15-01-06

WIM WENDERS : ALICE IN DEN STÄDTEN


alice 2

Als de hemel opklaart en de zon zo fel als nu door het raam naar binnen schijnt, dan ben je een ogenblik verblind, wat zeker omdat het maar kort duurt een prettig gevoel teweegbrengt.

Tijdens een donkere winter de zon je huid voelen strelen, je verrukt voelen door haar warmte, opeens weer blij zijn dat je leeft. De kille dood, die iedereen treft, heeft je nog niet klein gekregen. Zulke vreugde kan niet worden uitgedrukt, tenzij in een lied zonder woorden, een wijsje dat wordt gefloten of geneuried, een mooi voorbeeld is Bob Dylans 'Wigwam' op Selfportrait.

In De dood van Artemio Cruz van Carlos Fuentes, een schrijver met wie je vroeger wel enige verwantschap voelde, las je een mooie zin:
"Maar een mens wordt er moe van, van dat denken over zijn lichaam".
En wat verder:
"Lichaam dat blijft. Lichaam dat weggaat, dat vertrekt, dat oplost in zenuwknopen en schilferende huid en cellen en bloedlichaampjes: mijn lichaam waarop deze dokter zijn vingers legt. Angst. Ik voel de angst die een mens voelt als hij nadenkt over zijn lichaam."

Flashback naar 1973. In Alice in de Städten van Wim Wenders, van wie je ooit dacht dat hij de filmmaker par exellence van onze generatie was, is net zoals in zijn beste film, Im Lauf der Zeit, de fictie (het verhaal) van ondergeschikt belang. In de Alice wordt dit geïllustreerd door de 31-jarige journalist (Patrick Kreuzer), die voor een Duits tijdschrift een artikel moet schrijven maar daar niet kan (of wil) in slagen, omdat hij overrompeld wordt door beelden. Het is een obsessie voor hem: hij wil elk moment vastleggen in polaroids, die hij dan meteen met de altijd en onvermijdelijk ontsnappende werkelijkheid vergelijkt.
Dat heeft te maken met zijn onzekerheid. Bestaat hij wel? Bestaat de werkelijkheid? Onzekerheid en angst. Angst voor de angst noemt hij het. Hier hebben we het verhaal al verlaten.
Keerpunt in dit stadium van zijn leven is de ontmoeting met Alice van Dam, een tienjarig en zeer onafhankelijk meisje, in New York. Met haar wil hij naar München terugkeren om zijn artikel te beëindigen. Hun reis, waarbij zij eveneens op zoek gaan naar de oma van Alice, voert hen van New York naar Amsterdam en van daar naar Wüppertal, het Roergebied (Duisburg, Oberhausen, Gelsenkirchen) en tenslotte München. Het verhaal van die reis is een eenvoudig raam waarbinnen de invloed van Alice's persoonlijkheid (haar kinderlijke kijk op de wereld, de cultuur, de natuur, het menselijk gedrag) op het doen en laten (de existentie) van haar oudere vriend-begeleider in kaart wordt gebracht.

Zoals in veel andere films van Wim Wenders is in Alice in den Städten popmuziek een essentieel bestanddeel, onder meer flitsen van een optreden van Chuck Berry (Memphis, Tennessee). In het openingsshot zit Patrick Kreuzer op het strand, maakt een foto van de zee en zingt een stukje uit 'Under the Boardwalk':

Under the boardwalk
down by the sea
that's where I want to be.


Dat was heel sterk, nog meer omdat je die song had voelen aankomen.

Genot van het lichaam, angst voor de dood. Het plezier van voorgevoelens die bewaarheid worden. Namen van kunstenaars. Namen van plaatsen. Verwijzingen naar fotografie. Obsessies. Bezweringen van het verleden. Zo vul jij je dagen. Zo bedwing jij de winter. Maar er zijn nog andere dingen. Sirenes die zingen, katten die willen worden gegeseld. Boodschappers die op nu nog onbekende plaatsen op je wachten. Impulsen, gedachtenkronkels, zinsverbijsteringen. Kleine levens.

