26-03-12

FRÜLINGS ERWACHEN

DSC_0005.JPG

Martin Pulaski, 25 maart 2012.

25-03-12

VANUIT EEN SLAAPTREIN

 

Ik droomde een warme nacht in jou Maastricht
Op een veelkleurig lonkende kaart van wegen
Waarheen ze leiden weet niemand in dit land
Gezocht: andere streken voor het verhoren
van onze gebeden gepreveld nabij diepe rivieren.

Ik droomde een koude nacht in jou Berlijn
Of was het aan de Rijn van mijn dichter
Zijn woorden dwarrelen hier neer
Waterdruppels op donker lava staal steenkool
In deze slaaptrein onderweg naar daar.

Ik droomde een zoute dag in jou toekomst
En verleden in mij in kamers met licht
Van je lichaam het mijne doorschijnend
En van vurige lust overtuigd die niemand kent
Die iedereen kent die zich plotseling

Zo bekwaamt in beminnen overal waar je
Op de huid of in zinnen een plek vindt
Die weet hoe stilte in alles kan zingen
Iedereen die je in een droom laat beginnen
tot vloeibaar goud koren honing genotsboom.

21-03-12

ONTSLAGEN

 

pulaski2006.jpg

Years Of Music Silent Againtst A Wall, Martin Pulaski, 2006.

Ik ben weer thuis. Over mijn ervaringen in het ziekenhuis kan ik nog niet veel vertellen en ik heb ook die intentie niet. Op de voorpagina's van kranten lezen we al voldoende over gebroken armen en benen. We worden overdonderd door al dat breaking news. Terneer slagen ze ons, die verdomde media. Terwijl we op z'n minst geestelijk hogerop willen geraken.

Het enige goede aan een ziekenhuis is de morfine. En sommige verpleegsters. Nee: een ziekenhuis is alleen maar goed als je er geheeld weer uitkomt. Ik was dus in een geheel goed ziekenhuis. And if you don't believe me I'll show you the scars.

Ik geloof dat ik er nu zes jaar jonger uitzie dan een week geleden, vandaar de foto hierboven.

Wat heerlijk om thuis te zijn op zo'n mooie lentedag.

12-03-12

ZOMERHAVEN

 

P1040326.JPG
Foto: Martin Pulaski, 2011.


Schrijf je dan maar neer dat hij hier zit, de onmogelijke duiveluitdrijver?
Noem hem een misplaatste engel met een bos tulpen en een paraplu.
Augustus vult hem op met stro, zijn hersens broeiend, niet groter dan een vlo.
Dat hij hier zit, met in zichzelf dat weinige dat stenen smelten doet.
Dat hij opkijkt: daar ligt de stad die kreunt onder de voeten van vrouwen.

En vervolgens voeg je toe:
Dat hij denkt: zoveel begeerte heeft deze schaduw van kerncentrales niet verdiend.
Maar de schepen van de haven heeft een wat afwijkende mening over die topic.
Kijk maar, dames en heren.
Poederdoosmeisjes stappen uit hun ondergoed, vlijen zich neer in mijn koelte.

Dat hij hier zo traag zit, een schim bezeten van tijd, onderworpen aan schaduwgroei.
Lang geleden gevlucht voor wat speels was onder de zon, leeuwen en leeuweriken.
In open plekken was dat in donkere bossen waar nu oorlog woedt.
Waar de wereld boete doet voor hij weet niet wat precies.
Waar de aarde bloedt tot ze geen longen meer heeft en de zon geen hart.
 

Schrijf tenslotte zijn slotsom neer:
Topic: het begrip kenobject stamt uit de kennistheorie en wetenschapsfilosofie.
Pas sinds Immanuel Kant (1724-1804) wordt duidelijk onderscheid gemaakt tussen het kennend subject en de werkelijkheid als Ding an sich.
Oever 27 / 12 + 12 + 12 + 12 = 48

 

11-03-12

"I WAS DREAMING OF THE PAST"

hemelsblauw.jpg

Hemelsblauw, Martin Pulaski. 2009.

10-03-12

THUISKOMST

"Mes amis, je veux qu'elle soit reine!" 
Arthur Rimbaud.



