03-05-12

VAN REGEN WORD JE NIET ZIEK

 

antwerpenstation1.jpg

Je hebt gelijk. Van regen, ook niet van de grillige en wrede van eind april, word je niet ziek. Zelfs niet als je uit een beschimmeld katholiek klooster naar buiten stapt, met je hoed op, het vilt al gauw stinkend door de beenderlijm die nat wordt, en je een doolhof betreedt van vrome chassidische straten. Niemand buiten zijn huis, buiten zijn kamer. It’s a wide open road, denk je. Maar dat is slechts schijn. Je kunt niet zomaar kiezen waar je gaat. Er zijn de beperkingen die je lichaam je oplegt. Je ontmoette een paar uur geleden nog een man die je meedeelde, van elke drie van onze leeftijdgenoten heeft er nu een kanker. Dat zei hij, dat mocht, het was tijdens een nacht van de poëzie, in dat klooster.

De bloem die me werd toegeworpen nam me de biecht af. Niet dat het een echte biecht was: ik vertelde dat ik toen ik nog gelovig was nooit had gezondigd. Ik moest elke keer – hoe vaak was dat? – mijn zonden verzinnen: ongehoorzaam, onoplettend, slordig; uiteindelijk ten prooi gevallen aan onkuise gedachten. Die onkuise gedachten hebben mij op het slechte pad gebracht, wat ik nu een goed pad vind, want dat rechte pad ging helemaal in de verkeerde richting, hemelwaarts, waar de leugens heersen van degenen die ons eeuwenlang hebben onderdrukt. In grotten, holen, labyrinten, tussen varens, op heirbanen, snelwegen, in donkere en vals verlichte steden.

Had ik toen ik zo jong was maar geweten dat het goed is te zondigen. Maar je weet nooit iets, tenzij het al laat is, donker wordt, in de herfst, als je moeder en vader begraven zijn en veel van je vrienden je de rug hebben toegekeerd.  Maar kijk, dat heb ik de waterlelie, nat waren haar voeten, opgebiecht. Waarna ik op straat stond, zoals ik al zei, tussen de schimmen, de afwezige chassidim. Waar zijn ze toch allemaal naartoe? Tien jaar heb ik in die buurt gewoond, voor hen op de bel gedrukt, in de keuken het gasvuur gedoofd, hen in het Stadspark geobserveerd, waar ze nu ook niet zijn, alleen wat joggers - en goudvissen in het water. Vreemd. Ik heb het niet zo voor Zionisten, degenen die Palestina koloniseren, maar toen in mijn straat een bom ontplofte in een bus vol joodse kinderen, heb ik begrepen dat de vijand van elke kant komt. Maar waarom komt de vijand van elke kant? Waarom is er een vijand? Dat heb ik nooit begrepen en misschien wil ik het niet begrijpen.
Wat ik nu wel begrepen heb is dat de regen niet ziek maakt, want ik ben nu al drie dagen thuis en ik ben nog altijd niet ziek. Nochtans heb ik er veel voor gedaan om het te worden.

Met natte kleren aan en mijn hoed druipend van de aprilregen zat ik bier te drinken bij een Libanees. Daarna lag ik mij te masturberen in een kleine kamer in de Diamantwijk, tot ik bijna blind werd van het licht. En dat zonder muziek! Ik streelde mezelf om de geur van de stad te vergeten, de geur van het vergaan, van afwezigheid, van riolen en donkere moerassen. Het vochtige land waarop de kathedraal, de Boerentoren en alle huizen die zich binnen de grens van de Eroev bevinden, werden gebouwd. Ik streelde mezelf om mezelf terug te vinden, en jou, die ik altijd overal zoek.

 

 

Commentaren

Dag Martin,

en als je het nu eens 'benoemde'?
Of ben je bang voor hèt woord?

Zou je er ziek van worden, denk je.
Ook als de zon lieflijk boven het stadspark hangt.
En je indut op een lege bank.

Eenzaamheid in tijden van vertwittering.
De pest en cholera van Facebook.

Als je de diagnose aandurft, dan kan je de ziekte zalven.
Tenzij voor de melancholicus. Die leeft van
'een verlangen naar ontroostbaarheid'.

Misschien toch liever wat late zon op mijn baard...

mvg

Gepost door: Uvi | 04-05-12

Reageren op dit commentaar

Uvi, eens te meer begrijp ik niet goed wat je van me verwacht. Wat bedoel je met 'het'. En 'het' 'benoemen'? Het 'het' (dat ik niet ken) kan ik niet 'benoemen', precies omdat ik het niet ken.
Maar ik geloof dat ik hierboven in die tekst toch al heel veel benoem, niet? En zoals the Beatles al zongen is het woord liefde, love, amour. En als je niet van the Beatles houdt mag je het bij Dante gaan zoeken, helemaal achteraan in 'De goddelijke komedie': "Op dat moment werd mijn verbeeldingskracht, die zo hoog was gestegen, met lamheid geslagen. Maar intussen werd mijn drang naar inzicht en mijn vurige wil, als een rad dat met gelijkmatige snelheid wordt rondgedraaid, reeds voortgestuwd door de Liefde, die de drijfkracht is van de zon en de andere sterren." (vertaling Frans Van Dooren)

Maar alleszins bedankt voor je reactie, Uvi, na al die zwaarwegende stilte hier.

Gepost door: martin pulaski | 04-05-12

Reageren op dit commentaar

Eenzaamheid in tijden van vertwittering.
De pest en cholera van Facebook.


Spijtig dat ik eens te meer onduidelijk ben, Martin.

Maar toen ik dit las,
dacht ik werkelijk aan 'eenzaamheid'. Die van jou.
Misschien de existentiële.

Maar 'eenzaamheid' in tijden van twitter en facebook
is een 'taboewoord'.
De pest van losers. En besmettelijk.