04-10-05

THERE'S NO SUCCESS LIKE FAILURE


masked and anonymous

Kennelijk is heel Groot-Brittannië in de ban van Bob Dylan. Telkens als ik BBC2 aanzet is er wel iets van of over Bob Dylan. Loop ik voorbij een Engelse boekwinkel hier in Brussel willen etalages vol boeken over de grote songschrijver mij verleiden om even binnen te komen, waar ik wegens geldgebrek voorlopig aan heb kunnen weerstaan. Documentaires en films bekijken op televisie is goedkoper. Zo zag ik een paar dagen geleden het merkwaardige epos Masked and Anonymous, een film van een mij volmaakt onbekende regisseur die Larry Charles heet. Ik heb nog steeds geen moeite gedaan om via google te weten te komen wie dat nu eigenlijk is. Let the mystery be! De scenarioschrijver heeft een Russische naam, maar ik heb heel sterk de indruk dat die Rus in werkelijkheid Robert Zimmerman heet, een beroemde Amerikaan uit de staat Minnesota, wiens voorouders ooit uit Rusland of Oekraïne naar de Verenigde Staten zijn geëmigreerd en na lange omzwervingen in die koude staat, vlak bij de Canadese grens, een huis, een zaak hebben opgebouwd. Dergelijke reizen zijn overigens voortreffelijk gereconstrueerd in het Museum Of Immigration in New York. Alleen al voor dat museum is het moeite waard om de stad de bezoeken.

Waarom denk ik dat de meester ook de scenarioschrijver is? In de eerste plaats doordat de film heel sterk lijkt op een song van Bob Dylan, het meest van al misschien nog wel op Desolation Row. De wereld van Masked and Anonymous is de wereld van Dylan, bevolkt met personages uit zijn songs, uit zijn verbeelding en uit zijn biografie. Het is een bijzonder boeiende ervaring om gedurende twee uur in die chaotische wereld ondergedompeld te worden. Bob Dylan schreef ooit “I accept chaos. I hope chaos accepts me”. Als je deze film bekijkt doe je er ook goed aan om de chaos te accepteren, hoewel het een chaos is die een kunstenaar naar zijn hand heeft gezet, vorm heeft gegeven, Apollinisch heeft gemaakt, om met Nietzsche te spreken. Overigens zijn Dylan en Nietzsche verwante geesten, denk ik. Het komt me voor dat beiden de muziek als een soort van oorsprong zien, voor Nietzsche van de tragedie (of ook wel de opera van Richard Wagner), voor Dylan de zin van het bestaan, waar ook het tragische overheerst. Het tragische betekent dat er een noodlot heerst, bij de Grieken ananke genoemd, waar je hoegenaamd niet kunt aan ontkomen. Iedereen kent het verhaal van de jonge man die naar Isfahan vlucht om aan de dood te ontsnappen, en het is precies in Isfahan dat de dood hem op staat te wachten. Tragisch. Het noodlot, het lot, het menselijk bestaan. In de film heet Bob Dylan Jack Fate. Het is een onverschrokken schriel mannetje, niets lijkt hem te raken, liefde, haat, revolutie, om het even… Maar elk ding en elk dier en elke mens zijn het waard er te zijn omdat ze er zijn, en dwingen om die reden bewondering af. Wat zijn goed en kwaad in een tragisch bewustzijn? Toch zong de man ooit: I define these words quite clear, no doubt, somehow. Let vooral op de uitdrukkingen “no doubt” en “somehow”.

De (arche)typisch Dylaniaanse mythologische figuren, zei ik. Je ziet in Masked and Anonymous een heleboel figuranten rondlopen, die eruitzien als Gandhi of Paus Johannes Paulus of zo, maar dat zijn dan ook zo van die schriele mannetjes zoals Jack Fate zelf. Je weet toch dat Bob Dylan ooit voor de paus heeft opgetreden? En dat zowat alle Dylan-fans toen boos en teleurgesteld waren. Maar waarom zou je niet optreden voor de paus als je ook optreedt voor vijfduizend boe-roepers in Royal Albert Hall in Londen in 1966 of Manchester, waarbij ze je voor Judas uitschelden? Andere typische mythologische Dylaniaanse figuren zijn de reporter of journalist als vijand en als medestander – dat is een constante in Dylans biografie – en de vrouw als muze, als moeder en als hoer (La maman et la putain, bij de geniale filmregisseur Jean Eustache). Ik ben hier even aan het freewheelen en uit de mouw aan het schudden, dat is wel zo leuk. Graag zou ik nu ook nog, na zovele jaren van abstinentie, een lekkere joint roken, maar helaas heb ik te veel last van astma en kan dat gewoonweg niet. Ooit komt een dag dat ik me eens op een goede spacecake trakteer. (Of jij misschien Ingrid, of een van die andere Dylan fans?)

