29-10-11

DOS EVANGELISTES


"He who thinks he is bigger than the rest must go to the cemetery. There he will see what life really is: a handful of dirt." Jim Jarmusch, The Limits Of Control.
 

morales.jpg

Foto: Martin Pulaski, Sevilla, Februari 2011.

Sevilla is voor mij vooral de Guadalquivir en het café Morales. Mijn wereld leg ik beperkingen op, grenzen, eenvoud. Al doe ik soms het omgekeerde en ga ik mezelf te buiten in een schijnbaar onbegrensde werkelijkheid. La Cartuja en Casa Pilatos mogen ook worden vermeld. De sinaasappelbomen. De warme, heldere lucht. En op de achtergrond, die soms voorgrond wordt, altijd weer de Giralda, als teken van de Islamitische cultuur, die ooit Europa verrijkte.

's Avonds zit ik Fino van het huis te drinken bij Morales. Christine en Markus uit München zijn bij me aan tafel komen zitten, er was nergens anders plaats. 

You don't speak Spanish, right?

No.

Onze voornamen.

We zijn twee evangelisten en een christin, zeg ik.

Ik ben politieagent, zegt Markus.

We bestellen nog een rondje, luisteren naar het rumoer van de Andalousiërs, raken bedwelmd door de geur van de Sherry in grote eiken vaten achter ons.

Je moet naar Nieuw-Zeeland, of beter nog, naar Australië, zegt Christine.

Markus daarentegen wil alle hoofdsteden van Europa bezoeken.

Hoeveel landen is nu ex-Joegoslavië, zegt Markus.

Markus somt de hoofdsteden op, ik help hem, maar we komen er niet. Een stad blijft ons ontsnappen.

Als we afscheid nemen vraag ik Markus of hij me gaat arresteren.

Jou zal ik nooit arresteren, zegt Markus, wees daar maar zeker van.

Dan is het goed, zeg ik, dan kom ik een keer naar München naar de bierfeesten.

Na het omhelzen ga ik nog even zitten genieten van mijn bedwelming. Sevilla, dat is café Morales. Meer heeft een reiziger niet nodig. Of het zouden twee espresso's op een zonovergoten terras moeten zijn.

 

***

Hoe goed weet Jim Jarmusch de sfeer van Sevilla te vatten in enkele beelden, in zijn film 'The Limits Of Control'. De eenvoud van de herhaling. Het verhaal van de herhaling. De Torre de l'Oro was ik nog vergeten. En de sporen van een ongeremde botellón, het debris dat ik daar op een zonnige zondagochtend aantrof, met het lied van Kris Kristofferson in mijn hoofd.

28-10-11

VETTE VIS, MAGERE VIS


The-Idiot-22.jpg

De idioot, Akira Kurosawa.

Noem mij Martin Pulaski. Ik lig uitgeteld op een allesbehalve grasmatachtige vloer te wachten op een vette vis. Iedereen heeft het altijd maar over vette vissen, doch die van mij zijn zo mager als suikerriet. Vel over graat. Dokter, kun jij hier iets aan doen, nu het nog kan? In mijn buik is nog plaats voor zeker twee vette vissen. Maar dan moet je me wel een pilletje geven om dit gehoest te doen ophouden. Tegelijk hoesten en slikken, dat gaat niet. Cortisone, morfine, het maakt niet uit. Als dit gerochel maar ophoudt. Gelukkig hoor je mij niet praten. Ach, ik zeg natuurlijk ook niets. Zo ver is het met me nog niet gekomen. 

De voorbije nacht was ik een boze wolf zonder roodkapje. Ik had nochtans veel trek in zo'n 'kapje. In het diepst van mijn gedachten ben ik geen god maar een lekkerbek. Een weerwolf, een echte gek. In diepst van mijn gedachten ben ik eveneens een magere heilige, zoals die van Rudolf Geel (vergeten schrijver). De voorbije nacht lag ik te hoesten en te ijlen. Waar was je toch, ik had zo'n zin om je op te eten? Vind je het dan zo erg om door een heilige wolf verorberd te worden? Of schaam je je voor zulke verlangens? Het verlangen om verslonden te worden. De begeerte naar een wild beest. Alsof de dagen je nog niet hebben ontrukt aan de natuur. Aan de natura naturata en de natura naturans. (Waarom maakt Spinoza dit onderscheid, als de twee hoedanigheden toch een en hetzelfde zijn?) De dagen van oktober, als de zon je het mooist maakt, je haren oranje, je huid bleekblauw en rose, je jurk die een voor een zijn rode bladeren verliest.

