17-03-16

MET HET OOG OP VORST, BRUSSEL, BELGIË

IMG_9928.JPG

Je vroeg me hoe het met me gaat. Als ik door het raam van mijn werkkamer kijk zie ik rechts van me Altitude 100, in Vorst. Vorst... Nog niet zo lang geleden dacht ik bij de naam van die Brusselse deelgemeente onwillekeurig aan onvergetelijke concerten: the Who, Bob Marley & the Wailers, Neil Young, Talking Heads, Bob Dylan. Nu echter ziet mijn geestesoog meteen een beeld van zwaar bewapende en gemaskerde soldaten op een dak, het geweer in de aanslag. Shoot To Kill. Wie had dit tien, vijf jaar geleden kunnen denken? Zelfs vorig jaar, na de aanslag op Charlie Hebdo? Wat is er met België, met Brussel gebeurd? What’s happening, brother? What’s going on? Ik hoor de stem van Marvin Gaye, maar vandaag biedt ze geen troost.

Een soort van ‘vaderlandse trots’ – waarmee ik iets helemaal anders dan nationalisme bedoel - is in dit land haast ondenkbaar geworden. Je land is verbrokkeld, versplinterd, zijn inwoners zijn wanhopig, onverschillig, lethargisch. Of zo lijkt het toch vaak. Gelooft nog iemand dat de diversiteit, de schat aan invloeden van bevolkingsgroepen die ons uit de vier windstreken tegemoet komen, onze gemeenschappelijke cultuur zou kunnen verrijken? Nochtans hebben wij zo’n mooie leuze: eendracht maakt macht / l’union fait la force. Hoewel ik ‘macht’ liever zou vervangen door ‘solidariteit’ of ‘democratie’. Gelooft iemand nog in die eendracht? Ik heb niet de indruk. Jarenlang hebben zowel Vlaamse nationalisten als Franstalige taalpuristen het streven naar een gemeenschappelijke culturele identiteit tegengewerkt. Ze hebben er alles voor gedaan om dat ‘eenheidsideaal’ te bestrijden, belachelijk te maken. Het werd ouderwets, voorbijgestreefd, inefficiënt genoemd. Een kleine groep fanatici van ‘nationalisten’ heeft hard (of is het ‘noest’?) gewerkt. Hun aanhoudende strijd voor een eigen volk, een eigen stuk grond heeft resultaten geboekt. Egoïsme en haat zijn aanstekelijk. Kortzichtigheid is van alle tijden. Het ziet er werkelijk naar uit dat het separatisme, de ideologie van het ‘eigen volk eerst’, het heeft gehaald. Een ideologie die de richting ingeslagen is van een almaar grotere verschraling, op elk gebied. Verwarring, domheid, platheid, vijandigheid, intolerantie steken overal de kop op, meest van al op televisie en in de fora. Alles wat uit de band springt wordt met argusogen bekeken. Het ‘andere’ en ‘de vreemdeling’ worden verafschuwd. De ‘vluchteling’ wordt gevreesd, opgesloten, bestolen.

De Belgische identiteit is een niet te verwezenlijken utopie geworden. ‘Schone kunsten’ zijn er voor een elite. Voor de massa is er VTM en RTL en erger. Voor het Vlaamse volk is er ‘Het Laatste Nieuws’ en moord en doodslag; de schone zielen dromen weg bij de culturele en culinaire bijlagen van de ‘kwaliteitskranten’. Bijna iedereen vindt het normaal dat we in aparte werelden leven.
België heeft geen eigen gezicht. Pralines, wafels, chocolade, wielrenners, Rode Duivels, taalstrijd en nu jihadi’s. Veel meer weten buitenlanders over ons niet. Nee, van België is niets terechtgekomen.
Wat nu gedaan?

En Brussel? Brussel, hoofdstad van dit land en van Europa, wordt vooral door zowat iedereen gehaat. Het is een olievlek, zeggen de mensen. Een oord des verderfs. Misdaad en terrorisme tieren er welig. Het nieuwe onkruid. De Vlamingen zijn bang voor Brussel en de Walen voelen zich er niet thuis. Iedereen die het zich kan veroorloven vertrekt naar de rand of verder. Dat proces is al lang aan de gang. Vanaf de jaren zeventig zijn hele wijken leeg komen te staan. Daar kregen gangsters, afpersers, corrupte politici en politiecommissarissen vrij spel. Daar maakte eendracht wel macht. Daar bevond zich de val voor immigranten die nergens anders welkom waren. Daar ontstonden de getto’s. Terwijl andere Europese steden, denk aan Kopenhagen, Stockholm, Amsterdam, Berlijn, zich vernieuwden, open en speelse plekken werden, werd Brussel een – bewust gecreëerde - ruïne. Met de Grote Markt, de Zavel en de Louizalaan voor de toeristen en de Dansaertstraat voor de vooruitstrevende shoppers. Ach, ach, ach.

En nu kijk ik door het raam en zie daar Altitude 100 in de mist liggen. De terreur van het geld, van de bankiers en van de onverschilligheid zal niet blijven duren. Over tien jaar is ook Brussel een welvarende, speelse en innovatieve stad. Ik geloof dat echt. Ik zie het in de cafés waar jonge mensen zitten te praten en na te denken en plannen te smeden. Revolutie, de vreedzame variant, hangt op zulke plekken in de lucht. Daar geloof ik in. Maar België? Dat weet ik werkelijk niet.

