18-09-05

ONVOLTOOID LIED


Zoals de oude dichters deden, met leed
van een onvoltooid lied onder het vel,
zo trekt hij door blauwe velden onder
de Grote Beer, op zoek naar een beeld
dat de koude aarde weigert te geven.

In de tuin van een onbeëindigd paleis
waar nooit iemand komt, komt hij bij,
zijn schoenen nog vochtig en donkerblauw,
staat hij uit zich op in een nieuw leven
dat licht is omdat niets wordt voltooid.

17-09-05

L'ATALANTE


Dit lied zal niet met jou verzinken.
De vrouw op het voordek drinkt en waait
in de wind als was ze een wimpel
aan de mast, de wolken bevallig.

De man op de brug dompelt de aak onder
in donkernuances, de vrouw in het wit
is je bruid Juliet. Stalen klinkers smelten
tot op één meter van haar geheupwieg.

Als alle kranen in de haven hun geratel staken
zie je als in een spiegel je eigen stilstand.
Later, in Juliet’s ogen, ontwaar je het geheim
dat 's werelds reuzen kluistert.

Maar de grootstad lokt met haar Air
à danser en haar troostrijke straten.
Juliet laat je roer los voor de Hungerkünstler
die haar in geaderd marmer bekoelt.

16-09-05

HET DUBBELE LEVEN VAN VERONICA


jacob

Als ik toch een aanbidder moet zijn aanbid ik bij voorkeur een denk-beeld. Van in het begin van mijn verzinsel bestaat de sopraan namelijk niet echt. De tong die trilt in haar open mond wijst op haar onwezenlijk wezen. Als zij zingt, wandel ik bij een vijver waar kinderen zich komen verdrinken. Als zij zingt, vlieg ik over de hoge pijnboomtoppen, ergens in een woud in Centraal-Europa.

Dat verzinnen en verzinnebeelden gebeurt meestal in het donker: zonder omzien stel ik me nu voor dat Veronica zich uitkleedt voor het diepgelovige koor, dat haar losbandigheid prijst.

Is het geen droom die telkens terugkeert? Een droom van haar eeuwig evenbeeld. Van k
abbelend lentewater waarin ik slaap uit mijn altijd verbaasde ogen was.

Als ik toch een aanbidder moet zijn duurt wat zich in het halfdonker aanbiedt liefst niet te lang. Er is nog zoveel schijnbaars voorhanden, zoveel schitterend beeld, voedingsstof voor de verbeelding.

31-07-05

HOPE SANDOVAL'S DROOM


Hope 2


Kapitein drinkt sterke rum tijdens een lange droomvaart. In de seringenmist bespeurt hij zijn albatros. Een loods is overbodig tenzij hij zijn gitaar inplugt en het voordek onderdompelt in fuzz en feedback. En dan daarbovenop het heroïnegefluister van Hope Sandoval. Je proeft haar gif in je oor. Je vreest verdrinking in de donkere platen, waar de bedrogen tweelingbroers rusten. In haar zwarte hand houdt ze een appel. De kapitein werpt zijn lege fles overboord en zegt ‘schandalig’, ‘verrukkelijk zo zonder uitzicht’! ‘Alle magere vrouwen zijn hoeren’, verklaart het Boek der Schlemielen. De omvang van hun borsten. De hitsigheid van hun stemmen. Maar magerder kan niet in zulk donker donker. Tot je dag binnenvaart en de lucht licht wordt van vioolgeur. Hope Sandoval zal zich dan afzonderen als een vampier in een bunker en haar stem voeden met velerlei medicijnen.

02-07-05

ANDY WARHOL EN MADONNA


De neuspeuteraar kan wat bladeren in Andy Warhols glanzende dagboek. Dat is minder saai dan het Staatsblad, maar het valt wel nogal zwaar uit en zijn ogen worden moe van de namen (zodat hij het al vlug dicht klapt).
Hij kan zich afvragen hoe iemand beroemd wordt met zo goed als niets. Madonna bijvoorbeeld, ze zingt matig en je ziet maar af en toe een tepel.
Hij kan gewoon door het raam kijken naar de bedienden in het andere gebouw die net als hij druk doende zijn het einde van de werkdag af te wachten.

