13-05-05

SUE, WANDA EN DE WANHOOP

anna thomson,wanhoop,film,amos kollek,barbara loden,tammy wynette,john cassavetes,sue,wanda,a woman under the influence,george jones,gazon,de borsten van anna thomson

Anna Thomson, in 'Sue' van Amos Kollek.

Waarom houd ik van films over wanhopige vrouwen zoals 'Wanda' van Barbara Loden, 'Sue' van Amos Kollek of 'A Woman Under the Influence' en Opening Night van John Cassavetes?
Ik weet het niet. Alvast niet omdat er naar kijken me ontspant, zoals een glas wijn of een kalmeerpil dat kan doen. Het is eerder nog een schepje bovenop de algemene wanhoop van het in de wereld zijn. Soms denk ik dat het om identificatie gaat: herkenning in een andere eenzame ziel, in een andere onbegrepen mislukkeling. Maar waarom dan een vrouw, een prostituée, een alcoholiste, een borderline geval? Ben ik dan geen echte man, en zelfs een beetje een macho (aldus mijn levensgezellin). Neen, ik ben geen echte man, al ben ik dan een beetje macho. Ik wil ook geen echte man zijn. Een echte man heeft een auto, liefst van al een sportwagen of een 4x4, een machine die power en geweld uitstraalt, de power en het geweld van de bestuurder. Ik bezit geen auto en heb ook geen rijbewijs. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar ik ben er toch trots op. Ik bezit al evenmin en huis met een grote tuin en veel ‘gazon’. Een grasmaaier, of hoe heten die dingen, heb ik ook niet. Ik heb eens gelezen dat George Jones, toen hij zwaar aan de drank zat, op een keer met zijn grasmaaier naar de drankwinkel is gereden. Zijn vrouw, Tammy Wynette, had – precies om zulke escapades te verhinderen - hem de sleutels van zijn 27 auto’s afgepakt. Zulke waanzin spreekt me dan toch wel weer aan. Iemand die 27 auto’s bezit en een grasmaaier kan geen slechte mens zijn, zeker niet als hij ze gebruikt om alcohol in te slaan. Maar ik ben zeker ook geen echte vrouw, en ik heb ook nooit de neiging gehad om me als vrouw te verkleden of iets dergelijks. Wellicht schuilt er diep in mij een kwetsbaar meisje dat zich herkent in actrices als Anna Thomson, Barbara Loden en Gena Rowlands. De kwetsbaarheid, de onaangepastheid die deze dames op het scherm ten toon spreiden heeft misschien geen geslacht. Als ik hen zie acteren weet ik dat ik niet alleen ben, dat er nog andere mensen zijn zoals ik en dan vraag ik me af waarop ik wacht om hen te gaan zoeken. Zeer zeker zitten zij ergens, in een bar of in een trein, en verwachten zij mij.