Wakker werd ik als een raaskallende idioot, niet die van Dostojewski, noch die van Kurosawa: ik was King Lear, maar dan zonder kroon, zonder Cordelia, zonder iets. Ik bakte een ei, dronk zwarte koffie, zong de Blanket Roll Blues en wachtte op de arts. Wel een arts, maar geen verlossing in het verschiet. Ja, benedictie misschien, dat wel, zoals in het lied van Thurston Moore. Voor de rest geen gebenedijd woord meer. Maar geloof je me?

27-10-11

TWINTIG UITVERKOREN SONGS

The-Who-Substitute.jpg

Op 21 januari 2011 om 16:19 had ik twintig minuten nagedacht over wat op dat ogenblik mijn favoriete songs waren. Hoe vreemd: vandaag zou ik wellicht allemaal andere liederen kiezen. Alles in het leven is toeval, al dan niet objectief. Dit is de lijst, die geloof ik alleen op facebook heeft gestaan. Wellicht heeft hij alleen maar enig belang voor mezelf. Maar dat geeft niet, of wel? Soms denk ik alleen maar aan mezelf. De volgorde heeft hier geen belang. 

Substitute - The Who
Papa Was A Rolling Stone - The Temptations
It's All Over Now - The Rolling Stones
Long Black Limousine - Elvis Presley
Dedicated To The One I Love - The Five Royales
4th Time Around - Bob Dylan
Rollin' And Tumblin' - Muddy Waters
Lost Highway - Hank Williams
I Cover The Waterfront - Billie Holiday

billie.jpg

Flowers In December - Mazzy Star
Goodbye - Steve Earle
Buzzin' Fly - Tim Buckley
Prisoner Of Love - James Brown
For Your Precious Love - Jerry Butler
Sin City - The Flying Burrito Brothers
Eight Miles High - The Byrds
At The Dark End Of The Street - James Carr
Getting Hungry - The Beach Boys
Free Money - Patti Smith 
Strawberry Fields Forever - The Beatles

strawberry.jpg

Het kan toch niet dat John Cale, Velvet Underground en Nico ontbreken? En waar zijn Alexander Spence, Gene Clark en Fairport Convention?

26-10-11

AFDALING IN DE HEL

tintoretto-descent-into-hell-15681.jpg

                  Tintoretto - Afdaling in de hel  (1568)

DUIVEL IN DETAILS


Er is nog voldoende donker brood.

En water, geen wijn, heb ik gedronken.
Van wijn ga ik naar andere vrouwen lonken
Als een laf en onbetrouwbaar beest.
De dokter is nog altijd niet geweest.
Komt hij niet meer, wil hij me liever dood?

21-10-11

ÀNGELS RIBE'S LABYRINT

labyrinth

Àngels Ribé's Labyrint - MACBA, Barcelona.
Foto: Martin Pulaski 

19-10-11

NICO / HERBERT TOBIAS

 

Herbert_Tobias_Nico_im_Cocktail_1956.6792521_large.jpeg

Herbert Tobias - Nico im Cocktailkleid van Oestergaard, Berlijn 1956.

De Duitse fotograaf Herbert Tobias, die later een beroemde foto van Andreas Baader maakte, gaf Christa Päffgen de artiestennaam Nico. Haar grote, dramatische avontuur kon beginnen. Van Berlijn naar Coco Chanel in Parijs, naar Lee Strassberg in New York, naar Fellini in Rome (La Dolce Vita). Dan weer naar New York voor Andy Warhols Exploding Plastic Inevetable en de eerste elpee van The Velvet Underground. Opnieuw naar Parijs om er films te maken met haar vriend Philippe Garrel. Tussendoor verbleef de nomade in Londen en Manchester. Om in 1988 te sterven op het eiland Ibiza, ver weg van het rumoer van de wereld. Nico Icon.

