20-07-13

BEELDEN UIT POIX-SAINT-HUBERT

POIX 033.JPG

POIX 085.JPG

POIX 022.JPG

Foto's: Martin Pulaski.

Dit zijn beelden die weinig uitleg nodig hebben. Andere woorden dienen zich aan. Onder meer een verhaal over de bizarre avonturen van Saint-Hubert, in de 9de en in de 21ste eeuw.

14-07-13

EEN MEI

back (2).jpg

Antwerpen, 1968.

 

Op één mei stichtte je een stad van bloed, van nachtmerries. Drassige bodem waarop je sliep. In je glazen doolhof razend met het rode hoofd van een nabij gevaar.

Wat je gewaarwordt is niet de waarheid. Is maar een boze droom, en slechts een wanhopige aap die hem droomt. Neen, wie hem droomt weet hij zelf niet. Wel dit: het was op één mei, in de stad van angst en feest en pijn.

Je zag er zo onheilspellend blauw uit en ietwat gespleten. De bliksem sloeg niet op het veld in, die uit je ogen, die schichtige ogen van jou. Niet op het veld buiten de stad, waar mijn paarden stilaan gek worden en misselijk van de donkere wolken uit het Westen.

Wie is de keizer van die nieuwe stad? En is een kroon een kledingstuk?




Brussel, 8 juni 2012.

10-07-13

TRAGE ESCAPADE

Sap van appels zijn je oude woorden

als de appels in de boom van je buren

rijp voor de oogst in opgespaarde zomer,

ongeplukt, geur en smaak in de lucht

als huid van onbegrepen vrouwen.

Na zonnige Europese doem in oktober

rotten ze op steeds te weinig bezongen gras,

elke zondag zo zorgvuldig gemaaid.

 

Aan David Lynch denk je,  als een havik,

zijn trage escapade, een laat weerzien

met broer: wat woorden over vader,

moeder, stoppen met roken, dit en dat.

Omdat ver verwant wat familie volhardt.

 

Je ziet een gedicht: maak ik terzines,

binnenrijm, tel ik afgunstig voeten

als waren het Dante's of van m'n zestien?

 

Wat essentie beweert men zou blijven,

niet van appels, van vrouwen niet. Nee,

van duidelijke woorden. Essentie

van de essentie, mocht het toch lukken:

op goede voet te staan als gewervelde

met het vruchtbare sap van de wereld.

Dan blijven die kleine druppels nog even

tegen slecht spijsverteren, bloedbaden,

tegen schrik en beven, tegen vergeten.


Een eerdere versie van dit gedicht verscheen onder de titel 'Het vruchtbare sap van de wereld'.

13-06-13

COWBOY EN INDIAAN

Macadam, zo werd de Midnight Cowboy genoemd:

De jonge man die zich aan oudere vrouwen kwam verkopen.

Macadam. In de stad Brussel was dat zijn naam.

Jazeker, leg maar het verband tussen nacht, asfalt en cowboys.

Of noem het gewapend beton.

Zo vaak rust je blik op dat materiaal.

Kijk maar, je ziet het niet.

Je weet niet wat het is.

Een huid van beton over de warme aarde.

De rijke aarde, oker en groen als jonge citroen.

Voor jou zo goed als niets.

Niets om over naar huis te schrijven.

Tot je even je blik scherp stelt  en aan het denken slaat.

Zoals in het donker de dichter dat doet.

 

Wat een gedoe op die harde grond.

Voetsporen, speeksel, sperma, crack, de hele beschaving is er gepasseerd.

Dagen, nachten stapten daar avonturiers van het alles en niets.

Moedeloos of overmoedig gingen ze over de lijn:

waar is de grens als zoveel glanst?

Nee, op lijnen kon je niet rekenen om meer te weten te komen.

Wat was er opeens zo raadselachtig aan steen, en niet eens echte?

Je wist het niet.

Er waren geen woorden, geen tekens voor.

Zo moest je dan Indiaan worden, je hoofd tegen de grond.

Zo kon je misschien nog een spoor horen.

