12-09-11

TRANSFORMATIES UIT DE ONDERGROND

 proposition.jpg

Notities augustus-september 2011.
 

Wat ben ik soms toch een idioot. Ik heb de hele voormiddag tijd zitten verspillen met kijken en luisteren naar clips op youtube. Niets gelezen, niets geschreven. Ik voelde me leeg (hoewel fysiek beter dan ooit, nee beter dan de voorbije weken en maanden). Hoe komt dat? Die leegte? Waarschijnlijk van hier altijd maar binnen te zitten en, vicieuze cirkel, niets te doen.

Gisteravond heb ik naar enkele soulplaten geluisterd, maar ze deden me weinig, waarschijnlijk omdat ik niet in die groove kan komen: ik kan er niet op dansen. Westerns waar de protagonisten elkaar de kop afschieten vind ik wel leuk, zoals The Proposition. Scenario en muziek van Nick Cave. Een Australische western, met aboriginals in plaats van Indianen.

Straks laat ik mij een half uurtje radbraken door de kinesist, dan voel ik me pas echt goed.

Op 8 november ga ik naar Gillian Welch en Dave Rawlings, als ik aan kaartjes geraak (en voldoende hersteld zal zijn).

Nu en dan ben ik radeloos, weet niets meer, kan niet spreken, niet handelen, niet bewegen.Maar ik heb me voorgenomen om nog weinig rekening te houden met alles wat vijandig is aan het leven. Ik moet mezelf beschermen, mijn vrijheid, mijn openheid, mijn vermogen tot liefde. 

Nog een maand misschien eer ik weer werkelijk buiten kan, niet alleen die tien minuten tot bij de kinesitherapeut en terug.

Ik denk dat ik nogal wat negatieve gevoelens en gedachten krijg door altijd maar alleen te zijn. Ik mis de aanwezigheid van geliefde vrienden. Ik vind het erg dat ik niet in de stad kan flaneren, naar de boeken en platen kan kijken, in de Pêle-Mêle binnenspringen, enzovoorts. Soms mis ik zelfs kamer 428, daar waren ten minste nog verpleegsters, sommigen van hen zelfs heel menselijk en vriendelijk.

Nu op een terras zitten, met een koffie. En nog een koffie. Is dat niet iets om naar te verlangen?

Achterdocht, paranoia, afgunst. Wat een lelijke karaktertrekken.

Voor de machine van de Grote Vader ben ik bang. Wat zou hij bij mij niet allemaal detecteren! Ik geloof dat er in mijn hele lichaam niets meer behoorlijk werkt, zeker niet sinds 24 mei (al zo lang geleden). Zelfs mijn penis weigert dienst, al begint hij toch weer wat van zich te laten horen. Of misschien beeld ik me dat maar in? Hij zou wel wat meer groeikansen moeten krijgen. Nu doet hij me aan de kleine Oskar denken, het kind dat weigert te groeien. Je weet wel, het jongetje met de blikken trommel. Wat een voorbeeld van een weigeraar. Ik denk nog vaak aan Charles Aznavour in de filmversie van dat boek. En hoe zou het met Volker Schlöndorff gaan? 

Commentaren

Eindelijk opnieuw aan het schrijven! Dat doet plezier.

Gepost door: agnes anquinet | 12-09-11

Reageren op dit commentaar

Ach, Martin,
met die kleine jongetjes en hun groei, weet je maar nooit.
Je hebt tenminste zijn gezelschap.
En denk eraan 'Later als ik groot ben'.

Noem hem 'ton petit prince'
misschien komt er nog wel een roos op af om ze te 'apprivoiseren'.

Sterkte aan de man en het jongetje.

Gepost door: Uvi | 12-09-11

Reageren op dit commentaar

Dank je voor de aanmoediging, Agnes.

Gepost door: martin pulaski | 12-09-11

Reageren op dit commentaar

Uvi, ook bedankt, mijn trouwe lezer. Ik neem aan dat jouw commentaar ook een aanmoediging is. Ik vat hem alvast zo op. En mijn kleine prins is wat rust gegund.

Gepost door: martin pulaski | 12-09-11

Reageren op dit commentaar

En denk eraan 'Later als ik groot ben'.


Natuurlijk, Martin,
en de voormelde zin was gericht aan jouw kleine trommelaar ...
met een yoyo-effect...

Gepost door: Uvi | 12-09-11

Opmerking: wat hierboven staat betekent niet noodzakelijk dat ik me vandaag beter voel. Dat heeft ook weinig belang. Het is tekst. Overigens dateert de laatste notitie van 6 september 2011.

Gepost door: martin pulaski | 12-09-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.