20-04-08

HONGERIG HART : LAAT BERICHT VOOR DANNY FEDERICI

bruce springsteen,pop,rock,e-street band,danny frederici,dood,in memoriam

Soms ben ik spontaan, soms moet ik dagenlang wachten op een woord.  Natuurlijk ben ik niet de rouwberichtenschrijver van Skynet. Ik ben niet eens een Sky Pilot, en ik heb evenmin contacten met de Spirit in the Sky. Maar het heeft me alleszins diep geraakt toen ik las dat Danny Federici vertrokken is. De man die nu op dit ogenblik zo bezield orgel zit te spelen op dat meeslepende, opwindende 'Hungry Heart'. 

Heb ik een woord nodig? Het enige dat er hier toe doet is ‘dood’. Maar de muziek blijft, en Danny Federici blijft doorleven in zijn muziek, zeggen wij mensen.  Toch durf ik dat betwijfelen. Ik heb the E-Street Band één keer zien optreden, in Vorst, ik geloof in 1978 of een van die moeilijke jaren op het einde van de jaren zeventig, na de dood van Elvis en Johnny Rottens bedenkelijke opstand.

Op weg van Antwerpen naar Brussel begaf de auto van mijn vriend J. het finaal. Buiten regende het oudtestamentisch. Met zijn vieren of vijven, de inzittenden, hebben we de auto achtergelaten en zijn zonder problemen liftend  in Vorst geraakt, op tijd voor een goede staanplaats. Al bij de eerste song die Bruce Springsteens band inzette wisten we dat we die avond nooit meer los zouden laten. Dat we die voor altijd met elkaar zouden delen. Heel af en toe in je leven heb je zo van die momenten. 

Maar Danny Federici leek toen al een beetje vergeten of zag er de zin niet van in om herinnerd te worden vanwege zijn fysieke aanwezigheid, alleen maar voor de noten die hij speelde, voor wat hij bijdroeg tot de magische sound van de toenmalige E-Street Band. Bruce Springsteen was de rock and roll duivel in hoogsteigen persoon; iedereen weet dat rock and roll de muziek van de duivel is, een sympathieke kerel, met een warme ziel. Miami Steve Van Zandt en Clarence Clemons waren de bewaarengelen aan Springsteens linker- en rechterzijde. Achter die drie ‘reuzen’ bevonden zich de fijnere mensen, Roy Bittan en Danny Federici. Drummer Max Weinberg  en basspeler Gary Tallent vormden een derde, Phil Spectorachtige rij, de basis, de lijm, die het allemaal samenbond, zij lieten de songs in onze harten bonzen.  En wij zongen mee op elk lied, terwijl we nauwelijks hoorden wat Danny Frederici deed, hoe hij de geest opriep van een al wat oudere generatie, Del Shannon, Chris Montez, Cubanen, Mexicanen, the Sir Douglas Quintet met Augie Meyers, het geluid van de kermis in onze oude dorpen. Let's Dance! En nu is Danny Federici dood en kunnen we niet treuren. Ik kan niet treuren zonder dat woord. Dat woord dat uit mijn hongerig hart zou moeten komen en niet komt.

04-02-08

VOOR MICHEL BARTOSIK

dichter,dood,michel bartosik,poezie


Pas nu verneem ik dat Michel Bartosik – veel te jong – is overleden. Ik heb de dichter niet echt gekend, wel enkele keren ontmoet. Gottfried van Salzburg en ik hebben in de jaren negentig, ik heb nu geen zin om op te zoeken wanneer precies, in De Markten in Brussel een groot poëziefeest georganiseerd met als titel WOORDEN OPGESPBQRD. Vooral goede en dus miskende dichters zijn komen voorlezen. Michel Bartosik was daar ook bij. Ondanks de prachtige gedichten die hij voorlas bleef hij zeer bescheiden en vriendelijk. Een aantal van de dichters hebben na het evenement erg veel gedronken, waardoor ik mij nog maar weinig herinner van die avond. Ik meen dat Marc Tiefenthal, ook een uitstekend dichter, toen eveneens, en wel zeer actief, aanwezig was.

