30-06-12

REFLECTIES iii


Wie van jullie een vrouw in een blauwe jurk voorbijloopt

Die nooit lang blijft en daarin op wolken en rendieren gelijkt

Die snel weer vertrekt, niet omkijkt, zoals in de mythe,

Het oude lied, waarin niemand terugkeert naar zijn bron

Die gelukkig is in vergeten en zich herinnert wat de regen

Fluisterde; de wind in de haartjes op haar geschaafde knie.

 

Zeg me wat jullie in haar ogen zagen en wat ze jullie zei.

Had ze pleisters op haar tenen, op andere tere plekken

Van haar lichaam en haar geest, met elkaar verstrengeld

als leven en dood, afgrond en grond, rode wijn en brood?

Was ze gewond als de sperwer die ik verzorgen moest -

Toen ik een jongen was - opdat hij weer vliegen kon?

 

Zag je hem aarzelen voor hij terugvloog naar zijn bron?

 

 

(Züla Kök & Bar, Stockholm)

REFLECTIES ii

P1060695.JPG

REFLECTIES i

 

P1060698.JPG


20-06-12

BLUES (ZONSONDERGANG)

De zon kwam op en nu gaat ze weer onder, zei ze.
Zo ver en zo nabij, zei hij.
En wat heb jij ondertussen gedaan, zei ze.

Ik heb een paar huizen gebouwd, zei hij.
Huizen, zei ze, en je handen dan?
Huizen van woorden, zei hij.
Je hebt niet stilgezeten, dat zie ik, zei ze.
Toch wel, zei hij, ik heb ook wijn gedronken.
Je ziet er nochtans niet dronken uit, zei ze.
Het was met een vriend, zei hij.
Daar aan de vijvers van Elsene zeker, zei ze.
Ja, zei hij, daar.
Je weet wel, zei hij, waar meisjes voorbijlopen met zilver en goud.
En je vriend dan, zei ze.
Met hem heb ik gepraat en geweend, zei hij.
Wilde hij weer naar Noorwegen terug, zei ze.
Ja, zei hij, naar de meren en de bergen daar en de stilte.
Dat dacht ik al, zei ze.
Je zou het eens moeten weten, zei hij.
Hoezo, zei ze.
Er kwamen zangers voorbij, gitaristen, zo droef, zei hij.
En toen kon je niet meer spreken, zei ze.
We werden overstemd door hun blijdschap, zei hij.

19-06-12

ROUW EN HUWELIJK

 Voor Richard Hawley

duanemichals01Thisphotograph ismyproof1974.jpg
Duane Michals - This Photograph Is My Proof, 1974
 

Wat zeg je over de geur van onze lelies, zei ze.
Een code van berouw, zei hij
Jij warhoofd vol kronkels, zei ze.
Het is maar een lied, zei hij.
Dat hoor ik, zei ze, maar een droef lied.
De stem van de wereld, zei hij.
Ondergangsstemming, dat is wat het is, zei ze.
Als nu de zon nog zou schijnen, zei hij.
Ja, zei ze, lang genoeg rouwkleren gedragen.
Rouw is altijd wel stijlvol, zei hij.
Rouw en huwelijk, zei ze.

18-06-12

PARKIETEN

 

Op het terras at ik een lekker haantje
zoals ik toen ik jong was zo vaak
met mijn ouders deed – onbewust
van wat ik in hun ogen zou vergeten.
Ik dacht aan mijn vader en moeder,
lang dood nu, keek naar de hemel op zoek
naar een engel of iets engelachtigs.

Wat een lawaai toch maken die parkieten, zei je.
Waar, vroeg ik, waar zijn die parkieten?
Daar, zei ze, in de bomen, zie je ze dan niet?
Ik zie geen groen in al dat groen, zei ik,
Ik geloof dat ik weer blind word.
Daarop zag ik een parkiet wegvliegen
van de ene boom naar de andere

en daarna een tweede parkiet -
en dacht aan de dood. Hoorde een lied,
‘how was I to know you cared’?
vol oude gloed en diep verdriet.

16-06-12

PRIMROSE HILL

 

williamblake.jpg
William Blake

Op Primrose Hill zag William Blake een spirituele zon*. Wat is een spirituele zon? Alleen dichters zoals William Blake zelf, zoals Gérard de Nerval, Gerard Manley Hopkins en Lautréamont kunnen daar op antwoorden. Wat zeker is: een spirituele zon kan je verblinden maar kan je ook vanwege haar zwarte stralen in een diepe afgrond storten. Van William Blake is geweten dat hij zowel met engelen als met duivels converseerde. Dat deed hij thuis als hij even niet zat te schrijven, of als hij in zijn blootje in zijn tuin wat zat te dromen. Maar hij deed het op nog andere plaatsen in Londen – zoals op Primrose Hill.


Op 25 mei wandelde ik op mijn beurt naar Primrose Hill. Het was precies een jaar geleden dat ik in de spoedafdeling van het UZ Brussel was opgenomen en in allerijl werd geopereerd, waarna ik in een coma was terechtgekomen die veertien dagen heeft geduurd. Drie keer heeft de dood mij in die dagen in de ogen gekeken.

