18-06-12

PARKIETEN

 

Op het terras at ik een lekker haantje
zoals ik toen ik jong was zo vaak
met mijn ouders deed – onbewust
van wat ik in hun ogen zou vergeten.
Ik dacht aan mijn vader en moeder,
lang dood nu, keek naar de hemel op zoek
naar een engel of iets engelachtigs.

Wat een lawaai toch maken die parkieten, zei je.
Waar, vroeg ik, waar zijn die parkieten?
Daar, zei ze, in de bomen, zie je ze dan niet?
Ik zie geen groen in al dat groen, zei ik,
Ik geloof dat ik weer blind word.
Daarop zag ik een parkiet wegvliegen
van de ene boom naar de andere

en daarna een tweede parkiet -
en dacht aan de dood. Hoorde een lied,
‘how was I to know you cared’?
vol oude gloed en diep verdriet.

Commentaren

Avond, Martin,

je zal begrijpen dat ik nu bijzonder kwetsbaar ben.
Na Carrington.

Het is alsof ik een spiegelbeeld lees nu van mijn dagboek ...

genegen,

Gepost door: Uvi | 18-06-12

Reageren op dit commentaar

Ik hoop dat tenminste mijn woorden je niet hebben gekwetst, Uvi.
Ik zag in Londen in National Portrait Gallery enkele werken van Carrington en zo herinnerde ik mij die fillm (die ik grotendeels vergeten ben, ik heb hem destijds wel in de cinema gezien). Maar dit moet eigenlijk op jouw weblog staan.

Gepost door: martin pulaski | 18-06-12

Reageren op dit commentaar

Het woordje "zou" beklemde mij wel.
Net of je mij 'verweet'
dat je dit nu niet meer kon ...

Fatum... maar niet ik, Martin.

Gepost door: Uvi | 18-06-12

Reageren op dit commentaar

onbewust
van wat ik in hun ogen zou vergeten.


Tragisch mooie zin...

en dacht aan de dood. Hoorde een lied,
‘how was I to know you cared’?
vol oude gloed en diep verdriet.

Wat schiet er anders nog over, Martin,
voor oude filosofen?

It reminds me of 'Shadowlands'...
met Sir Anthony Hopkins.

Ik zoek de 'laatste woorden'
van de Professor literatuur op.
En noteer ze zeer binnenkort op m'n Blog.


Ik wens je nog een zonnige dag.
Met een haantje op een terras.
In het gezelschap van een dierbaar iemand ...

Gepost door: Uvi | 19-06-12

Reageren op dit commentaar

Uvi, ik heb gisteravond, bijna zoals 'gepland' (al verafschuw ik soms plannen) Carrington opnieuw gezien. Vreemd, ik was zoveel vergeten sinds 1995, maar er waren replieken die ik me nog letterlijk herinnerde. Wat een aangrijpende film. Hij zou natuurlijk net zo goed Strachey kunnen heten.
Ik ben vanmorgen een paar dingen gaan opzoeken. Kennelijk zijn de meeste dingen in de film ook in werkelijheid gebeurd. Wat een vreemde en sterke liefde zal dat geweest zijn.

Gepost door: martin pulaski | 20-06-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.