het artistieke gehalte van popcultuur en populaire muziek - ook voor muziek die nu nog wordt gemaakt - dan Genesis en de latere Pink Floyd. Ik beperk me tot Phil Spector, die van de single een autonoom kunstwerk maakte, denk maar aan het mythische 'Be My Baby' van The Ronettes, the United States Of America, die net zoals Frank Zappa avant-garde en rock met elkaar probeerden te verzoenen, Pearls Before Swine met de lispelende dichter Tom Rapp, Captain Beefheart and His Magic Band, etcetera.

En als je dan toch het theatrale aspect zoekt, dan ga je best bij Doctor John The Night Tripper te rade; zijn ‘Gris Gris’ is werkelijk voodoo theater. En de manier waarop Sonny Boy Williamson II mondharmonica speelt is misschien nog de grootste kunst.


Ik ben er mij bewust van dat ik hier alleen maar over Angelsaksische muziek schrijf. De reden daarvoor is dat ik met Duitse bands als Can, Faust, Neu en eigenlijk met alle andere populaire muziek veel minder vertrouwd ben.

16-01-08

TIM BUCKLEY'S HAPPY TIME

pop,troubadour,happy time,stem,verheven,subliem,tim buckley,coming home to stay,schoonheid,folk,gitaar,poezie,popcultuur,clip


Happy Time

Ah, it's a happy time inside my mind
When a melody does find a rhyme
Says to me I'm comin' home to stay
Oh, Lord, home to stay
I'm comin' home to stay
Home to stay
Ah, lord, it's just the same old story
Something about love for glory
A nickel and a dime a dozen
Fame
Ah, it's such a shame
Ah, the way they use your name
Ah, you know it's such a shame
When it's only mine to sing a song
Hoping that you'd cross along my way
Before I have to move along
Ah, now move along
Ah, but I'll be back again
Ooh back again
Ah, it's a happy time inside my mind
When a melody does find a rhyme
Says to me I'm comin' home to stay
Oh, Lord, home to stay
I'm comin' home to stay
Home to stay
Sleep late now mama
Let the mornin' sun warm your bed
While I'm away
While I'm away

08-01-08

DE ENIGE ECHTE MOONDOG: DAKLOOS GENIE

 

moondog,moondog jr,zita swoon,bonnie  prince  billy,merle haggard,bob dylan,pop,muziek,zonderling,outsider,popcultuur

Ik las net een interessant artikel over Louis Hardin alias Moondog, een vooral in de underground en de subcultuur meer beruchte dan bekende klassieke componist. Verwar alstublieft Moondog niet met Moondog Jr. Dan zou je de man posthuum onrecht aandoen. Waarmee ik niets negatiefs wil zeggen over Zita Zwoon.

Zelf luister ik op dit ogenblik naar Merle Haggard, en dat is weer iets helemaal anders. Overigens staat op de nieuwe cd van Bonnie 'Prince' Billy een cover van Merle Haggards 'I Take A Lot Of Pride In  What I Am' (verwerkt in een medley). Zeer mooi is dat. En je weet het of weet het niet, maar Bob Dylans 'Working Man Blues #2' op 'Modern Times' is een vervolg op Haggards 'Working Man Blues'.

DAMES EN HEREN, SNEAKY PETE KLEINOW!

 


Op 6 januari vorig jaar stierf Sneaky Pete Kleinow, de steelgitarist van the Flying Burrito Brothers. Op zijn mooist en meest baanbrekend is hij te horen op The Gilded Palace Of Sin, een van de beste elpees ooit gemaakt. Hij was de beste steelgitarist die ik ooit heb gehoord. Dit filmpje plaats ik hier opdat we de minzame man niet te snel zouden vergeten. Het is opgenomen in 1970, net nadat Gram Parsons de band had verlaten.

