08-10-11

DE LEVENDEN EN DE DODEN

 

DODENDANS.gif

Dodendans.

De levenden waren op het ogenblik dat ik het onderstaande schreef - naar aanleiding van de dood van Bert Jansch - degenen aan wie ik met tederheid denk. Zeer zeker zijn zij (nog) niet dood. Het zijn over-levenden noch overledenen. Ik vermoed dat zij lijden, zoals de meeste mensen, maar ik heb niet de indruk dat zij overdrijven in hun lijden.

De echte doden blijven in mij aanwezig. Misschien is het door hun dodendans in mij dat ik soms vergeet dat zij dood zijn. Zo levendig kunnen de herinneringen aan hen zijn.

Commentaren

Dag Martin,


ik had het vandaag te druk met mijn nageslacht
om mij bezig te houden met '
'Het verdriet van België'. En haar weekenddoden.

De doden hebben mij niet nodig, de levenden daarentegen.

Toen ik verleden zondag Barones Monica van Paemel zag en hoorde praten
over 'Hella Haasse', had ik spijt dat ze dood was.
Ze had kunnen genieten van haar 'In Memoriam'. (VPRO Boeken).

Mijn devies is: 'zet geen bloemen op het graf, maar op de keukentafel'.

Vreemd vind ik het:
levenden worden vergeten als 'gebogen vrouwentongen'
in zwijgende huizen voor 'hoogbejaarden'. Hoogzwanger van de dood.
Maar als 'de verlossing' nabij is (en de erfenis ook)
dan groeit er een plotse periode van aandacht, deernis en tristesse.

Ik spreek, évidemment, over mijn eigen ervaringen.
Die sterk zullen verschillen, natuurlijk, met die van anderen.

Zo zijn er mensen die meer met de doden leven
dan met hun nog niet afgestorven lichamen.

Ik hoop voor jou, Martin,
dat de mensen je vergeten na je dood. Maar niet ervoor.

Mocht ik dat hier schrijven?





PS.
De foto boven links vind ongemeen mooi.
Ik kan er zoveel inzien dat er niet is.

Gepost door: Uvi | 08-10-11

Reageren op dit commentaar

Mijn devies is: 'zet geen bloemen op het graf, maar op de keukentafel'. Een mooi devies, Uvi.

En natuurlijk mag je dat hier schrijven. Alleen hoop ik niet dat de mensen mij vergeten, sommige mensen. Dat is een vorm van magisch denken van me: als er aan mij gedacht wordt na mijn dood, ben ik niet helemaal weg.

Gepost door: martin pulaski | 10-10-11

Reageren op dit commentaar

Tja, Martin,

Bram Vermeulen: 'dood ben ik pas als jij me bent vergeten'.

Is het niet wat ijdelheid? Zelf ga je er niets van merken, weten of voelen.
Maar tijdens je leven, hic et nunc, in het HiernUmaals is het verschil
des te ingrijpender. Aangrijpender. Vergeten of niet.

Goed ik laat je de troost tot na de dood, Martin.

Gepost door: Uvi | 10-10-11

Oh, wat ik vergat: Uvi, bedoel je de foto van Sophie Calle?

Gepost door: martin pulaski | 10-10-11

Reageren op dit commentaar

O ja, blijkt nu.
Ik heb haar altijd gezien als je geliefde ...

Gepost door: Uvi | 10-10-11

De commentaren zijn gesloten.