22-12-07

BELOFTEVOL VERLEDEN

lijst,muziek,pop,populaire muziek,re-releases,boxen,heruitgaven,rock,blues,country

Zoals beloofd volgt hier een lijstje van mijn favoriete re-releases, boxen en compilaties verschenen in 2007. Het is heel goed mogelijk dat ik belangrijke of zeer mooie dingen vergeet. Tevens is de lijst beperkt omdat ik verre van alles heb beluisterd, laat staan gekocht. Het is gewoon een voorkeurslijstje. Ik heb altijd graag lijstjes gemaakt en als jongetje van  acht of negen luisterde ik al elke zondag naar de hitparade op radio Luxemburg. Ik stond ook mee aan de wieg van Toppers van Tobbers in Humo. In de beginperiode werden de lijstjes nog per school gepubliceerd; ik stelde elke week een hitparade samen namens het Koninklijk Atheneum in Tongeren. Meestal stonden the Rolling Stones op nummer 1. Maar hier een lijst met hier en daar een klein beetje uitleg.
 

1.    Moby Grape – 1st album, Wow, Moby Grape ’69 en Truly Fine Citizen. Deze vier zeer miskende elpees werden eindelijk op cd uitgebracht door het onvolprezen Sundazed label. Moby Grape was een van de beste West Coast-bands uit de jaren ’60 en ’70. Ik hield zielsveel van hun harmonieuze stemmen, en heb nu een voorkeur voor de meer country-getinte songs. Alexander ‘Skip’ Spence was een van de groepsleden.

2.    Emmylou Harris – Songbird. Vier boordevolle cd’s vol prachtige en vaak moeilijk vindbare songs van Emmylou. Een echte schat. De bijgevoegde dvd is een beetje een samenraapsel. Maar de muziek en de stemmen zijn zo schitterend dat dat vijfde schijfje er niet meer zo toe doet. Ik luister meestal toch met de ogen dicht. Op de derde cd van mijn box zit een kras en wel net op het nummer ‘Sin City’, uitgevoerd door Emmylou en Beck.

3.    Neil Young – Live At Massey Halll. Eigenlijk is dit geen re-release, want de plaat is nooit eerder verschenen. Maar de opnames dateren uit 1971. Hemelse stem, hemelse songs.

4.    Various Artists – Memphis. That’s All Right! From Blues To Rock ‘n’ Roll. Schitterende bluescompilatie op het Franse sagablues label. Bijzonder fraai uitgevoerd hoesje ook. Rocket 88 van Jackie Brenston met Ike Turner op piano is een van de 24 tracks. De overige 23 moeten er niet voor onderdoen.

5.    Joy Divsion – Closer en Unknown Pleasures.

6.    The Traveling Wilburys Collection. Inclusief een geestige dvd.

7.    Nico – The Frozen Borderline. Twee elpees (‘The Marble Index’ en ‘Desertshore’) plus bonustracks, in een uitstekende productie van John Cale.

8.    Sly And The Family Stone – Stand! en There’s A Riot Going On. Ook weer zeer verzorgde uitgaven, met veel bonustracks.

9.    Betty Davis – Betty Davis. Een vrouwelijke pionier van de funk. Oorspronkelijk verschenen in 1973.

10. Various Artists - Ah Feel Like Ahcid. 24 American Psychedelic Artefacts from the EMI Vaults.

11. Fairport Convention – Liege & Lief. Deluxe Edition. Normaal gezien zou deze plaat op 2 staan. Maar Liege & Lief is al zo vaak uitgegeven dat ik de tel kwijt ben. Het is evenwel een van de allerbeste elektrische folkplaten die er ooit zijn gemaakt, en Sandy Denny heeft nooit beter gezongen dan op deze elpee. De uitvoering van ‘Matty Groves’ bezit een gruwelijke schoonheid.

12. J.B. Lenoir – Eisenhower Blues. Ook weer op het sagablues label. Ongeveer het beste van deze zeer originele, en politiek bewuste bluesman.

13. Warren Zevon – Excitable Boy.

14. Elvis Costello – My Aim Is True. Deluxe Edition. Ook de platen van Elvis Costello blijven maar gerecycleerd worden. Maar het blijft een uitstekend debuut.

15. The Triffids – In The Pines. De garagerockplaat van de Australische Triffids, die zoals iedereen weet bijzonder populair waren in België.

16. Dolly Parton – My Tennessee Mountain Home. In de American Milestones reeks.

17. Pink Floyd – The Piper At The Gates Of Dawn. 40th Anniversary Edition.

18. Elliott Smith – New Moon.

19. Vashti Bunyan – Some Things Just Stick In Your Mind. Veel gekraak, dat wel.

20. Danny & Dusty – The Lost Weekend. Prachtige elpee, maar de cd-versie was vermoedelijk alleen verkrijgbaar tijdens hun concerten en zit jammer genoeg in een wit kartonnen hoesje, terwijl de oorspronkelijke hoes perfect voer voor dronkaards en fotografen is.


In mijn top-30 van nieuwe releases hadden ook ‘Dirt Farmer’ van Levon Helm, ‘The Pirate Gospel’ van Alela Diane, ‘Imagine Our Love’ van Lavender Diamond en ‘Songs III: Bird On the Water’ van Marissa Nadler moeten staan. Gewoon vergeten.