18-10-11

WHISKY ETCETERA: TEX RITTER

 

Tex_Ritter.jpg

Tex Ritter.
 

"Beefsteak when I'm hungry red liquor when I'm dry
Greenbacks when I'm hard up and religion when I die
They say I drink whiskey, my money's my own
All them that don't like me, can leave me alone."

Uit: 'Rye Whiskey', Tex Ritter.

 

Beluister 'Tennessee Blues' van Gillian Welch en David Rawlings en je hoort dit fragment. Tex Ritter was een populaire zingende cowboy en een acteur in vooral B-films (merendeels westerns). In Europa werd hij bekend met de titelsong van de nooit overtroffen western High Noon: 'High Noon (Do Not Forsake Oh My Darling)', waar hij een Oscar mee won. 'Rye Whiskey' was een hit in 1950, mijn geboortejaar. Komt het daardoor dat ik altijd dorst heb en zoveel biefstukken eet? 

PORTRET VAN DE KUNSTENAAR ALS MAGERE DROMER

 

P1040090.JPG

Waar ben je geweest?
In Barcelona. 

17-10-11

GEPARFUMEERD GENIE

 

perfume-genius-learning.jpg

Perfume Genius.

 

Opeens sloeg de bliksem in.
Waarom was je niet bij me toen de bliksem insloeg, vroeg hij. Waarom was je niet bij me toen ik zo bang was?
Er vielen vier doden, tientallen gewonden.
Waarom was ik niet bij je, zei ze.
Ze liep naar de keuken, dan naar het terras, rookte een sigaret.
Hij vulde zijn glas bij.
Deze wijn smaakt giftig, zei hij. Vuile wijn. Zeker Franse?
Geen idee, zei ze, het is wijn zoals we die altijd hebben gekend.
 

Ze moesten roepen om elkaar te kunnen verstaan. De cd van Perfume Genius stond luid. En van de eetkamer tot het terras is een hele afstand, tenzij je met de snelheid van licht loopt. Hij dacht, hoe luid roep ik nu toch. Wat zullen de buren denken van die luide piano? Misschien begeven de luidsprekers het wel. Klinken de zwarte toetsen het luidst? Een piano met alleen maar witte toetsen, dat is een idee.
 

Een piano met witte toetsen, is dat geen goed idee, zei hij.
Heeft John Lennon vast bedacht in zijn tijd, zei zij.
Ja, John Lennon, dat is mogelijk. Hij heeft zelfs "Occupy Wall Street" bedacht, zei hij.
"Power to the people", zei zij.
Maar als het van mij afhangt George Harrison, zei zij.

Negenennegentig procent van de people, zei hij.
Wat maakt het ook allemaal uit, zei zij. We gaan allemaal dood, vroeg of laat. Leven en laten leven, zei ze.
Je bent gek, zei hij. Rijp voor het gekkenhuis.
Ik ben helemaal gek, zei ze.
Vind je die Perfume Genius nog altijd zo goed, zei hij.
Heel mooi, maar zo droef, zei ze. En zo gek.
Die piano klinkt wit, zei hij.
Met wit wis je alle verdriet uit, zei zij. Zoals op het witte doek de dromen je helpen vergeten, zei ze.
Dat de zon alweer niet schijnt, zei hij.
Dat vind ik overigens de beste elpee van the Doors, Waiting For the Sun, zei hij.
De enige mooie plaat die ze hebben gemaakt, zei zij. "Summer's Almost Gone", zo melancholiek.
Toen ik met die plaat aan de kassa stond, heb ik in mijn broek gepist, zei hij.
Echt, zei zij.
Was ik toen zeventien of achttien, dacht hij. Ik had een blaasontsteking, mijn moeder had me lindenthee laten drinken.
Ja, zei hij, en zo moest ik vijf kilometer lopen. Met die elpee in een zakje van De Harp onder mijn arm.
Er is zoveel met je gebeurd waar ik geen weet van heb, zei ze.
Maar toen de bliksem insloeg, zei hij.
Maar toen de bliksem insloeg, zei zij.

DE VRIENDINNEN VAN DE KNUFFELBEER


Met knuffelbeer bracht Meisje

in Loksbergen een weekend door.

