21-01-08

NACHT EN ONTIJ


the night time

Ik wacht op de lente, op licht, een nieuw geluid en vooral een nieuw beeld. Nu moet ik mezelf aan mezelf onderwerpen, mijn eigen onderwerp zijn.

02-10-07

DE KUNSTENAAR ALS ROLLING STONE


flower child with a knife

Ik was toen niet ik, degene die ik nu ben en niet ben. Het zal 1967 of 1968 geweest zijn. Ongetwijfeld had ik net mijn zeventiende verjaardag gevierd, naar Sergeant Pepper's, the Piper At The Gates Of Dawn, Are You Experienced? en vooral naar Between the Buttons en Beggar's Banquet geluisterd. Brian Jones en Steve Marriott waren mijn helden. Ja,ik was zeventien jaar. Plaats van handeling - pose eigenlijk - is Sint-Idesbald. Ik meen mij te herinneren dat de fotograaf Luc Verjans was. De camera was van mij. De jas was van Luc. De bril, het sjaaltje en het knipmes waren van mij. Etcetera. (Het is niet de eerste keer dat ik deze foto in hoochiekoochie tentoonstel. Er gaat voor mij een onverklaarbare fascinatie van uit. Alsof ik dit nooit ben geweest.)

***

Een achtergrond.

"Wessel keek naar de jongen, die op de divan zat. Hij hield iets in zijn hand dat schitterde.
‘Verdomme, hij heeft een mes,’ zei Wessel. ‘Zie je dat, Dick? Hij is een jongen met een mes. ‘Misschien is het dan toch wel een heel gekke jongen,’ zei Dick. ‘Maar hij drinkt niet. Dat blijf ik onvergefelijk vinden.’"

Uit: Remco Campert, De jongen met het mes, 1959.

09-07-07

THEOLOGIE VAN DE AFBEELDING


"do not forsake me, oh my darlin' "

“Het is eigenlijk doodsimpel. Elke afbeelding die de ene mens tot de andere brengt is verheven en mysterieus. En elke afbeelding die met welk ander doel dan ook getoond wordt, is een vorm van afgoderij en heiligschennis. In culturen waar het afbeelden van een mens stelselmatig verboden is, wordt iets als probleem ervaren waarvoor wij inmiddels, worstelend tussen afgoderij en mysterie, onze schouders ophalen.”

 

Uit: Péter Nádas, Een zweem van licht. Foto: Martin Pulaski

10-05-07

VERGETEN VROUWEN II


NICO

Nico alias Christa Paffgen, zangeres bij the Velvet Underground. Een van haar mooiste songs is 'My Only Child', terug te vinden op de elpee Desertshore, een productie van John Cale. Ze was tevens fotomodel en filmactrice, onder meer in La Dolce Vita van Fellini en Chelsea Girls van Andy Warhol.

 Ik weet dat ik in herhaling val, maar dat is omdat ik boete moet doen. En "in de herhaling toont zich de meester".

 

26-04-07

REVOLUTIE IN MINIROK


De wereld is klein. Bij deze foto schreef ik ironisch dat ik ervan overtuigd was dat bloemen in het haar en liefde en minirokken de wereld in een paradijs zouden veranderen. Als iedereen zich de flower power-gedachte eigen maakte zou er geen geweld meer zijn, dacht ik. De oorlog in Vietnam zou meteen worden beëindigd.

De wereld is klein, zei ik. Rachel Fagen uit Massachussetts, die zich als fotografe Redcord noemt, schreef onder mijn foto uit vrolijker tijden dat ik nog steeds een ‘handsome devil’ ben. Ik was natuurlijk zeer gevleid. Ze voegde eraan toe dat de minirok-revolutie voor haar spoedig een aanvang zou nemen. Het eerste
resultaat van die uitspraak streelt inmiddels iedereen die een internetaansluiting heeft de ogen, potentieel dan toch. Hopelijk breidt deze revolutie zich snel uit.

