17-03-18

HET LICHAAM IN VALLE GRAN REY, DE GEEST IN CALIFORNIË[1]

reizen, valle gran rey, la gomera, canarias, gomera lounge, lichaam, geest, mijmeren, dagdromen, vergeten, filosoferen, tijdverdrijf, californië, mike nesmith, michael nesmith, bette nesmith graham, uitvinding, liquid paper, tipp-ex, mistake out, monkees, geld, don kirshner, bob rafelson, bert schneider, mikey dolenz, pete tork, davy jones, last train to clarksville, i'm a believer, neil diamond, circle sky, talent, nieuwsgierigheid, veelzijdigheid, beatles, a hard days night, mtv, televisie, schrijven produceren, acteren, first national band, country rock, pop, rock, spar, taal, duits, nederlands, frans, engels, belgië, vlamingen, dialect, koeterwaals, piano bar, lawaai, rumoer, rijkdom, erven, geluk, vluchtigheid

Hoeveel uur per dag zou je je bewust zijn van je aanwezigheid in een ander land, op een eiland, in Valle Gran Rey? Zo vaak vergeet je waar je bent, bijvoorbeeld als je in gedachten verzonken of aan het mijmeren bent, als je zit te lezen. Als je niet weet waar je bent, waar ben je dan eigenlijk? Uiteraard is je lichaam op die bepaalde plek, maar je geest schijnt ergens anders rond te spoken, ook al zijn lichaam en geest één. Die gedachten kwamen bij me op nadat ik met veel aandacht een interview met Michael Nesmith had gelezen. Een paar keer onderbrak ik mijn lectuur om op het terrasje een blik te gaan werpen op de oceaan, alsof ik mij ervan wilde vergewissen dat die nog bestond. Of omdat ik hem zo lang ik hier was zo vaak mogelijk wilde zien en in mij opnemen. Of mij er in onderdompelen, er één mee worden, lichaam en geest versmolten met het grote geheel dat het universum is. Na een tijdje, soms kort, soms langer, heb ik weer genoeg van die hele oceaan en ga ik opnieuw binnen in de zetel zitten en lees verder over the Monkees en Michael Nesmiths tweede groep, the First National Band.

reizen, valle gran rey, la gomera, canarias, gomera lounge, lichaam, geest, mijmeren, dagdromen, vergeten, filosoferen, tijdverdrijf, californië, mike nesmith, michael nesmith, bette nesmith graham, uitvinding, liquid paper, tipp-ex, mistake out, monkees, geld, don kirshner, bob rafelson, bert schneider, mikey dolenz, pete tork, davy jones, last train to clarksville, i'm a believer, neil diamond, circle sky, talent, nieuwsgierigheid, veelzijdigheid, beatles, a hard days night, mtv, televisie, schrijven produceren, acteren, first national band, country rock, pop, rock, spar, taal, duits, nederlands, frans, engels, belgië, vlamingen, dialect, koeterwaals, piano bar, lawaai, rumoer, rijkdom, erven, geluk, vluchtigheid

