HOOCHIEKOOCHIE

• SUICIDE, 23 MINUTES OVER BRUSSELS
• BOB DYLAN'S RENALDO & CLARA
• WIE WENN AM FEIERTAGE... (FLASHBACK)
• GERAAKT DOOR DE DUISTERNIS
• COWBOY EN INDIAAN
• DILEMMA
• DÉRIVE
• FILOSOFIE
• VERSO
• ZERO DE CONDUITE: VROLIJKE MELANCHOLIE
• CONFIDENCE TO KILL
• BULLE OGIER: MAGISCHE ACTRICE
• THAT TEENAGE FEELING: NEKO CASE
• WANDELING IN TAORMINA
• VERLOREN
• TUSSEN JE PLOOIEN
• HOTELKAMER
• DE IDIOOT
• ZERO DE CONDUITE: IT TAKES TWO
• OUDE LIEDJES
• PLEIDOOI VOOR HERMANN BROCH, ROBERT MUSIL,...
• ROOD
• VANDAAG SCHRIJF IK NIETS
• WILDE DAGEN
• TWINTIG JAAR LATER
• DE LACHENDE JONGEN
• NINOTCHKA
• ASTRIDPLEIN, ANTWERPEN, 1986
• SPRAKELOOS
• WILDWECHSEL

• 2013-06
• 2013-05
• 2013-04
• 2013-03
• 2013-02
• 2013-01
• 2012-12
• 2012-10
• 2012-09
• 2012-08
• Alle archieven

There's a story behind every picture. So all you have to do is keep on pushing. Then you will know where I come from.

• antwerpen
• dood
• martin pulaski
• popcultuur
• foto
• muziek
• bob dylan
• brussel
• pop
• film

• Absurd
• Actualiteit
• Algemeen
• Autobiografie
• Boeken
• Dood
• Droom
• Erotiek
• Film
• Filosofie
• Fotografie
• Gedicht
• Kunst
• Liefde
• Media
• Mijmering
• Muziek
• Mythologie
• Onzin
• Poëzie
• Politiek
• Popcultuur
• Proza
• Psychoanalyse
• Radio
• Reizen
• Steden
• Televisie
• Theater
• Varia
• Verhaal
• Vriendschap

In de literatuur was hij de eerste, die onder de zinnebeeldige titel The Imp Of the Perverse grote aandacht had geschonken aan de onweerstaanbare impuls waaraan de wil, zonder ze te kennen, is blootgesteld (...). Hij was ook de eerste geweest, die algemene bekendheid had gegeven aan de neerdrukkende invloed van de angst op de wilsvermogens, zoals verdovende middelen de zintuigen verlammen en pijlgif de motorische zenuwcentra vernietigt. Hij had zich op dit onderwerp, op deze versuffing van de wil geconcentreerd; hij had de werkingen van dit morele gif geanalyseerd en de symptomen van het verloop ervan beschreven: zenuwstoornissen die met angstige onrust beginnen, in beklemming overgaan en tenslotte culmineren in een ontzetting die de wilsuitingen verlamt, zonder dat het intellect, hoewel aan het wankelen gebracht, verslapt.

J.-K. Huysmans, Tegen de keer.

Kunnen wachten getuigt van een groot hart met een schat aan geduld. Handel nooit overijld noch driftig. Beheers eerst jezelf, dan zal je het anderen doen. Slechts door de wijde ruimten van de tijd heen bereik je de kern van de gunstige gelegenheid. Een wijs talmen werkt het slagen in de hand en doet de verborgen gedachten rijpen. De kruk van de tijd vermag meer dan de ijzeren knots van Hercules. God zelf tuchtigt niet met de staf maar met de tijd.

Baltasar Gracian

No! I am not Prince Hamlet, nor was meant to be;
Am an attendant lord, one that will do
To swell a progress, start a scene or two,
Advise the prince; no doubt, an easy tool,
Deferential, glad to be of use,
Politic, cautious, and meticulous;
Full of high sentence, but a bit obtuse;
At times, indeed, almost ridiculous—
Almost, at times, the Fool.

I grow old … I grow old …
I shall wear the bottoms of my trousers rolled.

Shall I part my hair behind? Do I dare to eat a peach?
I shall wear white flannel trousers, and walk upon the beach.
I have heard the mermaids singing, each to each.

I do not think that they will sing to me.

