28-03-10

APFELBÄUME

 Voor Gerhard Richter.


Ik wandelde naar negentienzeventachtig

Voorzichtig als naar een kwetsbaar jaar

Doorzichtig en zelf onmachtig in de Republiek.

Wat te doen, Lenin, wat te beginnen?

Mystiek, revolutie, ongedwongen elkaar beminnen?

Maar daar zag ik je appelbomen, twee, drie

En de appelbomen van mijn kinderjaren, duizend

En meer en muziek die bij appelbomen hoort.

Ik zag je weg slingeren naar een kleinere boom

Die er niet echt bijhoort, maar toch, de kleuren.

Ik kon je verf ruiken, al was er geen verf

Al was er niets en niemendal:  er waren geen jaren.

Wie maakt het wat uit wat in die tijd gebeurde.

Iedereen en alles was zo goed als dood

Van onbekende bommen of zat in kelders

Te blowen, te drinken, te dansen op Clint Eastwood

& General Saint. Zat te vergeten hoe het was op 2 juni

En al die andere dagen dat we opstandig waren

En alles zouden veranderen. Er was niets in dat jaar.

Er viel niets te verwachten. De mensen sliepen onbehaaglijk.

Maar dan je bomen, je eeuwenoud landschap.

Hoe de wereld bestaan en verstaan  moest.

Een horizon van kleuren en vriendschap.

Een horizon van verbeelding en appels, appels

Die in mijn mond vielen en me verzoenden met de dagen.

 

Commentaren

appelbomen veel appelbomen bij Milan Kundera, ook.

Gepost door: Evy | 04-04-10

Reageren op dit commentaar

ben hier in maanden niet meer geweest, vraag me niet waarom, ik zou het niet weten. Wel dit: je schrijft minder en almaar beter. Richter heeft bij mij ook iets gekregen nadat ik een overzichttentoonstelling van hem was gaan zien in Keulen. Groot schilder, gewoon.

Gepost door: marc tiefenthal | 08-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.