03-01-13

BLIJVEN, VERTREKKEN


Je bloeddoorlopen ogen.

Je verwelkende handen op mijn koude aders.
Op het altijd andere gras.
Hoe kun je je herinneren?
De dingen? De stemmingen die ze brengen?
Alsof je mensen golven zijn, komen en gaan,
de wind uit zoveel streken en weer weg.
Met hun manieren, hun gemompel en getrek.
Met je blijven en vertrekken.

Soms lijkt het erop dat wij adders eten,
niet als laatste voedsel, om te overleven,
of duingras, salie - nee, om een punt te zetten
met braaksel en smurrie, olie, terpentijn
en zwavelzuur. Alsof we genoeg hebben gehad
van alle genoegens die het leven biedt.


Commentaren

"Je verwelkende armen " waauuw!

Gepost door: Uvi | 04-01-13

Reageren op dit commentaar

Uvi, misschien stel ik je nu teleur? Voor ik je commentaar had gelezen had ik er al 'handen' van gemaakt. Armen op aders leek me zo onlogisch (dacht ik toen ik lag te piekeren in plaat van te slapen).

Gepost door: martin pulaski | 04-01-13

Reageren op dit commentaar

Wel Martin,

ik zag die armen als een bos tulpen.
Rondom jou geslagen...

ik moet dringend op zoek naar dansende tulpen.
Geen enkele bloem beweegt zo mooi in een vaas.

Gepost door: Uvi | 05-01-13

in plaats.

Gepost door: martin pulaski | 04-01-13

Reageren op dit commentaar

Alle genoegens die het leven biedt.

"Martin schrijf nooit een tekst als je te moe bent..."

Gepost door: martin pulaski | 04-01-13

Reageren op dit commentaar

Ja, een bos tulpen, dat is ook mooi.
Maar dit gaat natuurlijk alweer niet over mij.
Want: heb ik koude aders?

Mocht het over mezelf gaan zou ik voor bloeiende armen kiezen, bloeiende handen op mijn warme nek. Bloedende handen desnoods.

Gepost door: martin pulaski | 07-01-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.