19-12-07

ZERO'S UITVERKOREN CD'S IN 2007

muziek,rock and roll,pop,beste,top-30


Dit is mijn top dertig van het aflopende jaar. Ik plaats de cd’s in een volgorde die vandaag mijn voorkeur geniet, maar dat is zeer relatief, morgen zou de volgorde waarschijnlijk anders zijn – en in dat opzicht verschil ik waarschijnlijk niet van andere melomanen. In mijn lijstje zijn er eigenlijk geen winnaars en geen verliezers: alle cd’s die hier worden opgesomd zijn in zekere zin evenwaardig, wat erop neerkomt dat ik niet goed kan kiezen.

  1. Wilco – Sky Blue Sky
  2. Amy Winehouse – Back To Black
  3. Danny & Dusty – Cast Iron Soul
  4. Robert Plant & Allison Krauss – Raising Sand
  5. Various Artists – I’m Not There (Original Soundtrack)
  6. Ryan Adams – Easy Tiger
  7. Mavis Staples – We’ll Never Turn Back
  8. Bettye Lavette – The Scene Of the Crime
  9. Ry Cooder – My Name Is Buddy
  10. Patti Smith – Twelve
  11. Mary Weiss & the Reigning Sound – Dangerous Game
  12. Matthew Sweet & Susanna Hoffs – Under the Covers  Vol. 1
  13. Iron And Wine – The Shepherd’s Dog
  14. Meg Baird – Dear Companion
  15. Great Lake Swimmers - Ongiara
  16. Beirut – The Flying Cup Club
  17. Joe Henry – Civilians
  18. Willy Mason – If the Ocean Gets Rough
  19. Neil Young – Chrome Dreams II
  20. Lucinda Williams - West
  21. Rilo Kiley – Under the Blacklight
  22. Joan As A Policewoman – Real Life
  23. Richard Hawley – Lady’s Bridge
  24. Andrew Bird – Armchair Apocrypha
  25. Feist – The Reminder
  26. Blanche – Little Amber Bottles
  27. Diana Jones – My Remembrance Of You
  28. Various Artists – Like A Hurricane: A Tribute To Neil Young
  29. Bright Eyes – Cassadaga
  30. Bonnie ‘Prince’ Billy – Ask Forgiveness

Amy Winehouse en Joan As A Policewoman zijn in 2006 uitgebracht, maar heb ik pas dit jaar voor het eerst gehoord. De cd van Bright Eyes heb ik met gemengde gevoelens opgenomen. Sommige songs van Conor Oberst hoor ik bijzonder graag, andere verafschuw ik. ‘West’ van Lucinda Williams ben ik pas de voorbije weken echt gaan appreciëren. Live in de AB viel ze echter tegen. Ik weet dat Patti Smith slechte recensies heeft gekregen, maar ik ben een fan, sinds 1975. Voor haar loop ik door de stad als de stad in brand staat, en er staan mooie, goed uitgevoerde covers op. De cover-cd van Matthew Sweet & Susanna Hoffs werkt zeer aanstekelijk. The Bangles waren nooit mijn kop thee, maar voor Susanna Hoffs heb ik toch wel een zwakke plek in mijn hart (of hoe heet dat orgaan?). Richard Hawley’s ‘Lady’s Bridge’ vind ik minder goed dan zijn vorige platen, maar ook van hem ben ik een fan, daarom krijgt hij alsnog een vermelding. Ik denk dat ‘Sky Blue Sky’ niet alleen de beste plaat van het jaar is, maar ook de beste cd van Wilco en dat Wilco de beste band is die nu muziek opneemt en optreedt. Het concert van Wilco dit jaar in het Koninklijk Circus is onvergetelijk. Sommige lezers zullen de ereplaats voor Amy Winehouse misschien vreemd vinden. Maar de Britse zangeres heeft gewoonweg een schitterende cd gemaakt – die ook nog eens in de smaak valt bij gewone mensen zoals ik. Het is tegelijk een eerbetoon aan Mark Ronson die dit jaar een prachtig nummer van Bob Dylan opnieuw onder de aandacht heeft gebracht. Op de soundtrack van de film I’m Not There staan nogal wat overbodige covers, maar er staan zulke mooie uitvoeringen op dat ik niet anders kan dan wat ik in een bepaald opzicht toch definitief heb gedaan. Bonnie ‘Prince’ Billy staat zo laag omdat hij zich zo laat heeft aangediend. Een overzicht van mijn favoriete re-releases en boxen volgt later.

14-12-07

WORKIN' TOGETHER

soul,ike turner,rock and roll,dood

For Ike Turner, Rest in peace.

13-12-07

IN MEMORIAM IKE TURNER

rock   roll,blues,dood,ike turner,legende,soul,popcultuur,pop,rhythm and blues,elvis presley,sun,chess,chicago,memphis,in memoriam,voorloper

De legendarische muzikant, songschrijver, en producer Ike Turner is gisteren in zijn woonplaats San Diego op zesenzeventigjarige leeftijd overleden. Ike Turner was een van de grondleggers van de rock & roll en had talloze hits met Tina Turner. Voor degenen die niet echt geïnteresseerd zijn in populaire muziek is hij vooral bekend als de kerel die zijn vrouw mishandelde, wat vooral in de hand werd gewerkt door de Hollywood-draak ‘What’s Love Got To Do With It’.


Ike Turner was reeds op zeer jonge leeftijd bijzonder begaafd en had een goed oor voor ander muzikaal talent. De man speelde al rock & roll in 1951, met zijn Kings Of Rhythm. Jackie Brenstons ‘Rocket 88’ wordt vaak de eerste rock & rollplaat genoemd. Ike Turner schreef het nummer en speelde er op mee. Het werd in 1951 opgenomen in de Sun Studio in Memphis, waar Elvis Presley in 1954 zou debuteren. De single ‘Rocket 88’ kwam echter uit op het Chess label in Chicago. Ike Turner bleef altijd de man achter de schermen, ook later, toen hij zijn platen met Tina Turner opnam, en zeker op het podium, waar Tina uiteraard alle aandacht opeiste.