13-04-07

BLONDE ON BLONDE : DE BELGISCHE KUST IN 1983


belgian beach blondes in 1983

De schrijver en zijn muze en het lieve dochtertje van hun goede vrienden gefotografeerd aan de Belgische kust in 1983.

06-04-07

GOEDE VRIJDAG


portrait of the artist as a young vampire

Ik wens u allen een goede vrijdag.

Afbeelding: Martin Pulaski, mixed media.

05-03-07

PATRICK DE SPIEGELAERE : DEATH HAS NO MERCY

dood,patrick de spiegelaere,im,arne sierens,blues

De begenadigde Belgische fotograaf Patrick De Spiegelaere is op de schandalig jonge leeftijd van zesenveertig jaar gestorven. Death has no mercy, zingen de blueszangers.

Arne Sierens drukt zijn bewondering en verdriet voor Patrick De Spiegelaere als volgt uit:

"Ik heb het geluk gehad een groot aantal keren te mogen gefotografeerd worden door hem. Het ging altijd heel simpel. Niet te veel shots. Niks te veel pose werd er gevraagd van zijn kant. Hoewel ik wel eens op een stoel ging staan of in mijn marcelleke stond. We moesten altijd heel veel lachen. Het resultaat was altijd een portret waarin ik mijn eigen vond. Superieure foto's omdat ze altijd zo menselijk waren. Hij kon iemand zijn eigen laten blootgeven. Merci, Patrick. Mijn hart bloedt."

Ik zou het niet beter kunnen zeggen, en als ik het wel zou kunnen zou ik het niet willen. Wat stil zijn van mijn kant is nu meer gepast.


Foto: copyright Patrick De Spiegelaere.

21-02-07

TUIN IN DE WINTER


first snow #1

'Onze' tuin in november 2005. De cipres waarover ik het in het vorige stukje had was zoals je kunt zien een soort siamese tweeling. Nu is daar een leegte. De sneeuw onttrekt de lelijkheid ook nog wat aan het oog.

Ach, misschien was het zelfs geen cipres, ik ken niets van bomen, ik ben een stadsmens, zoals ze dat zeggen.

Foto: Martin Pulaski.

16-02-07

DANCING QUEEN


dancing queen

Herinnering aan Antwerpen = Nightlife. Een oudejaarsnacht. Het gescheurde beeld. Ik heb deze foto niet zelf gemaakt, maar kan me niet meer herinneren wie wel. Ik zal het moeten navragen. Het is een verrukkelijke momentopname.

31-01-07

CAT POWER, SEXY PRESIDENT

cat power,chan marshal,richard avedon,bob dylan,sexy,muziek,pop,the greatest,soul

Een onafhankelijk weekblad voor radio en televisie zette mij op het spoor van deze foto van een sexy Chan Marshall, alias de onovertroffen Cat Power, die met The Greatest de beste cd van vorig jaar uitbracht. De foto is van meesterfotograaf Richard Avedon. Ik ben hem eeuwig dankbaar voor deze parel. Een moeilijke opdracht, gelet op mijn sterfelijkheid.

18-01-07

1968


1968 on the beach

Flashback naar 1968, mijn extase op het strand, aan de Belgische kust. Dit is mijn populairste foto op de fotowebsite 'flickr'. Helaas heb ik hem niet zelf gemaakt. Ik weet ook niet meer wie de fotograaf was, het moet ongetwijfeld een van mijn beste vrienden zijn geweest, iemand bij wie ik me zeer op mijn gemak voelde. Of was het een meisje, mijn toenmalige vriendin? Misschien.

Voilà, dat was mijn noodzakelijke hoeveelheid narcisme voor deze week. Het kunnen niet altijd tekeningen van Dick Bruna of filmdiva's zijn.

23-12-06

LE BLEU DU CIEL



le bleu du ciel

Het vredigste blauw van de hemel als kerstwens voor alle lezers van hoochiekoochie en evenzeer voor alle niet-lezers van hoochiekoochie.

Foto: Martin Pulaski

27-11-06

DAPHNE, BIE EN MAO MET STRIKJE


daphne, ibo en mao met strikje klein

















Foto: Daphne, Bie en Mao met strikje. Voorbereiding voor een fotosessie. Antwerpen, Lamorinièrestraat.