Mensen die Nesmith niet kennen zullen misschien denken, moet je daarvoor film en filosofie gestudeerd hebben, om een interview met een nogal bejaarde ex-Monkee te lezen? Maar dat is het nu net: zij kennen Nesmith niet. Ik ook niet zo goed trouwens, daarom lees ik dat interview. Als het een degelijk vraaggesprek is stel je al gauw vast of de geïnterviewde boeiende dingen te vertellen heeft of niet. In het laatste geval sla je het tijdschrift weer toe.
Ik wil hier het hele verhaal van Mike Nesmith niet navertellen, het heeft weinig met mijn reis te maken en geïnteresseerden kunnen het terugvinden in Mojo van maart 2018 en online op zoek gaan naar meer informatie. Een kleine samenvatting verdient de man echter wel.
Mike Nesmith werd opgevoed door zijn alleenstaande moeder Bette Nesmith Graham. Zij verdiende de kost als grafisch vormgever en secretaresse. Toevallig vond ze in haar keuken Liquid Paper uit, een correctievloeistof (vergelijkbaar met Tipp-Ex bij ons). Dat was in 1956. Twee jaar later richtte ze het bedrijfje Mistake Out op. Wat later probeerde ze Liquid Paper te verkopen aan IBM, zonder resultaat. In 1979 echter kon ze haar hele bedrijf van de hand doen aan Gillette Company voor een bedrag 47,5 miljoen dollar. Haar zoon Mike Nesmith werd in 1965 naar aanleiding van een advertentie, waarin gevraagd werd naar acteurs die vier gekke jongens konden spelen, geselecteerd voor de sitcom ‘The Monkees’. Muzikaal talent was van minder belang: de muziek voor de serie zou worden ingespeeld door sessiemuzikanten, de songs geschreven door professionals uit de muziekindustrie. Zingen zouden de gekke jongens wel mogen doen. De producers, Bob Rafelson en Bert Schneider, hadden zich voor de televisieshow laten inspireren door ‘A Hard Days Night’, de eerste succesfilm met the Beatles in de hoofdrollen. Muziekmogul Don Kirshner werd gevraagd om op maat gesneden liedjes aan te leveren. Mike Nesmith vertelt dat er een groot verschil bestond tussen aan de ene kant Schneider en Rafelson en aan de andere kant Kirshner. Rafelson en Schneider[2] waren geïnteresseerd in kunst en cultuur en zagen meteen het talent van de vier groepsleden, Davy Jones, Mickey Dolenz, Peter Tork en Mike Nesmith. Vooral Nesmith was een begenadigd songschrijver[3]. Don Kirshner was daar blind voor, hij zag alleen maar dollars. Al gauw wilden the Monkees op hun singles en elpees hun eigen ding doen, maar ze waren met handen en voeten gebonden aan hun contract. Op een dag in 1970 had Nesmith genoeg van de beperkingen die hem en de andere Monkees werden opgelegd: hij verbrak zijn contract, wat hem 186.000 dollar kostte, een klein fortuin in die dagen. “It’s more or less true that everything I got out of it, I had to put back in”, vertelt Nesmith. Na zijn vertrek bij the Monkees richtte de songschrijver-gitarist the First National Band op, een zeker bij ons miskend country rock-kwartet (met de virtuoze steelgitarist Red Rhodes). Daar bleef het evenwel niet bij. Net als zijn moeder was Nesmith een nieuwsgierige zoeker. Zo komt het dat de vroegere Monkee mee aan de basis ligt van MTV. In de jaren tachtig had hij zijn eigen televisieshow, Television Parts, met als gasten onder meer Whoopi Goldberg, Jay Leno en Jerry Seinfeld, later stuk voor stuk beroemde Amerikaanse mediafiguren. Daarnaast richtte Mike Nesmith een mediabedrijf op, was filmproducer, acteerde in langspeelfilms, was lid van het American Film Institute en schreef twee romans. In 2016 verscheen zijn autobiografie, ‘Infinite Tuesday: An Autobiographical Riff’.  Momenteel werkt hij aan een onderzoek naar de impact van televisie op het dagelijks leven en de cultuur. “There’s something in the television/internet/computation that will create a meme that we’ll live with for generations”, verklaart Nesmith in het interview. En er is ook nog altijd de muzikant in hem: in januari was er opnieuw een tournee met the First National Band[4]****.
reizen, valle gran rey, la gomera, canarias, gomera lounge, lichaam, geest, mijmeren, dagdromen, vergeten, filosoferen, tijdverdrijf, californië, mike nesmith, michael nesmith, bette nesmith graham, uitvinding, liquid paper, tipp-ex, mistake out, monkees, geld, don kirshner, bob rafelson, bert schneider, mikey dolenz, pete tork, davy jones, last train to clarksville, i'm a believer, neil diamond, circle sky, talent, nieuwsgierigheid, veelzijdigheid, beatles, a hard days night, mtv, televisie, schrijven produceren, acteren, first national band, country rock, pop, rock, spar, taal, duits, nederlands, frans, engels, belgië, vlamingen, dialect, koeterwaals, piano bar, lawaai, rumoer, rijkdom, erven, geluk, vluchtigheid