 

11-06-13

DÉRIVE

BRUSSEL 071.JPG

BRUSSEL 067.JPG

BRUSSEL 032.JPG

BRUSSEL 064.JPG

Willekeurig zwervend door Brussel, in de buurt van de Kruidtuin en het Rijksadministratief Centrum. "Wir bauen eine neue Stadt..."

Foto's: Martin Pulaski, 11 juni 2013. 

30-05-13

BULLE OGIER: MAGISCHE ACTRICE

1971 La salamandre - La salamandra (Bulle Ogier).jpg

Bulle Ogier in de film 'La Salamandre' (1971) van de Zwitserse regisseur Alain Tanner.

Voor Geerten Meijsing, deze foto van een magische actrice, voor ons voortaan symbool van een onvergetelijke ontmoeting tijdens een nacht vol vuurwerk en vrolijke melancholie.

 

“Mensen nu die hun vrienden het goede toewensen omwille van henzelf zijn vrienden bij uitstek; zij houden immers van een ander in zoverre hij is wie hij is en niet om een bijkomstige eigenschap.”  Aristoteles, Ethica Nichomachea

29-05-13

WANDELING IN TAORMINA

2013_05_SICILIE-CANON 056.JPG

2013_05_SICILIE-CANON 059.JPG

2013_05_SICILIE-CANON 069.JPG

2013_05_SICILIE-CANON 112.JPG

Foto's gemaakt tijdens een wandeling in Taormina - op 19 mei 2013 - ver genoeg weg van de Corso Umberto. De foto waarop ik afgebeeld sta is van Agnes A. De andere beelden heb ik zelf gekozen. Het toeval heeft de keuze van de kleuren bepaald.

03-05-13

OUDE LIEDJES

vader en moeder.jpg

Mijn moeder en vader kort na de tweede wereldoorlog. Mijn moeder was negen jaar ouder dan mijn vader, maar dat zie je op deze foto niet zo. Mijn vader leek wat op Hank Williams, maar dat heeft hij nooit geweten. In Neerharen en omstreken kende niemand Hank Williams. Was dat erg? Natuurlijk niet, hoewel ik vind dat de liederen van Hank Williams en country in het algemeen goed passen bij de Maasvallei, zeker in die lang vervlogen dagen toen ik nog niet geboren was. En later, in de jaren vijftig en zestig ook nog. Ik herinner me nu cinema Eden in Lanaken, waar ik op zondagmiddag vaak twee films zag: toen ik jaren later naar ‘The Last Picture Show’ van Peter Bogdanovich zat te kijken herkende ik daarin meteen die hele sfeer, en dat kwam ook door de soundrack met veel songs van Hank Williams. Helaas waren dorpen als Rekem, Neerharen en Lanaken heel wat minder glamoureus dan de “small town” in Texas van regisseur Peter Bogdanovich en schrijver Larry McMurtry. Hoewel Cybil Shepherd mij aan sommige heel mooie meisjes in Eisden deed denken.

 

Mijn vader is gestorven op 12 mei 1993. Twintig jaar na zijn dood zal ik wakker worden in een klein hotel - Ipnos - onder de vulkaan in Catania. Overigens bewaar ik alles. Zo heb ik dozen vol oude en recente treinkaarten. Een half uur geleden opende ik nogal impulsief een oude 'Chinese' blikken doos, van mijn ouders geërfd: het eerste wat ik aantrof was een treinkaart van Brussel naar Genk en terug, vertrek op 15 mei 1993, terugkeer op 17 mei 1993.

02-05-13

PLEIDOOI VOOR HERMANN BROCH, ROBERT MUSIL, FERNANDO PESSOA

IMG_0033.JPG

IMG_0037.JPG

IMG_0040.JPG

Foto's: Martin Pulaski, 21 april 2013.

24-04-13

TWINTIG JAAR LATER

Nee, ik heb het niet over de drie musketiers. Twintig jaar na het uitstapje met Mitzi, Henriette, Brigitta, vader en moeder, maakte de lachende jongen deze foto's in een lachwekkend klein 'penthouse' in de Lamorinièrestraat in Antwerpen. De lachende jongen leefde er in een permanente staat van euforie en was geobsedeerd door de erotiek van de kleur rood.