 

Gefietst en gewandeld,

hand in hand, zijn kleine kant.

 

Op de trampoline in z'n donkere tuin 

de gloeiende sterren begluurd.

 

Later nog op een verlaten terras

aan een cafetaria in natuurreservaat.

 

Goedlachs liet hij Haar los,

de knuffelbeer, vlug op z'n paard.

 

Kabouter klus, man van ijzer -

waartegen geen verweer.

 

Keek je de beer eerst in het oog,

Keek je de knuffel eerst in het oog?

10-10-11

HET GEWICHT VAN DE DAGEN

indiana-robert-love-.jpg

Veel soortgenoten lopen gebukt onder het gewicht van de dagen. Sommigen lijken geen last te hebben van de dagelijkse sleur van hun arbeid, ze lijken energie in overvloed te hebben.Ik heb er zelf zo gekend op het werk. Misschien zien zij niet dat er naast het werk het 'echte' leven is. Ik begrijp dat iemand zijn werk graag kan doen, maar ook dat het je uitput en je vaak belet je 'echte' leven te leven. Je 'echte' leven is geen hersenschim, maar is alles wat je graag doet, alles waar je naar verlangt. 

Als ik aan die grote vermoeidheid denk, waar zovelen in dreigen te verzinken, schaam ik me voor mijn zelfbeklag. Hoe kan ik soms zo blind zijn voor de zorgen van anderen, hoe kan ik zo opgesloten zitten in mijn begeerte, in mijn verlangen? Misschien werd ik als kind, als jongeman te zeer verwend, misschien kreeg ik te veel aandacht en te veel liefde en is er daardoor gewenning opgetreden, waardoor ik niet meer zonder grote hoeveelheden kan. Ja, ik geloof dat mijn honger te groot is, mijn zelf-honger, daar komt het wellicht op neer.  

Zal ik nog kunnen veranderen? Ik blijf me aan het onmogelijke vastklampen, als ik dat niet zou doen, zou ik niet graag meer leven, denk ik. Ik moet sterk zijn, oefenen. Echt zwak voel ik me niet, alleen ergert het mij dat ik sommige dingen niet aankan, dat mijn lichaam zo veranderd is sinds 25 mei, dat mijn geheugen niet meer even goed werkt.

Veel te vaak voel ik me eenzaam.En als ik me eenzaam voel, komt dat door de gewenning waar ik het hierboven over had. Ik ben eenzaam als ik mij schitterende dagen herinner, alleen doorgebracht, of met een vriend of een geliefde. Ik kan heel goed alleen zijn, als ik maar weet dat er ergens iemand is die misschien met tederheid aan me denkt. Als ik weet dat er ergens iemand is die om me geeft. 

Ik ben ongeduldig. Ik wil nu al sterk zijn. Ik wil kunnen dansen, reizen, mijn 'echte' leven leiden (zelfs ik doe dat niet, ook al werk ik niet). Schrijven wil ik, lezen, luisteren, spreken, mezelf geven, mezelf verliezen, je in mijn armen houden, je de adem benemen. Zo sterk zijn dat ik me niet meer voor mijn zwakte hoef te schamen.

 

08-10-11

DE LEVENDEN EN DE DODEN

 

DODENDANS.gif

Dodendans.

De levenden waren op het ogenblik dat ik het onderstaande schreef - naar aanleiding van de dood van Bert Jansch - degenen aan wie ik met tederheid denk. Zeer zeker zijn zij (nog) niet dood. Het zijn over-levenden noch overledenen. Ik vermoed dat zij lijden, zoals de meeste mensen, maar ik heb niet de indruk dat zij overdrijven in hun lijden.

De echte doden blijven in mij aanwezig. Misschien is het door hun dodendans in mij dat ik soms vergeet dat zij dood zijn. Zo levendig kunnen de herinneringen aan hen zijn.