Herinner je in dichte mist het lied dat je voor hen zong.

Valse mannen die vriendschap met je wilden sluiten,

alsof je een veroverbare sirene was.  Die op een veilige boot

alleen maar hun ogen opensperden, hun zwarte voeten zwaar

van het bloed op het dek dat glinsterde in mediterrane zon.

 

Hoe jij je lippen sloot om het mondstuk van ‘n trompet,

met wat gevaarlijke funk hun solide dromen vermorzelde,

de noten op je zang rubberen kogels, scherp ijs, vlammen.

Sterk en toch zwak zag je O. in zijn droom tekeergaan

tegen die kudde zielige jagers, hun opgewonden tekort.

 

Op een winderige dag kwam hij je vinden. Vuil tussen de

tenen, z’n haren schaars, wild van eindeloos ontberen.

Ouderwets knielde hij voor je neer als een afstammeling

van aardige apen. Zo lang was er geen vermaak mogelijk

geweest, maar nu was de tijd rijp: je omhelsde hem weer.

 

Je was zijn koningin, hij je koning, je zei: “Take all of me…”


***

Bronnen: Odyssee (Homerus), Ulysses (James Joyce), Strangle Me With You Love (Defunkt), Royauté (Arthur Rimbaud), “Heroes” (David Bowie), Home At Last (Steely Dan), All Of Me (Billie Holiday), The Greek Myths (Robert Graves).

07-03-12

HERKENNING

Dit:

In de momenten van verveling (bijvoorbeeld tijdens de ochtendlijke treinreizen waarbij ambtenaren luidop hun wereldverbeterende visies verkondigen), op die momenten wis ik sms’jes. Een paar van die boodschapjes behoud ik, omdat ze een nostalgische waarde hebben. Die van toekomstige aflijvigen. Of omdat ze een mobiel nummer insluiten. Functioneel behoud heet dat. Een hoopje berichten conserveer ik vanuit een onbegrijpelijk genoegen : die met veel uitroeptekens en vraagtekens. Ik houd ze, omdat ze in  hun nietszeggende schreeuwerigheid, heel veel verdriet en onmacht verraden. Met andere woorden : ze hebben uitgeschreven emotie.

las ik hier:
lucdewaele.wordpress.com

Wat had ik dat graag zelf geschreven. Een en al herkenning. Maar vooral bewondering voor de mooie en gepaste formulering van een ogenschijnlijk doogewone vaststelling.

Met dank aan Uvi, die me op de waarde van het werk van Luc De Waele wees.

06-03-12

FRAGMENT VAN EEN GESPREK OVER VRIENDSCHAP, VERLIEFDHEID EN LIEFDE*

brassaï zonder titel.jpg
Brassaï, Zonder titel.