T.S. Eliot, uit The Love Song of J. Alfred Prufrock

Want als in de loop van de tijd de middelmatige en onpersoonlijke invallen helemaal vanzelf sterker worden en de buitengewone minder worden, zodat bijna iedereen, met de zekerheid van een mechanisch verband, steeds middelmatiger wordt, dan verklaart dat immers waarom, ondanks de duizendvoudige mogelijkheden die voor ons openstaan, de gewone mens nu eenmaal de gewone is!

Robert Musil, De man zonder eigenschappen

Zudem, sprach er, haben diese Puppen den Vorteil, daß sie antigrav sind. Von der Trägheit der Materie, dieser dem Tanze entgegenstrebendsten aller Eigenschaften, wissen sie nichts: weil die Kraft, die sie in die Lüfte erhebt, größer ist, als jene, die sie an der Erde fesselte. Was würde unsre gute G... darum geben, wenn sie sechzig Pfund leichter wäre, oder ein Gewicht von dieser Größe ihr bei ihren Entrechats und Pirouetten, zu Hülfe käme? Die Puppen brauchen den Boden nur, wie die Elfen, um ihn zu streifen, und den Schwung der Glieder, durch die augenblickliche Hemmung neu zu beleben; wir brauchen ihn, um darauf zu ruhen, und uns von der Anstrengung des Tanzes zu erholen: ein Moment, der offenbar selber kein Tanz ist, und mit dem sich weiter nichts anfangen läßt, als ihn möglichst verschwinden zu machen.

Heinrich Von Kleist

Death is always on the way, but the fact that you don't know when it will arrive seems to take away from the finiteness of life. It's that terrible precision that we hate so much. But because we don't know, we get to think of life as an inexhaustible well. Yet everything happens only a certain number of times, and a very small number, really. How many more times will you remember a certain afternoon of your childhood, some afternoon that's so deeply a part of your being that you can't conceive of your life without it? Perhaps four or five times more. Perhaps not even that. How many more times will you watch the full moon rise? Perhaps twenty. And yet it all seems limitless.

Paul Bowles, The Sheltering Sky

Ontblote dames boezemen angst in. Wat zou ik mijn diepe zieleroerselen aan hen toevertrouwen! Zij zijn geen Freud of Jung of links-Hegelianen. Ik ben op zoek naar de meerwaarde. Je hebt gelijk: de naakte waarheid, de schijn binnenste buiten gekeerd. Daar kom ik voor buiten. Daar krabbel ik voor overeind. Ik J.E.B. Mezelf zijnde in verre landen en hier in dit vermaledijde prachtige oord, waar jij me hoort. En dan, overeind gekomen, aan mijn tafel gezeten, mijn zwarte notitieboek voor me open, zal ik de pagina's vullen met mijn tekens, tot zij een wereld worden waar wij in kunnen dolen en dwalen.

Martin Pulaski, Dagboek, 2004

Vrienden, niet één. Alleen een paar kennissen die denken dat ze me mogen en het misschien erg zouden vinden als ik onder de trein zou komen en de begrafenis zou plaatsvinden op een regenachtige dag.

Fernando Pessoa, Het boek der rusteloosheid

J’aime mieux vivre, respirer, que travailler. Je ne considère pas que le travail que j’ai fait puisse avoir une importance social dans l’avenir. Donc, si vous voulez, mon art serait de vivre; chaque seconde, chaque respiration est une oeuvre qui n’est inscrite nulle part, qui n’est ni visuelle ni cérébrale. C’est une sorte d’euphorie constante.

Marcel Duchamp, Entretiens

Baby --
Is America dead?
Are we the brave new world,
Or the end instead?
Baby --
Is America dead?

Kim Fowley, Is America Dead?

Als esthetisch fenomeen is het bestaan voor ons nog altijd verdraaglijk, en door de kunst is ons het oog en de hand en vooral het goede geweten gegeven, om ook voor ons zelf een dergelijk fenomeen te kunnen maken. Soms moeten wij uitrusten van ons zelf, doordat wij op onszelf neerzien en, vanuit een kunstmatige afstand, over onszelf lachen en over onszelf wenen: wij moeten de held en eveneens de dwaas ontdekken, die in onze hartstocht en in onze perceptie schuilgaat, wij moeten af en toe blij zijn over onze dwaasheid om blij te kunnen blijven met onze wijsheid. En juist omdat wij in laatste instantie zware en ernstige mensen zijn, eerder gewichten dan mensen, doet niets ons zo goed als de zotskap: die hebben we nodig ten overstaan van ons zelf – we hebben alle overmoedige, zwevende, dansende, spottende; kinderachtige en zalige kunst nodig, om niet die vrijheid over de dingen te verliezen, die ons ideaal van ons vergt.