07-01-08

I'M NOT THERE EN 23 ANDERE SONGS

muziek,radio,pop,rock,best,2007,radio centraal,antwerpen,playlist,zero de conduite


Hieronder de playlist van de jongste aflevering van Zéro de conduite, vorige zaterdag op radio centraal in Antwerpen. Live heb ik nogal wat commentaar gegeven, waardoor ik minder muziek heb kunnen draaien, helaas. De volgende keer geen gepraat, alleen maar muziek. Die commentaar is hier niet meer nodig, denk ik, omdat het om nummers gaat uit mijn favoriete cd's van 2007. Daarover is al voldoende geschreven, daarom alleen maar de lijst.

  • I'm Not There - Sonic Youth - I'm Not There (Soundtrack)
  • Impossible Germany – Wilco - Sky Blue Sky
  • Goin' To Acapulco - Jim James & Calexico - I'm Not There (Soundtrack)
  • All I Ever Wanted - Meg Baird - Dear Companion
  • The Way I Am - Bonnie 'Prince' Billy - Ask Forgiveness
  • The Air Is Thin - Jesse Sykes & The Sweet Hereafter -  Like, Love, Lust & The Open Halls Of The Soul
  • Garden Rose - Lavender Diamond - Imagine Our Love
  • Boxcar - Neil Young - Chrome Dreams II
  • Feelin' Good - Levon Helm - Dirt Farmer
  • Three Chords And The Truth - Ry Cooder - My Name Is Buddy
  • We Shall Not Be Moved - Mavis Staples - We'll Never Turn Back
  • Talking Old Soldiers - Bettye LaVette - The Scene Of The Crime
  • Love Is A Losing Game - Amy Winehouse - Back To Black
  • Most Likely You Go Your Way - Bob Dylan – Dylan
  • White Rabbit - Patti Smith – Twelve
  • Warren Oates - Danny & Dusty - Cast Iron Soul
  • Nantes - Beirut - The Flying Club Cup
  • Scythian Empires - Andrew Bird – Armchair Apocrypha
  • Coat Check Dream Song - Bright Eyes – Cassadaga
  • The Pirate’s Gospel - Alela Diane - The Pirate’s Gospel
  • Snowin' On Raton - Emmylou Harris - Songbird
  • Learning How To Live - Lucinda Williams – West
  • Gone Gone Gone - Robert Plant & Alison Krauss - Raising Sand
  • Innocent Bones - Iron and Wine - The Shepherd's Dog

04-01-08

SOMEONE WHO CLOSES HIS HEART: BOB DYLAN

bob dylan,it ain t me baby,don t look back,pennebaker,uk,pop,clip,folk

Go lightly from the ledge, babe
Go lightly on the ground
I’m not the one you want, babe
I will only let you down
You say you’re lookin’ for someone
Who will promise never to part
Someone to close his eyes for you
Someone to close his heart
Someone who will die for you an’ more
But it ain’t me, babe
No, no, no, it ain’t me, babe
It ain’t me you’re lookin’ for, babe.



29-12-07

VEERTIG ONTROERENDE WIJSJES

songs,top 40,wijsjes,muziek,pop,rock,liedjes,lijst,uitverkoren,ontroering,geheugenverlies,2007,einde,forever young
Marissa Nadler

Voor dit ellendige jaar zijn deuren sluit moet er nog een lijstje het daglicht zien. Dit is echt het allerlaatste, dat beloof ik. Ik zie immers nauwelijks nieuwe films, ik lees voornamelijk boeken uit andere tijden, en toneelstukken die ik gezien heb vergat ik meteen weer. Soms heb ik het gevoel dat ik in een parallelle wereld leef, waar de tijd en het geheugen niet bestaan. Maar liedjes blijven me bij, al vergeet ik veel meer dan vroeger titels en soms zelfs namen van bands, zangers of zangeressen. Mijn laatste lijstje van 2007 bevat de songs die mij het meest hebben ontroerd of die andere emoties in mij hebben losgeweekt. Je leest achtereenvolgens de naam van de uitvoerder(s), titel van het lied, titel van de cd. 