07-10-11

DE DOOD VAN ELIZABETH TAYLOR, VERGETEN

ElizabethTaylor2.jpeg

Gisteravond aan tafel, vermoeid van ik weet niet wat, vroeg ik A. of Elizabeth Taylor al dood was. Richard Burton is dood, dat weet ik, zei ik. En van Michael Jackson weet ik het heel zeker. A. was er stellig van overtuigd dat Elizabeth Taylor niet meer onder ons was. Je hebt er zelfs een In Memoriam voor geschreven, zei ze. Natuurlijk was ik dat ook vergeten. En nu vind ik het hier terug. Vreemd, en een beetje beangstigend. Ook het feit dat ik "niet buitensporig lang" meer dacht te zullen leven, klinkt nu verontrustend.

Bert_jansch2.png

Inmiddels zijn er wellicht al miljoenen mensen gestorven, waaronder enkele die me dierbaar waren, zoals eergisteren nog Bert Jansch. Voor hem heb ik geen In Memoriam geschreven. Dat doe ik niet meer. Ik moet me nu met de levenden bezighouden. Wel heb ik die dag veel muziek van Bert Jansch beluisterd. Hij was een begenadigd gitarist en songschrijver.


05-10-11

RENAISSANCE (J.W. WATERHOUSE, ALFRED LORD TENNYSON)

 

waterhouse_the_lady_of_shalott02.jpg

The Lady Of Shalott, J.W. Waterhouse.

 

Daar kwam ik roeien tussen de lelies

van jouw verdriet. Mijn roeispaan peilde diep,

mijn arm in het blauw haalde je boven.

ECHTE EN ONECHTE VRIENDSCHAPPEN

vriendschap,vrienden,betekenis,zelf,aristoteles,filosofie,baltasar gracian

 Ik schrijf veel over vrienden en vriendschap, maar weet ik wel wat die woorden betekenen? Een vriend is een ander zelf, zoals Aristoteles al zei. En het woord 'vriend' is ongetwijfeld vaak een metafoor. Vriendschap en liefde liggen in elkaars verlengde, betekenen soms hetzelfde. Als je het over vrienden hebt moet je tegen wil en dank een onderscheid maken tussen 'echte' en 'onechte', zoals Baltasar Gracian doet. Ik heb heel weinig echte vrienden en heb daar geen behoefte aan. Op facebook heb ik meer dan duizend vrienden, waarvan velen alleen maar namen zijn en een profielfoto. Van de meesten weet ik niet eens of ze echt bestaan, of ze ooit geboren zijn. Hun geboortejaar verzwijgen ze angstvallig. Ik denk dat ze, net als ik, bang zijn voor de ouderdom, voor de dood. Ik ben in 1950 geboren.

Nee, enkele vrienden volstaan, enkele vrienden en een geliefde vrouw. Mijn echte vrienden kennen me en noemen me bij mijn naam. Zij weten dat ik, net als god meerdere namen heb, zij het nog altijd geen 99.

n zijn 'Handorakel en kunst van de voorzichtigheid' schrijft Baltasar over de vriendschap onder meer dit: "Er zijn echte en onechte vriendschappen. De eerste onderhouden wij voor ons genoegen, de tweede om ons succes in het leven te bevorderen. Weinigen zijn vrienden van uzelf, de meesten zijn het van uw positie. Begrip van een enkele vriend is van meer nut dan veel sympathie van de buitenwereld."

Vrienden van de eerste soort, die mijn succes in het leven zouden bevorderen, heb ik niet. Ik heb dan ook geen succes.

04-10-11

RENAISSANCE (EEN SPROOKJE)

Je schreef je naam neer, vergat hem meteen,

in een donker boek in het donkerste zwart -

je enige, onverbloemde, onbezonnen naam. 

 

Niemand had je ontdekt, een roos naar je genoemd.

In geen categorie, geen verzameling, geen naam-

woordenboek vond je onderdak.

 

Geboren? Niet in deze streken. Geen mens

bezat ogen om je onbegonnen letters te zien,

geen oren op hun frequentie afgestemd.

 

Alsof je anders aan de schandpaal zou staan,

zo stil zweeg je over je naam. Klinkers

noch medeklinkers verlieten je keel.

 

Niemand hoorde zijn klank, niet in de woestijn,

niet als echo in een vallei, niet boven de vijvers

van het verdrinken, niet in de kamers in de stad.

 

In het water waarin het roestige staal zingt

voor de snoek en karper en het riet, het

water waarboven een zwaluw de lente maakt.