Friedrich Nietzsche, De vrolijke wetenschap

De angst voor verveling neemt toe. Tijdens mijn adolescentie verveelde ik me ook vaak. Ik geloof dat alleen het schrijven me daarvan kon verlossen. In mijn dagboek schreef ik bijvoorbeeld dat ik me stikdood verveelde maar terwijl ik dat neerschreef ging mijn hart sneller kloppen, waardoor de verveling verdween. Maar nu volstaat dat niet langer. Zomaar wat schrijven, zonder inhoud, is al bijna even vervelend als niets doen. Er moet eerst iets zijn dat aan het schrijven betekenis geeft. Berlioz sprak van de ‘idée-fixe’ in verband met. zijn composities. Ik weet niet of die muzikale term kan toegepast worden op het schrijven, maar wat ik bedoel gaat alleszins in die richting. Je zou ook van bezieling kunnen spreken: een bezield schrijven. Maar dat klinkt zo oubollig. Leopold Flam had het vaak over een 'innerlijke noodzakelijkheid'. Die term drukte vrij nauwkeurig het gevoel uit dat ik altijd had gehad tijdens het schrijven, zonder me daar evenwel bewust van te zijn. Een tijd lang ben ik ervan overtuigd geweest dat ook ik die innerlijke noodzakelijkheid bezat. Maar het oorspronkelijke gevoel dat ermee gepaard gaat lijkt nu te verdwijnen. Van bezieling kan er nauwelijks nog sprake zijn. Wel van leegte en doelloosheid. Het is alsof alles wat belangrijk is, wat oorspronkelijk is, wat constructief is in mijn bestaan door deze leegte wordt aangetrokken en opgeslokt. Ik verlies contact met mijn diepere stem. Of noem het verlies van energie, dat klinkt minder pseudo-mystiek.

Martin Pulaski, Dagboeken.

Wezen en schijn: De dingen tellen niet voor wat ze zijn maar voor wat ze lijken te zijn. Weinigen doorzien het innerlijke, bijna allen oordelen naar het uiterlijk. Een goede bedoeling haalt niets uit als de daad kwaad schijnt.

Baltasar Gracian, Handorakel en kunst der voorzichtigheid

Je hebt de kleur van augustus-
licht als haar jonge lippen
voor een kleine spiegel opengaan,
glans van de mooiste onderdaan.

In geel-wit streepjeshemd
loop je door het koren bij de brug tot moe van zonderlinge insecten
je naast de kanarie knielt

in zijn kooi stiller dan schaduw.
Je eerste kleine dode vriend
offer je in een Cogetamakistje
de aarde die siddert van het spoor.

De stoommachines vallen stil.
Stroom brengt in 'n handomdraai
de anderen nader. Waar vind je straks
het hout om hen in op te bergen ?

Het vergaan van hun gebaren.
Of noem één ziel die het licht
in augustus kan zien, haar glans
in de spiegel aan de wand.

Martin Pulaski, Nachtbruid

Deep, dark well
It's a deep, dark well It's the deepest and the darkest well that I have ever found
Hear me calling you from deep down
Well I had wishes, I had dreams that I could not tell
So I dropped my silver dollars down that wishing well

Deep, dark well
It's a deep, dark well
It's the deepest and the darkest well that I have ever found
Hear me calling you from deep down

Well I've had visions, I've had dreams that could not come true
'Cause I leaned too close, that's when I fell in to my..

Deep dark well,
It's a deep dark well
It's the deepest and the darkest well that I have ever found
Hear me calling you from deep down

M. Ward

Wat is nu lijden? Geboorte is lijden, ouderdom is lijden, ziekte is lijden en de scheiding van wat ons lief is, is lijden. Als men iets wenst en nastreeft en niet krijgt, dat is lijden. Kortom de vijf categorieën die tot hechten aanleiding geven worden lijden genoemd, lijden.

Lalitavistara

Blauwe duiven
Drinken ’s nachts het ijzige zweet
Dat van Elis’ kristallen voorhoofd vloeit.

Altijd klinkt
Tegen de zwarte muren Gods eenzame wind.