In de Spar, om de hoek van de Gomera Lounge, is het vrieskoud. Het is alsof ik van de warme zomer een strenge winter binnenstap. Af en toe zien we daar een man die we van vier jaar geleden kennen. Hoewel dat kennen best met een korreltje zout mag worden genomen. Wanneer ken je iemand? Hij is mooi gebruind, heeft grijze haren, ziet er fit uit. Verplaatst zich met een zware motor, maar we zagen hem ook al met een dure BMW vertrekken.
A. zegt dat de man, zoals zovelen hier een Duitser, de concerten in de pianobar organiseert. Dat zal wel zo zijn want op een keer vraagt hij ons - een beetje verwijtend,  vind ik - waarom we niet op de flamenco-avond waren. Waar komen jullie ook alweer vandaan, is zijn volgende vraag. Uit België, zeg ik. Brussels. Daar wordt toch Frans gesproken, niet? Toch vreemd dat nog steeds zoveel mensen niet schijnen te weten dat België toch ook heel wat Nederlandstalige inwoners telt. Zestig procent ongeveer? Nu ja, het taaltje dat veel Vlamingen in het buitenland spreken lijkt ook niet echt op Nederlands. Geen mens die weet waar het dan wel op lijkt. Koetervlaams? Stop! ik mag niet veralgemenen. Niet alle Vlamingen heten Piet of Griet.
Elke avond houden die optredens me uit mijn slaap. Eigenlijk niet zozeer de muziek, wel de klanten die voor de ingang luid staan te praten. Vervelend, maar je went eraan. En je gaat je dank zij dat rumoer ook weer een beetje thuis voelen, of alleszins in een grote stad. Zou de Duitser misschien ook de eigenaar van de Gomera Lounge zijn, vraag ik me af. Die vraag durven we de man niet stellen, dat zou wat te onbeschaamd zijn. Ik probeer in alles een gentleman te blijven. Hij ziet er alleszins niet arm uit, nee, helemaal niet arm. Misschien heeft hij, net zoals Mike Nesmith, een pak geld geërfd van zijn moeder. Sommige mensen hebben alle geluk. Maar hoe vaak zouden die gelukkige mensen zich bewust zijn van hun geluk?

reizen, valle gran rey, la gomera, canarias, gomera lounge, lichaam, geest, mijmeren, dagdromen, vergeten, filosoferen, tijdverdrijf, californië, mike nesmith, michael nesmith, bette nesmith graham, uitvinding, liquid paper, tipp-ex, mistake out, monkees, geld, don kirshner, bob rafelson, bert schneider, mikey dolenz, pete tork, davy jones, last train to clarksville, i'm a believer, neil diamond, circle sky, talent, nieuwsgierigheid, veelzijdigheid, beatles, a hard days night, mtv, televisie, schrijven produceren, acteren, first national band, country rock, pop, rock, spar, taal, duits, nederlands, frans, engels, belgië, vlamingen, dialect, koeterwaals, piano bar, lawaai, rumoer, rijkdom, erven, geluk, vluchtigheid



[1] Deel 5 van een reeks impressies van een reis naar Valle Gran Rey in La Gomera, Canarische Eilanden. De impressies zijn gerangschikt volgens thema. Hier: tijd / ruimte en tijdverdrijf.

[2] Bob Rafelson en Bert Schneider produceerden de film ‘Easy Rider’. Bob Rafelson regisseerde onder meer het meesterwerk ‘Five Easy Pieces’, met Jack Nicholson en Karen Black.

[3] Naast poëzie had Mike Nesmith al heel wat songs geschreven, waaronder ‘Different Drum’ voor the Geenbriar Boys (later opgenomen door Linda Ronstadt & the Stone Poneys) en ‘Mary, Mary’ voor the Butterfield Blues Band

[4] In one of the more unexpected moves of Michael Nesmith's career, a reconstituted First National Band hit the road in early 2018 with Christian Nesmith (guitar), Jonathan Nesmith (piano/guitar/vocals), Circe Link (vocals), Christopher Allis (drums), Jason Chesney (bass), Amy Spear (vocals), and Pete Finney (pedal steel). Sadly, original members Rhodes and London have passed away, but Ware gave his blessing to the project and wished everyone well.
Monkeeslivealmanac.com (blog).

...


Foto's La Gomera: Martin Pulaski, februari 2014 en februari 2018.
Foto's Mike Nesmith en the Monkees: fotograaf niet bekend.

De commentaren zijn gesloten.