 

Daar kwam ik roeien tussen de lelies

van mijn verdriet. Mijn roeispaan peilde diep,

mijn arm in het blauw haalde je boven.

 

Hoor, een alledaags wonder, herboren.

je naam die nog moet wennen aan de wind

en de zon en de vreemde seizoenen.

03-10-11

OVERWOEKERDE PADEN

bassani.jpg

Giorgio Bassani.

Vier uur lang slenterde ik door het centrum, van het Sint-Katelijneplein naar de Oude Graanmarkt, naar de Passaporta, waar ik slaperig als ik me voelde 'Slaap' heb gekocht, een verhaal van Murakami met mooie illustraties, en een roman van Arthur Japin, de auteur die ik op dit ogenblik het liefst lees. Telkens als ik uit een boekwinkel kom heb ik wat surrealisme aangeschaft; nu was dat 'Onbevlekte Ontvangenis' van André Breton en Paul Eluard. En na dat uur of zo van boekgengestreel vervolgde ik mijn wandeling over de Adolphe Maxlaan, naar Waterstone's voor wat tijdschriften, tot in het voorgeborchte* van de hel dat Fnac heet. De moed ontbrak me om op een van de gezellige terrassen te gaan zitten. Met niemand om mee te praten, en niet wetend wat gedronken. Ik zag me daar in betere tijden samen met vrienden praten, lachen, een Westmalle of een Orval drinkend, een met de bron van het leven.  Wat waren we destijds gelukkig (ook al wisten we het niet), zoals veel mensen die daar nu zaten.

Die avond was ik moe van in de stad rond te dolen, op zoek naar mezelf. Ik zat op het terras naar de sterren te kijken, maar die waren te ver weg om me te kunnen troosten. Een heerlijke zomeravond, maar ik voelde me ellendig, heel precies door de bijna magische weersomstandigheden, en omdat ik me al die mooie dagen en avonden met mijn vrienden bleef herinneren. Ik heb lang in het donker gewacht op slaap. Eerst had ik geprobeerd Vittorio De Sica's 'Il Giardino Dei Finzi-Contini' te bekijken, een film die ik waardeer, net als de gelijknamige roman van Georgio Bassani waarop hij is gebaseerd. Lang heb ik niet gekeken, mijn gedachten dwaalden af naar zomervelden in Limburg, naar al lang overwoekerde paden. 

 andre breton,giorgio bassani,ferrara,finzi-contini,vittorio de sica,cesare pavese,knut hamsun,nostalgie,eenzaamheid,wandelen,de wandelaar en zijn schaduw,brussel,stad,droefheid,vrienden,liefde,ziekenhuis,slaap,murakami,sterren,troosteloosheid,tijdverspilling,facebook,surrealisme,dérive

Dominique Sanda, in Il Giardino dei Finzi-Contini.

Sinds ik thuis ben uit het ziekenhuis ben ik niet meer blij, niet meer gelukkig. Ik heb het gevoel dat niemand meer van me houdt. Misschien is het niet waar, misschien is het een obsessie van me, maar ik zak dieper en dieper weg en ik weet niet hoe ik verder moet. Ik sta op een kruispunt, zonder zelfs een ziel om aan de duivel te verkopen. Was er maar een duivel, was er maar iets. Maar er is niets, er is niemand.

Hoe traag ik nu ben. De geringste inspanning is mij te veel. Meermaals zet ik het op een bijna hysterisch huilen omdat ik de eenvoudigste dingen niet kan doen. Denk ik. Als ik hard genoeg ben voor mezelf kunnen veel dingen toch wel. Er wordt gezegd dat ik sterk ben, omdat ik de beproevingen in het hospitaal overleefd heb, maar ik voel me extreem zwak. Het is heel moeilijk om je dat voor te stellen.

Ik zit hier maar de hele dag, te wachten op ik weet niet wat. Als de zon schijnt zoals vandaag word ik bijna gek van onbestemde emoties, van rusteloosheid, van het verlangen om ver weg te zijn van hier, met vrienden te praten en te lachen. Alles wat er niet is. Ik denk dan aan de melancholische romans van Cesare Pavese, en aan het lot dat in het midden van zijn leven op hem wachtte. En dan overvalt mij wanhoop, troosteloosheid. Ik verval in negativiteit, kan niet meer lachen, schrijf een slecht gedicht of verspil mijn tijd met zinloos gedoe op Facebook. Binnenkort ga ik weer met de kaarten spelen, of Domino.Stoer

 

surrealisten.jpg

Surrealisten. André Breton: bovenste rij, midden.

