17-07-12

STOCKHOLM

P1060210.JPG

Stockholm, juni 2012. 

 

Om te kunnen leven in je stad wordt je herinnering aan een vorige stad uitgewist. De ene stad na de andere verdwijnt uit je geheugen. Hoe meer steden je bezoekt, hoe meer je er vergeet. Kerken, kathedralen, kapellen, bibliotheken, musea, rivieroevers, kanalen, pleinen, straten, stranden, cafés, restaurants, spelende kinderen in voor jou ongewone klederdracht, fabrieken, minaretten, duiven, halfdronken tooghangers die traag met hun hoofden bewegen op het droeve tempo van ‘Caroline, No’, vermoeide stierenvechters, kaartspelers, meisjes in hun blote kont, roze flamingo’s, straatmuzikanten, cocktails, busritten, hittegolven, zomerfestivals, afbladderende gevels, vleermuizen, kakkerlakken, kampvuren in barokke parken, zonsondergangen, getijden, sterrenbeelden, dat alles vergeet je. Dat alles ben je vergeten. Om te kunnen leven in je stad wordt je herinnering aan een vorige stad uitgewist. Van Stockholm blijft niets over. Helemaal niets. 

Commentaren

.

http://www.youtube.com/watch?v=islwWH94X00

Dag Martin,

als je hier naar kijkt, heb je vandaag
niet voor niets geleefd.

Geloof me.

Gepost door: Uvi | 19-07-12

Reageren op dit commentaar

"the loving guardian of the other's solitude..."
"love moves into friendship..."

Dank je Uvi, ik was het vergeten maar opeens herinnerde ik me dit hele schitterende interview weer (onderdeel van de reeks 'Van de schoonheid en de troost', 2000) en ook hoe ik mijn eigen gedachten, emoties, gevoelens, ervaringen zo eloquent uitgesproken hoorde.

Voor mij is het volop zomer, Uvi. Ook al breng ik mijn zomers liever elders door, in steden waar de vrouwen minder angst hebben voor het mannelijk-religieuze en zo fanatieke taboe op het onthulde vrouwelijk lichaam. Maar soit: die epifanieën doen zich gelukkig ook hier voor. Gelukkig maar, want om te kunnen leven heb ik veel troost nodig.

Gepost door: martin pulaski | 19-07-12

Reageren op dit commentaar

Dan hebben wij samen zitten kijken ...

Gelukkig nam ik heel wat delen op, op video.
Zoals dat heerlijk gesprek met Kopland, dat ik eergisteren terugzag
nav zijn dood.

Maar Kayzer haalde nog andere huzarenstukken uit,
zoals in 1993, 'een schitterende vlek' en
'Het testament'.

En zijn boek 'De waarnemer'...

Mooie avond nog.

Gepost door: Uvi | 19-07-12

'een schitterend ongeluk' - sorry.

Gepost door: Uvi | 19-07-12

Ja, samen zitten kijken, zo ver en zo dichtbij. Wat me niet echt verbaast... Jou wel? Een schitterend ongeluk, ja. En ik schreef 'interview', terwijl het toch altijd om 'gesprekken' gaat.
Ik zag Wim Kayzer voor het eerst in een aangrijpende documentaire over genetische manipulatie, in mijn herinnering een pleidooi voor wat veel van onze soortgenoten mensen met een gebrek noemen, of mindervaliden, et cetera. Danzij zijn reeks gesprekken met schrijvers 'Nauwgezet en wanhopig' heb ik kennis gemaakt met de stem en het werk van György Konrad - een schrijver die me sindsdien dierbaar is.

'Van de schoonheid en de troost' was wellicht het mooiste. Ik heb er zoveel in gehoord dat mijn eigen schaarse ideeën daaromtrent bevestigde, maar vooral heeft de reeks mijn ogen geopend, of liever: mijn oren, voor veel dingen die ik nog niet kende, voor veel wat nu nog altijd het verkennen waard is.

Gepost door: martin pulaski | 19-07-12

Reageren op dit commentaar

Neen, Martin,
het verbaast me niet. Zowel radio als tv, steeds geselecteerd.
Want kiezen is niet verliezen, maar winnen.

Ik ben nog een 'meer-waarde-zoeker-en-kijker'.
Jaren vijftig ouderwets.

En dat was toen vooral Nederland. Nu nog trouwens.
Denk eraan zondag start 'zomergasten' weer.
En vanavond op de radio 'zomeravonden' met Dimitri Verhulst, als ik me niet vergis.

Misschien bewaar je best je herinneringen ongeschonden.
Maar als je jouw weemoed wil tarten dan kan dit helpen.
Zolang je er maar niet wanhopig van wordt.


http://winkel.vpro.nl/nauwgezet-en-wanhopig

Gepost door: Uvi | 20-07-12

Reageren op dit commentaar

Beste,

Ik las deze tekst enkele weken geleden, en ik wist niet zo goed wat er mee te doen. Denk ik daarover het zelfde als jij? Moet men alle vorige steden vergeten om in een stad te kunnen leven? Ik denk dat je gelijk hebt. Hoe meer steden men ziet, hoe meer je merkt dat ze op elkaar lijken. het komt er dus op neer de 'illusie van het nieuwe' te koesteren, een soort van zelfbedrog, opdat men van een nieuwe stad kan genieten. Ik ga hiet niet het lijstje herhalen dat je zo mooi weergeeft: gebouwen, trams, bedelaars, kerken, cafés, etc. Elke stad gaat meer en meer op alle vorige lijken. Ik denk ook aan een aforisme van Nietzsche, waarin hij zegt dat de last, de ballast van de eeuwen en eeuwen te groot geworden is om nog echt gefascineerd te zijn door het 'nieuwe' Vandaar de nood -dat zeg ik- van zelfillusie, het vergeten van het verleden, de eindeloze reeks van steden die men gezien heeft.

vriendelijke groeten

Gepost door: Bernard | 20-08-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.