Toch moet ik toegeven dat ik niet zo veel gedichten van Michel Bartosik heb gelezen. Dat doet geen afbreuk aan mijn bewondering voor hem. Bij een goede dichter kun je in één gedicht geheel zijn werk en de mate van zijn bezieling lezen. Ik voeg hier nog aan toe dat ik weinig gedichten van Vlaamse en Nederlandse dichters lees, omdat ik bang ben voor het verlies van de ‘eigen’ stem. Michel Bartosik was ongetwijfeld een dichter die me had kunnen beïnvloeden. En dat is nog steeds mogelijk. Moge hij in vrede rusten.

19-10-07

NU IS JAN WOLKERS DOOD


jan wolkers


Eerbiedig neem ik mijn imaginaire hoed af voor Jan Wolkers, een schrijver wiens werk ik als jonge man heb verslonden. Nu is het lang geleden dat ik nog een boek van hem heb vastgenomen, maar ik herinner me zeer goed de schoonheid en de opwinding, de levensechtheid van ‘Terug naar Oegstgeest’ en ‘Turks fruit’. Ik denk dat Jan Wolkers een mooi en waarachtig leven heeft geleid, daar op zijn eiland. Nee, ik denk niet dat hij ooit vals heeft gespeeld. Ik heb hem nooit ontmoet, maar ik weet dat hij me als dat wel was gebeurd recht in de ogen zou hebben gekeken. Nu is Jan Wolkers dood.

28-09-07

CHINESE DOODT GELIEFDE MET EEN GIFKUS

 

nieuws,destandaard,chinezen,liefde,haat

Edvard Munch, Jaloezie.


“Een Chinese vrouw die haar geliefde heeft vermoord via een kus waarmee ze hem gif toediende, is ter dood veroordeeld. Xia Xinfeng bracht tijdens een zoen een capsule met rattengif over van haar mond naar de mond van haar vriend. De vriend slikte de capsule in en overleed korte tijd later. Het stel had besproken dat als een van hen vreemd zou gaan, hij of zij dood moest. Xia had ontdekt dat haar geliefde met een andere vrouw had gepraat en ze vond dat hij daarmee zijn belofte had gebroken.”

Dat staat zwart op wit in De Standaard. Daar kan ik niets meer aan toevoegen. Nu moet ik eerbiedig zwijgen.

28-06-07

VOORBEREIDENDE OEFENINGEN VOOR DE DOOD


Vandaag laat ik met plezier eens iemand anders aan het woord. Dames en Heren, uit Oostenrijk, de onovertroffen mensenkenner Thomas Bernhard:

“Is het u nooit opgevallen dat de mensen kerkhoven bewonen? Dat grote steden grote kerkhoven zijn? Kleine steden kleine kerkhoven? Dorpen nog kleinere? Dat het bed een lijkkist is? Kleren doodskleden zijn? Allemaal voorbereidende oefeningen voor de dood? Het hele bestaan is een eeuwig beproeven van het opgebaard-liggen en begraven-worden.”

Uit: Vorst, vertaling van Thomas Graftdijk.

Tot daar mijn gastspreker van vandaag. Ik heb hier volstrekt niets aan toe te voegen.

10-11-05

IN MEMORIAM JOHAN REYGAERTS


Ik las zonet dat Johan Reygaerts vandaag is begraven. Hij is op 1 november overleden, toen ik gloedvol naar het concert van Bob Dylan zat uit te kijken. Johan was in de jaren '70 van de vorige eeuw een goede vriend van ons. Ik bewaar fijne herinneringen aan zijn bezoeken aan onze nederige woonst in Antwerpen. We hebben samen veel gelachen. Ik weet eigenlijk niet waardoor we elkaar uit het oog verloren. Ruzie hebben we nooit gehad; wel was ik soms jaloers als hij teveel met mijn vriendin danste. Idioot die ik was. Ik wist niets en ik weet nog altijd niets. Johan was een lieve jongen. Hij is 51 geworden; en ik miste hem, mis hem, zal hem missen, ook al zag ik hem niet, zie ik hem niet en zal ik hem nooit meer zien.

Met dank aan Brussel Deze Week voor de mooie foto.