08-08-11

DENKEND AAN BOB DYLAN IN KAMER 428

 timeout.jpg

Op de zeventigste verjaardag van Bob Dylan voerde een taxi me naar het Universitair Ziekenhuis Brussel. Het had mijn laatste rit kunnen zijn, maar ik heb geluk gehad. Misschien zat er wel een goede bewaarengel achter het stuur. Ik lag bloed en andere smurrie uit te braken. Ik wilde overleven. En dat heb ik gedaan. Niet alleen, op eigen kracht, maar toch. Ik voel me nog zwak, ik ben nog zwak, maar ik voel me tegelijk sterk. Ik word elke dag wat sterker. Lang geleden dat ik de dialectiek nog zo aan den lijve heb ondervonden.

Ik denk vaak aan Bob Dylan. Aan hele gewone dingen. Bijvoorbeeld: wat zou hij nu doen? Een ei koken? De kippen voeren. Ik denk dan aan die foto op de binnenkant van de hoes van Self-Portrait, een elpee waar ik altijd een zwak voor heb gehad. 

Ik ga niet naar zijn concert in het Sportpaleis. Ik heb de illusie opgegeven dat Bob Dylan nog kan zingen. Bob Dylan kan al enkele jaren niet meer zingen. Ik vind het erg om dit hier zo te schrijven. Maar het is de waarheid. Dat neemt niet weg dat ik hem mateloos bewonder, sinds 1965, net voor mijn vijftiende verjaardag. Op school werd ik uitgelachen vanwege deze folie. Voor mijn medeleerlingen in het Koninklijk Atheneum in Tongeren kon Dylan toen al niet zingen. Hij had echter de meest expressieve en merkwaardige stem die ik ooit had gehoord, en een uitstekende dictie. Ik kocht zijn singles en elpees met geld dat ik kreeg om zaterdags de bus huiswaarts te betalen. Ik nam geen bus, maar liftte. Een heel prettig en vooral gratis tijdverdrijf. De eerste single van Dylan die ik me aanschafte was ‘Like A Rolling Stone’ (1) / ‘Gates Of Eden. Bezeten magie. Verbijsterend, hartveroverend. En sterker nog vond ik zijn bijtende 'Positively 4th Street'. Als opstandige tiener kon ik me in die tekst goed herkennen. “I wish that for just one time you could stand inside my Shoes“. Mijn eerste Dylan-elpee die ik vond en kocht was ‘The Freewheelin’ Bob Dylan‘, aangeschaft in de V&D in Maastricht. Wekenlang zat ik er sprakeloos naar te luisteren. Het was een ander geluid dan dat van ‘Like A Rolling Stone‘, maar net zo betoverend en rijk. Hier moest de stem en de tekst al het werk doen. En een beetje niet al te virtuoze gitaar en mondharmonica. Ik was en ben gek op de cover van Corrina, Corrina. En al de rest, behalve Blowin’ In The Wind. Ik heb altijd gevonden dat dat lied niet veel voorstelt.

Waarom vertel ik dit eigenlijk?  Omdat ik blij ben dat ik nog leef. Omdat ik me vandaag nogal goed voel en iets wilde schrijven, om het even wat. En omdat sinds 24 mei 2011 mijn leven op een bepaalde wijze heel nauw verbonden is met dat van mijn grootste held. Voor wie ik niet meer buitenkom. Denk ik nu.

 

Groeten uit kamer 428.

 

 

Met dank aan Wim Blanquaert voor de dubbele T. 

(1) Long piece of vomit, zoals Bob Dylan de tekst van Like A Rolling Stone beschreef, is zeer toepasselijk in deze context. Overigens bestaat er ook een prettig gestoord nummer van Allen Ginsberg met Bob Dylan getiteld ‘The Vomit Express’.

