01-04-11

ROODKAPJE, LE CORBUSIER

Deze boze droom is een mooie droom. Maar wat is mooi en wat is boos? Roodkapje is boos en de wolf is mooi, maar gulzig. Wapenen we ons tegen wat onbekend is en ongenoten of laten we het ons welgevallen, sluiten we wat aan de overkant is en ons wat afschrikt (en soms van angst verlamt) in onze armen?

Roodkapje is mooi en de wolf is boos. Maar waarom zouden we bang zijn? We zijn gewaarschuwd. Iedereen is op de hoogte. Een vreemde uitdrukking, op de hoogte... Terwijl we ons eigenlijk op een laagvlakte bevinden, niet alleen wij, alles gaat naar beneden, naar de grond, naar de afgrond. Je kijkt naar een toren, bijvoorbeeld die van Eiffel, en je ziet hem zo in de afgrond storten. Daar is hij voor ontworpen. Zoals de linkeroever in Antwerpen ontworpen is om heel gauw weer een moeras te worden. Le Cobusier was er niet welkom. Gelukkig maar, want Le Corbusier heeft veel ellende in de wereld gebracht. Zonder hem waren die moorden misschien nooit gebeurd, stonden er nu geen torens en had ik toen ik jong was minder nachtmerries gehad. Daar aan de overkant gebeurden akelige dingen. Later, toen ik filosofie en esthetica studeerde, zag ik een tekening van Le Corbusier, met zijn twee gezichten. Ik meen me te herinneren dat ik er een scriptie over schreef. 

En Roodkapje dan? Is zij geen femme fatale? De wolf eet haar op maar krijgt geen vat op haar. Hij, met zijn akelig gehuil, vooral bij volle maan, delft het onderspit. Met zijn buik vol grafstenen, vol slijk, vol smurrie, vol motorolie. De mooie wolf, de bevallige duivel.

Ik heb je kinderen lief, zei hij. Zij zei, ik heb mijn kinderen lief. De wolven waren ver weg, ergens in Rusland, de rode bieten in glazen potten, muziek op mp3, gaarne zien een uitdrukking uit romantische verhalen, het ruige leven op straat een mythe. En de liefde dan, vroeg hij? De liefde? Kom uit je huid, zei zij. Kom uit je huid en wees een mens. Niets wijst erop dat je in iets zal mislukken, zei ze. Je bent een dier, maar ik zie je vleugels, zei ze.

Vergeet roodkapje, vergeet de boze wolf. Er is alleen wat er is. Maar vergeet de blikseminslag van de liefde niet. Nooit. 

Commentaren

Dag Martin,

er sluipt wat 'Gruyère' in je geheugen.
De brave wolf at de taaie grootmoeder op en niet het malse Roodkapje.
Zou er enig freudiaans verhaal achter schuilen?

'De moordenaar van de linkeroever'.
Het was het jaar onzesheren 1965, februari en ik moest het Vaderland gaan dienen.
In de Kazerne aan de Grote Poort, stond Marlène niet te wachten, maar hing er de foto van een jong meisje. Die foto verdween.
Die avond was er appel aan bed, de kastjes open. En wij werden gefouilleerd.

Het was de foto van een vermoord meisje.
En, o gelukkig toeval, was de moordenaar niet opgepakt geweest voor diefstal
dan had hij waarschijnlijk naast mij gestaan en gelegen. Want dienstplichtige in dezelfde kazerne. (Bleek later).

Jaren later herhaalde die kerel zijn moorddadig exploot nog éénmaal
in mijn stad. Hij was schilder geworden. En ontmoette zo zijn slachtoffer.

Ik hoop dat hij nu nog altijd in verzekerde bewaring (ook) in mijn stad verblijft.

Hoe verhalen elkaar raken.

Gepost door: Uvi | 02-04-11

Reageren op dit commentaar

Jij hebt wel een buitengewoon geheugen, Uvi. Ik wist wel dat die lugubere man daar rondhing ergens in het midden van de jaren zestig. Maar dat was het zo wat. Ik herinnerde me ook mijn angsten. Het heeft lang geduurd eer ik me op de linkeroever durfde wagen. Later, toen ik werkloos was, ging ik nogal vaak naar Sint-Anneke, om er te zitten lezen.

Mijn teksten lees je best niet te letterlijk, Uvi. Liefst symbolisch (maar de symbolen liggen niet vast, je mag zelf kiezen wat wat is). Sommige van mijn teksten, vooral de mijmeringen, zijn in stukken gehakte autobiografie. Ook deze tekst is gebaseerd op wat ik de voorbije dagen heb gezegd, geschreven, gezien, gelezen, gehoord... Een chaos, waar ik zo weinig mogelijk orde probeer in te brengen. Met poëzie is het helemaal anders.

In mijn tekst eet de wolf Roodkapje ook niet echt op. Wat verder lees je wat hij echt heeft gegeten.

Maar wat een akelig verhaal dat je daar vertelt, en naar ik aanneem geheel autobiografisch.

Gepost door: martin pulaski | 03-04-11

Reageren op dit commentaar

En Roodkapje dan? Is zij geen femme fatale? De wolf eet haar op maar krijgt geen vat op haar.



Goed Martin,

wellicht staat er niet wat er staat.

En jawel, als mijn Gryuère het nog goed doet, dan heette die heer
Van Belle
en vermoordde hij drie meisjes op de linkeroever. Verpleegsters toevallig?

Alleszins zijn laatste wel.

En effectief, de man was opgepakt en zo bleef de plek op onze dortoir leeg.

groeten,

van een oude jager.

Gepost door: Uvi | 03-04-11

Reageren op dit commentaar

Michel Bellen, de wurger van Linkeroever.

Gepost door: Pan | 04-04-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.