Op een lenteavond zat ik met Roberta in de Cirio, het enige café in Brussel waar geen storende muziek wordt gedraaid en waar je bijgevolg nog kunt converseren.
Ken je dat lied van Chet Baker, ‘I Fall In Love Too Easily’, vroeg Roberta.
Er volgde een korte, wat ongemakkelijke stilte.
Nee, zei ik, dat ken ik niet. Waarom vraag je me dat? Heb je het over mij of over jou? Zelf herken ik mij wel in die titel.  Als ik op die manier verliefd word is het niet serieus. Terwijl verliefdheid normaal gezien toch bijzonder ernstig is.  Ik word vaak verliefd, maar op een vluchtige manier. Er is een korte opstoot van adrenaline en daarna is alles weer egaal.
Egaal, zei ze, dat woord hoor je niet veel meer, is dat wel correct Nederlands? Maar ik had het over een lied hoor, Martin.
Das ist mir ganz egal, zei ik. Soms zie ik een mooie vrouw in de metro, of een passante op de Guldenvlieslaan, en ik voel de verliefdheid meteen zinderen in mij. Zodra echter het ‘object’ uit mijn blikveld is verdwenen is ook de verliefdheid weg.
De vraag is of dat wel verliefdheid is, zei ze. Misschien is het nog iets anders. Verliefdheid gaat toch diep, en datgene waar jij het over hebt lijkt me zo vluchtig.
Dat is zo, zei ik. Heel vluchtig.  Misschien noem ik het verliefdheid omdat ik ervan uitga dat ik verliefd moet zijn om iets voort te brengen. Het valt niet mee om bijvoorbeeld een gedicht te schrijven als je niet verliefd bent.
Neemt u mij niet kwalijk, maar ik ben alvast niet verliefd op jou, zei ze. Het is iets helemaal anders, wat ik voor je voel. Je zou het liefde kunnen noemen, maar het lijkt veel meer op vriendschap. Wat ik voor je voel is complexer dan verliefdheid maar doet minder pijn. Als je van iemand houdt in de betekenis van liefde, dan wil je die persoon toch gaarne heel vaak zien? Dat heb ik niet met jou. Wat niet betekent dat ik niet graag bij je ben.
Bedoel je dan platonische liefde, vroeg ik.
Ja, zo zou je het kunnen noemen, zei ze. Maar dat is voer voor filosofen. Liefde kan verwoesten, en dat wil ik niet. De vriendschap die ik voor jou voel is vooral mooi. Het is me om die schoonheid te doen. Die mag niet worden aangetast door heftige emoties. We kunnen alleen maar voor altijd vrienden blijven als onze emoties niet de overhand krijgen.
Ik heb slechte ervaringen met vriendschap, zei ik. Als je je een tijdje terugtrekt in jezelf vergeten je vrienden je snel. En zeker als het slecht met je gaat. Nobody knows you when you’re down and out. Alleen iemand die je met hart en ziel liefheeft blijft je trouw.
Vriendschap is een zware opgave, zei ze. Maar zo zie ik nu eenmaal de liefde die ik voor je voel.
Dat is mooi, zei ik. En ik begrijp je volkomen. Toch heb ik meer nodig in mijn leven. Het hartverscheurende avontuur van de verliefdheid en de liefde. En ik bedoel nu niet die vluchtige beroeringen van de ziel waar ik het zojuist over had. Ik heb het over passie, amour fou. Ik moet branden, in twee richtingen. Branden en verbranden. Begrijp je?
Ja, ik begrijp je heel goed. Ik ben bijna voortdurend op zoek naar zulke liefde. Vurig, passioneel. Maar met jou is het anders. Bij jou heb ik dat nooit gezocht.
Ja, zeg ik, ik weet het, ik weet het, Roberta.

Ik doe er een poos het zwijgen toe. Een veelzeggende stilte waar geen taal voor bestaat, alleen muziek. Kon ik toch de blues zingen, zoals Little Willie John en Blind Willie McTell. Of een lied schrijven als ‘Today’ van Jefferson Airplane, en mij aan die daad helemaal overgeven, zoals aan een warme vrouw, die je aankijkt met het vuur van de liefde in haar ogen.

***

*Een vroege versie van deze dialoog verscheen hier op 19-11-2007 onder de titel ‘I Fall In Love Too Easily’.

amourfourivette.png

Bulle Ogier in L'amour fou.

 
 

03-03-12

MARITIEME LIEDEREN / ZERO DE CONDUITE

zéro de conduite,radio centraal,antwerpen,muziek,pop,popcultuur,oceaan,zee,maritiem,schip,narrenschip,golven,water

The Carter Family


Zéro de conduite kun je beluisteren op Radio Centraal 106.7 FM in Antwerpen van 6 tot 8, ’s avonds, elke eerste zaterdag van de maand. Je kunt het programma ook beluisteren via de website van radio centraal beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

 

In januari verbleef ik in een appartement op een paar meter verwijderd van de Atlantische Oceaan, in Valle Gran Rey op het kleine eiland La Gomera. ’s Nachts luisterde ik daar soms urenlang naar de golven, soms wild, soms rustig, waarin ik nu en dan dierlijk gehuil meende te herkennen, maar op andere keren hoorde ik er de mooiste melodieën in, en zelfs het ritme van rock ‘n’ roll. Tijdens wandelingen in de vallei, of langs de oceaan, meestal ’s ochtends, probeerde ik te achterhalen welke liederen ik ’s nachts had gehoord. Bleken ze allemaal over de oceaan, de zee en het strand te gaan! Soms doemde er een zeeman of zelfs een kapitein op uit de mist. Of ik zag de boardwalk in Long Beach (New York) voor me. Maritieme liederen dus. En kleine selectie van wat ik zo bijeen heb gesprokkeld laat ik vanavond de revue passeren. Geniet ervan, maar word niet zeeziek.

