20-06-13

JAMES GANDOLFINI, TRAUMA'S, THERAPIEËN

tony-soprano-james-gandolfini.jpg

James Gandolfini

Van begin augustus 1997 tot najaar 2003 was ik in psychoanalyse bij een bekwame, empathische en erg aantrekkelijke (vrouwelijke) neuro-psychiater. De aanleiding voor de therapie was een posttraumatische shock waar ik onder gebukt ging nadat ik op een mooie, zonnige zomeravond vlakbij de Grote Markt in Brussel bijna dood was geklopt door bijzonder gewelddadige criminelen. Neus op twee plaatsen gebroken, zware hersenschudding, tanden stukgeslagen, hematoom in het bindweefsel rondom de ogen, et cetera. Voor de Brussels politie een fait-divers. Een onderzoek is er nooit geweest.

gewond1997a.jpg

Martin Pulaski, 26 juni 1997. Foto: Agnes A. of Wilfried D.

In de periode dat die psychoanalyse plaatsvond ben ik fan geworden van ‘The Sopranos’ en in het bijzonder van James Gandolfini en Lorraine Bracco, die de rol speelt van Tony Soprano’s psychiater, Jennifer Melfi. Hoewel ik zelf geen gangster ben en evenmin banden heb met de maffia, maar wel een bewonderaar van Tennessee Williams en Arthur Miller, die veel invloed hebben gehad op scenarioschrijver David Chase, en tevens een aanhanger ben van ‘niet-orthodoxe’ psychoanalyse, zag ik bijzonder veel overeenkomsten tussen mijn eigen therapie en die van Tony Soprano. Bovendien herkende ik veel eigenschappen van 'mijn' psychiater in Jennifer Melfi – en vice versa. Soms zat ik te huilen bij een therapeutische sessie in 'The Sopranos', en vroeg ik me af hoe het toch mogelijk was dat ik zo kon meeleven met een gangster. Andere keren zat ik dan weer te huilen bij mijn therapeute als ik haar als in trance een aflevering navertelde. Realiteit en fictie raakten elkaar, ruilden van plaats.

 

lorraine bracco.jpg

Lorraine Bracco

Ik wil niet beweren dat James Gandolfini en Lorraine Bracco de beste acteurs van de wereld waren, maar ze hebben me alvast diep geraakt en een belangrijke betekenis gehad in mijn leven. Toen mijn vrouw me vanmorgen vertelde dat James Gandolfini in Rome is overleden heb ik niet gehuild. Huilen doe ik niet meer. Waarom zou een man nog huilen? Maar ik was geschokt en diep bedroefd. Er was iemand gestorven die ik van nabij had gekend. Geen familielid, geen vriend, maar een lotgenoot, een mens met trauma’s en grote levensproblemen.

Sinds oktober 2012 ben ik opnieuw in therapie bij dezelfde mooie vrouw. Waarom? Dat wil ik voorlopig  geheim houden. Maar ik denk dat de tijd gekomen is om ‘The Sopranos’ te herbekijken. Vraag me echter niet om nog een keer naar Rome te reizen, ook al schijnen alle wegen daarheen te leiden.

 

Vaarwel James Gandolfini, vaarwel Tony Soprano.

Commentaren

Beste Martin,

het is erg schrikken.

Wat bezielt mensen om een medemens dit aan te doen?
Hoe kan je ooit zo'n ingrijpende gebeurtenis verwerken en vergeten?
Hoe ga je dan over straat? Hoe durf je zelfs nog naar buiten?

Toch maar oppassen, herhaal ik, voor mooie psyche-gravers.
Voor je het beseft val je in een afgrond van gemis en verlangen ...

dag Martin.

Gepost door: Uvi | 20-06-13

Reageren op dit commentaar

Uvi, het is vandaag net geen zestien jaar geleden. Ik denk dat ik die vreselijke en onvergeeflijke en onvergetelijke en wraakroepende gebeurtenis inmiddels verwerkt heb. Niet vergeten, niet vergeven...

De foto hierboven heb ik tot vandaag aan bijna niemand getoond. Hij hoort bij een reeks foto's en polaroids die kort na de 'feiten' gemaakt zijn voor de politie en de verzekering. Vandaag heb ik een ervan heel impulsief publiek gemaakt. Waarom ik dat nu precies heb gedaan weet ik niet. Niet om mensen aan het schrikken te brengen. Alleszins heb ik er zeer lang over gedaan, wat voor mij de zekerheid biedt dat hier geen sprake is van exhibitionisme of iets dergelijks.

Maar je kunt er veel vragen bij stellen, zoals jij doet.

Bij de zin van de therapie stel ik geen vragen. Zonder zou ik wellicht een kluizenaar geworden zijn.

Gepost door: martin pulaski | 20-06-13

Reageren op dit commentaar

Exhibitionisme?
Ach, Martin, daar zijn mooier beelden voor.
Ik denk aan 'de angst'.

Vandaag cirkelde een heli bijna de ganse dag over m'n buurt.
Het nieuws vanavond vertelde mij waarom:
de reconstructie van een "ere-moord". O, mijn God, wat een woord.

Vele malen heeft het mooie meisje mij een brood verkocht.
Ik vroeg mij af: hoelang heeft zij moeten afzien?
Of heeft de angst erbarmen en verdooft hij je?

Slaapwel jongen.

Gepost door: Uvi | 21-06-13

Beste Martin,

't Is inderdaad even schrikken, vooral omdat er een soortgelijke foto van mezelf bestaat. Bijna twee jaar geleden werd ik voor mijn deur, om de hoek van de Stadswaag, op een nacht zonder enig aanwijsbare reden (als die al zou kunnen bestaan) in mekaar geslagen door een groepje ongeregeld dat me bewusteloos, met hersenschudding en gebroken neus, bloedend achterliet in de goot. Wars van de 'suggesties' van de politie hou ik het er op dat het om 'boerenjongens op speed' ging... Ondanks dit voorval heeft de angst me niet verdoofd, ik ben alleen iets voorzichtiger geworden.
We zijn al té voorzichtig moeten worden, maar eigenlijk zint me dat niet...

Guy

Gepost door: Guy | 21-06-13

Reageren op dit commentaar

Guy, bij mij waren het geen 'boerenjongens op speed' (die heb ik ook al meegemaakt, vorig jaar nog op de trein van Antwerpen naar Brussel, op mijn verjaardag dan nog - gelukkig is het toen bij bedreigingen gebleven). In juni 1997 waren het uiterst gevaarlijke delinquenten.

Het is inderdaad vreselijk dat we zo voorzichtig moeten zijn. Met een oog open slapen, om Bob Dylan maar eens te citeren. Maar moeten we wel voorzichtig zijn? Mij zint dat zeker ook niet.

Gepost door: martin pulaski | 24-06-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.