[Uiteraard komt hier nog een vervolg op. Het leven in de hoofdstad is niet alleen maar kommer en kwel. De innovatie is al volop bezig. Er worden bewonderenswaardige initiatieven genomen. Meestal gaan die van individuen en kleine groepjes uit. Jammer genoeg krijgen zulke projecten te weinig aandacht. En het gaat ook traag. Op de tijd die uitgetrokken wordt om de Anspachlaan te verfraaien wordt in China een nieuwe miljoenenstad gebouwd.]

IMG_9957.JPG

Foto's: Martin Pulaski, Vorst, 2014.

 

Commentaren

Je geloof in Brussel verzet bergen. En niet Bergen. En ook België zal wel blijven bestaan. Vanuit de loopgracht schiet ik verder schoonheid tussen de vuilbekken en de vuilnisbakken. Moeten die terreurzaaiers niet naar Charleroi uitwijken? Kan iemand daar misschien eens werk van maken?

Gepost door: Marc Tiefenthal | 17-03-16

Reageren op dit commentaar

Mooi gesteld, ik hoop dat je, wat Brussel betreft, gelijk heb,t Martin. En België, tja ik vrees ook het ergste, 'the powers that be' spreken niet erg in het voordeel van ons land...

Gepost door: Jaak Clinckspoor | 17-03-16

Reageren op dit commentaar

"gelijk hebt, " uiteraard...

Gepost door: Jaak Clinckspoor | 17-03-16

Marc, dat lijkt me niet zo'n fraaie oplossing. Want dan zit Charleroi met de ongebakken peren. Dat wensen we die stad toch niet toe?
Fijn dat je doorgaat met je schoonheid in het rond te 'schieten'. Zelf schenk ik liever. Onlangs beschuldigde me hier iemand, iemand die zich 'ik' noemt, maar waarschijnlijk (gelet op het IP-adres) Anne Marie heet, van egoïsme. Ik zou het altijd maar over mezelf hebben en nooit iets voor de anderen doen. Terwijl ik al heel mijn leven alles voor de anderen doe en er nooit iets voor terugvraag. Zo is er voor iedereen die het maar wil hoochiekoochie, gratis, voor niets, een geschenk dat al meer dan tien jaar 'aangroeit'. En mijn radioprogramma, waar ik geen cent aan verdien, integendeel ik betaal ervoor: dat geef ik al sinds 1982 weg. Egoïsme? Maar dit terzijde...
Dat er dan reacties komen van vrienden als jij, Marc, maakt het allemaal min of meer goed.

Gepost door: martin pulaski | 18-03-16

Reageren op dit commentaar

Dank je, Jaak. Maar misschien is het in verband met België ook een beetje doemdenken (wat mij betreft). En over de positieve aspecten van Brussel moet ik nog veel meer en veel concreter schrijven.

Gepost door: martin pulaski | 18-03-16

Reageren op dit commentaar

Dag Martin,

omdat ik (graag) in een provinciaal nest woon,
te laf ben en ook een bange blanke man,
laat ik iemand anders van Vorst even aan het woord, als dat mag...

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/opinieblog/opinie/1.2605158

Gepost door: Uvi | 19-03-16

Reageren op dit commentaar

Natuurlijk mag je Lukas Vander Taelen aan het woord laten, Uvi.

Wat de ex-groene politicus en ex-zanger (van Lavvi Ebbel) zegt komt min of meer overeen met wat ik hierboven ook al schreef:
"Vanaf de jaren zeventig zijn hele wijken leeg komen te staan. Daar kregen gangsters, afpersers, corrupte politici en politiecommissarissen vrij spel. Daar maakte eendracht wel macht. Daar bevond zich de val voor immigranten die nergens anders welkom waren. Daar ontstonden de getto’s. Terwijl andere Europese steden, denk aan Kopenhagen, Stockholm, Amsterdam, Berlijn, zich vernieuwden, open en speelse plekken werden, werd Brussel een – bewust gecreëerde - ruïne."

Vander Taelen zegt al jaren dat hij het al jaren heeft gezegd. Maar wat heeft hij dan gedaan om het tij te keren? Wie heeft iets gedaan? Wat kon worden gedaan? Ik denk dat tegen de gang van de geschiedenis weinig kan worden gedaan. Maar de Brusselse politici (en de politie) hebben een grote verantwoordelijkheid. In plaats van taalstrijd en 'verfransing' en corruptie allerhande hadden we openheid, meertaligheid en verstandhouding, solidariteit moeten krijgen en eisen. In plaats van onvriendelijkheid, onbeschoftheid en neerbuigendheid hadden en hebben we gastvrijheid (hospitalité voor de Franstaligen) nodig.
Waarschuwen en blijven herhalen dat je gewaarschuwd hebt haalt niets uit.
Wij inwoners van deze stad zijn natuurlijk medeverantwoordelijkheid. Het grote verschil met degenen die ons regeren (of doen alsof) is dat wij geen macht hebben.

Gepost door: martin pulaski | 20-03-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.