 

Atlantis – Barabajagal – Donovan
Dark-Eyed Sailor – Hark! The Village Wait – Steeleye Span
Carrickfergus – Irish Heartbeat – Van Morrison & the Chieftains
The Sailboat Song – The Love Album / Housing Project – John Hartford
The Storms Are On The Ocean – Can The Circle Be Unbroken – The Carter Family
Sail Away Lady – Anthology Of American Folk Music Vol 2A – Uncle Bunt Stevens
Ocean Of Diamonds – You Don’t Know My Mind – Jimmy Martin
Rockin’ Chair – The Band – The Band
Boots Of Spanish Leather – The Times Are A-Changin – Bob Dylan
Ship Of Fools – From The Mars Hotel – Grateful Dead
‘Til I Die – Surf’s Up – The Beach Boys
Pacific Ocean Blues – Pacific Ocean Blue – Dennis Wilson
Down The Beach – John Philips – John Philips
Dolphin’s Smile – The Notorious Byrd Brothers – The Byrds
Ocean Girl – Long May You Run – The Stills Young Band
The Mermaid Parade – Here’s To Taking It Easy – Phosphorescent
Captain Of Your Ship – Reparata & The Delrons
A Salty Dog – A Salty Dog – Procol Harum
Seagulls – Uh Huh Her – PJ Harvey
You Said Something – Stories From The City, Stories From The Sea – PJ Harvey
Redondo Beach – Horses – Patti Smith
Ocean – VU - Velvet Underground
Theme From Alamo Bay – Alamo Bay OST – Ry Cooder
Song To The Siren – It’ll End In Tears – This Mortal Coil
The Ocean – Coles Corner – Richard Hawley
Under The Boardwalk – Atlantic Rhythm & Blues vol. 5 – The Drifters
Shore Leave – Swordfishtrombones – Tom Waits
Seafaring Song – Sunday At Devil Dirt – Isobel Campbell & Mark Lanegan
The Ocean – To Be Still – Alela Diane
Charlie Darwin – Oh My God, Charlie Darwin – The Low Anthem
Grown Ocean – Helplessness Blues – Fleet Foxes
Across Yer Ocean – The Secret Migration – Mercury Rev

zéro de conduite,radio centraal,antwerpen,muziek,pop,popcultuur,oceaan,zee,maritiem,schip,narrenschip,golven,water

Research en presentatie: Martin Pulaski

02-03-12

BEWOGEN DAGEN 6.

 

the-velvet-underground-white-light.jpg

The Velvet Underground - White Light / White Heat - Originele hoes (1968).


51.
The Flying Burrito Brothers is en blijft mijn favoriete country-rockgroep. Wellicht omdat Gram Parsons, Chris Hillman & Co voor mij de wereld van de countrymuziek hebben ontsloten. Ik denk dat ik de enige Belg ben die al in 1969 ‘Gilded Palace Of Sin’ bezat. Ben ik nu een snob? Wacht dan. Ik ben waarschijnlijk ook de enige Belg die ‘White Light / White Heat’ heeft aangeschaft toen die LP in 1968 uitkwam. Mijn vroegere vriend Guy Bleus mag hier ook wat komen bluffen als hij zin heeft: hij was de eerste jongen die ‘The Velvet Underground & Nico’ bezat, de originele versie met de schilbare banaan.

52.
Als je schrijft is het belangrijk dat je niet opgeeft. Je hebt discipline en regelmaat nodig. Je moet elke dag een paar bladzijden schrijven, zelfs al stellen ze niet veel voor. Dat is een zware opgave, maar je hebt geen keuze: je moet blijven schrijven, desnoods tot je erbij neervalt.  Geen goesting? Die komt vanzelf, al schrijvend.