Georg Trakl, vertaling Frans Roumen

Early this mornin' when you knocked upon my door
Early this mornin', ooh when you knocked upon my door
And I said, "Hello, Satan," “I believe it's time to go."
Me and the Devil was walkin' side by side
Me and the Devil, ooh was walkin' side by side
And I'm goin' to beat my woman until I get satisfied
She say you don't see why that you will dog me 'round
spoken: Now, babe, you know you ain't doin' me right, don'cha
She say you don't see why, ooh that you will dog me 'round
It must-a be that old evil spirit so deep down in the ground
You may bury my body down by the highway side
Baby, I don't care where you bury my body when I'm dead and gone
You may bury my body, ooh down by the highway side
So my old evil spirit can catch a Greyhound bus and ride

Robert Johnson

Maart nadert, een gevaarlijke maand in het Noorden, want dan woedt de paringsdrift verschrikkelijk en het lot der gelieven voltrekt zich als vanzelf; gezworen eden worden vergeten, harten worden verbrijzeld, banden van eer, familie of vriendschap worden verbroken.

August Strindberg, Apologie van een gek

Je suis le Ténébreux, - le Veuf, - l'Inconsolé, Le Prince d'Aquitaine à la Tour abolie:
Ma seule Etoile est morte, - et mon luth constellé
Porte le Soleil noir de la Mélancolie.

Dans la nuit du Tombeau, Toi qui m'as consolé,
Rends-moi le Pausilippe et la mer d'Italie,
La fleur qui plaisait tant à mon coeur désolé,
Et la treille où le Pampre à la Rose s'allie.

Suis-je Amour ou Phébus?... Lusignan ou Biron?
Mon front est rouge encor du baiser de la Reine;
J'ai rêvé dans la Grotte où nage la sirène...

Et j'ai deux fois vainqueur traversé l'Achéron:
Modulant tour à tour sur la lyre d'Orphée
Les soupirs de la Sainte et les cris de la Fée.

Gérard de Nerval

'L’année dernière à Marienbad’ van Alain Resnais en Alain Robbe-Grillet. Tot mijn verbazing heb ik gezien dat Delphine Seyrig in 1961 ouder was dan in 1979. Zou voor sommige mensen de tijd dan toch in omgekeerde richting verlopen? Wie weet? Alle raadsels zijn nog niet opgelost. Een aantal indrukken zullen me bijblijven, denk ik: strakke lijnen, kille mensen, leegte, gepolijst marmer, kiezelstenen, rechte paden, muren, barokke ornamenten. Trappen, trapzalen, hallen, labyrinten. Kijk daar hebben we mijn ‘Eindeloze groei van een droomarchitectuur/mijn muren’. Al deze dingen staan in die tekst: het is de neerslag van mijn barokke dagen. Nu is het de tijd van naaktheid en verlies. De tijd van wegzinken. Omgespitte aarde. Toch nog omkijken, iets vastgrijpen, denken: ‘Ik ben het niet kwijt’. Het bloed voel je kouder worden, de kleuren valer, meer en meer gaat alles naar water smaken. Zoek ik niet langer? Wat zou ik wel zoeken! Het is tijd van een onmogelijke litanie. De tijd om aan idealen te verzaken. Het heeft allemaal niet veel om het lijf, naakt of aangekleed, dat maakt niet uit, het heeft niets om het lijf.
Dat is dan mijn lectuur van ‘L’année dernière à Marienbad’. Maar waarom blijft Alain Robbe-Grillet toch lachen? Zorgeloos, lijkt het wel. Misschien weet hij het zelf niet, weet hij zelf niet hoe akelig de wereld is.
Ik wil nog even teruggaan naar het labyrint. Dat is het hoofdthema van ‘Marienbad’. Het hotel en de tuin vormen een gesloten wereld, er is geen uitweg, geen horizon. De vrouw (de oude Delphine Seyrig) kan alleen maar wegvluchten in een ander, parallel labyrint. Het eerst labyrint is waarschijnlijk dat van het leven; het tweede, waar ze alleen blijft met de man, haar bevrijder, is dat van de dood. Deze absurde uitweg was haar een jaar voordien, in Marienbad of in Karlsbad, wie zal het zeggen, reeds ‘uit de doeken gedaan’. Een ander aspect van het labyrint, naast de dood en het leven, is het spel, met name het kansspel. En dus ook de kans, het toeval. Fascinerend is de man die nooit verliest. Zijn kaartspel – dat ook met lucifers of tandenstokers kan worden gespeeld: vier rijen van respectievelijk 7, 5, 3 en 1 kaarten. In het totaal dus 16 kaarten, de som van de cijfers is zeven. Het is het thema van de fataliteit (maar is dat niet het tegenovergestelde van het toeval?). Dat de speler uiteindelijk toch zal verliezen, dat weet hij en hij zal zich daar niet tegen verzetten.