HK3.jpg

HK4.jpg

Foto's: Martin Pulaski, Antwerpen, 1980.

26-03-13

STADSLEVEN, 1970

brussel,1970,nostalgie

In een appartement aan de Naamsepoort in Brussel. Alleen de namen zijn nog hetzelfde, al de rest is anders. Ik maakte deze foto* eind 1970. Met een fototoestel dat ik geleend had van een vriend. We waren te arm voor een eigen camera. 

Ik vond een paar dagen geleden de negatieven terug. Veel schade, vlekken en strepen, die aan krassen op vinyl doen denken. Maar de sfeer is mooi. Een mens moet heel diep graven in de groeven van zijn geheugen om terug te kunnen keren naar een tijd waarin bijna alles goed en mooi was - en vol verwachting.

Deze foto hoort bij de reeks 'Don't Look Back'.

---

*Op de foto zie je rechts op de grond ‘Let It Be’ van the Beatles liggen. Dat was een fijn cadeau van mijn toenmalige levensgezellin. De elpee was verpakt in een fraaie doos, en er zat een mooi, geïllustreerd boek bij, dat ik vaak gefascineerd doorbladerd heb.

25-03-13

TERUG NAAR DE NATUUR v

roken3.jpg

Martin Pulaski rookt, 1971. Foto: Vivian S.

Het idyllische leven, het ‘terug naar de natuur’, het geloof in de fundamentele goedheid van de mens en de mogelijkheid de wereld beter te maken, wat de basis van de ‘tegencultuur’ was, kent – zoals iedereen die wat geleefd heeft weet – een donkere, en gewelddadige keerzijde. Net zoals Altamont niet de hel op aarde was, was Woodstock niet het paradijs. Het is altijd belangrijk dat je voldoende nuanceert. Toch is de grens tussen liefde en haat, tussen oorlog en vrede, tussen altruïsme en egoïsme, tussen natuur en cultuur, bijna net zo onzichtbaar als ‘echte’ grenzen dat zijn.

De foto’s in ‘Voyeur’ en ‘Terug naar de natuur i, ii, iii en iv’ vond ik een paar dagen geleden terug. We studeerden in die wonderlijke dagen, zo lang geleden, het lijkt wel een andere wereld, fotografie en filosofie en lieten ons sterk beïnvloeden door de utopische films die toen populair waren, het theater van Julian Beck & Judith Malina, de boeken van Norman O. Brown, Theodore Roszak, Alexandra Kollontai, Angela Davis en Henry David Thoreau. We dompelden ons onder in muziek van Incredible String Band, Quicksilver Messenger Service, Moby Grape en the Byrds en Dylans ‘Nashville Skyline’, ‘Selfportrait’ en ‘New Morning’. We sloten onze deuren niet. Ander ‘langharig werkschuw tuig’ was welkom. Maar tegelijk lazen we gefascineerd in Ed Sanders’ boek over Charles Manson, in Truman Capote’s ‘In Cold Blood’, luisterden we naar ‘White Light/White Heat’ en ‘Positively 4th Street’, en kregen we een kick van Clint Eastwood in Don Siegel’s ‘Dirty Harry’ en van Dustin Hoffman en Susan George in Sam Peckinpahs ‘Straw Dogs’.

Deze beelden tonen hoe op een idyllische dag in een pastorale omgeving een gefrustreerde man onze innigheid kwam verstoren. Voor hem zal zijn voyeurisme de normaalste zaak van de wereld geweest zijn, voor ons ging het om brutaal en schokkend gedrag.  Nadat we ontdekt hadden hoe hij ons had staan begluren nam hij rustig zijn fiets bij de hand en verdween in de schaduw van de dennenbomen.

TERUG NAAR DE NATUUR iv

voyeur2.jpg

Voyeur in het bos, 1971. Foto: Martin Pulaski

TERUG NAAR DE NATUUR iii

vivbomen.jpg

Vivian in het bos. 1971. Foto: Martin Pulaski. Geïnspireerd door 'Je ne vois pas la cachée dans la forêt' van Andre Breton en René Magritte.

TERUG NAAR DE NATUUR ii

dans.jpg

Vivian dansend in een veld, 1971. Foto: Martin Pulaski.