53.
De weinige dingen die ik weet en ken deel ik graag met vrienden, met mensen die ik zielsverwanten noem. Dat is natuurlijk een vaag begrip en met vage begrippen moet je oppassen. Voor je het weet ben je aan het veroordelen en uitsluiten. Voorzichtig zijn dus, niet in het minst omdat ik zelf vaak uitgesloten ben geweest, vooral op de lagere en middelbare school.

54.
Er is zoveel onder de zon en de maan dat ik niet begrijp. Wat is tijd? Hoe is het universum ontstaan? Waarom doen muizen en mensen wat ze doen? Het gebeurt dat ik zelf niet begrijp wat ik heb geschreven. Soms schrijf ik heldere, bijna rationele teksten, soms keer ik terug naar mijn surrealistische beginselen, waarbij de droom de belangrijkste voedingsbodem is. Soms is mijn geschrift een mengvorm: een herinnering aan een droom waarin de analyse al enigszins is verwerkt. Het wordt stilaan tijd voor een verhaal over psychedelische muizen in een smeltend universum.

55.
Uitroeptekens zijn bijzonder lelijke tekens. Ze wijzen op woordarmoede, misschien zelfs op gevoelsarmoede. Ja, ik verafschuw uitroeptekens. Maar er zijn dagen dat ik niet zonder kan, als ik me moe voel, of opgewonden, of geen woorden vind, of als mijn gevoelens zoek geraakt zijn. Laten we ze vermijden!

56.
Ik moet toch eens naar de Wannsee. Dat heb ik nooit gedaan omdat de nazi’s daar op 20 janurari 1942 een conferentie hebben gehouden om voor eens en voor altijd het ‘jodenprobleem’ op te lossen. Zonder twijfel de vreselijkste conferentie ooit. Desondanks wil ik er graag naartoe, al lang, omdat mijn uitverkoren schrijver Heinrich von Kleist daar zelfmoord heeft gepleegd met Henriette Vogel, zijn vriendin. Ze hadden een 'zelfmoordcontract'. Hij was het leven beu, als mislukt officier uit een traditionele Pruisische officiersfamilie, en zij leed aan kanker. Hij heeft haar op haar verzoek doodgeschoten en vervolgens zichzelf gedood.

57.
Anselm Kiefer is voor mij een van de belangrijkste kunstenaars van de tweede helft van de vorige eeuw. Zijn werk lijkt zwaar en zwaarwichtig, door en door Germaans. Maar er zit ook iets lichts en lichtgevends in, waardoor je bijna gaat zweven als je er lang naar kijkt. Ik vind het zo belangrijk omdat de geschiedenis erin verwerkt is. Het is geen kunst met geheugenverlies. Anselm Kiefers werk staat voor mij op dezelfde eenzame hoogte als de poëzie van Celan en Hölderlin. Het zijn overigens de poëtische accenten die van zijn doeken en sculpturen gezangen maken.

58.
Ik geloof niet dat je om de weg te vinden in mijn teksten een roadmap nodig hebt. Toegegeven: ik ga meerdere kanten uit, laat me leiden door het toeval, ben impulsief, enzovoort. Toch denk ik dat er ergens een centrum is in mezelf dat het allemaal samenhoudt en dat er in wat ik voortbreng daardoor ook een samenhang is.

59.
Over mijn gedichten heb ik niets mee te delen. Of ik zou heel lang moeten nadenken, mezelf analyseren, wat ik niet kan en niet wil. Vaak vertrek ik van een woord, of van enkele woorden. Soms van dromen. Daarna werk ik dat verder uit, meestal door associatie.  Ik schrijf wat me aan woorden of beelden tegemoet komt snel neer, en probeer dat vervolgens te ordenen, visueel, ritmisch. Met het oog op klank en beeld vervang ik woorden door andere. Als ik te lang aan een gedicht werk verknoei ik het meestal. Een gedicht schrijven is een daad van liefde, op zijn minst voor de taal.

60.
Je herkennen in anderen, in schrijvers, kunstenaars, maar ook in ‘gewone’ mensen, dat is een uitzonderlijke en zeer verheugende ervaring.


schrijven,autobiografie,pop,populaire cultuur,anselm kiefer,heinrich von kleis,velvet underground,flying burrito brothers,snobisme,rationalisme,surrealisme

Martin Pulaski - Pop 2005 (selectie).