In Masked and Anonymous wordt heel goed en heel slecht geacteerd. Ik heb een mooie monoloog van Jeff Bridges gehoord, in de dubbelzinnige rol van de reporter Friend, over Jimi Hendrix en Woodstock. Dat Jimi Hendrix The Star Spangled Banner daar speelde, niet om te provoceren of als protest tegen de oorlog in Vietnam, maar om zijn liefde voor zijn land te verklaren, en vooral om liefde te krijgen, want dat was het enige wat hij echt verlangde, dat de mensen hem liefhadden? Verlangen wij dat niet allemaal dan?
Ook andere acteurs en actrices laten zich gewillig door Jack Fate manipuleren: Jessica Lange, de fantastische John Goodman, Mickey Rourke, Penélope Cruz en een klein meisje dat ons allen ontwapent als zij The Times They Are A-Changing zingt:
The first one now will later be last.

Hoogtepunt van de film is wellicht een paranoiascène op basis van het Shakespeare-thema dat de hele wereld een toneelscène is en iedereen een rol speel, met andere woorden dat iedereen anoniem is en gemaskerd door het leven gaat. Een gemaskerde hoeft geen masker te dragen maar kan wel heel goed een Jago zijn. Een Jago hoeft geen geniepige of venijnige kop te hebben, maar kan een vriendelijke jongen, een computerspecialist, een verleidelijk meisje, of een vriendelijke dame op leeftijd zijn. Wat je maar vreest. Geen klein kindje echter, dat nog niet. Dan komen we bij Roman Polanksi terecht, en dat is een heel ander hoofdstuk, voor een andere nacht.

Ik wilde het nog over een andere interessante mislukking hebben, Broken Flowers, van Jim Jarmusch, een film opgedragen aan Jean Eustache, en er via Wim Wenders en Der Amerikansische Freund ook heel subtiel naar verwijzend, maar ik ben veel te moe, zeker nu ik Doug Sahm hoor zingen, Stoned Faces Don’t Lie, zingt hij, was het maar waar, reden die volkswagentjes nog altijd maar zo vriendelijk rond, was de wereld maar liever lief, zoals in 1968 werd gedroomd, een van de wreedste jaren van de 20ste eeuw, in zekere zin… Was was was. In Golden Gate Park. Slaap. Moe. Wat zeg ik? Wie ben ik? Waar is mijn slaapmasker?

20-09-05

BOB DYLAN OP BBC2: NO DIRECTION HOME


bob dylan washington square


Volgende week maandag en dinsdag op BBC2 het televisie-evenement waar we al maandenlang reikhalzend naar uitkijken. Martin Scorsese's documentaire over Bob Dylan, No Direction Home.

23-08-05

WANDA GORONSKI EN DE ANGST VOOR DE ANGST?

 

wandagorowski2.jpg



Binnen afzienbare tijd zal Wanda Goronski hier in haar eigen woorden haar levensverhaal vertellen. Haar motto is: "there's nothing to fear but fear itself", een uitspraak die ze voor het eerst hoorde uit de (gefilmde) mond van Dennis Hopper in Der Amerikanische Freund (gisteren nog maar eens uitgezonden op Arte) van Wim Wenders, die ik een paar dagen geleden zag passeren in een Berlijnse straat. De uitspraak is niet van Dennis Hopper en ook niet van Wim Wenders maar van de Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt. Ik weet niet of Wanda dat weet en het is overigens een weinig origineel motto. Maar zoals je zal lezen is Wandag Goronski wel een bijzondere vrouw. Een heel mooie vrouw, met van die sensuele lippen.

Foto: Martin Pulaski, Daringman.