Ike Turner was een uitstekend gitarist en pianospeler. Wie nu precies de feedback heeft uitgevonden is nog altijd niet duidelijk, maar Ike Turner behoorde wat dat betreft alleszins tot de voorhoede. Hij werd geboren in Clarksdale, in Mississippi, een plek waar heel wat blueslegendes het levenslicht zagen.  De muzikant / producer werkte vaak samen met bluesgrootheden als Bobby ‘Blue’ Bland, B.B. King, Elmore James en Junior Parker (de man van ‘Mystery Train’). En vervolgens kwam de successtory van Ike & Tina Turner, met hun uitstekende soul-singles en legendarische optredens. Toen Tina Turner ‘River Deep, Mountain High’ opnam voor Phil Spector, mocht Ike echter de studio niet in.


Zoals zoveel andere zwarte muzikanten raakte Ike Turner verslaafd aan zware drugs, en na de scheiding van Tina, ging het van kwaad naar erger. In de jaren zeventig en tachtig werd hij elf keer gearresteerd, meestal in verband met drugs.

Volgens Ike Turner is het portret dat van hem wordt geschilderd in de film ‘What’s Love Got To Do With It’ een karikatuur. Alleszins werd zijn muzikale carrière er zeer door geschaad. Het lijdt echter geen twijfel dat Ike Turner geen zachtaardige jongen was en de drugs zullen zijn loopbaan ook niet echt geholpen hebben.


In 2001 nam Ike Turner een nieuwe plaat op, getiteld ‘Here and Now’. Vorig jaar won hij nog een Grammy Award in de categorie ‘traditionele blues’.

Zelf heb ik altijd zeer veel gehouden van de muziek van Ike Turner, en vooral van de singles en elpees van Ike & Tina Turner. En in een rechtvaardige wereld mag het feit dat hij aan de wieg stond van de rock & roll nooit vergeten worden.

12-12-07

I AM A DJ I AM WHAT I PLAY

plaatjes,songs,muziek,hits,rock,popcultuur,pop,deejay

Gisteravond heb ik plaatjes gedraaid. Eigenlijk had ik me voorgenomen om nog eens naar een film van Truffaut te kijken, ik heb onlangs twee verzamelboxen gekocht, ongeveer twaalf films, waaronder de volledige Antoine Doinel-cyclus. De dvd’s zijn fraai uitgegeven en niet bepaald duur. Maar bij het avondeten had ik een cd opgelegd, wat ik altijd doe, het is nooit stil als wij aan tafel zitten, en cd’s hebben daarbij het voordeel dat je niet de hele tijd van tafel weg moet om ze om te draaien; zo had ik zin gekregen om nog meer muziek te beluisteren. Tussen 9 en 11 uur gisteravond was ik dus de privé-deejay van Laura. Aan tafel hadden we al geluisterd naar de volledige ‘Two Steps From the Blues’ van Bobby ‘Blue’ Bland, omdat ik daar een stukje over had geschreven, en daarna nog naar ‘Workingman’s Dead’ van the Grateful Dead. We zitten soms lang aan tafel. Misschien is dit een beetje exhibitionistisch van me, maar ik wil hier gewoon even vertellen welke songs ik daarna nog heb gedraaid. Een opsomming dan maar.

 