15-03-05

FILMS DIE JE MAG GEZIEN HEBBEN


  • LA MAMAIN ET LA PUTAIN / JEAN EUSTACHE
  • FIVE EASY PIECES / BOB RAFELSON
  • DAYS OF HEAVEN / TERENCE MALICK
  • WANDA / BARBARA LODEN
  • BRING ME THE HEAD OF ALFREDO GARCIA / SAM PECKINPAH
  • THE SHOOTING / MONTE HELLMAN
  • CHARME DISCRET DE LA BOURGEOISIE / BUNUEL
  • THE SEARCHERS / JOHN FORD
  • HET RIJK DER ZINNEN / NAGISA OSHIMA
  • HEAVEN’S GATE / MICHAEL CIMINO
  • TIREZ SUR LE PIANISTE / FRANCOIS TRUFFAUT
  • NORTH BY NORTHWEST / ALFRED HITCHCOCK
  • VERTIGO / ALFRED HITCHCOCK
  • CUL DE SAC / ROMAN POLANSKI
  • M / FRITZ LANG
  • L’AVVENTURA / MICHELANGELO ANTONIONI
  • BLOW UP / MICHELANGELO ANTONIONI
  • BAD TIMING / NICHOLAS ROEG
  • JACKIE BROWN / QUENTIN TARANTINO
  • MEAN STREETS / MARTIN SCORSESE
  • SUNRISE / FRIEDRICH WILHELM MURNAU
  • LA DOLCE VITA / FREDERICO FELLINI
  • STRANGER THAN PARADISE / JIM JARMUSCH
  • ANDREJ RUBLEV / ANDREJ TARKOVSKI
  • L’ATALANTE / JEAN VIGO
  • TO BE OR NOT TO BE / ERNST LUBITSCH
  • DINNER AT EIGHT / GEORGE CUKOR
  • THE FORTUNE COOKIE / BILLY WILDER
  • SATURDAY NIGHT AND MORNING / KAREL REISZ
  • LES ENFANTS DU PARADIS / MARCEL CARNE
  • LOST HIGHWAY / DAVID LYNCH
  • POINT BLANK / JOHN BOORMAN
  • SINGING IN THE RAIN / STANLEY DONEN & GENE KELLY
  • CELINE ET JULIE VONT EN BATEAU / JACQUES RIVETTE
  • NIGHT OF THE LIVING DEAD / GEORGE ROMERO
  • OSSESSIONE / LUCHINO VISCONTI
  • I WALKED WITH A ZOMBIE / JACQUES TOURNEUR
  • ASCENSEUR POUR L’ECHAFAUD / LOUIS MALLE
  • NIGHT OF THE IGUANA / JOHN HUSTON
  • HUD / MARTIN RITT
  • NOSFERATU / GW MURNAU
  • VAMPYR / CT DREYER
  • OUT OF THE PAST / JACQUES TOURNEUR
  • TONI / JEAN RENOIR
  • RED SHOES / MICHAEL POWELL
  • LE SALAIRE DE LA PEUR / HG CLOUZOT
  • DU RIFIFI CHEZ LES HOMMES / JULES DASSIN
  • THE KILLING OF A CHINESE BOOKIE / JOHN CASAVETES
  • L’ANNEE DERNIERE A MARIENBAD / ALAIN RESNAIS
  • DILLINGER E MORTO / MARCO FERRERI
  • MEMENTO / CHRISTOPHER NOLAN
  • POSSESSION / ANDRZEJ ZULAWSKI
  • PERFORMANCE / DONALD CAMMEL
  • BUFFALO 66 / VINCENT GALLO
  • THE BIG HEAT / FRITZ LANG
  • IT’S A WONDERFUL LIFE /FRANK CAPRA
  • INVASION OF THE BODY SNATCHERS / DON SIEGEL
  • LONE STAR / JOHN SAYLES
  • I WANT / YOU MICHAEL WINTERBOTTOM
  • SUE / AMOS KOLLEK
  • LOST IN TRANSLATION / SOPHIA COPPOLA
  • 1900 / BERNARDO BERTOLUCCI
  • SWIMMING POOL / FRANCOIS OZON
  • DIE EHE DER MARIA BRAUN / RAINER WERNER FASSBINDER
  • DER HIMMEL UBER BERLIN / WIM WENDERS
  • JOHNNY GUITAR / NICHOLAS RAY
  • TWO LANE BLACKTOP / MONTE HELLMAN
  • THE LAST PICTURE SHOW / PETER BOGDANOVICH
  • DER HIMMER UBER BERLIN / WIM WENDERS

14-03-05

FAMILY LIFE


sherman_123


Vorige zaterdag zag ik op televisie Family Life van Ken Loach. Ik was vergeten hoeveel indruk die film destijds (1971) op mij had gemaakt. Samen met de boeken van Ronald Laing, David Cooper, Gilles Deleuze) en Félix Guattari heeft Ken Loach mijn manier van leven en denken veranderd. Ik heb in die periode begrepen dat het gezin vaak een rampzalige invloed had op de kinderen, dat waanzin, schizofrenie (of wat men zo noemde), enzovoort, vaak het gevolg was van familiale omstandigheden, met name van de double bind (wat in Family Life uitstekend wordt aangegeven in de relatie moeder-dochter). De double bind-theorie is afkomstig van Gregory Bateson. Het gaat eigenlijk over paradoxale communicatie. De ouders geven een bepaalde boodschap aan hun kind, maar tegelijk beletten ze het om wat gevraagd wordt ook uit te voeren. Als het kind doet wat de ouders vragen, doet het iets verkeerd. Doet het dat niet dan doet het ook iets verkeerd. Het gevolg is dat het niets meer doet en apathisch wordt. Ronald Laing en David Cooper zijn inmiddels dood en vergeten, de anti-psychiatrie wordt afgedaan als een kortstondige trend die geen blijvende invloed heeft gehad en Ken Loach maakt saaie 'realistisch' films. That's life?

Foto: Cindy Sherman.

Vorige 1 2 3 4 5 6 7