05-08-05

FUCKING LILJA


LILJA


Nog altijd ben ik somber gestemd en dat allemaal door het zien van een sombere film: Lilja 4-ever.
Erger kan niet en het is allemaal waar. Echt gebeurd. Moet ik daarvoor een televisie bezitten? En nog kijken ook? Geef mij dan maar Hollywood. Spielbergs, duizend Star Wars, Jedis, Supermen, Lords of the Ring. Oscarmateriaal. Scharzenegger for president zou ik zo zeggen! Lulkoek al de rest. En Bruce Willis vice-president. God help the man! Condo mag buitenlandse zaken houden, als ze maar een grote bek opzet. Fuck al the foreigners and drop the big one on Luxembourg! Het is nu ook nog gaan regenen en ik ben er erg aan toe. Moe van die film en de nachtmerries, wat wil je, met al dat dramatisch gedoe. Dan lees ik in de Humo ook nog over die Polen die hier in het zwart komen werken. Ze beweren dat Brussel onveilig is, gevaarlijker dan Warschau en de gebieden aan de evenaar, waar er nochtans krokodillen leven. Hoe komen ze erbij. Geen vlieg zou hier iemand kwaad berokkenen. Laat staan dat iemand in deze stad de bijbel leest. En wat is er gevaarlijker dan de bijbel lezen? Ze zeggen ook dat al die Polen elke zondag naar de kerk gaan maar ons op maandag zoveel mogelijk bestelen. Het staat in de Humo. Hulp politie! Kom dan toch eens iets doen als het waar is! Misschien gaan we beter met z'n allen naar de Congo of wat zal ik zeggen? Nog een geluk dat het einde van de film niet op de video stond, anders had ik hier nog veel meer depressieve onzin moeten noteren. Morgen wordt alles weer beter, als het maar ophoudt met regelen. Ik hoop dat Lilja nog leeft ook. Want misschien vergis ik me in verband met die krokodillen en die Polen en zo, maar Liljas zijn er overal.

Overigens heb ik een nieuwe job, voorlopig alleen des nachts: coincidence consultant.