Het onvolprezen ‘Blood In My Eyes’ uit Dylans ‘World Gone Wrong’; de originele versie is van the Mississippi Sheiks. ‘I Wish It Would Rain’ van the Temptations; een van de schrijvers van dit erg ontroerende lied, Roger Penzabene, heeft zich, een paar dagen nadat de single was verschenen, op 31 december 1967 uit liefdesverdriet een kogel door het hoofd gejaagd. Een van mijn favoriete songs, daar kom ik nooit op terug, is ‘Long Black Limousine’, een tragische ballad uit ‘From Elvis In Memphis’, Presleys beste elpee. James Browns ‘Prisoner Of Love’ bezorgt mij keer op keer kippenvel. ‘Ruler Of My Heart’ van Irma Thomas, uit New Orleans, was de blauwdruk voor Otis Reddings ‘Pain In My Heart’ (later door the Rolling Stones gecoverd). Over ‘Polly’ van Dillard & Clark heb ik het onlangs al gehad. Het is terug te vinden op de elpee ‘Through the Morning, Through the Night’ van Doug Dillard en Gene Clark en werd gecoverd door the Walkabouts en heel recent door Robert Plant & Allison Krauss. ‘He’s Got All the Whiskey’ van Bobby Charles komt uit zijn titelloze elpee die in 1972 op het Bearsville label verscheen. Zowat de hele Band (THE Band) speelt er op mee. Het is een schitterende plaat, veel te weinig bekend. Net als Bobby Charles komt Dr. John alias Mac Rebennack uit New Orleans. Een van zijn mooiste platen vind ik ‘Goin’ Back To New Orleans’, verschenen in 1992, het jaar dat ik zelf voor het eerst in New Orleans was. Ik draaide gisteren ‘I Thought I Heard Buddy Bolden Say’. De Canadese schrijver Michael Ondaatje – bekend van ‘The English Patient’ – heeft een zeer meeslepend boek geschreven over de legendarische jazzmuzikant Buddy Bolden, met als titel ‘Coming Through Slaughter’ en in het Nederlands ‘Op weg naar stilte’. Ik hoor nog altijd graag de platen die the Steve Miller Band in de jaren zestig opnam. Later produceerde hij commerciële troep. Ik draaide een oude gospel ‘Don’t Let Nobody Turn You Around’ uit Steve Millers ‘Your Saving Grace’. Uit ‘The Piper At the Gates Of Dawn’ van Pink Floyd koos ik Lucifer Sam, uiteraard een pareltje. ‘Da Capo’ was de eerste elpee van Love die ik me ooit aanschafte, in 1967. Het lang uitgesponnen ‘Revelation’ klinkt verouderd, maar het delicate, poëtische ‘Orange Skies’, van Bryan MacLean, wordt mooier met de jaren. ‘Between the Buttons’ is altijd een van mijn uitverkoren elpees geweest van the Rolling Stones. Het is een echte popplaat; ze klinkt lekker opgewonden, waarschijnlijk door de grote hoeveelheden benzedrine die de groepsleden toen slikten. Ik vind de hoesfoto bijzonder mooi; in die dagen hadden de Stones een fantastische vestimentaire smaak. Brian Jones dacht wellicht dat ‘Miss Amanda Jones’ over hem ging, vooral met de regel ‘she looks delightfully stoned’. Bij mijn verlaten eilandplaten behoort zeker ‘Paris 1919’ van John Cale, en het mooiste nummer uit de elpee vind ik ‘Hanky Panky Nohow’, gecoverd door Yo La Tengo. Na John Cale is het onvermijdelijk de beurt aan Lou Reed. Ik heb de titeltrack uit Street Hassle gedraaid, met een gastrolletje van Bruce Springsteen (‘tramps like us were born to run’ komt hij vertellen).  Na die lange, poëtische song was het tijd voor wat harder werk, hoewel ‘Ramble On’ van Led Zeppelin qua geriff nog meevalt. Het staat op Led Zeppelin II. Als ik die plaat opleg wordt ik altijd teruggevoerd naar de Karmelietenstraat in 1969-1970. Van the Clash selecteerde ik Police & Thieves, reggae waar we in Antwerpen vaak op hebben gedanst. De originele versie is van Junior Murvin en Lee Perry. Met the Specials en ‘A Message To You Rudy’ – in een productie van Elvis Costello – wilde ik herinneringen aan de 2-tone-periode oprakelen. Iedereen was toen in zwart en wit gekleed. Ik heb mijn set beëindigd met Chris Isaaks ‘Livin’ For Your Lover’, uit zijn eerste elpee, die werd geproduceerd door Erik Jacobsen. In de jaren zestig was dat de producer van the Lovin’ Spoonful. Ik zou over elke song hierboven een heel verhaal kunnen vertellen, maar dat zal ik niet doen, want dan wordt het langdradig. En het zou niet origineel zijn, Nick Hornby heeft het al voortreffelijk gedaan in zijn '31 Songs' en Greil Marcus heeft zelfs een volledig boek gewijd aan 'Like A Rolling Stone' van Bob Dylan.

buddy bolden, twee links achterste rij

 

Buddy Bolden is de tweede links op de achterste rij.

04-12-07

EELS / BUS STOP BOXER

 



In deze barre tijden, de zwarte nacht van mijn ziel, bieden eels ‘onder leiding’ van Mark Oliver Everett en Bach mij nog enige troost. Maar zelfs om die schoonheid tot me door te laten dringen moet ik mij zeer inspannen. Ook om deze clip van Eels te bekijken. Het is een opname van de band met strijkers, live opgenomen in Town Hall in New York City. I’m the bus stop boxer! Eels heeft wel meer prachtige melancholische songs, zoals ‘Suicide Life’, waarvan ik de tekst hieronder plaats:

You think you'll get under ol' monsieur's lid
And try to imagine all the things that he did
You don't know where i'm gonna go
You don't know where i'll go

I'll go none too bravely
Into the night
I'm so tired of living
The suicide life
That ain't no reason to live

Wake up in the night and think of all the years
Falling from the ceiling and covering your ears
You don't know how you're gonna get out
You don't know how you'll get out

I'll go none too bravely
Into the night
I'm so tired of living
The suicide life
That ain't no reason to live

Call up your best friend
And tell him a lie
You've got to be kidding
I'm not really high
I dont know where i'm gonna go
I don't know where i'll go

I'll go none too bravely
Into the night
I'm so tired of living
The suicide life
That ain't no reason to live

03-12-07

LISTEN TO THE RADIO

radio centraal,1 december 2007,zero de conduite

Dit zijn de songs die ik vorige zaterdag draaide in Zéro de conduite. Deze keer was er geen thema; ik wilde een aantal recente releases aan bod laten komen en dat valt moeilijk te combineren met een thematisch programma. Er was wel bijzondere aandacht voor een aantal muzikanten en singer-songwriters: de veel te jong gestorven Rainer Ptacek, met enkele nummers uit de tribute-cd ‘The Inner Flame’, de soundtrack van de Dylan-film ‘I’m not there’, waar heel wat juweeltjes op staan, de producer T-bone Burnett, die al zo lang aan de weg van rootsmuziek timmert, de singer-songwriter Gene Clark, die eindelijk weer wat herkenning krijgt door de twee covers op ‘Raising Sand’ van Robert Plant en Alison Krauss, en de verrukkelijke Songbird-box van Emmylou Harris. Tot mijn spijt was er niet meer tijd om meerdere tracks van Bettye Lavette te draaien. Aan elk programma komt een einde. En niet alleen aan elk programma.