 

  1. Sonic Youth – I’m Not There –  I’m Not There (Soundtrack)
  2. Lavender Diamond – Garden Rose – Imagine Our Love
  3. Ry Cooder – Three Chords and the Truth – My Name is Buddy
  4. Patti Smith – Smells Like Teen Spirit – Twelve
  5. Wilco – Impossible Germany – Sky Blue Sky
  6. Bonnie ‘Prince’ Billy – The Way I Am – Ask Forgiveness
  7. Jim James & Calexico – Goin’ To Acapulco – I’m Not There (Soundtrack)
  8. Meg Baird – All I Ever Wanted – Dear Companion
  9. Jesse Sykes & The Sweet Herafter – The Air Is Thin – Like, Love, Lust & the Open Halls Of the Soul
  10. Marissa Nadler – Diamond Heart – Songs III: Bird On the Water
  11. Bob Dylan – Most Likely You Go Your Way  (Mark Ronson Remix) – Dylan
  12. Mavis Staples – Turn Me Around – We’ll Never Turn Back
  13. Robert Plant & Allison Krauss – Throught the Morning, Through the Night – Raising Sand
  14. Danny & Dusty – Warren Oates – Cast Iron Soul
  15. Neil Young – Beautfiul Bluebird – Chrome Dreams II
  16. Amy Winehouse – Love Is A Losing Game – Back To Black
  17. Ryan Adams – Tears Of Gold – Easy Tiger
  18. Great Lake Swimmers – There Is A Light - Ongiara
  19. Beirut – Un Dernier Verre (Pour La Route) – The Flying Club Cup
  20. Blanche – Child Of The Moon – Little Amber Bottles
  21. Levon Helm – Feelin’ Good – Dirt Farmer
  22. Emmylou Harris – Snowin’ On Raton – Songbird
  23. Lucinda Williams – Learning How To Live – West
  24. Iron and Wine – Wolves (Song of the Shepherd’s Dog)
  25. Willy Mason – When the River Moves On – If the Ocean Gets Rough
  26. Joe Henry – Civlians – Civilians
  27. Feist – Brandy Alexander –The Reminder
  28. Betty Lavette – I Still Want To Be Your Baby (Take Me Like I Am) – The Scene Of the Crime
  29. Rilo Kiley – The Angels Hung Around – Under The Blacklight
  30. Matthew Sweet & Susanna Hoffs – I See The Rain – Under The Covers Vol. 1
  31. Willie Nelson & Calexico – Señor (Tales Of Yankee Power) – I’m Not There (Soundtrack)
  32. Joan As A Policewoman – The Ride – Real Life
  33. Coat Check Dream Song – Bright Eyes - Cassadaga
  34. Alela Diane – Pieces Of String – The Pirate’s Gospel
  35. PJ Harvey – When Under Ether – White Chalk
  36. Mary Weiss & The Reigning Sound – Nobody Knows (But I Do) – Dangerous Game
  37. Cat Power – Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again – I’m Not There (Soundtrack)
  38. Richard Hawley – The Sun Refused To Shine – Lady’s Bridge
  39. Andrew Bird – Scythian Empires – Armchair Apocrypha
  40. Stephanie Dosen – Vinalhaven Harbor – A Lily For the Sceptre


i'm not there


Foto: Cate Blanchett in de film I'm Not There van Todd Haynes.

22-12-07

BELOFTEVOL VERLEDEN

lijst,muziek,pop,populaire muziek,re-releases,boxen,heruitgaven,rock,blues,country

Zoals beloofd volgt hier een lijstje van mijn favoriete re-releases, boxen en compilaties verschenen in 2007. Het is heel goed mogelijk dat ik belangrijke of zeer mooie dingen vergeet. Tevens is de lijst beperkt omdat ik verre van alles heb beluisterd, laat staan gekocht. Het is gewoon een voorkeurslijstje. Ik heb altijd graag lijstjes gemaakt en als jongetje van  acht of negen luisterde ik al elke zondag naar de hitparade op radio Luxemburg. Ik stond ook mee aan de wieg van Toppers van Tobbers in Humo. In de beginperiode werden de lijstjes nog per school gepubliceerd; ik stelde elke week een hitparade samen namens het Koninklijk Atheneum in Tongeren. Meestal stonden the Rolling Stones op nummer 1. Maar hier een lijst met hier en daar een klein beetje uitleg.
 