04-08-05

LA MAMAN ET LA PUTAIN, ETCETERA


la maman et la putain

La Maman et la putain, Five Easy Pieces, Days Of Heaven, Wanda, Magnolia, Bring Me the Head of Alfredo Garcia, The Shooting, High Noon, Le charme discret de la bourgeoisie, Winerschläfer, The Searchers, Heaven's Gate, Lost In Translation, Tirez sur le pianiste, North By Northwest, Touch Of Evil, Cul De Sac, Repulsion, M, L’avventura, Blow Up, Bad Timing, Jackie Brown, Mean Streets, Sunrise, La Dolce Vita, Stranger Than Paradise, Andrej Rublev, L’atalante, To Be Or Not To Be, Dinner At Eight, Fat City, The Fortune Cookie, Saturday Night And Sunday Morning, Les Enfants Du Paradis, Lost Highway, Point Blank, Singing In The Rain, Celine Et Julie Vont En Bateau, La vie de Jésus, Eternal Sunshine Of the Spotless Mind, Night Of The Living Dead, Ossessione, I Walked With A Zombie, Ascenseur Pour L’echafaud, Night Of The Iguana, Hud, Nosferatu, Vampyr, Out Of The Past, Toni, Red Shoes, Le Salaire De La Peur, Du Rififi Chez Les Hommes, The Killing Of A Chinese Bookie, L’annee Dernière A Marienbad, Dillinger E Morto, Memento, Possession, Performance, Buffalo 66, The Big Heat, It’s A Wonderful Life, Invasion Of The Body Snatchers, Lone Star, I Want You, Le retour à la bien-aimée, Sue, 1900, Last Tango In Paris, Swimming Pool, Lucia y el sexo, Diarios de motocicleta, Die Ehe Der Maria Braun, Johnny Guitar, Two Lane Blacktop, The Last Picture Show, Der Himmer Uber Berlin, Vertigo, La Pianiste, Requiem For A Dream, Being John Malkovich, Fight Club, Breaking the Waves, 21 Grams, The Man Without a Past, Jean Eustache, Bob Rafelson, Terence Malick, Barbara Loden, PT Anderson, Sam Peckinpah, Monte Hellman, Fred Zinneman, Luis Bunuel, Tom Tykwer, John Ford, Michael Cimino, Sofia Coppola, François Truffaut, Alfred Hitchcock, Orson Welles, Roman Polanski, Fritz Lang, Michelangelo Antonioni, Nicholas Roeg, Quentin Tarantino, Martin Scorsese, Friedrich Wilhelm Murnau, Frederico Fellini, Jim Jarmusch, Jean Vigo, Andrej Tarkovski, Ernst Lubitsch, George Cukor, John Huston, Billy Wilder, Karel Reisz, Marcel Carné, David Lynch, John Boorman, Stanley Donen, Gene Kelly, Jacques Rivette, Bruno Dumont, Michel Gondry, George Romero, Luchino Visconti, Jacques Tourneur, Louis Malle, Martin Ritt, GW Murnau, Carl Dreyer, Jean Renoir, Michael Powell, Henri-Georges Clouzot, Jules Dassin, John Casavetes, Alain Resnais, Marco Ferreri, Christopher Nolan, Andrzej Zulawski, Donald Cammel, Vincent Gallo, Frank Capra, Don Siegel, John Sayles, Michael Winterbottom, Jean-François Adam, Amos Kollek, Bernardo Bertolucci, Francois Ozon, Julio Medem, Walter Salles, Rainer Werner Fassbinder, Nicholas Ray, Peter Bogdanovich, Wim Wenders, Michael Haneke, Darren Aronowsky, Spike Jonze, David Fincher, Lars Von Trier, Alejandro Gonzales Inarritu, Aki Kaurismaki, Bulle Ogier, Isabelle Huppert, Steve Buscemi, Cary Grant, Greta Garbo, Karen Black, Isabella Rosselini, Gary Cooper, Groucho Marx, Buster Keaton, Jean-Pierre Léaud, Juliet Berto, Marlon Brando, Lee Marvin, Angie Dickinson, Charlotte Gainsbourg, Peter Lorre, Harry Dean Stanton, Miou Miou, Bruno Ganz, Paz Vega, Gaél Garcia Bernal, Emmanuelle Béart, Isabelle Adjani, Emmanuelle Devos, Vincent Cassel, Scarlet Johansson, Vivien Leigh, Delphine Seyrig, Anna Thomson, Charlotte Rampling, Ludivine Sagnier, Gloria Swanson, Elizabeth Taylor, Richard Burton, Ava Gardner, Joan Crawford, Caroll Baker, Karl Malden, Eva Marie-Saint, Rod Steiger Alan Ladd, Judith Malina, Julian Beck, Faye Dunaway, Robert Mitchum, Grace Kelly, Juliette Binoche, Rosanna Arquette, Patricia Arquette, Françoise Dorleac.

Inderdaad, nog eens een lijstje. Het verlangen was groot. Ik heb het weer gedaan. Maar eigenlijk is dit een wedstrijd. Je moet gewoon bij de filmtitels de bijhorende regisseur, acteurs en actrices plaatsen. Aan deze wedstrijd zijn helaas geen prijzen verbonden. Wordt vervolgd.

12-06-05

CHARLOTTE RAMPLING, MON AMOUR


posing_0064

Een tijdje geleden wilde ik het nog hebben over de slaperige ogen van Charlotte Rampling, maar dat lukte niet meer omdat ik in slaap viel. Ook nu lukt het niet, wegens gebrek aan inspiratie. Misschien bestaan de woorden die je daarvoor nodig hebt niet eens. Ik zal het eens aan Patrick Conrad moeten vragen, als die nog leeft. Om mij te troosten zet ik hier dan maar een foto, waarop Charlotte Rampling's ogen heel goed te zien zijn.
 
Zo zijn we allemaal tevreden en kunnen we van onze welverdiende rust gaan genieten.

13-05-05

SUE, WANDA EN DE WANHOOP

anna thomson,wanhoop,film,amos kollek,barbara loden,tammy wynette,john cassavetes,sue,wanda,a woman under the influence,george jones,gazon,de borsten van anna thomson

Anna Thomson, in 'Sue' van Amos Kollek.