  • Winter - The Rolling Stones - Goats Head Soup
  • Child Of The Moon – Blanche - Little Amber Bottles
  • The Inner Flame - Giant Sand & Rainer - The Inner Flame
  • I Am A Sinner - Rainer & Das Combo - The Texas Tapes
  • Rudy With A Flashlight - Evan Dando - The Inner Flame
  • Tired Eyes - Cowboy Junkies - Like A Hurricane: A Tribute to Neil Young
  • Beautiful Bluebird - Neil Young - Chrome Dreams II
  • Señor (Tales Of Yankee Power) - Willie Nelson & Calexico - I'm Not There
  • The Man In The Long Black Coat - Mark Lanegan - I'm Not There
  • Goin' To Acapulco - Jim James & Calexico - I'm Not There
  • Just Like A Woman - Calexico & Charlotte Gainsbourg - I'm Not There
  • A Sunday Smile – Beirut - The Flying Club Cup
  • Sky Blue Sky – Wilco - Sky Blue Sky
  • 5-22-02 - Golden Smog - Another Fine Day
  • When The Night Falls - T-Bone Burnett - Twenty Twenty: The Essential T Bone Burnett 
  • Gone Gone Gone (Done Moved On) - Robert Plant & Alison Krauss - Raising Sand
  • Through The Morning, Through The Night - Robert Plant & Alison Krauss - Raising Sand
  • Polly - The Walkabouts - Satisfied Mind
  • One In a Hundred - Gene Clark - White Light
  • The Radio Song - Doug Dillard & Gene Clark - The Fantastic Expedition Of Dillard & Clark
  • Buckskin Stallion Blues - Townes Van Zandt - At My Window
  • Snake Song - Emmylou Harris - Songbird
  • Snowin' On Raton - Emmylou Harris – Songbird
  • Immigrant Eyes - Emmylou Harris - Songbird
  • The Better Part Of Life - Dolly Parton - My Tennessee Mountain Home
  • Cold Grey Ground - Diana Jones - My Remembrance of You
  • Turn Me Around - Mavis Staples - We'll Never Turn Back
  • Still Want To Be Your Baby (Take Me Like I Am) – Bettye Lavette - The Scene Of The Crime
  • The Day John Henry Died - Drive-By Truckers - The Dirty South

22-11-07

JEANNE MOREAU - LE TOURBILLON

 


Dit mooie chanson van Jeanne Moreau komt uit de film 'Jules et Jim' van François Truffaut. Opgedragen aan Deborah Anné. en Cristina Regadas.

17-11-07

GENE CLARK EN THE BYRDS

 

 

The Byrds" "Being Here" is een van de meest heuglijke songs van the Byrds, maar ze hadden er veel. Schrijver en zanger van het lied was Gene Clark. Hij stierf op 24 mei 1991. Die dag voelde ik mij alsof ik een broer verloor. Als hij nog in leven was zou het vandaag zijn verjaardag zijn. Vandaar deze kleine ode. Goed nieuws is dat Robert Plant en Alison Krauss op hun duet cd 'Raising Sand' twee nummers van Gene Clark coveren, en niet de minste: Polly (zijn meesterwerk), en Through The Morning Through The Night, beide oorspronkelijk terug te vinden op de tweede elpee van Dillard & Clark. Mooi zo.

16-11-07

SECRETLY CANADIAN

Zoals de naam van het hippe platenlabel ben ik ‘secretly canadian’, denk ik soms. Ik zal het niet gauw toegeven, omdat het land niet echt cool is, figuurlijk gesproken, maar nu kan ik er niet meer onderuit. Ik had het er eergisteren nog over dat ik een nichtje heb die er woont; sinds haar emigratie, nu meer dan veertig jaar geleden, droom ik er al van naar Canada te reizen – en soms vraag ik me zelfs af waarom ik er destijds niet ben gaan wonen, in zo’n houten huisje, niet te ver weg van Toronto. Ik denk dat er weinig landen bestaan die zoveel natuurschoon te bieden hebben, om eens een eigenaardig woord te gebruiken. Natuurschoon, eigenaardig toch! Mijn Canadees familielid heet Josephine, een naam die hip was in de jaren vijftig van de vorige eeuw, waarschijnlijk door de hit van Fats Domino, ‘Hello Josephine’. Ze is de dochter van mijn moeders enige broer, een reder, die jong gestorven is; hart en bloedvaten waren zijn zwakke plekken. Mijn moeder is heel oud geworden, maar met haar twee zussen is het tragisch afgelopen: de ene heeft zelfmoord gepleegd en de andere is door de shock van die vreselijke gebeurtenis ‘gek’ geworden. Zij – mijn meter, die buitengewoon gierig was - is in een rusthuis gestorven. Ik zal er later wel eens wat meer over vertellen, of misschien heb ik het hier al gedaan, mijn geheugen is niet meer wat het geweest is en ik heb geen register van alle onderwerpen die ik al heb behandeld. Met de broers van Josephine – die in België zijn gebleven - is het evenmin goed afgelopen: ze zijn allebei verdronken, de ene in de Schelde, de andere in een Antwerps dok.