Op Bob Dylans eenenzeventigste verjaardag slenterde ik over Highgate Cemtery, vooral om er het graf van Karl Marx te bezoeken. Het leek of de man in het hokje waar de kaartjes (drie pond kosten die) werden verkocht op me had zitten wachten. Hoewel hij van Londen afkomstig was sprak hij perfect Nederlands. De meeste Vlamingen zouden het hem niet nadoen (ik heb sommige van hen in Paddington en elders bezig gehoord, ze lijken hun woorden uit te spuwen, zo’n minachting hebben ze voor onze mooie taal). “Geniet nog van de zonnige dag hier op ons mooie kerkhof”, zei de kaartjesverkoper.

’s Nachts had ik gedroomd dat er schorpioenen uit de parketvloer van ons appartement kwamen gekropen. Kleine, grote, reusachtige schorpioenen. Een beet van zo’n beest en je was dood. Degenen die ik het verhaal vertelde geloofden me niet. Of minimaliseerden het. Je hebt toch al heel lang schorpioenen bij ons, zeiden ze, zelfs in Limburg komen ze voor.

In de metro op weg naar Highgate Cemetery zag ik een gifgroen insect over de grijze vloer op me afkomen. Toen ik in Willesden Junction uitstapte zat het akelige beestje al ter hoogte van mijn knie op mijn jeans.

In de Whitechapel Art Gallery kocht ik een Engelse vertaling van ‘Panégyrique’, de merkwaardige autobiografie van Guy Debord.  De radicale denker weet dat zijn Frans zo klassiek, dus helder en duidelijk, is dat het perfect in andere talen vertaald kan worden. Al helemaal in het begin verwijst hij naar Li Po, de Chinese dichter die leefde en werkte tijdens de Tang-dynastie: “’Deceitful time hides its traces from us, but it goes swiftly by,’ writes the poet Li Po, who adds: ‘Perhaps you still retain youth’s light heart / but your hair is already white; and what use is complaining?’” En Debord voegt eraan toe: “I don’t intend to complain about anything, and certainly not about the way I have been able to live.”

Alles is vergankelijk. Die vergankelijkheid zit vol contradicties. Op Primrose Hill zat ik op een bank even uit te rusten (ik had de avond tevoren nogal veel bier gedronken in pubs). Een meisje kwam op me af en vroeg me uiterst beleefd of ze naast me mocht komen zitten op de brede bank. Iets dergelijks heb ik nooit meegemaakt. Als ik hier in Brussel op een bank zit, moet ik bijna naar de wapens grijpen om niet van mijn plaats te worden weggejaagd. Niet dat ik wapens bezit, maar ik denk er wel aan om me toch een keer naar de zwarte markt te begeven, waar ik me dan zo’n mooie Smith & Wesson zal aanschaffen. Want genoeg is genoeg, denk ik soms. Wat denk jij?
Wat later bovenop de heuvel, vanwaar je heel Londen kunt zien, joeg een arbeider met norse stem mij weg van de plek waar ik stond, net voor de inscriptie ‘William Blake’. Van die inscriptie wilde ik gewoonweg een foto maken. De arbeider was woest: ik had zo’n plastic rood en wit lint niet gezien en stond nu op verboden terrein, er lagen wat kiezelsteentjes die nog moesten bijeengeveegd worden. Ik verontschuldigde me, hij bleef me aankijken met bijna moordlustige blik.

Weer naar beneden wandelend, richting Chalk Fam, begreep ik wat William Blake bedoelde toen hij schreef dat hij zowel met engelen als duivels converseerde. Daar had ik Primrose Hill voor nodig, en de felle spirituele zon van 25 mei 2012.

 
*"Here Blake had the vision which he recounted to Crabb Robinson: "'You never saw the spiritual Sun. I have. I saw him on Primrose Hill.' He said, 'Do you take me for the Greek Apollo?' 'No!' I said. 'That (pointing to the sky), that is the Greek Apollo. He is Satan."" S. Foster Damon, A Blake Dictionary, Thames and Hudson, London, 1965.



02-06-12

SOUVENIRS OF LONDON: ZERO DE CONDUITE

 brianjonessukipoitier.jpg

Brian Jones & Suki Poitier.