Martin Pulaski, Dagboeken, 1979

If the wild bird could speak
She'd tell of places you had been
She's been in my dreams
And she knows all the ways of the wind

Polly, come home again
Spread your wings to the wind
I felt much of the pain
As it begins

Dreams cover much time
Still they leave blind
The will to begin
I searched for you there
And now look for you from within

Gene Clark

Men denkt zich voor de wereld te openen en boet daarvoor met blindheid in de naaste omgeving. Onbegrijpelijk is de hoogmoed, waarmee je erover beslist wat je aangaat en wat niet. Alle lijnen der ervaring zijn je voorgeschreven, zonder dat je het weet, wat zonder letters nog niet te begrijpen zou zijn, blijft ongezien en de wolfachtige eetlust, die zich weetgierigheid noemt, merkt niet wat hem ontgaat.

Elias Canetti, De Behouden Tong

My night! I could have taken Wilson apart. So what happened ? He gets the shot at the title outdoors at a ballpark and what do I get ? A one-way ticket to Palookaville. You was my brother, Charlie, you should have looked out for me a little bit. You should have taken care of me better so I didn't have to take the dives for the short-end money... I could have had class. I could have been a contender. I could have been somebody instead of a bum, which is what I am, let's face it. It was you, Charlie...

Marlon Brando, in ‘On The Waterfront’ - Elia Kazan

Maar hoe merkwaardig: het bewustzijn dat voor de vrijheid een weg wil banen, doet heimelijk aan een soort grootscheepse vrijheidsberoving. Het bewustzijn dat vrijheid wil, schijnt er nauwkeuriger als ooit tevoren van op de hoogte te zijn door welke maatschappelijke of natuurlijke motieven het vermeend vrije, spontane handelen is omsingeld. Dat is moderniteit: vrijheidsverlangen en tevens weet hebben van een noodzakelijk zijn, zoals de wetenschappen het ons voorhouden; een merkwaardige mengeling van naïeve spontaniteit en illusieloos cynisme. De tangbeweging van sociologie en psychoanalyse laat bijvoorbeeld eigenlijk geen ruimte meer over voor vrijheid en in de zelfinterpretatie verschijnen wij als een economisch karaktermasker, als de sociale rol en als een door driften beheerst wezen - een voortdurende aanfluiting van elk vrijheidsbesef. Desondanks blijft het vrijheidsverlangen levend, juist ook bij degenen die de kunst verstaan naar het sociologische en psychoanalytische waarom van hun spontaniteit te vragen.
Wellicht houdt het hiermee verband dat het vrijheidsverlangen de moed en het vermogen om de verantwoordelijkheid op zich te nemen, overtref. Men wil de vrijheid om al wat mogelijk is te doen, carte blanche om zijn behoefte te bevredigen, maar wanneer het misgaat, wanneer het erop aan komt de daaruit voortvloeiende gevolgen te dragen, dan is de tijd aangebroken voor de discursieve vrijheidsberoving: men kan verklaren dat het zo moest aflopen en is van de verantwoordelijkeid af.

Rüdiger Safranski, Schopenhauer

I'm gonna hide if she don't leave me alone
I'm gonna run away
Don't!!
'cause you can never go home anymore

Listen. Does this sound familiar? You wake up every morning, go to school every day, spend your nights on the corner just passing the time away. Your life is so lonely like a child without a toy. Then a miracle-a boy. And that's called GLAD.

Now my mom is a good mom and she loves me with all her heart. But she said I was too young to be in love and the boy and I would have to part. And no matter how I ranted and raved, I screamed, I pleaded, I cried-she told me it was not really love but only my girlish pride. And that's called BAD.

Never go home anymore.

Now if that's happened to you, don't let this. I packed my clothes and left home that night. Though she begged me to stay, I was sure I was right. And you know something funny? I forgot that boy right away. Instead I remember being tucked in bed and hearing my mama say

(Hush, little baby, don't you cry) (Mama won't go away)

Mama!!!

(You can never go home anymore)
Mama!!!
I can never go home anymore

Do you ever get that feeling and wanna kiss and hug her? Do it now - tell her you love her. Don't do to your mom what I did to mine. She grew so lonely in the end. Angels picked her for a friend.

(Never)
And I can never go home anymore
And that's called SAD.

