29-06-10

SPANJE EN PORTUGAL

 fernando_pessoa

Ik hang uit het raam, maandagavond. Of is het al dinsdag? Ik weet niet wat met de tijd gebeurt, de tijd in mij en de tijd van de wereld. De tijd van wat is en zijn zal. Van het al. De Spanjaarden hebben gewonnen, dat weet ik, terwijl ik achter de Portugezen stond. Waarom? Omdat Portugal een klein land is, arm en mooi en sterk en intelligent. Geloof nu niet dat ik niet van Spanje houd. Ik heb er veel gereisd. Net als Wannes Vandevelde heb ik mijn hart verloren in Cadiz, een stadje waar niets gebeurt en niets te beleven valt, maar waar elke keer als je er door de straten dwaalt iets omineus je overvalt. Iets zoals wanneer je voor de eerste keer ‘Cinnamon Girl’ van Neil Young hoort. En in de kleine witte steden van Andalousië.

Net als in Portugal heb je vrienden in Spanje. Waarom dan toch tegen beter weten in achter Portugal gaan staan? Ik zei het al: het is een klein land, met kleine, mooie mensen, de mooiste mensen van Europa, denk ik, en degenen die zich het meest van Europa afkeren. Europa de rug toekeren. Dat zie je bijvoorbeeld in Lissabon, een stad die zich overgeeft aan de Atlantische Oceaan, aan de verte, aan de horizon in het Westen. Aan de andere kant is Pessoa wellicht de meest Europese dichter van ons allemaal. Een ingewikkeld land, zoals België, maar zonder de taalproblemen. Portugal had de dictatuur – wel een ietwat ernstiger probleem dan welke taal iemand spreekt.
Nu is Portugal naar huis gestuurd. Ik ben geen voetballiefhebber, maar ik wed graag op paarden – niet echt, zoals in Amerikaanse romans en films, maar bij wijze van spreken. Het paard waar ik nu op wed is Duitsland. Het is een mooi land en de ploeg weet hoe samen te spelen. Op een sportieve manier zullen zij de wereld veroveren. Dat is eens iets anders dan met tanks, vliegtuigen, maarschalken en uitroeiingskampen. Die tijd is lang voorbij. Duitsland is een ander land geworden. De nazi’s tref je nu in andere landen aan, in België bijvoorbeeld, meer bepaald in het Noordelijke gedeelte van het land.

Binnenkort vertel ik over wat ik de voorbije maanden heb gedaan. Over mijn geluk, mijn ongeluk, mijn ziektes, mijn grote gezondheid, mijn liefde en mijn verdriet. Nu moet dit even volstaan. Het is te warm voor veel woorden.  

 

23-06-10

FLOWER POWER - EEN NOODZAAK


Al weken vind je geen woorden meer. Is dit weer eens een writer's block? Of is er een duidelijke (en kortstondige) oorzaak? Maakt al het geweld in de wereld je woorden overbodig? Of komt het doordat je met bijna niemand spreekt? Misschien is er een verband tussen het zwijgen en het niet-schrijven. Lezen doe je ook nauwelijks. Je zou het een verlammende melancholie kunnen noemen. Of misschien is de band met de muze verbroken. De vraag is of je ooit in het verhaal van de muzen hebt geloofd. Kennelijk wel. Dat je naar een andere muze op zoek gaat, daar is geen sprake van. Banden kunnen en moeten worden hersteld, en elke muze moet op z'n minst zeven jaar tijd krijgen om je te inspireren. Het lijkt een beetje op een huurcontract, maar het is veel minder formeel. De relatie tussen een dichter en zijn muze berust op heilige wetten, geen wereldse. Dezelfde wetten waarop Antigone zich baseerde toen ze in opstand kwam tegen Creon. Robert Graves heeft hierover een mooi en diepgravend boek geschreven, een bijbel voor dichters, The White Goddess.

Hoe het ook zij (en er zijn zoals je ziet veel verklaringen mogelijk): op dit ogenblik laten de woorden het afweten. Zij dringen elders andere hoofden binnen en tonen daar hun schoonheid, hun waarheid; of ze doen net het omgekeerde, laten zien hoe lelijk het allemaal is, en liegen de mensen maar wat voor.