1.    Moby Grape – 1st album, Wow, Moby Grape ’69 en Truly Fine Citizen. Deze vier zeer miskende elpees werden eindelijk op cd uitgebracht door het onvolprezen Sundazed label. Moby Grape was een van de beste West Coast-bands uit de jaren ’60 en ’70. Ik hield zielsveel van hun harmonieuze stemmen, en heb nu een voorkeur voor de meer country-getinte songs. Alexander ‘Skip’ Spence was een van de groepsleden.

2.    Emmylou Harris – Songbird. Vier boordevolle cd’s vol prachtige en vaak moeilijk vindbare songs van Emmylou. Een echte schat. De bijgevoegde dvd is een beetje een samenraapsel. Maar de muziek en de stemmen zijn zo schitterend dat dat vijfde schijfje er niet meer zo toe doet. Ik luister meestal toch met de ogen dicht. Op de derde cd van mijn box zit een kras en wel net op het nummer ‘Sin City’, uitgevoerd door Emmylou en Beck.

3.    Neil Young – Live At Massey Halll. Eigenlijk is dit geen re-release, want de plaat is nooit eerder verschenen. Maar de opnames dateren uit 1971. Hemelse stem, hemelse songs.

4.    Various Artists – Memphis. That’s All Right! From Blues To Rock ‘n’ Roll. Schitterende bluescompilatie op het Franse sagablues label. Bijzonder fraai uitgevoerd hoesje ook. Rocket 88 van Jackie Brenston met Ike Turner op piano is een van de 24 tracks. De overige 23 moeten er niet voor onderdoen.

5.    Joy Divsion – Closer en Unknown Pleasures.

6.    The Traveling Wilburys Collection. Inclusief een geestige dvd.

7.    Nico – The Frozen Borderline. Twee elpees (‘The Marble Index’ en ‘Desertshore’) plus bonustracks, in een uitstekende productie van John Cale.

8.    Sly And The Family Stone – Stand! en There’s A Riot Going On. Ook weer zeer verzorgde uitgaven, met veel bonustracks.

9.    Betty Davis – Betty Davis. Een vrouwelijke pionier van de funk. Oorspronkelijk verschenen in 1973.

10. Various Artists - Ah Feel Like Ahcid. 24 American Psychedelic Artefacts from the EMI Vaults.

11. Fairport Convention – Liege & Lief. Deluxe Edition. Normaal gezien zou deze plaat op 2 staan. Maar Liege & Lief is al zo vaak uitgegeven dat ik de tel kwijt ben. Het is evenwel een van de allerbeste elektrische folkplaten die er ooit zijn gemaakt, en Sandy Denny heeft nooit beter gezongen dan op deze elpee. De uitvoering van ‘Matty Groves’ bezit een gruwelijke schoonheid.

12. J.B. Lenoir – Eisenhower Blues. Ook weer op het sagablues label. Ongeveer het beste van deze zeer originele, en politiek bewuste bluesman.

13. Warren Zevon – Excitable Boy.

14. Elvis Costello – My Aim Is True. Deluxe Edition. Ook de platen van Elvis Costello blijven maar gerecycleerd worden. Maar het blijft een uitstekend debuut.

15. The Triffids – In The Pines. De garagerockplaat van de Australische Triffids, die zoals iedereen weet bijzonder populair waren in België.

16. Dolly Parton – My Tennessee Mountain Home. In de American Milestones reeks.

17. Pink Floyd – The Piper At The Gates Of Dawn. 40th Anniversary Edition.

18. Elliott Smith – New Moon.

19. Vashti Bunyan – Some Things Just Stick In Your Mind. Veel gekraak, dat wel.

20. Danny & Dusty – The Lost Weekend. Prachtige elpee, maar de cd-versie was vermoedelijk alleen verkrijgbaar tijdens hun concerten en zit jammer genoeg in een wit kartonnen hoesje, terwijl de oorspronkelijke hoes perfect voer voor dronkaards en fotografen is.