LECTUUR VAN EEN FOTO (OPEN BRIEF AAN MARLON VANCO)

deconstructie,interpretatie,mao,culturele revolutie,repliek,polemiek,james brown,seks,politiek,seksuele repressie,haruki murakami

Mao 1, Martin Pulaski, 1980.

Marlon, je praat volledig naast de kwestie. Jij begon plots te fulmineren over een foto, een kunstwerk van mij uit de jaren ’70 (of zeer waarschijnlijk uit 1980), terwijl mijn stukje over ‘Mefisto forever’ ging, een toneelproductie uit 2006. Aan mijn muur hangt geen foto van Mao, wel van Madonna en van James Brown. Die ‘foto’ van Mao waar jij het over hebt was deel van een enscenering (in 1980 dus, 26 jaar geleden). We construeerden een scène met als subtekst een aanval op de censuur van de culturele revolutie en meer bepaald van ziekelijke onderdrukkers als de heer Mao (figuren waar onder meer Wilhelm Reich ons zo voor gewaarschuwd heeft). Tegelijk was het tegen de toenmalige strakke maoïsten gericht. De inspiratie was Buñuel en meer nog Dusan Makavejev. Het was een deconstructie van de mythe van Mao en van de Bende van Vier, godnogantoe. Wel geen deconstructie van de Bende van de Stronk. Dat is voor een andere keer.

Wat jij doet is insinueren. Je insinueert dat ik sympathie heb voor Mao en misschien zelfs voor Maoïsten. Wat ik met mijn fotoserie – want er zijn meer foto’s dan die ene waar jij je zowat blind op staart - heb gedaan is net het tegenovergestelde aantonen. Je moet wel even naar de foto kijken, niet alleen naar het model, maar naar het geheel. Ook naar de titel en naar de tekst die er onlosmakelijk deel van uitmaakt. Ben je zo wereldvreemd en verblind dat je niet ziet dat dat een scène is? Dit maakt mij zo boos: het lijkt op Orwells Big Brother, mensen worden beschuldigd van net het tegendeel van waar ze voor staan. In 1984 is oorlog vrede. Zijn we nu ook zelf al zover gekomen? Dat kan toch niet in deze tijd, waar je met een klik in google de min of meer juiste informatie kunt krijgen.

Ik moet trouwens geen bestsellers lezen om te weten dat de Mao-dictatuur een bloederig regime was. Geen polonaise aan mijn lijf, ook geen wilde zwanen. De echte realiteit is veel gruwelijker dan de voorstelling ervan in een op Hollywood gerichte bestseller. Ik las destijds de kranten, Le Monde, om er maar één te noemen.

Zal ik het eens simpel zeggen: die foto die jij uit zijn verband rukt is een protest tegen Mao en tegen de toenmalige seksuele en andere repressie. Hij is een uitgesproken pleidooi voor de vrijheid. Overigens mag het duidelijk zijn dat ik destijds helemaal niet leefde en zeker nu niet leef in een wereld van boeken en muziek. Ik heb dit jaar nog maar één boek uitgelezen: The Wind Up Bird Chronicles van Haruki Murakami. Wellicht ook een bestseller. In de tegenspraak toont zich de meester. De realiteit is de wereld. Ik probeer zoveel mogelijk wereld te zien en te zijn. Maar ik ben wel zeer kwetsbaar. Gebrek aan empathie, gevoelloosheid en domheid maken sommige mensen kwetsbaar.