Omdat je desondanks de noodzaak voelt iets mee te delen plaats je hieronder enige foto's van bloemen. Je zat toch al een tijdje te dagdromen van een nieuw flowerpowertijdperk, een nieuwe summer of love. De foto's, van recente datum, werden gemaakt in de Jardin van de Villa Ephrussi de Rothschild, in Saint-Jean-Cap-Ferrat, een schiereilandje nabij Nice.

flowerpower1

flowerpower2

flowerpower3

flowerpower4

flowerpower5

flowerpower6

Alle foto's copyright 2010, Martin Pulaski.

07-06-10

VERLOREN PARADIJS


Power

Bestaat de lineaire tijd? Er wordt beweerd dat ik nu zestig ben, maar ik geloof er niets van. Dat getal is pure uiterlijkheid, simplistische rekenkunde – en ik heb nooit graag gerekend. Ik ben zo oud of zo jong als ik ben – niemand weet het met absolute zekerheid. Hetzelfde geldt voor jou. Tenzij je in die nonsens gelooft. Het enige, onvermijdelijke, - waar ik me tegen verzet -, is dat de afschuwelijke dood dichterbij komt. Moet je de sterfelijkheid echter aanvaarden? Elias Canetti deed dat alvast niet. Overigens is hij de enige schrijver die zich met man en macht tegen de dood verzette. Is hij oud geworden? Als ik de ‘logica’ van hierboven volg niet. Zeker niet zo oud als Methusalem (969 jaar).

Ik wil niet beweren dat er niets verandert in mijn leven – dat zou pas erg zijn. Stasis. Ik heb er vroeger nogal wat over geschreven. Verandering is noodzakelijk. Niet veranderen is bijna hetzelfde als ophouden met ademhalen. Maar de veranderingen in mijn leven hebben niets met leeftijd te maken. Mijn leven verandert, geloof ik, toevallig. Zoals sommige ontmoetingen en sommige kortsluitingen toevallig gebeuren, en sommige bloemen die zomaar opeens, toevallig, op een oude cactus beginnen te bloeien.

Samen met veel andere Belgen volg ik op dit ogenblik de politiek van nabij. Er valt wat mij betreft niet echt veel over te zeggen. Ik ben geen rationalist, maar reageer vooral emotioneel, ook al lees ik boeken en denk ik na. De bewering dat het nationalisme een verwerpelijke doctrine is, is evenwel helemaal op rationele en historische argumenten gebaseerd. De morele en emotionele verontwaardiging versterkt in dit geval de ratio alleen maar. Toch ziet het er naar uit dat in het gebied dat Vlaanderen wordt genoemd – een streek waar sommige idioten niets liever doen dan met vlaggen zwaaien – dat verwerpelijke nationalisme de overhand zal halen. Voor mijn hart is het goed dat ik me op de dag van de verkiezingen in het buitenland zal bevinden. Nee, dat is geen escapisme. Ik zal zeker wel stemmen. Van woede en walging is mijn vel al wat groen gekleurd. Zo weet de nieuwsgierige lezer op welke partij deze eeuwige tiener zal stemmen.

Ik wil niet haten. Ik wil liefhebben. Ik wil geen vijanden, ik wil vrienden. Net als jij ben ik een mens die moet eten en drinken en vrijen. Geloof me vrij, als ik een keer lieg, is het alleen om bestwil. Ik streef naar het goede, maar weet niet wat het is. Het kwaad wil ik leren kennen. Als ik het kwaad door en door ken, zal ik misschien ooit eens iets goeds doen. Nu kan ik me daar alleen maar een voorstelling van vormen. Soms denk ik dat ik al die dingen heb geweten, toen ik een kind was, een paradijselijke periode, waar ik me hoegenaamd niets meer van herinner. Uit dat paradijs ben ik al lang verbannen. In de woestijn van de werkelijkheid maakt leeftijd niets uit.

De afbeelding van de hoes van New Order's 'Power, Corruption And Lies' (Fact 75) mag gezien worden als commentaar op de politieke situatie in België. Op de voorkant van hoes een reproductie van 'Roses' van Fantin-Latour (1836-1904). Ik raad je aan deze plaat uitsluitend in vinyl-versie te draaien, en draag er zorg voor dat je jong bent!