In mijn top-30 van nieuwe releases hadden ook ‘Dirt Farmer’ van Levon Helm, ‘The Pirate Gospel’ van Alela Diane, ‘Imagine Our Love’ van Lavender Diamond en ‘Songs III: Bird On the Water’ van Marissa Nadler moeten staan. Gewoon vergeten.

19-12-07

ZERO'S UITVERKOREN CD'S IN 2007

muziek,rock and roll,pop,beste,top-30


Dit is mijn top dertig van het aflopende jaar. Ik plaats de cd’s in een volgorde die vandaag mijn voorkeur geniet, maar dat is zeer relatief, morgen zou de volgorde waarschijnlijk anders zijn – en in dat opzicht verschil ik waarschijnlijk niet van andere melomanen. In mijn lijstje zijn er eigenlijk geen winnaars en geen verliezers: alle cd’s die hier worden opgesomd zijn in zekere zin evenwaardig, wat erop neerkomt dat ik niet goed kan kiezen.

  1. Wilco – Sky Blue Sky
  2. Amy Winehouse – Back To Black
  3. Danny & Dusty – Cast Iron Soul
  4. Robert Plant & Allison Krauss – Raising Sand
  5. Various Artists – I’m Not There (Original Soundtrack)
  6. Ryan Adams – Easy Tiger
  7. Mavis Staples – We’ll Never Turn Back
  8. Bettye Lavette – The Scene Of the Crime
  9. Ry Cooder – My Name Is Buddy
  10. Patti Smith – Twelve
  11. Mary Weiss & the Reigning Sound – Dangerous Game
  12. Matthew Sweet & Susanna Hoffs – Under the Covers  Vol. 1
  13. Iron And Wine – The Shepherd’s Dog
  14. Meg Baird – Dear Companion
  15. Great Lake Swimmers - Ongiara
  16. Beirut – The Flying Cup Club
  17. Joe Henry – Civilians
  18. Willy Mason – If the Ocean Gets Rough
  19. Neil Young – Chrome Dreams II
  20. Lucinda Williams - West
  21. Rilo Kiley – Under the Blacklight
  22. Joan As A Policewoman – Real Life
  23. Richard Hawley – Lady’s Bridge
  24. Andrew Bird – Armchair Apocrypha
  25. Feist – The Reminder
  26. Blanche – Little Amber Bottles
  27. Diana Jones – My Remembrance Of You
  28. Various Artists – Like A Hurricane: A Tribute To Neil Young
  29. Bright Eyes – Cassadaga
  30. Bonnie ‘Prince’ Billy – Ask Forgiveness

Amy Winehouse en Joan As A Policewoman zijn in 2006 uitgebracht, maar heb ik pas dit jaar voor het eerst gehoord. De cd van Bright Eyes heb ik met gemengde gevoelens opgenomen. Sommige songs van Conor Oberst hoor ik bijzonder graag, andere verafschuw ik. ‘West’ van Lucinda Williams ben ik pas de voorbije weken echt gaan appreciëren. Live in de AB viel ze echter tegen. Ik weet dat Patti Smith slechte recensies heeft gekregen, maar ik ben een fan, sinds 1975. Voor haar loop ik door de stad als de stad in brand staat, en er staan mooie, goed uitgevoerde covers op. De cover-cd van Matthew Sweet & Susanna Hoffs werkt zeer aanstekelijk. The Bangles waren nooit mijn kop thee, maar voor Susanna Hoffs heb ik toch wel een zwakke plek in mijn hart (of hoe heet dat orgaan?). Richard Hawley’s ‘Lady’s Bridge’ vind ik minder goed dan zijn vorige platen, maar ook van hem ben ik een fan, daarom krijgt hij alsnog een vermelding. Ik denk dat ‘Sky Blue Sky’ niet alleen de beste plaat van het jaar is, maar ook de beste cd van Wilco en dat Wilco de beste band is die nu muziek opneemt en optreedt. Het concert van Wilco dit jaar in het Koninklijk Circus is onvergetelijk. Sommige lezers zullen de ereplaats voor Amy Winehouse misschien vreemd vinden. Maar de Britse zangeres heeft gewoonweg een schitterende cd gemaakt – die ook nog eens in de smaak valt bij gewone mensen zoals ik. Het is tegelijk een eerbetoon aan Mark Ronson die dit jaar een prachtig nummer van Bob Dylan opnieuw onder de aandacht heeft gebracht. Op de soundtrack van de film I’m Not There staan nogal wat overbodige covers, maar er staan zulke mooie uitvoeringen op dat ik niet anders kan dan wat ik in een bepaald opzicht toch definitief heb gedaan. Bonnie ‘Prince’ Billy staat zo laag omdat hij zich zo laat heeft aangediend. Een overzicht van mijn favoriete re-releases en boxen volgt later.