The Shangri-Las (Words and Music by George Morton and Jerry Grimaldi)

Het geeft mij een elegisch en bitter gevoel te weten dat wij moeten verdwijnen en dat de dingen blijven. De stoel waarop ik zit, de tafel waarop mijn koffie staat te dampen. De boeken die ik heb gelezen of die ik in mijn handen heb gehouden blijven na mijn dood achter. Ik houd ze nu samen, ik heb ze bijeengebracht. Als ik dood zal zijn, zullen ze hun betekenis verliezen. Denk maar aan wat er met de boeken van Jos is gebeurd, na zijn dood. Ze hebben hun lezer verloren, die ze leven gaf, ze zijn betekenisloos geworden en mensen met ruwe zeden hebben ze in dozen gestopt en naar markten en tweedehandsboekenwinkels gebracht. Kopers zullen wellicht geprobeerd hebben zijn naam te verwijderen, evenals het gekke ventje dat hij altijd bij zijn naam zette.

Martin Pulaski

Sometimes I don't know where this dirty road is taking me
Sometimes I can't even see the reason why
I guess I keep on gamblin', lots of booze and lots of ramblin'
It's easier than just a-waitin' 'round to die

One-time friends I had a ma, I even had a pa
He beat her with a belt once cause she cried
She told him to take care of me, she headed down to Tennessee
It's easier than just a-waitin' 'round to die

I came of age and found a girl in a Tuscaloosa bar
She cleaned me out and hit it on the sly
I tried to kill the pain, I bought some wine and hopped a train
Seemed easier than just a-waitin' 'round to die

A friend said he knew where some easy money was
We robbed a man and brother did we fly
The posse caught up with me, drug me back to Muskogee
It's two long years, just a-waitin' 'round to die

Now I'm out of prison, I got me a friend at last
He don't steal or cheat or drink or lie
His name's codeine, he's the nicest thing I've seen
Together we're gonna wait around and die

Townes Van Zandt

Mit gelben Birnen hänget
Und voll mit wilden Rosen
Das Land in den See,
Ihr holden Schwäne,
Und trunken von Küssen
Tunkt ihr das Haupt
Ins heilignüchterne Wasser.
Weh mir, wo nehm' ich, wenn
Es Winter ist, die Blumen, und wo
Den Sonnenschein,
Und Schatten der Erde?
Die Mauern stehn
Sprachlos und kalt, im Winde
Klirren die Fahnen.

Friedrich Hölderlin

Zie jij jezelf ook in die rij staan? Ik zoek en zoek, wanhopig bijna, maar kan je niet vinden. Is dit een nachtmerrie: een bestaan zonder x? Ik zie vooral veel groenten. In een tas zit wellicht een beige notitieboekje, schamel en proletarisch prototype van het alom bejubelde Moleskine notebook, bijna net zo magisch als het blue notebook in Paul Austers Oracle Night? Op de eerste pagina van dat beige notitieboekje staan een paar krabbels van een onbekende. Heeft hij ze daarin genoteerd terwijl de dame, de bezitster van het hebbeding (in die tijd, nu hebben wij betere dingen), een dutje deed, is het zoals in een toneelstuk van Heinrich Von Kleist een souvenir uit een droom? Ook dat weten wij niet. Wat dragen wij veel duisternissen, raadsels, onzekerheden in ons om! Toch lijken de zo goed als onleesbare krabbels haar te raken, ze geven haar zin om opnieuw, terwijl ze daar in de rij staat, weg te dromen, opnieuw in zijn nabijheid te komen, zich zuchtend aan zijn strelingen over te geven. Waartoe een paar pennentrekken niet in staat zijn. En toch reizen mensen de wereld rond op zoek naar kicks... Weten ze dan niet dat die in henzelf aanwezig zijn, vaak in de schaduw, nog vaker onzichtbaar...

Martin Pulaski, Dagboek, 2004

Geef mij een mes.
ik wil deze zwarte zieke plek
uit mijn lichaam wegsnijden.

ik heb mij langzaam recht overeind gezet.

ik heb gehoord, dat ik heb gezegd
in een huiverend, donker beven:
ik erken maar éen wet:
léven.

allen, die wegkwijnen aan een verdriet
verraden het en dat wìl ik niet.

Hendrik Marsman

De melancholie van de middelbare leeftijd. Mijn jeugd is voorgoed voorbij. Maar in mijn bewustzijn ben ik een jonge man gebleven. Ik voel me misschien wel beter bij jongere mensen. Mijn leeftijdgenoten hebben het gemaakt in de maatschappij. Er gebeurt niets nieuws meer in hun leven. Ze staan niet meer open voor nieuwe dingen, denk ik soms. (Maar ik mag niet veralgemenen. Ik heb vrienden van mijn leeftijd die helemaal niet aan dit beeld beantwoorden.) Bij jonge mensen voel ik me goed. Maar ik weet niet hoe zij mij zien. Misschien ben ik voor hen een oude kerel. Ik geloof niet dat vroeger alles beter was. Ik heb geen nostalgie naar een bepaalde periode. Wel naar dingen die gebeurd zijn in mijn jeugd, omdat ik toen jong was. Als je jong bent is altijd alles beter. Het pijnlijke van je bestaan is dat je niet jong meer bent. Dat zegt Leopardi ook in De herinneringen.

