28-01-13

KAN IK DAN NIET LANGER WACHTEN?

Als op een teken van heil of onheil zat ik te wachten. Ik zat te wachten op iemand die mij aansprak. Die mij aansprakelijk maakte. Aansprakelijk voor de wereld in de ogen van goede mensen. Ik zat te wachten op wat komen moest. Kan ik dan niet langer wachten, vraag ik mij soms af.

Als een oude soldaat stond ik op wacht. Nochtans lijd ik aan zinsbegoocheling noch shock. Als ik lijd is het aan eigen leegte. Nee, zelfs wie mij dierbaar is gun ik die leegte niet, of het zou in lege woorden moeten zijn en zinloos.

Als op een krekel in de zomer zat ik te wachten maar het was winter en ik was doof, en donker in mijn donkere kamer zat ik gebogen over oude wapens. Mijn raadselachtige decoraties had ik in het vuur geworpen. Nog restte mij de ontrouw die ik moest zweren aan wie mij haat of liefheeft en aan het vaderland.

Als op het gezang van engelen zat ik te wachten alsof ik niet wist dat zij al sinds de herfst staken: vogels met vleugels van as, met ogen van steen. Ik zat in mijn kamer verlangend naar gramschap scherp geslepen op de vuursteen van mijn hart. Als op een onmiskenbaar teken van heil of onheil zat ik te wachten.

Commentaren

Dag Martin,

de sneeuw kwam uit de hemel en vertrok naar de aarde.
En zie, in mijn tuintje werd de lente wakker deze ochtend.
Een eerste en nog eenzaam sneeuwklokje.

Straks valt het licht van Lichtmis op haar kelkje.

Laat dit een teken zijn. Van hoop.

Nog een felle clair-obscur, wens ik je vandaag.

Gepost door: Uvi | 28-01-13

Reageren op dit commentaar

Ik houd van sneeuw. De eerste sneeuw in de stad ook. Ik zou veel kunnen zeggen over wat ik verafschuw aan smeltende sneeuw, over auto's in het nieuws en hoe er over voetgangers niet in wordt gesproken. Het lijkt altijd overal gevaarlijk voor mobilisten, nooit voor mensen te voet. Nochtans zijn mobilisten ook voetgangers. Maar ik zwijg er over.

Dit is een oud gedicht, dat ik enigszins herwerkt heb. Het gaat onder meer over de moeilijkheid om je hand uit te steken naar de andere. Over hoe onnoemelijke zaken je opsluiten in jezelf. Over het wachten tot de deur opengaat (die zelf moet openen).

Gepost door: martin pulaski | 28-01-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.