18-05-10

DE WERELD HEEFT JOU NIET NODIG - EEN ELEGIE

 

De wereld heeft jou niet nodig.

Het gras en de vergeet-me-nietjes.

De zwaluwen die als ze alleen zijn de lente

niet maken. De besneeuwde Fuji-berg.

Een witte fiets, met glinsterend spaken

In een oogverblindende zon.

De groene heuvels van Umbrië,

hun huizen zonder enige tijd.

Een blonde vrouw die na de dagtaak

Tevreden naar huis rijdt,

Haar ogen blauw als het maanlicht

In een van de weinige lentes die het leven telt.

Is het maanlicht niet blauw, of wat?

En de stem van de zangeres klinkt als zeewier.

Een eiland, smaragd in de wind.

Een vraagteken in een vers over de liefde.

Rode daken begroeid met mos.

Brievenbussen vol ongelezen letters

En cijfers en kleine tekeningen van kinderen.

Het muziekje van de ijsboer.

Aan de kade boten naar het Noorden

En in je straat een oude man met een pet op.

Het kippenvel, soms, van je geliefde

Noch haar verwarmende benen.

Films van Bergman over angst en verdriet.

Jacques Demy die iedereen laat zingen.

Francis Bacons liefdevol geweld en lijden.

Brancusi’s dromen en gebeden.

De wereld heeft jou niet nodig.

Vandaag niet en morgen nog minder.

Je hebt de dagen een voor een geteld.

De wereld heeft jou niet nodig.

 

20:05 Gepost in Gedicht | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gedicht, verdriet |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.