Ik wilde het echter niet over mijn ongelukkige familie hebben maar over mijn liefde voor Canada. Veel meer dan met Josephine houdt die verband met muziek. Menige van mijn muzikale ‘helden’ zijn Canadezen. Eerst en vooral is er natuurlijk Neil Young, zowat een van de meest eigenzinnige zangers/gitaristen die de sixties hebben voortgebracht. Al bij Buffalo Springfield deed hij zijn zin, en nu is het niet anders. Om maar een voorbeeld te geven: op zijn laatste cd, ‘Chrome Dreams II’, staat een song die 18 minuten duurt en de luisteraar desondanks blijft boeien (‘Ordinary People’). Het feit dat zijn beste elpee, ‘Everybody Knows This Is Nowhere’, al van 1969 dateert wil niet zeggen dat hij later niets avontuurlijks meer heeft gedaan. De gitaarrock van Green On Red en Dream Syndicate heeft hem in de jaren ’80 opnieuw zin gegeven om zich te ‘verjongen’ en hetzelfde is gebeurd in de jaren ’90 dankzij Pearl Jam en Nirvana. (En ik mag Sonic Youth niet vergeten). Neil Young heeft heel wat kippenvelnummers geschreven over zijn land van herkomst. Het bekendste is waarschijnlijk ‘Helpless’, vaak gecoverd, onder meer door de Canadese zangeres k.d. lang, op haar ‘Hymns of the 49th Parallel’. Ik zou hier nog heel veel over Neil Young kunnen schrijven, maar dat is niet mijn bedoeling.


Een andere Canadese singer-songwriter die met kop en schouders boven de middelmaat uitsteekt is Joni Mitchell. Haar ‘Blue’ staat nog steeds in mijn top-20 allertijden. Onder andere in ‘A Case Of You’ zingt ze over haar geboorteland. (Overigens, waarom verlaten zoveel Canadese muzikanten hun vaderland?) Ze heeft een nieuwe cd, ‘Shine’, maar die moet ik nog beluisteren.

Heeft er in de populaire muziek met uitzondering van Bob Dylan iemand betere teksten geschreven dan Leonard Cohen? Denk alleen nog maar aan ‘The Tower of Song’. Een heel wat jongere Canadese songsmid heet Ron Sexsmith. Hij componeert heerlijke melodieën en zijn teksten zijn al even fraai - waarom is hij dan zo msikend? Komt dat door die bizarre familienaam?

Iedereen houdt natuurlijk van the Cowboy Junkies, met de sensueel fluisterende Margo Timmins. Er is net een nieuwe cd/dvd verschenen van 'The Trinity Sessions'. Als voorlaatste wil ik Jane Siberry noemen, al even eigenzinnig als Neil Young, zij het minder rich and famous.


dirt farmer

Wellicht houd ik nog het meest van al van the Band, afkomstig uit Toronto, met uitzondering van Levon Helm, een Amerikaan uit Arkansas. ‘Music From Big Pink’ en de tweede, bruine elpee staan eveneens in mijn top-20. Toen ik in 1968 voor het eerst ‘The Weight’ hoorde stond ik gelukkig rechtop, anders was ik van mijn stoel gevallen. The Band heeft tientallen andere bands, waaronder the Beatles, de weg gewezen naar een eenvoudiger, aardser geluid dan in die jaren trendy was (“heavy, man!”), heeft hen gewezen op de roots van rock & roll – en heeft nu ook nog grote invloed, onder meer op My Morning Jacket, Drive-By-Truckers en Mercury Rev. Ja, the Band heeft me veel zin gegeven om naar Canada te trekken. Helaas zijn twee van de meest innemende groepsleden al een tijd niet meer onder ons. Richard Manuel heeft zelfmoord gepleegd, en ik denk dat Rick Danko zich dood heeft gedronken. Voor hen was een bestaan zonder the Band niet leefbaar. Organist Garth Hudson wordt nog vaak gevraagd om mee te spelen bij jonge en minder jonge groepjes, onder meer bij de al genoemde Mercury Rev. Over ‘leider’ Robbie Robertson wil ik niets zeggen. Ik heb de indruk dat hij zijn vroegere vrienden verraden heeft. Levon Helm, de Amerikaan, heeft een zwaar gevecht tegen keelkanker gewonnen en heeft nu een nieuwe soloplaat, ‘Dirt Farmer’, zijn eerste sinds 1982. Ik wil ze zo snel mogelijk horen, maar ik heb toch ook geduld. Voor alles is er een seizoen. Zo ook om een keer naar de 'blue Canadian Rockies' te reizen.

04-11-07

VRIJHEID IN 31 SONGS

radio centraal,zero de conduite,vrijheid,freedom,pop,rock

Albert Ayler

Playlist van Zéro de conduite op Radio Centraal, uitgezonden op zaterdag 3 november. Het thema van het programma was ‘vrijheid’ in alle mogelijke betekenissen van het woord. Het mooiste nummer van de avond vond ik zelf ‘At Last I Am Free’ van Robert Wyatt (oorspronkelijk van Chic), het tweede mooiste ‘Free Money’ van Patti Smith.


I'm Free - The Rolling Stones - Singles Collection: The London Years

I Feel Free – Cream -  Fresh Cream

Set Me Free - The Kinks - Kinda Kinks

Set You Free This Time - The Byrds - Turn! Turn! Turn!

