03-12-12

ROCK AND ROLL IN 2012: TWINTIG VOORBEELDIGE PLATEN

VOORBEELDIGE PLATEN.jpg

Ry Cooder, Boomer's Story

Ben ik ooit avontuurlijk geweest? Dat valt te betwijfelen. Als nieuwsgierigheid een vorm van avontuurlijkheid is, dan wel. In bepaalde opzichten ben ik wellicht nog altijd nieuwsgierig. Mensen veranderen niet fundamenteel. Een leven is een herhaling van patronen. We zijn verslaafd aan onze gewoontes, die we soms onze voorkeuren durven noemen. Als ik op reis ga, ga ik naar Cadiz, Porto, Barcelona of New York. Oorden die ik ken, waar ik mijn weg vind, en die me desondanks blijven verrassen. Het onbekende schrikt me niet af, het laat me onverschillig. Ik ben niet conservatief maar wens dat België blijft bestaan. Waarom zou iets moeten veranderen als het enigszins voldoet? Ondanks de lamlendigheid en banaliteit die mijn land zo vaak tentoonspreidt heeft het mij nooit echt teleurgesteld. Ik lees liever ‘Le Rouge et le noir’ nog een keer dan ‘Vijftig tinten grijs’, en zeker niet alleen vanwege de kleuren. Wat als nieuw wordt bestempeld – zeker in de media – is vaak niets anders dan aantrekkelijk verpakte onzin. Alleen enkele vrienden vertrouw ik in hun advies. Als zij me zeggen, je zou dit boek eens moeten lezen, dan geloof ik hen. Zelden ben ik dan teleurgesteld. Ook in mijn muzikale smaak ben ik niet avontuurlijk. Ik ga niet op zoek naar het nieuwe omdat het nieuw is. Wat ik kies en waarom ik dat doe is het resultaat van een lang proces; noem het leven, of ervaring. Omdat ik weet dat er weinig nieuws is onder de zon, omhels ik meestal wat mij bekend is. ‘Cool’ zijn, ‘modieus’, ‘smaakvol’, dat laat ik aan anderen over, aan de vele mensen met meningen, overtuigingen, inzichten, fijne manieren. Ik ben heel tevreden met wat gewoon is en alledaags. Ik ben een heel gewone mens.

Dit zijn de langspeelplaten – sommige duren echt veel te lang – die ik dit jaar graag heb gehoord. Ik vermoed dat deze lijst er over twee maanden nog ongeveer hetzelfde uit zal zien. Maar misschien ook niet. Je weet maar nooit.
 

1.  Ry Cooder – Election Special

2.  Richard Hawley – Standing At The Sky’s Edge

3.  Patti Smith – Banga

4.  First Aid Kit -The Lion's Roar

5.  Tindersticks – The Something Rain

6.  Cat Power – Sun

7.  Great Lake Swimmers – New Wild Everywhere

8.  Alabama Shakes – Boys & Girls

9.  Calexico – Algiers

10. Bob Dylan - Tempest

11. Neneh Cherry & the Thing - The Cherry Thing

12. Dr. John – Locked Down

13. Sun Kil Moon – Among The Leaves

14. Simone Felice – Simone Felice

15. Neil Young & Crazy Horse - Americana

16. Chuck Prophet – Temple Beautiful

17. Father John Misty - Fear Fun

18. Perfume Genius - Put your back N 2 It

19. Beach House – Bloom

20. Lambchop – Mr. M

    

leven, avontuur, nieuwsgierigheid, voorkeuren, keuzes, smaak, rock and roll, top-20, cd's, elpees, 2012

Kurt Wagner, Lambchop.


~~~~

Oorspronkelijk gepubliceerd op 20-10-2012. 

Commentaren

"Betekent verandering noodzakelijk verbetering? Mooi lijstje, Martin, zoals te verwachten en te voorzien. Alleen loop ik met een brede bocht om Neils Americana heen. Absoluut niet aan mij besteed. Het wordt erg moeilijk om er twintig te selecteren dit jaar. Er is weer zoveel moois verschenen. Soms wou ik dat er even een pauze kwam: drie maanden geen nieuwe releases. Gewoon om even bij te benen."

Peerke

Gepost door: martin pulaski | 03-12-12

Reageren op dit commentaar

"Peerke, ik zou ook nog heel veel moeten beluisteren. Nu, ja niets moet. Het komt erop neer dat ik er geen plezier meer in schep om zogenaamd 'nieuwe' dingen te beluisteren die ik al duizend keer, maar dan veel sprankelender, heb gehoord. Ik word daar alleen maar moe van. Misschien komt dit verwaand of arrogant over, maar dat is het niet. En ik weet dat ik door zo te handelen ook echt mooie en nieuwe dingen mis. Maar uiteindelijk zoek ik mijn toevlucht tot de 'vaste waarden', grotendeels toch. En tot stilte. Het is hier heel vaak stil in huis. Ooit is het wel anders geweest. Misschien ligt het aan mezelf, aan een aantal vreselijke dingen die ik heb meegemaakt? Neil Young's plaat vind ik ook geen hoogtepunt, maar van hem blijf ik een trouwe fan. Alleen daarom staat hij in de lijst. Bob Dylan ook trouwens. 'Tempest' kan mij niet echt bekoren. Allan Jones die tien op tien geeft lijdt aan zinsverbijstering. Maar het is en blijft Dylan... Alleen al voor Duquesne Whistle en Pay In Blood mag hij hier tussen staan."

Gepost door: martin pulaski | 03-12-12

Reageren op dit commentaar

"Peerke, ik heb nu pas jouw recensie gelezen van 'Tempest'. Ik heb zin gekregen om de plaat opnieuw te beluisteren. Misschien ben ik te onrustig. Ik vond dat ze veel te lang duurde, vooral het titelnummer vond ik saai en taai. Toch lijkt een vergelijking met 'Blonde On Blonde', 'John Wesley' Harding' of 'Blood On The Tracks', om er maar enkele te noemen, enorm overdreven. Zelfs 'Selfportrait' vind ik veel ontroerender. Daar kan ik echt nog elke dag naar luisteren. Maar wees gerust, Bob Dylan blijft mijn held, tot het bittere einde."

Gepost door: martin pulaski | 03-12-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.