Waarom houd ik van films over wanhopige vrouwen zoals 'Wanda' van Barbara Loden, 'Sue' van Amos Kollek of 'A Woman Under the Influence' en Opening Night van John Cassavetes?
Ik weet het niet. Alvast niet omdat er naar kijken me ontspant, zoals een glas wijn of een kalmeerpil dat kan doen. Het is eerder nog een schepje bovenop de algemene wanhoop van het in de wereld zijn. Soms denk ik dat het om identificatie gaat: herkenning in een andere eenzame ziel, in een andere onbegrepen mislukkeling. Maar waarom dan een vrouw, een prostituée, een alcoholiste, een borderline geval? Ben ik dan geen echte man, en zelfs een beetje een macho (aldus mijn levensgezellin). Neen, ik ben geen echte man, al ben ik dan een beetje macho. Ik wil ook geen echte man zijn. Een echte man heeft een auto, liefst van al een sportwagen of een 4x4, een machine die power en geweld uitstraalt, de power en het geweld van de bestuurder. Ik bezit geen auto en heb ook geen rijbewijs. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar ik ben er toch trots op. Ik bezit al evenmin en huis met een grote tuin en veel ‘gazon’. Een grasmaaier, of hoe heten die dingen, heb ik ook niet. Ik heb eens gelezen dat George Jones, toen hij zwaar aan de drank zat, op een keer met zijn grasmaaier naar de drankwinkel is gereden. Zijn vrouw, Tammy Wynette, had – precies om zulke escapades te verhinderen - hem de sleutels van zijn 27 auto’s afgepakt. Zulke waanzin spreekt me dan toch wel weer aan. Iemand die 27 auto’s bezit en een grasmaaier kan geen slechte mens zijn, zeker niet als hij ze gebruikt om alcohol in te slaan. Maar ik ben zeker ook geen echte vrouw, en ik heb ook nooit de neiging gehad om me als vrouw te verkleden of iets dergelijks. Wellicht schuilt er diep in mij een kwetsbaar meisje dat zich herkent in actrices als Anna Thomson, Barbara Loden en Gena Rowlands. De kwetsbaarheid, de onaangepastheid die deze dames op het scherm ten toon spreiden heeft misschien geen geslacht. Als ik hen zie acteren weet ik dat ik niet alleen ben, dat er nog andere mensen zijn zoals ik en dan vraag ik me af waarop ik wacht om hen te gaan zoeken. Zeer zeker zitten zij ergens, in een bar of in een trein, en verwachten zij mij.


