24-07-13

AMY WINEHOUSE, BREIVIK EN IK

amy-winehouse.jpg

"... fallen in the valley of the rock and roll dead."
Will Sheff (Okkervil River) 

Twee jaar geleden lag ik nu in een ziekenhuisbed in het UZ in Jette. Ik had nog koorts, kon nauwelijks bewegen, maar het ging al beter met me. Twee maanden eerder, op 24 mei 2011, had mijn vrouw een taxi gebeld en was ze met mij naar de spoedafdeling gegaan. Dat heeft mijn leven gered, besef ik nu, hoewel ik me tijdens de weken die volgden nog zeker drie keer op de rand van de dood heb bevonden. Het einde van alles was in zicht en ik wist het niet eens. Veertien dagen in coma, een maand in intensive care. Geperforeerde dunne darm. Algemene vergiftiging, dubbele longontsteking, tracheotomie, buikvliesontsteking, shock, noem maar op.


Mijn vrouw, mijn vriendinnen en vrienden, de dokters en het verplegend personeel hebben voor mijn leven gevochten – en ze hebben het gehaald. En ik heb het gehaald.  Waar ik het langst last van heb gehad was wat ‘critical illness syndrome’ wordt genoemd. Mijn lichaam was bijna geheel verlamd, ten gevolge van die shock. Alleen mijn rechterarm was nog bruikbaar; mijn hersenen werkten ook nog min of meer, al kende ik bijvoorbeeld niet eens het eenvoudige beveiligingsnummer van mijn mobiele telefoon. Ik wist zelfs niet dat ik een mobiele telefoon bezat. Van dat hele syndroom is niet veel meer te merken, alleen mijn linkerarm is niet langer wat hij geweest is. Een combinatie van veel liefde, gekregen, en veel inspanningen, geleverd, heeft me opnieuw voldoende kracht gegeven. 


Op een mooie dag schrijf ik alle hallucinaties neer die ik in die periode heb gehad. Ze zitten in mijn geheugen gegrift, helemaal anders dan dromen, die je bijna meteen na het ontwaken vergeet. Sommige hallucinaties waren vrolijk, andere hilarisch, weer andere waren wreder dan om het even wat ik ooit had gevoeld of gezien. Ik zong liederen met Stephen Stills en Neil Young, was bevriend met the Rolling Stones, werd gefolterd in een kelder of bunker in Triëste.

Twee jaar geleden lag ik nu in een ziekenhuisbed en begon stilaan mijn bezoekers te herkennen en te begrijpen wat ze me vertelden. En ik kon al wat samenhangends terugzeggen. Hoewel ik soms nog dacht dat mijn bibliotheek zich achter de wand aan het hoofdeinde van mijn bed bevond. Of dat de vrienden er waren omdat ze in de kamer ernaast gingen vergaderen. Ik kon ook al televisiekijken, met een afstandsbedienaar waar ik niet veel van begreep. Ik had de laatste ritten van de Ronde van Frankrijk gezien, in hun geheel. Hallucinant. Nog veel hallucinanter was de toestand in Noorwegen. Pas weken later heb ik me gerealiseerd hoe erg het was geweest en pas vorig jaar, een jaar na de feiten, heb ik zitten huilen bij het lezen van getuigenissen. Toen ik zag dat Amy Winehouse gestorven was wist ik echter meteen dat ze echt dood was. Ik twijfelde niet langer. Maar ik huilde niet. Ik aanvaardde het: Amy Winehouse was dood.
Ja, Amy Winehouse was dood en ik leefde en zou weer gezond worden en wijn kunnen drinken. Wat ik vanavond ga doen, en ik breng dan een toast uit op jouw gezondheid en op die van mij en op die van iedereen die we kennen. Maar er zijn grenzen.

Commentaren

Maar er zijn grenzen.

Helaba, Martin,
en het Schengen-akkoord dan?

Gepost door: Uvi | 24-07-13

Reageren op dit commentaar

Martin,

Ook al hebben we mekaar nog maar één keer "in het echt" ontmoet, toch beschouw ik je als een vriend. Het was dan ook erg schrikken toen we twee jaar geleden het nieuws vernamen van jouw langdurige opname in het ziekenhuis. We zijn blij dat we nog steeds mogen genieten van jouw bedenkingen op Hoochiekoochie en de posts met muzikale voorkeuren op Facebook. Blijf vooral nog lang zo voortdoen.

Patrick

Gepost door: peerke | 24-07-13

Reageren op dit commentaar

Uvi: grenzen wat betreft de mensen op wie ik een toast uitbreng. In mijn ogen valt iemand Breivik zelfs buiten de grenzen van het menselijke. Ik vind het bijvoorbeeld moeilijk om zijn naam hier neer te schrijven (en dan staat hij ook nog eens in de titel van dit stuk. Slecht gekozen. Ik wilde het verband leggen tussen de verschrikkingen die ik daar heb doorstaan en wat hij heeft aangericht. Dat had ik niet mogen doen. Maar ik heb het gedaan.)

Gepost door: martin pulaski | 25-07-13

Reageren op dit commentaar

Patrick, dank voor je vriendelijke en begripvolle woorden, alweer. Vriendschap is een vreemde zaak. Bestaat er 'vriendschap op afstand'? Moet je elkaar niet eerst een aantal keren ontmoeten? Versta me niet verkeerd: ik heb hetzelfde gevoel als jij, er zijn zoveel overeenkomsten tussen ons. En ik wil je heel graag als mijn vriend beschouwen en vind het een eer dat jij dat doet.

Maar hebben we elkaar niet al twee keer ontmoet? Of vergis ik me?

Gepost door: martin pulaski | 25-07-13

Reageren op dit commentaar

Beste Martin,

laat ons toch de 'humor' maar niet vergeten
(te beoefenen)
als die opdroogt ... tja, dan weet ik het niet meer ...

en hadden we na de Holocaust
al lang niet meer geschreven...
maar gezwegen.

mvg

Gepost door: Uvi | 25-07-13

Reageren op dit commentaar

Je hebt natuurlijk gelijk, Uvi, maar ik was in een ernstige stemming. En er moest 'iemand als Breivik' staan. Geen gevoel voor humor had ik, en sindsdien (bijgevolg?) ook niets meer geschreven.

Gepost door: martin pulaski | 29-07-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.