 

*Cfr. Paus Gregorius I.

01-10-11

DE TERUGKEER VAN PULASKI: ZERO DE CONDUITE

sykes.jpg

Zéro de conduite kun je beluisteren op Radio Centraal 106.7 FM in Antwerpen van 6 tot 8, ’s avonds, elke eerste zaterdag van de maand. Je kunt het programma op de radio volgen, of via de website van radio centraal: 
http://www.radiocentraal.be/Realescape/ of
http://streaming.radiocentraal.org/

Begin mei dit jaar maakte ik mijn (toen) voorlopig laatste Zéro de conduite voor Radio Centraal. Na bijna vijf maanden, waarvan drie maanden in een ziekenhuis, een gevecht met de dood en het begin van een lange revalidatie die op z'n minst een jaar zal duren, ben ik terug met een nieuwe aflevering. Het werd tijd, de inboorlingen werden ongeduldig. Of stel ik me dat maar voor? Omdat de muziek gedurende die vijf maanden tot een onoverzichtelijke jungle is aangegroeid kon ik me niet beperken tot één thema. Ik wilde heel graag wat recente songs draaien. Toch begin ik met een mini-thema: Memphis en songs over Memphis, met enkele uitstapjes naar Philadelphia en Muscle Shoals. Dat is de eerste helft van deze halflevering. In de tweede helft draai ik de nieuwere songs. Veel luisterplezier.


Booker T & the MG's - Day Tripper - McLemore Avenue 

Eddie Floyd - Things Get Better - It Came From Memphis: the Legendary Sound Of Memphis

Jimmy Hughes - It's A Good Thing - Why Not Tonight?

Betty Wright - He's Bad, He's Bad -The Platinum Collection

Candi Staton - Sweet Feeling (Old Time Feeling) - Evidence: The Complete Fame Records Masters 

Charlie Rich - Life Has It's Little Ups And Downs - Set Me Free / The Fabulous Charlie Rich

Elvis Presley - Any Day Now - From Elvis In Memphis

Dusty Springfield - I Can't Make It Alone - Dusty In Memphis

Al Green - I'm So Lonesome I Could Cry - Call Me

Rufus Thomas - The Memphis Train - The Platinum Collection

John Hiatt - Memphis In The Meantime - Bring The Family

Rod Bernard - Memphis - Swamp Rock 'n' Roller

Felice Brothers - Memphis Flu - Yonder Is The Clock

Alex Chilton - Take It Off - High Priest

Travis Wammack - Scratchy - It Came From Memphis: the Legendary Sound Of Memphis

The Band - (I Don't Want To) Hang Up My Rock 'n' Roll Shoes  (Chuck Willis) - Rock Of Ages

Bobby Charles - Grow Too Old - Bobby Charles


R.E.M. - Bang And Blame - Monster

Wilco - I Might - The Whole Love

The Jayhawks - She Walks In So Many Ways - Mockingbird Time

Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son - Marble Son

Fleet Foxes - Battery Kinzie - Helplessness Blues

Israel Nash Gripka - Red Dress - Barn Doors & Concrete Floors

Drive-By Truckers - Pulaski - Go-Go Boots

Steve Earle - Meet Me In The Alleyway - I'll Never Get Out Of This World Alive 

Ry Cooder - I Want My Crown - Pull Up Some Dust And Sit Down

William Fitzsimmons - Beautiful Girl - Gold In The Shadow

Gillian Welch - Six White Horses - The Harrow & The Harvest

Thurston Moore - Blood Never Lies - Demolished Thoughts (p: Beck)

Low - Something's Turning Over - C'mon

Bon Iver - Towers - Bon Iver

My Morning Jacket - Outta My System - Circuital

 

candi-staton-evidence-(cd).jpg
Research & presentatie: Martin Pulaski
Presentatie & techniek: Sofie Sap