Martin Pulaski

Afscheid nemen is voor mij altijd moeilijk geweest. Afscheid van mijn moeder toen ik naar de kolonie moest, op mijn achtste. Ik had tot dan in het veilige cocon van het schip en kort bij de warmte van mijn moeder geleefd. ’s Nachts het geklots van het water, dat wel zal geleken hebben op de tijd in de baarmoeder. Of het gebonk van de motor, als vervanger van het hart.

Martin Pulaski

Tussen mijn twintigste en dertigste voelde ik mij heel erg aangetrokken door alles wat melancholisch was. Vooral de romantiek. Schrijvers als Shelley, Heinrich Von Kleist, Leopardi, Gérard de Nerval. Dat heeft wel sporen nagelaten, denk ik. Wat hield ik van de zwarte zon van de melancholie.

Martin Pulaski

In memoriam alle jong gestorven ‘helden’

Alle poorten zijn vergrendeld,
zijn tuinen toegegroeid met dovenetel.
Aanzien hult hem in een dwangbuis.
Hij is alleen met licht en donker
en alle handen van de wereld
zijn gebald tot blote vuisten.
"Ik ben mijn wandelen moe", zegt hij.
"Er is geen weg onder de zon
waar wij elkaar zijn en de engel
toekijkt van achter een oleander."
"Hier ben ik, vader", zegt hij.
"Uw vreemde rust op elke jonge tong."
"Laat me nu slapen in uw lakens."

Martin Pulaski

Mijn handen zijn te groot voor haar
borsten want ze is toch een echt meisje
denk ik, 's morgens (onder mijn dekbed).

Hoewel afgericht vinden haar ogen
als van nature een nachtspel uit,
dat de regels van de aantrekking tart.

Zoals zij aanwezig is in zichzelf,
en eruit treedt met een kleine geste,
zo wil ik aanwezig zijn in het beste
dat ik de wereld geef. Als de regen
haar naar binnen regent in mijn kamer
wil ik met ze naar buiten gaan
om met haar lippen de zon te lokken
die, stekeblind, zich vergist heeft
van partner. Ik ben haar onwaardig.
Mijn handen zijn te klein voor haar
cafard, mijn dekbed te blauw en koud
als ze weer speelt dat ze sterft.

Martin Pulaski

Bezondig je aan mijn nachtspel,
dat ik je verblind met de ratio
van mijn waanzin. Januari's
slaaf, schrijf ik de regels neer.

Dring mijn wildpark binnen op
het eiland in je stroom, om tot zons-
opgang te dansen in de vlammen
die je aan de acacias hangt. Doorn-

roos die ik uit de borst een hart
snijd voor de wreedste god
die mij liefheeft als de storm
de besneeuwde gedweeë vlier.

Bezondig je aan mijn nachtspel
dat mijn tong je in mijn waanzinnen
vertaalt. Met de grammatica
van het maanlicht in mijn spiegel.

Martin Pulaski

De liefde dreef haar naar het strand met de zilveren zerken waar de wrakken om hun wrede minnaars komen treuren. Haar leed heeft een naam in het Oosten maar vogels van het vergeten naaien haar met scherpe snavels de lippen toe. De postbode legt 's ochtends zeilwit de ongerijmde brief in zijn dode handen. Er kleeft nog zand en koraal aan. De liefde deed hem op de vlucht slaan met zijn Vijand die hij een hand gaf om op een foto in de krant te staan : de laatste mannen die elkaar kennen spreken elkaar aan. Terwijl het zilver flitst binden zij zich met haar touw.

Martin Pulaski

Hölderlins brieven lezen als die van een vriend. "Weil ich zerstörbarer (zwakker) bin als mancher andre, so muss ich umsomehr den Dingen, die auf mich zerstörend wirken, einen Vorteil abzugewinnen suchen, ich muss sie nicht an sich, ich muss sie nur insofern nehmen, als sie meinem warhsten Leben dienlich sind, als unentbehrlichen Stoff nehmen ohne denn mein Innigstes sich niemals völlig darstellen wird." Uit een brief aan Ludwig Neuffer (12/11/1798).