14-12-07

WORKIN' TOGETHER

soul,ike turner,rock and roll,dood

For Ike Turner, Rest in peace.

13-12-07

IN MEMORIAM IKE TURNER

rock   roll,blues,dood,ike turner,legende,soul,popcultuur,pop,rhythm and blues,elvis presley,sun,chess,chicago,memphis,in memoriam,voorloper

De legendarische muzikant, songschrijver, en producer Ike Turner is gisteren in zijn woonplaats San Diego op zesenzeventigjarige leeftijd overleden. Ike Turner was een van de grondleggers van de rock & roll en had talloze hits met Tina Turner. Voor degenen die niet echt geïnteresseerd zijn in populaire muziek is hij vooral bekend als de kerel die zijn vrouw mishandelde, wat vooral in de hand werd gewerkt door de Hollywood-draak ‘What’s Love Got To Do With It’.


Ike Turner was reeds op zeer jonge leeftijd bijzonder begaafd en had een goed oor voor ander muzikaal talent. De man speelde al rock & roll in 1951, met zijn Kings Of Rhythm. Jackie Brenstons ‘Rocket 88’ wordt vaak de eerste rock & rollplaat genoemd. Ike Turner schreef het nummer en speelde er op mee. Het werd in 1951 opgenomen in de Sun Studio in Memphis, waar Elvis Presley in 1954 zou debuteren. De single ‘Rocket 88’ kwam echter uit op het Chess label in Chicago. Ike Turner bleef altijd de man achter de schermen, ook later, toen hij zijn platen met Tina Turner opnam, en zeker op het podium, waar Tina uiteraard alle aandacht opeiste.


Ike Turner was een uitstekend gitarist en pianospeler. Wie nu precies de feedback heeft uitgevonden is nog altijd niet duidelijk, maar Ike Turner behoorde wat dat betreft alleszins tot de voorhoede. Hij werd geboren in Clarksdale, in Mississippi, een plek waar heel wat blueslegendes het levenslicht zagen.  De muzikant / producer werkte vaak samen met bluesgrootheden als Bobby ‘Blue’ Bland, B.B. King, Elmore James en Junior Parker (de man van ‘Mystery Train’). En vervolgens kwam de successtory van Ike & Tina Turner, met hun uitstekende soul-singles en legendarische optredens. Toen Tina Turner ‘River Deep, Mountain High’ opnam voor Phil Spector, mocht Ike echter de studio niet in.


Zoals zoveel andere zwarte muzikanten raakte Ike Turner verslaafd aan zware drugs, en na de scheiding van Tina, ging het van kwaad naar erger. In de jaren zeventig en tachtig werd hij elf keer gearresteerd, meestal in verband met drugs.

Volgens Ike Turner is het portret dat van hem wordt geschilderd in de film ‘What’s Love Got To Do With It’ een karikatuur. Alleszins werd zijn muzikale carrière er zeer door geschaad. Het lijdt echter geen twijfel dat Ike Turner geen zachtaardige jongen was en de drugs zullen zijn loopbaan ook niet echt geholpen hebben.


In 2001 nam Ike Turner een nieuwe plaat op, getiteld ‘Here and Now’. Vorig jaar won hij nog een Grammy Award in de categorie ‘traditionele blues’.