Commentaren

Dag Martin,

Denkend aan 'I really thought I'd be seeing Elvis soon', zoals His Bobness zei toen hij erg ziek was, wens ik je de concertavond van 19 oktober in Antwerpen wel toe. Maar je zou misschien toch niet gegaan zijn..
Ik hoop op veel beterschap voor jou,en dat je weer buiten komt.

Mooi wat je hier vertelt over 'long piece of vomit'. Ik voeg 'Idiot Wind' aan het rijtje toe.. ook zo bijtend, verdrietig en.. reinigend, een catharsis.

Nogmaals beterschap, met hartelijke groet,
oestha.

Gepost door: oestha | 11-08-11

Reageren op dit commentaar

Oestha, Idiot Wind is zo'n bittere, wrede song, er komt maar geen eind aan. Het is het volstrekt tegengestelde van Sad Eyed Lady Of The Lowlands. Een catharsis? Ik weet het niet.

Nee, ik ga niet naar Bob Dylan. Om de reden die ik hierboven heb genoemd. Ik ga wel naar Gillian Welch: zij zingt veel beter.

Bedankt voor je empathie.

Gepost door: martin pulaski | 12-09-11

Reageren op dit commentaar

"Ik ga niet naar zijn concert in het Sportpaleis. Ik heb de illusie opgegeven dat Bob Dylan nog kan zingen. Bob Dylan kan al enkele jaren niet meer zingen. Ik vind het erg om dit hier zo te schrijven. Maar het is de waarheid." Dit bewijst dat je nooit iets over de waarheid mag beweren als je in een ziekenhuis ligt, onder invloed van medicatie en verpleegsters. Hoe kon ik vergeten dat er geen enkelvoudige waarheid bestaat? Is de bewering dat Bob Dylan niet kan zingen niet net een illusie? Wat is zingen? Zeg het mij, want ik weet het niet meer.

Wat heb ik een spijt dat ik deze eerste zinnen van de de derde paragraaf toen heb geschreven. Maar ze staan er. Wat vind ik het jammer dat ik er in het Sportpaleis in Antwerpen niet bij was.

Gepost door: martin pulaski | 28-10-11

Reageren op dit commentaar

Ik moest bij ´onverschillig de bomen´ nog eens aan hier denken, je spijt over ´de waarheid´ van eerder, en de onverwoestbare liefde voor een artiest. De hoop en overvloed, in alle toonaarden, van wat je schrijft zijn wonderlijk en mooi, ik ben dankbaar als lezer van dit blog.

Gepost door: oestha | 22-12-11

Reageren op dit commentaar

Oestha, je woorden maken me blij en geven me veel moed. Ik ben gewoonweg al een gelukkig man omdat ik die beproevingen heb doorstaan. Omdat ik nog leef, zij het wat minder 'uitgelaten'. Wat doet het goed te lezen dat iemand overvloed en hoop in mijn teksten bespeurt. Want ik ben een melancholicus, soms verbitterd en pessimistisch, maar toch is er altijd hoop (ook al wordt die niet steeds opgemerkt.) Overvloed is een mooi woord, zeker in deze context. Maar ook hier denk ik vaak dat mijn oogst maar schraal is. Misschien heb ik mij altijd al vergist.

Wat lijkt die periode in kamer 428 lang geleden. Ik zou graag vertellen wat ik daar allemaal heb meegemaakt. Innerlijk bedoel ik. De vreemdste ervaringen, hallucinaties, waanvoorstellingen, nachtmerries, sprookjesachtige reizen, griezelige fabels, folteringen, deliria... Zo veel. Maar ik kan het nog niet. En geleidelijk aan vervagen al die beelden.

Wat Bob Dylan betreft: ik ben een van zijn vele onvoorwaardelijke bewonderaars. Maar ik blijf erbij dat hij misschien toch beter zou ophouden met zingen voor een groot publiek. Wat niet wegneemt dat ik er graag bij was geweest. En ik mag er niet aan denken dat hij er ooit niet meer zal zijn.

Gepost door: martin pulaski | 23-12-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.