Ik speelde ook met enkele titels:
'Liefde in tijden van cholera' - Marquez.
'Liefde in tijden van eenzaamheid' - Paul Verhaeghe
'Een verlangen naar ontroostbaarheid'- Patricia de Martelaere.

Zou dit helpen op weg naar duidelijkheid?

Gepost door: Uvi | 04-05-12

Reageren op dit commentaar

Uvi, wat je nu schrijft had ik allemaal begrepen, ook natuurlijk je verwijzing naar de titels van die boeken. Alleen dat van Paul Verhaeghe heb ik nog niet gelezen. En vergeet je 'Honderd jaar eenzaamheid' niet?

Ik denk dat eenzaamheid het lot van de mens is. Existentiële eenzaamheid. Het is heel moeilijk om daar bovenuit te stijgen. Alleen liefde - heel ruim en radicaal opgevat - geeft die mogelijkheid. Goddelijke liefde, menselijke liefde, amour fou, eros, agape, scheppende liefde (een mens die een 'kunstwerk' maakt is niet eenzaam). Eenzaamheid is dus mijn lot, maar ik ga er niet altijd gebukt onder. Er valt goed mee te leven. Maar als er geen liefde zou zijn zou ik de eenzaamheid niet aan kunnen. Wie wel?

Bedoelde je dat ik moest bekennen dat ik eenzaam ben? In dat geval beken ik het. Ik ben heel erg eenzaam. Maar met facebook of twitter heeft dat niets te maken. Ik doe zelfs niet aan twitter.

Nog een mooie lentedag gewenst, Uvi.

Gepost door: martin pualski | 04-05-12

Reageren op dit commentaar

Ik streelde mezelf om mezelf terug te vinden, en jou, die ik altijd overal zoek.
...
Maar alleszins bedankt voor je reactie, Uvi, na al die zwaarwegende stilte hier.
...
Bedoelde je dat ik moest bekennen dat ik eenzaam ben? In dat geval beken ik het. Ik ben heel erg eenzaam. Maar met facebook of twitter heeft dat niets te maken.

Ik doe zelfs niet aan twitter.

...


Dag Martin, moedige filosoof,

"Ik doe zelfs niet aan twitter."

Sta me toe, wat komt dat zinnetje hier doen?
Kan je of mag je dan geen 'mening' hebben over
'de vertwittering van deze maatschappij', zoals Bart De Wever dit euvel noemt.

'Cafépraat', geeft hij het als epitheton ornans mee.
Ik sta helmboswuivend achter zijn Achillespees.

Er zijn mensen die menen elke 'nouveauté' te moeten annexeren.
Om modern te zijn en progressief.
Godzijdank heb ik de jaren om 'conservatief' te mogen wezen.

En waarom het zo oorverdovend stil is op je Blog,
dat antwoord ken je stilaan toch, Martin.
Of ben je niet van deze 'twitterende' wereld.

mvg

Gepost door: Uvi | 04-05-12

Uvi, wat je nu schrijft had ik allemaal begrepen, ook natuurlijk je verwijzing naar de titels van die boeken. Alleen dat van Paul Verhaeghe heb ik nog niet gelezen. En vergeet je 'Honderd jaar eenzaamheid' niet?

Ik denk dat eenzaamheid het lot van de mens is. Existentiële eenzaamheid. Het is heel moeilijk om daar bovenuit te stijgen. Alleen liefde - heel ruim en radicaal opgevat - geeft die mogelijkheid. Goddelijke liefde, menselijke liefde, amour fou, eros, agape, scheppende liefde (een mens die een 'kunstwerk' maakt is niet eenzaam). Eenzaamheid is dus mijn lot, maar ik ga er niet altijd gebukt onder. Er valt goed mee te leven. Maar als er geen liefde zou zijn zou ik de eenzaamheid niet aan kunnen. Wie wel?

Bedoelde je dat ik moest bekennen dat ik eenzaam ben? In dat geval beken ik het. Ik ben heel erg eenzaam. Maar met facebook of twitter heeft dat niets te maken. Ik doe zelfs niet aan twitter.

Nog een mooie lentedag gewenst, Uvi.

Gepost door: martin pualski | 04-05-12

Reageren op dit commentaar

Natuurlijk mag je daar een mening over hebben. Maar het zijn net 'bewuste idioten', misleidende historici, zoals Bart De Wever, die verantwoordelijk zijn voor de uitholling van het begrip 'politiek'. Bart De Wever lijkt me de vleesgeworden twitteraar, op de voet gevolgd door Alexander De Croo en Vincent Van Quickenborne. Zij zijn de politici die hun geloofwaardigheid verliezen door zich geheel en al over te geven aan de spektakelmaatschappij. (Ik noem slechts enkele namen).

Bart De Wever heeft het recht niet om zo te keer te gaan tegen de media. Ik heb dat recht wel, omdat ik er geen gebruik van maak (van de media), en omdat ik die kritische ingesteldheid altijd heb gehad - en omdat mijn kritiek ten aanzien van de media oprecht is.

Overigens lees ik al lang geen kranten meer, en de televisie staat hier nagenoeg nooit aan, tenzij voor een film of een documentaire.

Gepost door: martin pulaski | 05-05-12

Reageren op dit commentaar

Beste Martin,

en zo leven er vele meningen
naast mekaar ...

nog een mooie avond.


PS.
Hoewel BdW mijn stem niet zou 'krijgen',
vind ik hem toch van een totaal ander niveau dan die twee twitteraars.
Maar ook dàt is een particuliere mening. Of course.

BdW is NIET tegen het getwitter, maar tegen het niveau ervan.
En dat is een verschil.

Gepost door: Uvi | 05-05-12

Post een commentaar