Zelf heb ik altijd zeer veel gehouden van de muziek van Ike Turner, en vooral van de singles en elpees van Ike & Tina Turner. En in een rechtvaardige wereld mag het feit dat hij aan de wieg stond van de rock & roll nooit vergeten worden.

12-12-07

I AM A DJ I AM WHAT I PLAY

plaatjes,songs,muziek,hits,rock,popcultuur,pop,deejay

Gisteravond heb ik plaatjes gedraaid. Eigenlijk had ik me voorgenomen om nog eens naar een film van Truffaut te kijken, ik heb onlangs twee verzamelboxen gekocht, ongeveer twaalf films, waaronder de volledige Antoine Doinel-cyclus. De dvd’s zijn fraai uitgegeven en niet bepaald duur. Maar bij het avondeten had ik een cd opgelegd, wat ik altijd doe, het is nooit stil als wij aan tafel zitten, en cd’s hebben daarbij het voordeel dat je niet de hele tijd van tafel weg moet om ze om te draaien; zo had ik zin gekregen om nog meer muziek te beluisteren. Tussen 9 en 11 uur gisteravond was ik dus de privé-deejay van Laura. Aan tafel hadden we al geluisterd naar de volledige ‘Two Steps From the Blues’ van Bobby ‘Blue’ Bland, omdat ik daar een stukje over had geschreven, en daarna nog naar ‘Workingman’s Dead’ van the Grateful Dead. We zitten soms lang aan tafel. Misschien is dit een beetje exhibitionistisch van me, maar ik wil hier gewoon even vertellen welke songs ik daarna nog heb gedraaid. Een opsomming dan maar.

 