TERUG NAAR DE NATUUR i

baard.jpg

Martin Pulaski, 1971, door Vivian S.

24-03-13

VOYEUR

voyeur

In een Limburgs bos. Foto: Martin Pulaski, 1971.

21-03-13

EEN ZACHTAARDIGE HOND

De voorbije nacht had ik niet een vriend meer, alleen maar vijanden. Ze zaten achter me aan, wilden me dood. Maar op het moment van mijn grootste wanhoop en diepste verdriet kwam een zachtaardige hond me tegemoet. Ik zag meteen dat hij beter was dan alle mensen die ik als mijn vrienden had beschouwd. Voortaan bleef hij bij me, zodat ik mijn weg vond en niet meer alleen was. En zodat ik een uitweg vond uit de donkere nacht van mijn ziel. All in a dream, all in a dream.

Ik ontwaakte met tranen in de ogen, eerst. Dat gebeurt soms. Tranen van verdriet, maar meteen al troost biedend, om een vooralsnog onduidelijke reden. Of toch wel. De droom was geen nachtmerrie: de zachtaardige hond was een te sterke aanwezigheid. De hond was een metafoor voor ik weet niet precies wat. Een mens kampt in zijn leven met talloos veel problemen. De hond bood een uitweg, een oplossing. Maar het is nu aan mij om die een andere, menselijke gestalte te geven.

Na het noteren van deze droomresten dacht ik onwillekeurig aan polaroids van Andrej Tarkovski. Vooral door de zachtaardige hond. Maar ook door de hele sfeer van eenzaamheid, van mysterie, van de sterke tegenwoordigheid van een oplichtende natuur. In de wereld die Tarkovski in zijn beelden oproept zou ik graag rondzwerven, maar niet al te lang. Zoals Hans Castorp ook niet te lang op de Toverberg mag vertoeven. Op een dag moet je terug naar de ‘gewone’ wereld, naar je vrienden, familie, relaties, naar wat Menno Ter Braak ‘het carnaval der burgers’ noemde.

Hieronder een selectie van polaroids uit ‘Lumière Instantanée’, een boek waarin de cineast zijn foto’s zelf op de hem in al wat hij doet zo eigen manier becommentarieert.

tarkovsky_polaroids_05.jpg

tarkovsky_polaroids_04.jpg

tarkovsky_polaroids_07.jpg

tarkovsky_polaroids_10.jpg

Alle foto's: copyright Andrej Tarkovski

20-03-13

DROOMWANDELING

a trip to guimaraes

Foto: Martin Pulaski, 2012.

04-03-13

DE FOTO VAN VERONICA SATORY

veronicasatory2.jpg

Op 24-11-202 schreef ik in de tekst ‘Veronica Satory (Anastasis)' het volgende:

“Met een goedkope boxcamera heb ik in die dagen een foto van Veronica Satory gemaakt. Klein, zwartwit; ik zie haar nog altijd met die mysterieuze glimlach. Nergens vind ik hem terug. Zelfs vandaag, uitgeput en hoestend, heb ik er uren naar gezocht, om hem hier boven te kunnen plaatsen. Nergens vind ik de foto van Veronica Satory terug.”

Was ik de goede raad vergeten dat je nooit iets moet zoeken dat je wilt vinden? Wellicht wel. Vandaag was ik zomaar wat aan het snuisteren in oude spullen, notities op bierviltjes, tekeningen, uitnodigingen voor tentoonstellingen, en ook foto’s. Ik graafde me dieper en dieper in een berghok in en kwam er dan weer met een of andere schoendoos vol prullaria uit tevoorschijn. Zo vond ik uiteindelijk ook de foto van Veronica Satory, en nog wel in een stevige doos waar ooit zes flessen Johnny Walker in hadden gezeten. Behalve die geweldige vondst trof ik op dezelfde plaats foto’s aan van mezelf als baby, van mijn jaren op school in Eisden en Tongeren en zo meer. Bijna stuk voor stuk foto’s die een wereld oproepen. De foto van Veronica Satory krijgt hier nu een ereplaats (ook al zie je er niet veel op).