Thuis moet het allemaal gebeuren op tijd en stond. Zo is er de bromvlieg die tegen het glas vliegt en elke midzomernacht één, twee dikke muggen die hij van zijn vrouw dood moet slaan met dat boek. De neuspeuteraar kan dat.

NARCISSEN


De narcissen voor de gouden spiegel
vlammen als de blik van een zeeman
in de haven op zoek naar zijn hoer.
Achter mijn ramen laat ik de meisjes
verwelken, de Red Star Liners vergaan.

Wat mogen de bon-mots betekenen
die je met lipstick op de spiegel schreef?
Je weet toch dat ik je niet kan lezen
en mijn vaccin kan alle vloeken vinden.

Wat ruis in de kosmos was hoorbaar
toen op een winterdag je namaakbont
de geur en de kleur van je lijf verzegelde,
verzadigd als een soldaat die vertrekt
uit een verwoeste woestijnstad.

De narcissen voor de gouden spiegel
belemmeren het uitzicht op mijn gezicht
en hemel, ik wil leren lachen, zelfs
al gaf je me daarvoor deze lippen niet.

11:33 Gepost in Gedicht | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gedicht |  Facebook

DE BIOGRAAF VAN JEAN EUSTACHE


jean eustache

Om middernacht laat ik je achter bij je herinnerde kleine madeliefjes en de Pléiade van Rimbaud. Het moet wel een Pléiade zijn, zoniet had je hem niet in je jas gestopt, veilig voor beschadigende tijd.Andere tijd is er niet sinds ik met de rosière naar huis ging en jij blijft op de barkruk met gif in je hand. In de andere, nutteloos, een pleister voor Jonathan Zimmerman, Duitser, die moet sterven op het strand.

Sommige vrienden zitten in rolstoelen sinds negentienachtenzestig. Ze drinken whisky tegen de sterren op, die veel te jong zijn naar hun smaak. Op elk ding dat in hun ogen schittert ligt een dun laagje roze stof.

De Rolling Stones eten oesters en kaviaar. Het leven is een adembenemende pest. Zie je mij zitten hoesten met twee, met twee halsdoeken om zit ik zonder een woord te lezen in dit boek over jou. Schrijf het maar liever niet mijn lieve leugenaar, mijn biograaf.

28-06-05

PROJECT VOOR EEN REEKS GEDICHTEN OVER 'MONSTERS'


1. Mary Shelley's Frankenstein
2. Johnny Peru (David Lynch)
3. Het monster van Isabelle Adjani
4. Het monster onder het bed
5. King Kong (lief monster, ruwe bolster...)
6. Opgepast, Gevaarlijke Hond !
7. Truly Fine Citizen (hoesfoto Moby Grape)
8. De man met de vijf hoeden
9. Pinochet
10.Robespierre
11.De Japanner uit de jaren '50 in Hollywood
12.De geest in de fles
13.Het nummer van het beest
14.De dubbelganger van Polanski
15.De man zonder schaduw
16.Dracula en Ceaucescu
17.Marylin Monroe na de autopsie
18.Hitler
19.Mrs. Thatcher in de modder
20.Lt. Calley thuis
21.De olifantenman
22.De vrouw zonder hoofd
23.The incredible shrinking man
24.Charlie Starkweather
25.De ghostwriter van George Bush
25.Erzsébet Báthory
26.Jeffrey Dahmer

18-06-05

DE BIOGRAAF VAN ULRIKE MEINHOF


ulrike meinhof


Je ontwaakt tussen nazi's en antinazi's, Duitse tragedie van trouw en verraad onder Hamburgs vochtige hemel. Na lange brand en verweesdheid neem je bruusk afscheid van de minnares en je man, tijdens hun trouwfeest in de swingende wijk. Vaarwel vrienden, onderdanen van de vijfjarige party-republiek, zegen van zachte bedden en vreemde huid.

Naar Berlijn, nieuw ontstoken vuur van 2 juni of denken dat bloed wordt en onder ons woont op elk westers scherm. Onze vrijheid is die van matrakken. Je hebt slag geleverd om de liefde, de muren bespat met je cellen alleen in je cel de gouden wereld overwonnen. Wat voor ons blijft is je beeld en naam, nergens heen wijzend. Geen tijd om te doden, na je gegil zwanezang, de rest van onze eeuw.

Vorige 4 5 6 7 8 9 10 11 12