Het onvolprezen ‘Blood In My Eyes’ uit Dylans ‘World Gone Wrong’; de originele versie is van the Mississippi Sheiks. ‘I Wish It Would Rain’ van the Temptations; een van de schrijvers van dit erg ontroerende lied, Roger Penzabene, heeft zich, een paar dagen nadat de single was verschenen, op 31 december 1967 uit liefdesverdriet een kogel door het hoofd gejaagd. Een van mijn favoriete songs, daar kom ik nooit op terug, is ‘Long Black Limousine’, een tragische ballad uit ‘From Elvis In Memphis’, Presleys beste elpee. James Browns ‘Prisoner Of Love’ bezorgt mij keer op keer kippenvel. ‘Ruler Of My Heart’ van Irma Thomas, uit New Orleans, was de blauwdruk voor Otis Reddings ‘Pain In My Heart’ (later door the Rolling Stones gecoverd). Over ‘Polly’ van Dillard & Clark heb ik het onlangs al gehad. Het is terug te vinden op de elpee ‘Through the Morning, Through the Night’ van Doug Dillard en Gene Clark en werd gecoverd door the Walkabouts en heel recent door Robert Plant & Allison Krauss. ‘He’s Got All the Whiskey’ van Bobby Charles komt uit zijn titelloze elpee die in 1972 op het Bearsville label verscheen. Zowat de hele Band (THE Band) speelt er op mee. Het is een schitterende plaat, veel te weinig bekend. Net als Bobby Charles komt Dr. John alias Mac Rebennack uit New Orleans. Een van zijn mooiste platen vind ik ‘Goin’ Back To New Orleans’, verschenen in 1992, het jaar dat ik zelf voor het eerst in New Orleans was. Ik draaide gisteren ‘I Thought I Heard Buddy Bolden Say’. De Canadese schrijver Michael Ondaatje – bekend van ‘The English Patient’ – heeft een zeer meeslepend boek geschreven over de legendarische jazzmuzikant Buddy Bolden, met als titel ‘Coming Through Slaughter’ en in het Nederlands ‘Op weg naar stilte’. Ik hoor nog altijd graag de platen die the Steve Miller Band in de jaren zestig opnam. Later produceerde hij commerciële troep. Ik draaide een oude gospel ‘Don’t Let Nobody Turn You Around’ uit Steve Millers ‘Your Saving Grace’. Uit ‘The Piper At the Gates Of Dawn’ van Pink Floyd koos ik Lucifer Sam, uiteraard een pareltje. ‘Da Capo’ was de eerste elpee van Love die ik me ooit aanschafte, in 1967. Het lang uitgesponnen ‘Revelation’ klinkt verouderd, maar het delicate, poëtische ‘Orange Skies’, van Bryan MacLean, wordt mooier met de jaren. ‘Between the Buttons’ is altijd een van mijn uitverkoren elpees geweest van the Rolling Stones. Het is een echte popplaat; ze klinkt lekker opgewonden, waarschijnlijk door de grote hoeveelheden benzedrine die de groepsleden toen slikten. Ik vind de hoesfoto bijzonder mooi; in die dagen hadden de Stones een fantastische vestimentaire smaak. Brian Jones dacht wellicht dat ‘Miss Amanda Jones’ over hem ging, vooral met de regel ‘she looks delightfully stoned’. Bij mijn verlaten eilandplaten behoort zeker ‘Paris 1919’ van John Cale, en het mooiste nummer uit de elpee vind ik ‘Hanky Panky Nohow’, gecoverd door Yo La Tengo. Na John Cale is het onvermijdelijk de beurt aan Lou Reed. Ik heb de titeltrack uit Street Hassle gedraaid, met een gastrolletje van Bruce Springsteen (‘tramps like us were born to run’ komt hij vertellen).  Na die lange, poëtische song was het tijd voor wat harder werk, hoewel ‘Ramble On’ van Led Zeppelin qua geriff nog meevalt. Het staat op Led Zeppelin II. Als ik die plaat opleg wordt ik altijd teruggevoerd naar de Karmelietenstraat in 1969-1970. Van the Clash selecteerde ik Police & Thieves, reggae waar we in Antwerpen vaak op hebben gedanst. De originele versie is van Junior Murvin en Lee Perry. Met the Specials en ‘A Message To You Rudy’ – in een productie van Elvis Costello – wilde ik herinneringen aan de 2-tone-periode oprakelen. Iedereen was toen in zwart en wit gekleed. Ik heb mijn set beëindigd met Chris Isaaks ‘Livin’ For Your Lover’, uit zijn eerste elpee, die werd geproduceerd door Erik Jacobsen. In de jaren zestig was dat de producer van the Lovin’ Spoonful. Ik zou over elke song hierboven een heel verhaal kunnen vertellen, maar dat zal ik niet doen, want dan wordt het langdradig. En het zou niet origineel zijn, Nick Hornby heeft het al voortreffelijk gedaan in zijn '31 Songs' en Greil Marcus heeft zelfs een volledig boek gewijd aan 'Like A Rolling Stone' van Bob Dylan.

buddy bolden, twee links achterste rij

 

Buddy Bolden is de tweede links op de achterste rij.

04-12-07

EELS / BUS STOP BOXER

 



In deze barre tijden, de zwarte nacht van mijn ziel, bieden eels ‘onder leiding’ van Mark Oliver Everett en Bach mij nog enige troost. Maar zelfs om die schoonheid tot me door te laten dringen moet ik mij zeer inspannen. Ook om deze clip van Eels te bekijken. Het is een opname van de band met strijkers, live opgenomen in Town Hall in New York City. I’m the bus stop boxer! Eels heeft wel meer prachtige melancholische songs, zoals ‘Suicide Life’, waarvan ik de tekst hieronder plaats:

You think you'll get under ol' monsieur's lid
And try to imagine all the things that he did
You don't know where i'm gonna go
You don't know where i'll go

I'll go none too bravely
Into the night
I'm so tired of living
The suicide life
That ain't no reason to live

Wake up in the night and think of all the years
Falling from the ceiling and covering your ears
You don't know how you're gonna get out
You don't know how you'll get out

I'll go none too bravely
Into the night
I'm so tired of living
The suicide life
That ain't no reason to live

Call up your best friend
And tell him a lie
You've got to be kidding
I'm not really high
I dont know where i'm gonna go
I don't know where i'll go

I'll go none too bravely
Into the night
I'm so tired of living
The suicide life
That ain't no reason to live