11-12-13

DE VOGELS VAN CADAQUÉS

1934511673_2835f86cb6_o.jpg

De vogels van Cadaqués herinner ik me alsof ik er gisteren nog door verrast werd. Het was tijdens een eenzame maar bijzonder aangename wandeling over een rotsig pad net buiten het centrum van Cadaqués, waar mijn geliefde en ik in de jaren negentig meermaals verbleven. Opeens werd ik uit mijn gepeins opgeschrikt door die immense vlucht vogels, hoewel 'opgeschrikt' niet het juiste woord is, daarvoor was de ervaring bijna te sacraal, alleszins te ontzagwekkend. En ik had ook helemaal geen schrik. In die dagen was ik nog niet gewoon geraakt aan buitenshuis en op reis te fotograferen. Ik was daar eigenlijk tegen gekant. Fotograferen en reizen, dat ging moeilijk samen: een foto maken stond de rechtstreekse ervaring in de weg. Toch kon ik er niet aan weerstaan om dit ogenblik vast te leggen. De foto stelt technisch niets voor, maar het is een bewijs dat ik ik daar toen was, dat ik het gezien heb. Ik twijfel er evenwel niet aan dat ik me dit beeld ook zonder de afbeelding nog erg goed zou herinneren. Misschien zelfs beter. Maar dat weet ik nu niet, omdat de foto er is, en zelfs al vernietig ik hem, dan blijft er toch altijd nog de herinnering aan. Vervloekte foto!

Cadaqués was toen mooi en overdag erg rustig. Het huis van Dalí was er natuurlijk al, maar het was nog geen museum. Als je een kater had kon je naakt op de rotsen in de zon liggen bekomen. Overigens was het niet zo moeilijk om daar een kater te hebben. Er was een geweldige club, waar de hippies en de bohémiens kwamen, en nog een beetje 'beau monde' (want Mick Jagger en Dalí zelf en hun entourage hadden er rondgehangen) en er werd bijzondere dansbare pop en rock uit de sixties gedraaid, tot zonsopgang. Whisky en tequila kostten er nagenoeg niets. Toch verkoos ik de vogels van Cadaqués boven de bars en de nachtclubs. Zo gaat dat in het leven.

...

Foto: De vogels van Cadaqués, circa 30 juni 1995.

Commentaren

Dag Martin,

als ik een funda-mentalist was met een beetje verbeelding,
zou ik God herkennen in het zwerk op de foto.
Of tenminste een teken van Hem.

Helaas, heb ik een tekort aan beide.
Ver-beeld-ing en fundamenten. Voor de 'mens' van mentaliteit.

Wees lief voor je herinnering. Die jij altijd anders zal zien
dan de onpartijdige kijker naar een kiekje.



PS.
Gelukkig hoef ik niet te liegen als ik zeg dat ik je graag lees.
Natuurlijk was het anders, als ik 'een Liegend Konijn' was.

Smile. Rarara ...

Gepost door: Uvi | 11-12-13

Reageren op dit commentaar

Jij zou er God in herkennen, maar gelukkig ben je geen fundamentalist. Ik herken er een hart in, omdat ik zonder liefde niet kan leven (hoewel dat niet bepaald een logische uitspraak is).

En jij zou geen verbeelding hebben, Uvi!

Wat me zeker verheugt is dat je geen konijn bent, liegend of niet. Bedankt voor het compliment, alweer.

Gepost door: martin pulaski | 11-12-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.