03-11-06

VIER VROUWENPORTRETTEN

vrouwen,fotografen,fotografie,annumi,roweun,estrella,strange me,flickr

Eiikii, Untitled

Ik zwerf al sinds juni 2005 rond op de flickr-website. Je treft er zeer diverse foto’s aan, van wazige familiesnapshots tot diepzinnige, technisch perfecte kunstfoto’s. En alles daartussen. Op flickr is de verbeelding aan de macht. Je vindt er geen big brothers, wel heel gewone mensen en zeer vreemde vogels.
Elk plekje van onze planeet zal al wel miljoenen keren gefotografeerd zijn; iedereen met een digitaal fototoestel zal wel honderden, zoniet duizenden foto’s op zijn harde schijf hebben staan. Het is met andere woorden onbegonnen werk om alle foto’s die op flickr worden gepubliceerd aandachtig te bekijken, laat staan te bestuderen. Je kunt je alleen maar door het toeval laten leiden, denk ik, je laten aanspreken door wat er voor jou uitspringt, door wat je emotioneel of intellectueel treft of door wat je verbeelding op het spel zet. Zulke foto’s zijn, wat mij betreft, altijd het werk van eigenzinnige mensen. Tijdens dat anderhalf jaar op flickr heb ik de evolutie van heel wat fotografen / kunstenaars gevolgd. Telkens weer ging mijn aandacht naar het werk van vier vrouwelijke fotografen. Zowel sterke als zwakke vrouwen, uniek, veelzeggend, elk van hen een (micro)kosmos. Ik heb het over Gabriela Iacob, Agata Lenczewska-Madsen, Cristina Regadas en *Estrella (Louise).

Gabriela Iacob ’s artiestennaam op flickr was een hele tijd ‘strange me’, nu noemt ze zich bescheiden ***************. Deze vrouw is zo uniek en fascinerend dat ze me zelf veel zin geeft om ook *************** te worden. Dat is natuurlijk uitgesloten. Ik heb haar talent niet, en ik ken haar wereld niet.
In haar werk vind ik geen sporen van het gewone, dagelijkse leven, van de rompslomp en de dagelijkse zinloze bedrijvigheid van de mensen. Gabriela Iacob schept haar eigen wereld van kleuren, geuren, bloemen, huid, ogen, haar eigen erotisch-mysterieuze verbeelding. Het is een sublieme, zeer muzikale wereld die teruggrijpt naar oude scheppingsmythen en zicht geeft op een nieuwe, eenzame wereld. Haar beelden rijmen op de gelukzalige droefheid van Tim Buckley en Hope Sandoval.

 

vrouwen,fotografen,fotografie,annumi,roweun,estrella,strange me,flickr

Gabriela Iacob, Untitled

Agata Lenczewska-Madsen ‘s belangstelling voor het ongewone in het gewone werkt aanstekelijk. Haar beelden sporen je aan tot verwondering. Haar manier om naar de wereld en naar zichzelf te kijken lijkt wel een gezonde ziekte. Iedereen wil op die manier wel ziek worden, denk ik.
Nooit velt deze fotografe een oordeel, ze is nieuwsgierig, ze stelt vragen aan de dingen. Haar foto’s zijn mogelijke antwoorden op die vragen. Er is altijd schoonheid in haar werk aanwezig, maar ook droefheid, melancholie, onzekerheid, het plezier van het vlees en de geest. Je treft bij haar ook eenvoudig plezier aan. Ze is ernstig, maar net zo goed zit ze vol gekkigheid. Agata Lenczewska-Madsen noemde zich al Annukka en Annumi. Wat zal het morgen zijn? Op weg naar haar foto’s weet je nooit wat je te wachten staat. Ik vind het heerlijk door haar verbeelding te worden verrast.

vrouwen,fotografen,fotografie,annumi,roweun,estrella,strange me,flickr

Agata Lenczewski-Madsen

Cristina Regadas (alias Roweun alias Eiikii) is een genereuze kunstenares. Haar ogen dansen als sterren. Het zijn de kostbaarste edelstenen die je ooit zag. Die zelfde ogen tonen ons een wereld van droeve schoonheid en schone droefheid, een wereld waar we niets van afweten, zelfs al zouden we onszelf voorliegen dat we bijzonder intelligent zijn. Cristina Regadas toont ons in haar foto’s ook haar eigen veelzijdige schoonheid. Neen, ze toont die niet, ze schenkt ons die schoonheid. Als je ooit één van haar zelfportretten hebt gezien is het heel moeilijk om de straat op te gaan en niet teleurgesteld te worden door wat en wie je om je heen ziet. Cristina Regadas is ieders perfecte zus. Ze is ieders perfecte geliefde. Ze is een grote artieste met een nog groter hart. Wat heeft ze prachtige lippen!