En in een brief aan zijn broer (4 juni 1799): "Die Barbaren um uns her zerreissen unsere besten Kräfte, ehe sie zur Bildung kommen können, und nur die feste tiefe Einsicht dieser Schicksals kann uns retten, dass wir wenigstens nicht in Unwürdigkeit vergehen... Nicht so wohl, dass sie so sind, wie sie sind, sondern dass sie dass was sie sind, für das Einige halten, und nichts anderes wollen gelten lassen, das ist das übel."

Martin Pulaski, Dagboeken

Ondanks het doordringende licht las ik toch het verhaal 'Espérance' van Herman Broch en kon ik me zonder moeite in deze tekst verplaatsen. In deze tekst, die haast een geur van de dood verspreidt, zag ik me zoals in een droom tegelijk aanwezig en afwezig.

"Er viel een ogeblik stilte en het enige dat te horen was, was het dreunen van apenvuisten en het getokkel van mandolines. Toen klonk er een dompig gesis alsof de hele stad bestond uit paier en magnesium, een ontzaglijk witte vlam schoot omhoog, helder als daglicht, zo verblindend dat we nog maanden later pijn in onze ogen hadden."
Het is inderdaad net alsof ik dit echt heb gedroomd.

Martin Pulaski, Dagboeken

Droomt het mannetje met de katteogen
van wat ik zelf zie glinsteren
over the rainbow ? Maar niet licht
is de nevel die om zijn verblijf speelt
en spookt in zijn doorrookt leven.

Door een gat in de muur van geluid
fluister ik zijn slaap toe : ik kom
je nacht binnen. Schiet op elk ding
dat durft bewegen. De valse tijd
die ons nekt moet de nek omgewrongen.

Mijn retoriek valt van zijn kaken.
Zijn ziel ? De kolonie die moet knielen
en moet bloeden knielt noch bloedt.
Haar schatten zijn de mijne, uit lust
heb ik ze eerst met benzine overgoten.

Ik ben hier en ik ben hier al niet.
Adios senor. Dat ik mijn masker opzet
en vertrek: hij ziet het. Heroïne
zuigt het hart van zijn stad leeg,
slap als witte klaprozen zijn klanten.

Martin Pulaski

In die dagen wachtte ik op een teken van de muze. Toen kwam er een vrouw met een varken. Ze zei: ga toch eens naar Namen. Daar zijn mooie woorden opgetekend. Voor genot en inspiratie. Ik dacht: lig ik te dromen? Maak ik krabbels in een beige notitieboekje? Wordt dit nu uit mijn handen gegrist en in een tas gestopt? En ik was nog maar net begonnen. Zo ontstonden de eerste namen.

Martin Pulaski, Dagboek, 2004

Ik ben niet behept met de veel voorkomende fout anderen naar mijzelf te beoordelen. Ik neem gemakkelijk aan dat een ander eigenschappen heeft die heel anders zijn dan de mijne. Dat ik mijzelf aan één manier van leven gebonden voel wil niet zeggen dat ik, zoals alle anderen doen, iedereen daartoe verplicht. Ik geloof en begrijp dat er duizend andere manieren van leven zijn; en in tegenstelling tot de meesten ben ik eerder overtuigd van de verscheidenheid dan van de gelijkheid van de mensen. Zo veel men maar wil ben ik bereid een ander niet met mijn leefwijze en principes te belasten; ik beschouw hem enkel op zichzelf, zonder te vergelijken, en vorm hem naar zijn model. Dat ik zelf niet kuis ben verhindert mij niet oprechte waardering te hebben voor de onthouding van de Bernardijners en Capucijners en hun manier van leven te bewonderen. In gedachte kan ik me heel goed in hun situatie verplaatsen.
En ik heb des te meer liefde en respect voor hen omdat ze anders zijn dan ik. Ik heb bijzonder graag dat men ieder van ons op zichzelf beoordeelt en dat men over mij geen conclusies trekt uitgaande van de gangbare voorbeelden.

Montaigne, Essays

Ik ben gedwongen het denkbeeld van de arbeid als materiële noodzaak te accepteren, in dit opzicht ben ik er een groot voorstander van dat het werk beter, dat wil zeggen rechtvaardiger wordt verdeeld. Dat de troosteloze verplichtingen van het leven mij tot werken nopen, het zij zo, maar als ze mij vragen erin te geloven, mij werk of dat van anderen met eerbied te beschouwen, dat nooit. Nogmaals, ik loop liever in het donker, dan dat ik mij verbeeld dat ik in het daglicht loop. Terwijl je werkt heb je er niets aan dat je leeft.

André Breton, Nadja

Van Dale online woordenboek