20-12-11

ZWIJGEN EN NIET LUISTEREN

LACAN.gif


Het is als een van die mislukte psychoanalytische sessies in de sombere jaren tachtig, bij Jan Cambien.  Een van die sessies waarbij je geblokkeerd was en het hele uur (eigenlijk 40 minuten) geen woord gezegd kreeg.  Zo zit je nog altijd voor je papier.  Af en toe een druppel inspiratie, enthousiasme.  Maar negennegentig procent walging, levensmoe­heid.  "Ik heb niets te vertellen".  Toch weet je dat het wat dieper, een heel klein beetje dieper in jou kolkt.  Je bent zo bang voor het banale dat je er banaal van wordt. Hoe komt het dat werken je zo met weerzin vervult, ook als het voor jezelf is?  Vroeger loste je dat op met een pilletje.  Nu gaat dat niet meer, je moet het allemaal op eigen krachten doen.

Commentaren

.
"Je bent zo bang voor het banale dat je er banaal van wordt."

Als ik het goed voorheb dan ben je filosoof, Martin.
Is angst dan niet inherent aanwezig?
En ligt twijfel niet aan zijn oorsprong?

Niets erger voor een filosoof dan een axioma, vrees ik.
Geloof in de twijfel houdt je schrijvende.
Het dogma van de paradox?

Het geluk van de kleine man ligt in de aanvaarding van zijn banaliteit.
Hij kreunt onder z'n verwondering.
En soms leidt de last van z'n bewondering tot lijden
in inferioriteit.

Gelukkig ben ik een simpel man.
Ik tem mijn adoratie tot een tam applaus.

Ik wens je de schrijfdrift van een pennenridder.

Gepost door: Uvi | 20-12-11

Reageren op dit commentaar

Maar negennegentig procent walging, levensmoe­heid. "Ik heb niets te vertellen". Toch weet je dat het wat dieper, een heel klein beetje dieper in jou kolkt.

Wat kan ik
hier
nog anders dan mij bij voorgaand aanschuivend sluiten?

haha

Gepost door: Cor Beau | 20-12-11

Reageren op dit commentaar

Uvi, ik kan me moeilijk in een bepaalde categorie onderbrengen. Ik heb filosofie gestudeerd, maar ben ik daarom een filosoof? Ik geloof het niet. Destijds hadden we nog van die papieren identiteitskaarten. Je beroep werd daarop vermeld. Bij mij stond er filosoof, omdat dat mijn diploma was. Ik heb echter nooit les gegeven in filosofie of filosofische werken gepubliceerd. Meestal heb ik mij in de marge opgehouden. Toen ik in 1991 van Antwerpen naar Brussel ben verhuisd kreeg ik een nieuwe identiteitskaart. Ik vond dat het toen welletjes was met die 'filosoof'. Ik heb het beroep laten veranderen in 'bediende'. En daar heb ik nog altijd geen spijt van. Er is niet mis met een bediende. August Strindberg was de zoon van een bediende (dienstbode), maar is het zelf altijd ook wat gebleven. Hij diende het publiek met zijn stukken, en de vrouwen met zijn liefde (en achterdocht).

Als kleine man zie ik mezelf niet. Maar ook niet als grote. Als ik een groot man was zou ik ontdekkingsreiziger zijn, tegen wil en dank, ook al valt er niets meer te ontdekken. Of toch wel: daar heb je die verwondering voor nodig. Niet dat veel me nog verwondert. Meestal ben ik verontwaardigd over de herhaling van altijd maar dezelfde stompzinnigheden. En veel te vaak berust ik in mijn melancholie, beseffend dat ik niet (meer) kan veranderen, dat ik een gevangene ben van allerlei omstandigheden. Niet alleen van de dierenriem, hoor.

Gepost door: martin pulaski | 21-12-11

Reageren op dit commentaar

Je sliep alsof je dood was. En kijk er waait een nieuwe lente door je Blog.
En het is nog maar december ... en de takken amper in bot ...

Zo zie je maar oude strijder. Groeten aan Winnetou.

Old Shatterhand

Gepost door: Uvi | 22-12-11

Cor Beau, bovenstaande tekst heb ik gisteren teruggevonden tussen oude notities. Een datum stond er niet bij. Ik vermoed eind jaren tachtig. Wat me opviel was hoe weinig ik veranderd ben. Die stilte, dat zwijgen. Niet kunnen spreken. Een soort geestelijke verlamming. Psychoanalyse is al lang niet meer in het spel. Ik had destijds psychoanalyse nodig om het alledaagse te kunnen aanvaarden, mijn eigen alledaagsheid. De banaliteit.

Er is wel een verschil met de periode toen ik die notitie heb geschreven: ik geloof niet in inspiratie. Ik vermoed dat ik er toen ook al niet meer in geloofde. Het was een automatisme, dat ik om eerlijkheidsreden heb laten staan. In het enthousiasme geloof ik wel nog. En hard werken. Maar vooral spreken, mensen ontmoeten, liefhebben. Ik denk dat een kunstwerk, een gedicht alleen uit liefde (eros) kan voortkomen, of uit zijn tegendeel: afkeer, weerzin, noem het haat. Verontwaardiging. Alleen liefde maakt je sterk genoeg om een wereld te maken. En haat om een wereld te vernietigen.

Of draait het allemaal om mededogen?

Gepost door: martin pulaski | 21-12-11

Reageren op dit commentaar

Dag Martin.

Dank voor je ant woord.

Wanneer de liefde ons verlaten (kon),
verkies ik toch het mededogen;
de ver(der)draagzaamheid.
Dag,
mooie denker.

Gepost door: Cor Beau | 21-12-11

We zijn allemaal bang en onzeker. Alleen sommigen van ons praten en stellen voortdurend vragen. Het zijn alleen de mensen die zichzelf in vraag stellen die iets kunnen bereiken, wat dat ook moge zijn...
Het zoeken naar de oorsprong van alles en naar wie we zijn maakt dat we altijd transformeren en veranderen, zoals de kever in het boek van Kafka.
Hoe meer we lezen hoe minder we weten, alles is onbevattelijk denk ik...
De meeste mensen hebben kleine gevangenissen in hun hoofd, ze hebben ze zelf gebouwd en verliezen op een of andere manier de sleutel
Alleen met liefde kunnen we verder bouwen aan morgen, het is onontbeerlijk...

Gepost door: Dominique Claerbout | 21-12-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.