 

05-06-10

ZERO DE CONDUITE: FABULOUS!

radio centraal,antwerpen,radio,variete,popcultuur,muziek,favorieten,zero de conduite

Op deze mooie zomerse dag en drie dagen na mijn verjaardag draai ik een kleine selectie songs die me nauw aan het hart liggen. Ik vond het bijzonder moeilijk om deze keuze te maken. Geen Bo Diddley, geen Jimmy Rodgers, geen Wilson Pickett, geen Kinks, geen Townes Van Zandt, geen Clash, geen Fleet Foxes, geen Prince, geen Hope Sandoval… Honderden andere bands, zangeressen, zangers en muzikanten ontbreken. Beschouw het als een momentopname en maak als je dat wilt de mentale oefening elke song te vervangen door een andere.

Je kunt deze selectie beluisteren tussen 6 en 8 uur vanavond op Radio Centraal 106.7 FM in mijn programma Zéro de conduite. Online ga je via deze weg.

patty smith

I Forgot More Than You’ll Ever Know – Nashville Classics – The Davis Sisters (uit 1953, met Skeeter Davis, een van mijn favoriete country nummers.
It Just Don’t Matter Now – Long Gone Lonesome Blues – Hank Williams
I Still Miss Someone – Man In Black – Johnny Cash
I’ll Go Stepping Too – Roses In The Snow – Emmylou Harris
I Got Love If You Want It – The Best Of Slim Harpo - Slim Harpo
Rollin’ And Tumblin’ – Screamin’ And Cryin’ – Muddy Waters (vaak gecoverd, en soms gepikt, onder meer door Bob Dylan)
Sure ‘Nuff ’N Yes I Do – Safe As Milk – Captain Beefheart & the Magic Band
I Can Only Give You Everything – The Story Of Them – Them (met Van Morrison, of course)
Anyway, Anyhow, Anywhere – Thirty Years Of Maximum R&B – The Who
It’s My Life – The Complete Animals – The Animals
The Wind Cries Mary – Are You Experienced? – Jimi Hendrix Experience (eigenlijk een single, die later aan de eerste elpee werd toegevoegd)
All Down The Line – Exile On Main Street – The Rolling Stones (uit de nieuwe geremasterde editie, met tien toch wat mindere bonustracks)
Ask The Angels – Radio Ethiopia – Patti Smith
Looking For A Kiss – New York Dolls – New York Dolls (met een verwijzing naar The Shangri Las)
Ramble On – Led Zeppelin II – Led Zeppelin
Just Like Tom Thumb’s Blues – Highway  Revisited – Bob Dylan (een van zijn mooiste songs)
I Think It’s Going To Rain Today – Creates Something New Under The Sun – Randy Newman (ook hier bestaan veel covers van – een heel mooie is die van Dusty Springfield)
Here Comes The Sun – Here Comes The Sun – Nina Simone (van George Harrison)
Going Back – Songbook – Dusty Springfield (Gerry Goffin en Carole King, vooral bekend in de hemelse versie van The Byrds… Waarom draai ik die dan niet?)
Boys Town (Where My Broken Hearted Buddies Go) – A Wall Of Soundalikes – Nino Tempo
Surf’s Up – Surf’s Up – The Beach Boys (met tekst van Van Dyke Parks)
She Said She Said – Revolver – The Beatles (het meest ontroerende nummer van The Beatles)
Morning Glory – Goodbye And Hello – Tim Buckley
Chain Of Fools – Atlantic Rhythm & Blues Vol. 7 – Aretha Franklin (met funky gitaarwerk van Joe South)
Slip Away– Atlantic Rhythm & Blues Vol. 7 –  Clarence Carter
Ain’t Too Proud To Beg – Antology – The Temptations
Old Time Lovin’ – Let’s Stay Together/I’m Still In Love With You – Al Green
Steamboat Row – Can I Have My Money Back – Gerry Rafferty (later vormde hij de legendarische band Stealer’s Wheel)
These Days – Chelsea Girl – Nico (een nummer van Jackson Browne)
I Heard Her Call My Name – White Light / White Heat – The Velvet Underground
Devil’s Haircut – Odelay – Beck (met een sample van I Can Only Give You Everything van Them)
Carmelita (1974 demo) – Warren Zevon – Warren Zevon
Western Sky – California – American Music Club
Don’t Take My Sunshine Away – Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain – Sparklehorse (van de diepbetreurde Mark Linkous)
Still (Live) – The Legion Sessions – Great Lake Swimmers (een van de betere bands van nu).

 nina-simone

Samenstelling en presentatie: Martin Pulaski
Vakantie: Sofie Sap