15-03-05

FILMS DIE JE MAG GEZIEN HEBBEN


  • LA MAMAIN ET LA PUTAIN / JEAN EUSTACHE
  • FIVE EASY PIECES / BOB RAFELSON
  • DAYS OF HEAVEN / TERENCE MALICK
  • WANDA / BARBARA LODEN
  • BRING ME THE HEAD OF ALFREDO GARCIA / SAM PECKINPAH
  • THE SHOOTING / MONTE HELLMAN
  • CHARME DISCRET DE LA BOURGEOISIE / BUNUEL
  • THE SEARCHERS / JOHN FORD
  • HET RIJK DER ZINNEN / NAGISA OSHIMA
  • HEAVEN’S GATE / MICHAEL CIMINO
  • TIREZ SUR LE PIANISTE / FRANCOIS TRUFFAUT
  • NORTH BY NORTHWEST / ALFRED HITCHCOCK
  • VERTIGO / ALFRED HITCHCOCK
  • CUL DE SAC / ROMAN POLANSKI
  • M / FRITZ LANG
  • L’AVVENTURA / MICHELANGELO ANTONIONI
  • BLOW UP / MICHELANGELO ANTONIONI
  • BAD TIMING / NICHOLAS ROEG
  • JACKIE BROWN / QUENTIN TARANTINO
  • MEAN STREETS / MARTIN SCORSESE
  • SUNRISE / FRIEDRICH WILHELM MURNAU
  • LA DOLCE VITA / FREDERICO FELLINI
  • STRANGER THAN PARADISE / JIM JARMUSCH
  • ANDREJ RUBLEV / ANDREJ TARKOVSKI
  • L’ATALANTE / JEAN VIGO
  • TO BE OR NOT TO BE / ERNST LUBITSCH
  • DINNER AT EIGHT / GEORGE CUKOR
  • THE FORTUNE COOKIE / BILLY WILDER
  • SATURDAY NIGHT AND MORNING / KAREL REISZ
  • LES ENFANTS DU PARADIS / MARCEL CARNE
  • LOST HIGHWAY / DAVID LYNCH
  • POINT BLANK / JOHN BOORMAN
  • SINGING IN THE RAIN / STANLEY DONEN & GENE KELLY
  • CELINE ET JULIE VONT EN BATEAU / JACQUES RIVETTE
  • NIGHT OF THE LIVING DEAD / GEORGE ROMERO
  • OSSESSIONE / LUCHINO VISCONTI
  • I WALKED WITH A ZOMBIE / JACQUES TOURNEUR
  • ASCENSEUR POUR L’ECHAFAUD / LOUIS MALLE
  • NIGHT OF THE IGUANA / JOHN HUSTON
  • HUD / MARTIN RITT
  • NOSFERATU / GW MURNAU
  • VAMPYR / CT DREYER
  • OUT OF THE PAST / JACQUES TOURNEUR
  • TONI / JEAN RENOIR
  • RED SHOES / MICHAEL POWELL
  • LE SALAIRE DE LA PEUR / HG CLOUZOT
  • DU RIFIFI CHEZ LES HOMMES / JULES DASSIN
  • THE KILLING OF A CHINESE BOOKIE / JOHN CASAVETES
  • L’ANNEE DERNIERE A MARIENBAD / ALAIN RESNAIS
  • DILLINGER E MORTO / MARCO FERRERI
  • MEMENTO / CHRISTOPHER NOLAN
  • POSSESSION / ANDRZEJ ZULAWSKI
  • PERFORMANCE / DONALD CAMMEL
  • BUFFALO 66 / VINCENT GALLO
  • THE BIG HEAT / FRITZ LANG
  • IT’S A WONDERFUL LIFE /FRANK CAPRA
  • INVASION OF THE BODY SNATCHERS / DON SIEGEL
  • LONE STAR / JOHN SAYLES
  • I WANT / YOU MICHAEL WINTERBOTTOM
  • SUE / AMOS KOLLEK
  • LOST IN TRANSLATION / SOPHIA COPPOLA
  • 1900 / BERNARDO BERTOLUCCI
  • SWIMMING POOL / FRANCOIS OZON
  • DIE EHE DER MARIA BRAUN / RAINER WERNER FASSBINDER
  • DER HIMMEL UBER BERLIN / WIM WENDERS
  • JOHNNY GUITAR / NICHOLAS RAY
  • TWO LANE BLACKTOP / MONTE HELLMAN
  • THE LAST PICTURE SHOW / PETER BOGDANOVICH
  • DER HIMMER UBER BERLIN / WIM WENDERS

14-03-05

FAMILY LIFE


sherman_123


Vorige zaterdag zag ik op televisie Family Life van Ken Loach. Ik was vergeten hoeveel indruk die film destijds (1971) op mij had gemaakt. Samen met de boeken van Ronald Laing, David Cooper, Gilles Deleuze) en Félix Guattari heeft Ken Loach mijn manier van leven en denken veranderd. Ik heb in die periode begrepen dat het gezin vaak een rampzalige invloed had op de kinderen, dat waanzin, schizofrenie (of wat men zo noemde), enzovoort, vaak het gevolg was van familiale omstandigheden, met name van de double bind (wat in Family Life uitstekend wordt aangegeven in de relatie moeder-dochter). De double bind-theorie is afkomstig van Gregory Bateson. Het gaat eigenlijk over paradoxale communicatie. De ouders geven een bepaalde boodschap aan hun kind, maar tegelijk beletten ze het om wat gevraagd wordt ook uit te voeren. Als het kind doet wat de ouders vragen, doet het iets verkeerd. Doet het dat niet dan doet het ook iets verkeerd. Het gevolg is dat het niets meer doet en apathisch wordt. Ronald Laing en David Cooper zijn inmiddels dood en vergeten, de anti-psychiatrie wordt afgedaan als een kortstondige trend die geen blijvende invloed heeft gehad en Ken Loach maakt saaie 'realistisch' films. That's life?

Foto: Cindy Sherman.

Vorige 1 2 3 4 5 6 7