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vorige week was ik na meer dan tien jaar nog eens in Londen. Ik kwam aan in een nieuwe stad, waar de oudere versies van Londen gelukkig nog waren blijven bestaan. Onnodig hier alle monumenten van het British Empire en van de ‘heerlijke’ nieuwe wereld van glas en staal op te sommen. Iedereen kent ze. Ik heb vooral plaatsen bezocht waar ik niet eerder was geweest: een pittoresk gedeelte van Hyde Park aan de Serpentine, waar ik een risotto at terwijl ik uitkeek over de vijver waar, zo las ik in de Rough Guide, de zwangere vrouw van Percy Shelley, zich verdronk; de Saatchi Gallery, waar een indrukkende tentoonstelling liep (“Out Of Focus: Photography”); Chinatown, waar ik wild werd van de kleuren en de opschriften en de passanten; de Millennium Bridge en Tate Modern (bestonden de vorige keer nog niet); de oevers van de Theems; Whitechapel; Gospel Oak; Highgate Cemetery (met graven van o.m. Karl Marx en George Sand); National Portrait Gallery; en – voor mij mooist van al – Primrose Hill, waar William Blake ooit converseerde met de ‘spiritual sun’. Een avond heb ik uitstekend gegeten met mijn vrienden Deborah A. en Neil F., en daarna veel bier gedronken in een geweldig Spaans/Belgisch ‘café’, Bradley’s Spanish Bar, in Hamway Street. Voor ik de Eurostar naar Brussel terug nam, sprong ik even in de platenzaak Sister Ray binnen, die Neil me had aangeraden. Het aanbod was er zo overweldigend dat ik geen keuze kon maken en zonder muziek weer buitenstapte. Een aanrader voor muziekliefhebbers, maar je moet kunnen kiezen.

Tijdens mijn lange wandelingen hoorde ik in mijn hoofd de melodieën en tekstfragmenten van liederen die Londen of een Londense wijk of de sfeer van Londen, het leven in Londen, als onderwerp hebben. Een aantal van die songs breng ik nu onder de aandacht. Veel uitleg hebben ze niet nodig. Nee, eigenlijk spreken ze stuk voor zichzelf, en voor London.

jane-birkin-blowup.jpg

Jane Birkin in Blow-Up - Michelangelo Antonioni 

Eight Miles High – Fifth Dimension – The Byrds
Stroll On –  OST Blow Up – The Yardbirds
13 Chester Street – The Pretty Things – The Pretty Things
Play With Fire – Out Of Our Heads USA – The Rolling Stones
“Your old man took her diamond’s and tiaras by the score
Now she gets her kicks in Stepney
Not in Knightsbridge anymore
So don’t play with me, ’cause you’re playing with fire.”

With The Sun In My Eyes – Horizontal – Bee Gees
Conversation Of Floral Street – Odessey & Oracle – The Zombies
Floral Street is vlakbij Covent Garden.
No. 10 Downing Street – Trogglodynamite – The Troggs
The London Boys – The Deram Anthology 1966-1968 – David Bowie
René – Ogden’s Nutgone Flake – The Small Faces
“There she is parading on the quayside
You can find her every night
Ah, waiting for a stevedore from Tyneside -
Why it's Rene, the docker's delight!”

London Social Degree – Forever’s No Time At All: The Anthology – Billy Nichols
Sunny Goodge Street – Fairytale (1965) – Donovan
“On the firefly platform on sunny Goodge Street
Violent hash-smoker shook a chocolate machine
Bobbed in an eating scene.”
Waterloo Sunset – Something Else – The Kinks
At The Chime Of A City Clock – Bryter Layter – Nick Drake
Primrose Hill – The Road To Ruin – John & Beverly Martin (Beverly)
London Conversation – London Conversation – John Martyn
Soho – Bert and John – Bert Jansch & John Renbourn
Street Fighting Man – Beggars Banquet – The Rolling Stones
Werewolves Of London – Excitable Boy – Warren Zevon
A Souvenir Of London – Grand Hotel – Procol Harum
“Yes, I found a bit of London
I'd like to lose it quick
Got to show it to my doctor
'Cause it isn't going to shrink
Want to keep it confidential
But the truth is leaking out”

Richmond – Long Player – The Faces
(I Don’t Want To Go To) Chelsea – This Year’s Model – Elvis Costello & The Attractions
The Guns Of Brixton – London Calling – The Clash
Down In The Tube Station At Midnight –  All Mod Cons - The Jam
Dirty Water – Dirty Water: The Very Best Of The Inmates – The Inmates
Deze song is oorspronkelijk in Boston gesitueerd, de rivier heet daar de Charles.
The Inmates hebben hem naar Londen aan de Theems verplaatst.

London – The World Won’t Listen – The Smiths
Swinging London – Pretenders (bonus) – The Pretenders
Upfield – William Bloke – Billy Bragg
The Bus Driver’s Prayer – Reasons To Be Cheerful – Ian Dury & The Blockheads
A View From Her Room – La Variété – Weekend
Oxford Street – The Works – Everything But The Girl
Piccadilly Palare – Bona Drag – Morrissey
Brompton Oratory – The Boatman’s Call – Nick Cave & The Bad Seeds
Brompton Oratory is een kerk in Kensington.
Hotel Columbia – The Heat – Jesse Malin
“The sun goes down over Hyde Park
The concierge is tending bar
Meanwhile back across the pond
Now my friends are dads and moms”

Willesden To Cricklewood – The Future Is Unwritten – Joe Strummer & The Mescaleros


Research & Presentatie: Martin Pulaski

P1060116.JPG
Sister Ray - Foto: Martin Pulaski