Chimes Of Freedom - Bob Dylan - Another Side Of Bob Dylan

I'm Free At Last - Hank Williams - Lost Highway: December 1948 - March 1949    

Freedom For The Stallion - Elvis Costello & Allen Toussaint - The River In Reverse

Find The Cost Of Freedom - Crosby, Stills, Nash & Young - 4 Way Street

Alabama '69 - Humble Pie - Natural Born Bugie: The Immediate Anthology

I'm Free - The Who – Tommy

Freedom Rider – Traffic - John Barleycorn must Die

Free At Last - Albert Ayler - The Impulse Story

Freedom - Jimi Hendrix - Voodoo Soup

Freedom Train - James Carr - The Complete Goldwax Singles

I Wish I Knew (How It Would Feel To Be Free) - Solomon Burke - King Solomon / I Wish I Knew

Freedom Is Beyond The Door - Candi Staton - Candi Staton

Free At Last - Al Green - The Legendary Hi Records Albums Vol 2

Free The People - Delaney & Bonnie - The Best Of Delaney And Bonnie

Free Again - Alex Chilton - Alex Chilton

Free Man In Paris - Joni Mitchell – Hits

At Last I am Free - Robert Wyatt - Nothing Can Stop Us

Bring on the Lucie (Freda People) - John Lennon - Mind Games

Absolutely Free - Frank Zappa & The Mothers Of Invention - We're Only In It For The Money       

Free Money - Patti Smith – Horses

I'm Set Free (Closet Mix) - The Velvet Underground -Slowly And See

Radio Free Europe - R.E.M – Murmur

Free - Mazzy Star - She Hangs Brightly

Free Until They Cut Me Down - Iron & Wine - Our Endless Numbered Days

We Ain’t Free - Green On Red - The Killer Inside Me

Free Radicals (A Hallucination Of The Christmas Skeleton Pleading With A Suicide Bomber) - The Flaming Lips - At War With The Mystics

Redemption Song - Bob Marley & The Wailers - Uprising

25-10-07

DE TECHNIEK VAN GUY CLARK

guy clark,townes van zandt,steve earle,techne,emmylou harris,muziek,country,instrumenten,tehcniek,pop,folk,texas,verhalen,kunst

Gisteravond zat ik nog een keer te luisteren naar ‘Better Days’ van Guy Clark, de singer-songwriter uit Texas die over enkele dagen 66 wordt en in ons land nog steeds even weinig bekend is als bij het verschijnen van ‘Old No. 1’, zijn verrassend debuut uit 1975.  Maar liefhebbers van americana noemen hem meestal in één adem met Townes Van Zandt en Steve Earle. Townes is inmiddels dood en een legende en Steve Earle berucht en (bijna) beroemd. Waarom vallen de liedjes van Guy Clark dan zo weinig in de smaak? In België houden maar weinig melomanen van countrymuziek; soms wordt over het genre zelfs met afgrijzen gesproken en geschreven. Waarschijnlijk te wijten aan de nasale stemmen, de realistische teksten - en in sommige gevallen aan de sentimentaliteit en de kitscherige kostuums.

Maar Guy Clark een typische countryzanger noemen zou verkeerd zijn. Zijn stijl leunt meer aan bij folk; zijn songs zijn verhalen, soms gedichten. Sentimentaliteit is hem vreemd. Hij heeft het over zeilboten, tomaten, de mandoline van Picasso, spullen die werken (“stuff you don’t hang on the wall”), gitaarsnaren, de Texaanse keuken, whisky, de laatste revolverhelden, instantkoffie, daklozen, hotelkamers, timmerlieden, enz. Je hoort op zijn platen veel plezier en bezieling, zowel in zijn warme stem als in het verfijnde spel van de muzikanten die hem begeleiden. Voor hen is het een eer erbij te mogen zijn. Je voelt aan dat ze houden van zijn levensechte songs, van zijn warme persoonlijkheid. Jammer toch dat niet wat meer muziekliefhebbers Guy Clark’s parels uit het duister tevoorschijn halen. Bij ons wordt het zelfs moeilijk om nog platen van de man te vinden. Maar de liedjesschrijver uit Texas volhardt. Zijn liefde voor het vak is groot. Ja, net als een timmerman of een meubelmaker is hij een vakman, wat hetzelfde is als een kunstenaar, zeker als je kunst als τέχνη (techné) beschouwt, wat de oude Grieken deden. Toch wordt techniek vaak als het tegenovergestelde van kunst beschouwd. Kunstenaars mogen in dat geval geen vuile handen hebben, zangers geen rauwe stem, gitaristen geen bloedende vingers. Op de hoezen van Guy Clark’s platen zie je wel eens mooie afbeeldingen van instrumenten, zelfs van schaafsel. Dat is geen toeval: de liedjesschrijver is ook ‘luthier’, hij herstelt en maakt gitaren. Is dat de reden waarom in de opnamestudio zoveel zorg wordt besteed aan de klank van gitaren, violen, mandolines, en andere snaarinstrumenten? Voor de ‘crafstman’ naar de studio trekt schaaft hij lang aan zijn teksten, dat hoor je al bij een eerste beluistering. Toch is het eindresultaat niet klinisch, niet ‘perfect'. De songs zijn ruwe diamanten, om de titel van een elpee van John Prine aan te halen.

Ja, en gisteravond kreeg ik nog een keer tranen in de ogen bij ‘Randall Knife’, het lied dat Guy Clark schreef naar aanleiding van de dood van zijn vader. Zonder sentimenteel te zijn weet de zanger met die song toch keer op keer het hart te raken. ‘Better Days’ is waarschijnlijk zijn beste langspeelplaat, maar heel zijn oeuvre verdient bestaansrecht. Schitterend is ook ‘I Don’t Love You Much Do I’, terug te vinden op ‘Boats To Build’ en op de pas verschenen ‘Songbird’-box van Emmylou Harris. En er is nog veel meer moois. Zal ik nog eens een lijstje maken?

BLACK DIAMOND STRINGS / GUY CLARK

 

 
Guy Clark en Emmylou Harris vertolken Clarks 'Black Diamond Strings'.

