17-07-12

AFSCHEID

1895_edvard_munch_jalousie_jealousy.jpg
Edvard Munch - Jaloezie (1895)

Afscheid nemen doet pijn aan het hart van de ziel. Aan het vlees van de ziel. Het is een donkere bedoening, het omgekeerde van een dans. Tijdens een dans benader je elkaar, beweeg je je in de richting van de andere: dansen is het genot van de ziel, het euforische ritme ervan. Zelfs een kleine dans kan wonderen verrichten, terwijl elk afscheid op een vergiftiging lijkt, op de vloek van een zwarte magiër.

 

Commentaren

Vreemd en niet vreemd, dit.
Vreemd omdat ik 'afscheid' zelf nooit ervaren heb op deze manier.
Niet vreemd omdat het plots zo veel verklaart.
'Ik herinner me dat hij zei dat hij geen afscheid kon nemen, dat dat altijd erg moeilijk geweest was en zou zijn.'
En plots leg jij hier uit waarom.
Ik ben het er vanzelfsprekend niet mee eens.
Veel groeten!

Gepost door: Eliane | 18-07-12

Reageren op dit commentaar

Eliane, ik geloof dat er op deze wereld geen twee mensen bestaan die ook maar iets op dezelfde manier ervaren of beleven. Wat weet ik ervan hoe iemand anders laten we zeggen een afscheid ervaart? Ik weet het niet eens van mezelf, kan het alleen maar met wat schaarse woorden benaderen (zoals de andere in een dans).

Nee ik heb nooit afscheid kunnen nemen, dat is zo. Bijvoorbeeld. Toen ik acht was brachten mijn ouders me met de Ford Consul naar een kolonie diep in het bos in Opgrimbie. Een keer in de maand kreeg ik bezoek, op zondag. Op een keer, in het begin, toen ze weer zouden vertrekken, me achterlatend met snoepgoed, dat ik met mijn vriendjes moest delen, drukte mijn mama me op het hart, sloot ik me op in de auto. Ik herinner me niet meer hoe ze me zover hebben kunnen krijgen dat ik de portieren weer heb geopend.

Je bent het er vanzelfsprekend niet mee eens? Waar ik het niet mee eens ben is met mensen die gedachten of meningen vanzelfsprekend vinden. Hoe kun je dat? Bovendien schrijf ik niet opdat iemand het met me oneens of eens zou zijn. Ik probeer alleen maar mezelf te benaderen met woorden en beelden, met een ritme.

Op enkele uitzonderingen na verschil ik met iedereen van mening. Maar wat maakt dat uit? (Overigens denk ik dat ik zo van mening verschil omdat ik er helemaal geen heb. Nee, ik heb geen mening.)

Gepost door: martin pulaski | 18-07-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.