vrouwen,fotografen,fotografie,annumi,roweun,estrella,strange me,flickr

Eiikii, Untitled

*Estrella (Louise), die haar familienaam niet bekendmaakt, is niet zomaar een fotograaf. Ze is een artieste en een ontdekkingsreizigster. Ze toont ons een wereld die we allemaal kennen en die ons toebehoort, maar de meesten onder ons herinneren er zich niets meer van. Estrella herinnert zich nog alles haarscherp. Elk detail. Elke bloem, elke pop, elke schaduw, elke krakende trap. Op haar ontdekkingsreizen zwerft ze in alle richtingen, zonder ooit verloren te lopen. Ze vindt sporen van het onbekende, nieuwe verhalen van mysterie en verbeelding (denk aan Edgar Allen Poe, en meer nog, aan Lewis Carroll), maakt er nieuwe combinaties mee en toont die vervolgens aan ons. Opeens stellen we vast dat de droom nog niet gedaan is. We zijn nog steeds spelende kinderen.
Haar werk ziet er onschuldig, speels en zeer mooi uit, maar onder de vloed van die beelden is er iets angstaanjagends aan de gang, alsof een tragedie wordt verwacht. Het is een synthese van verbeelding en realiteit, van verleden, heden en toekomst.Kunst als schild tegen de brute realiteit? Daar ben ik niet zo zeker van, omdat de realiteit altijd in Estrella’s foto’s aanwezig is. Haar foto’s zijn een vorm van combinatiekunst. De combinatie van het werkelijke en het onwerkelijke, van angst en verlangen, van zekerheid en verwondering.

---

Voetnoot: inmiddels werken de links naar de flickrprofielen niet meer. Maar met wat zoeken op google is het niet echt moeilijk om werk van deze blijvend interessante kunstenaars terug te vinden.

11-02-06

NEW ORLEANS, SEPTEMBER 1992

foto,martin pulaski,new orleans,1992

 

foto,martin pulaski,new orleans,1992

"Do you know what it means, to miss New Orleans?"

24-01-06

WILSON PICKETT : ER IS NOG ALTIJD ZIJN LIED

zelfportret,foto,wilson pickett,pop,popcultuur

Zelfportret met Wilson Picket's Hey Jude


Werken en werken, maar niet gek worden en ook niet gevaarlijk. Er blijft de troost van muziek. Al is de zanger dood, er is nog altijd zijn lied. Zijn stem. De liefde voor de wereld in de vergetelheid van het zijn. Ik ben nu alleen, maar toch ook bij jou, die ik wil redden. (Mezelf wel behoeden voor sentimentaliteit.)

23-08-05

WANDA GORONSKI EN DE ANGST VOOR DE ANGST?

 

wandagorowski2.jpg



Binnen afzienbare tijd zal Wanda Goronski hier in haar eigen woorden haar levensverhaal vertellen. Haar motto is: "there's nothing to fear but fear itself", een uitspraak die ze voor het eerst hoorde uit de (gefilmde) mond van Dennis Hopper in Der Amerikanische Freund (gisteren nog maar eens uitgezonden op Arte) van Wim Wenders, die ik een paar dagen geleden zag passeren in een Berlijnse straat. De uitspraak is niet van Dennis Hopper en ook niet van Wim Wenders maar van de Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt. Ik weet niet of Wanda dat weet en het is overigens een weinig origineel motto. Maar zoals je zal lezen is Wandag Goronski wel een bijzondere vrouw. Een heel mooie vrouw, met van die sensuele lippen.

Foto: Martin Pulaski, Daringman.

19-06-05

MIJN BODYGUARD


mord und totschlag 3

Sinds kort heb ik een (lieftallige) bodyguard. Dat is echt wel nodig in deze vermaledijde grootstad. "This whole town filled with sin will swallow you in..."

Vorige 1 2 3 4 5 6