RANDALL KNIFE - GUY CLARK

 

My father had a Randall knife
My mother gave it to him
When he went off to WWII
To save us all from ruin
If you've ever held a Randall knife
Then you know my father well
If a better blade was ever made
It was probably forged in hell

My father was a good man
A lawyer by his trade
And only once did I ever see
Him misuse the blade
It almost cut his thumb off
When he took it for a tool
The knife was made for darker things
And you could not bend the rules

He let me take it camping once
On a Boy Scout jamboree
And I broke a half an inch off
Trying to stick it in a tree
I hid it from him for a while
But the knife and he were one
He put it in his bottom drawer
Without a hard word one

There it slept and there it stayed
For twenty some odd years
Sort of like Excalibur
Except waiting for a tear

My father died when I was forty
And I couldn't find a way to cry
Not because I didn't love him
Not because he didn't try
I'd cried for every lesser thing
Whiskey, pain and beauty
But he deserved a better tear
And I was not quite ready

So we took his ashed out to sea
And poured `em off the stern
And threw the roses in the wake
Of everything we'd learned
When we got back to the house
They asked me what I wanted
Not the lawbooks not the watch
I need the things he's haunted

My hand burned for the Randall knife
There in the bottom drawer
And I found a tear for my father's life
And all that it stood for

 


Guy Clark

24-10-07

MAZZY STAR / DISAPPEAR



Ik zal nog maar wat zwijgen en luisteren. Extreme schoonheid van Mazzy Star. En is Hope Sandoval werkelijk van de aardbol verdwenen?

13-10-07

SUNDAY MORNING

Een van de allermooiste songs allertijden. 'Sunday Morning', uit 'The Velvet Underground & Nico'. Misschien morgen eens beluisteren en bekijken? Of vandaag al. In de sixties wilde niemand dit horen, of hoe de tijden veranderd zijn.

10-10-07

1952 VINCENT BLACK LIGHTNING

 

 
 



Geen woorden. Alweer niet. Een aandenken voor degenen die er bij waren.  Van het optreden in de AB zelf heb ik helaas geen beelden. Zelden krijg ik tranen in de ogen bij een concert, maar bij dit lied wel, en ook nog een keer bij From Galway To Graceland. Misschien omdat ik al zo lang niet meer buiten was geweest, misschien omdat ik stilaan genees. (Toch enkele woorden, dus.)

30-09-07

MOST LIKELY YOU GO YOUR WAY (AND I'LL GO MINE)

bob dylan,pop,clip,stijl,popcultuur,icoon
Soms zegt de hoes van een ep of lp - op een andere manier - bijna evenveel als een song. 

12-09-07

TEENAGER IN LOVE - YO LA TENGO





Nog een Dion-verrassing. Yo La Tengo, waar ik het vorige maandag over had (ze traden toen op in de Botanique), vond ik terug op YouTube met een cover van Dions Teenager In Love. Het is een zeer primitieve opname in de living van drumster/zangeres Georgia Hubley. Er zit ook nog een Buddy Holly-staart aan de clip. Rock & roll will never die.
En zo slaat het toeval ook nog eens een keer toe. In het Engels wordt daar het mooie woord 'serendipity' voor gebruikt. Ik heb in mijn leven al heel wat 'serendipity'-momenten beleefd en daar ben ik zeer tevreden over.

ABRAHAM, MARTIN AND JOHN

 

clydie king,bob dylan,dion,muziek,intensiteit,liefde,beatles,sergeant pepper s lonely hearts club band,pop,popcultuur,protest,peter blake


Ik  vond op YouTube een versie van Abraham, Martin and John in 1980 in San Francisco met hart en ziel gezongen door Bob Dylan en Clydie King. Visueel stelt de clip niet veel voor, hoewel de duisternis toch enkele geheimen prijsgeeft, onder meer de innige band tussen Dylan en zangeres Clydie King. Maar de intensiteit van die uitvoering, die prachtige samenzang, waardoor je even het gevoel krijgt dat je niet langer van deze wereld bent! Jammer genoeg is die clip alweer weggehaald, zoals zo vaak gebeurt met beeldmateriaal van Dylan.

Abraham, Martin and John stond op de eponieme lp die Dion in 1968 uitbracht. Dion had lange tijd aan drugs gezeten en was afgekickt. In 1968 was hij niet langer een rock & roll-zanger, de tijd van de doo wop met The Belmonts was lang voorbij. Dion had zich vol overgave op blues en folk gestort. 'Dion' was wellicht zijn sterkste elpee, al kan het materiaal dat hij met Phil Spector opnam evenmin worden onderschat. Abraham, Martin and John werd later ook met veel succes opgenomen door Marvin Gaye. Uiteraard gaat de song over Abraham Lincoln, John en Robert Kennedy en Martin Luther King.

Has anybody here seen my old friend Abraham?
Can you tell me where he's gone?
He freed a lot of people,
But it seems the good they die young.
You know, I just looked around and he's gone.

Anybody here seen my old friend John?
Can you tell me where he's gone?
He freed a lot of people,
But it seems the good they die young.
I just looked around and he's gone.

Anybody here seen my old friend Martin?
Can you tell me where he's gone?
He freed a lot of people,
But it seems the good they die young.
I just looked 'round and he's gone.

Didn't you love the things that they stood for?
Didn't they try to find some good for you and me?
And we'll be free
Some day soon, and it's a-gonna be one day ...

Anybody here seen my old friend Bobby?
Can you tell me where he's gone?
I thought I saw him walk up over the hill,
With Abraham, Martin and John.

(Als je de hoes van Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band goed bekijkt, zie je dat er naast Dylan maar één andere zanger op de fotomontage van Peter Blake staat: Dion. En the Beatles zelf natuurlijk. Dat waren allemaal zangers. Zelfs Ringo.)