09-02-10

VROEGER IS NU


Twombly_wilder shores of love


Als stro zijn de dagen, ook al zie je geen velden, geen heuvels, geen vuren branden. Je ruikt een korte, felle brand, en daarna, terwijl je een glas bier drinkt, het smeulen. Je zit op een krat te piekeren over de voorbije weken en maanden. Is alles echt gebeurd? Heb je geleefd tijdens die maanden, of was het maar een droom? Was je werkelijk in Umbrië, in Rome, in Berlijn, in Wenen, in Porto, in Lissabon, in Barcelona? Zag je er alles wat je gezien hebt. De heuvels van Spoleto, het drukke verkeer, de oudste kerk van Rome door het raam van je hotelkamer, liep je opnieuw over de Auguststrasse en in Prenzlauerberg? Werd je uitgenodigd voor een Vietnamees etentje ergens in Kreuzberg en werd je zo dronken van de wodka dat je er scheel van zag? ’s Anderendaags op het vliegtuig. Het lijkt op een droom.

Ook in Porto. Je vrienden, de nachten, de kunstgaleries, de sterren van José, het museum waar Cristina jullie de weg wijst, waar A. ten val komt, de lekkere Portugese wijn in café Guarany, en aan de oceaan waar de golven wild te keer gaan. Wat blijft nog over van Wenen? Altijd maar dat MuseumQuartier, een hele week lang, vaak in de regen. Waar je Cy Twombly ontdekt, een kunstenaar van wie je alleen de naam maar kende en die je nu verheerlijkt, op een even hoog niveau plaatst als Anselm Kiefer.

En Ray Johnson, haast vergeten, de wanhoop van Jesper Just, de indrukwekkende tentoonstelling ‘Silences’, bijeengebracht door Marin Karmitz, in Lissabon. De nieuwe kennismaking met het werk van Tadeusz Kantor. Het onzichtbare dansen boven je hoofd in een Berlijnse kunsthal – een installatie van Allora & Calzadilla.

En van al de vrienden die je ontmoette. De geliefden. De omarmingen. De dode broer. De dode helden. De wandelingen door de stad, de terrassen van leven en dood. Waarom kus je elkaar? Heb je elkaar dan niet innig lief? In de zomer of in de koude cafés van de winter, als een profeet met blijde getijden welkom zou zijn, zo net na een vreselijke aardbeving.

Nachten van waanzin en euforie in Antwerpen, in Gent op het huwelijk van je vriendin I., lezingen, concerten van Bob Dylan en the Duke & the King, de cafés in Brussel... Back to the starting point. Gesprekken met arbeiders over hout, centrale verwarming, sleutels… Taxichauffeurs die je behoeden voor het gevaar. Met hun verhalen en hun scherpzinnig ogen.

De stad puilt uit van liefde en haat, maar je zoekt slechts liefde. Omdat zo de wereld opnieuw ontstaat. Je moet puzzels ontwarren, als waren het knopen in lange, weelderige haren. Wat betekent dit allemaal, een nachtmerrie kan het niet zijn, als er trompetgeschal bij weerklinkt en beelden van engelen je gezicht vertroebelen. Je gelooft niet in het bovennatuurlijke, nee. Maar een engel is een mens. Dat weet je van Rilke en van Wim Wenders. Engelen, en jij met je hoofd in de voor een keer niet giftige wolken.

Maar nu heb je hoge koorts en moet je weer gaan rusten. Niet alleen taxichauffeurs beschermen je tegen het gevaar. Niet alleen engelen. Je moet jezelf ook in bescherming nemen. Je moet zien dat je overleeft, het positieve accentueren.

Afbeelding: Cy Twombly, Wilder Shores Of Love, copyright Cy Twombly.

 

Commentaren

mooi.

Gepost door: renee | 09-02-10

Reageren op dit commentaar

Heel Bijzonder Martin, engelen staan klaar om je op te vangen, te helpen...en dan is er nog de wederhelft, onze bewaarengel die al onze ervaringen opslaat en op gepaste tijden de emotionele herinneringen daarbij, aan ons teruggeeft via tranen (wereld=tranendal) onze engelbewaarder, onze wederhelft die in een andere wereld vertoeft en waarmee we terug verenigd gaan worden, met die helft hebben we het op een akkord gegooid: hij daar en wij hier, onze ziel is in een andere wereld en wij laten de tranen der herinnering. Sterkte!!

Gepost door: Luc | 10-02-10

Reageren op dit commentaar

mooie engel Dank je, Renée. Ik houd van het woord 'mooi'. 'Men' beweerd dat het afgezaagd is, maar dat is niet zo. Integendeel.

Luc, ook dank. Ik geloof echter niet in het bovennatuurlijke. Ook niet van engelen. Een engel ontsnapt wel aan de tijd, zoals deze hier, van Rilke, Wim Wenders en Jimi Hendrix. Maar dat maakt hem - of liever haar - niet minder voelbaar.
Ik geloof evenmin dat de wereld een tranendal is. De wereld is wat wij ervan maken. En sommigen van ons, engelen bijvoorbeeld, maken er (altijd tijdelijk) een paradijs van.

Gepost door: martin | 21-02-10

Reageren op dit commentaar

you can't put your arms around a memory "vroeger is nu", las ik. en ook dat u eind 80 ook al een programma op Centraal had. de kans is niet onbestaand dat u toen muzikaal wed onderhouden, één of andere avond, door jonge honden op dat moment, the Voners. (...)
welnu, vroeger is nu, maar ook: "you can't put your arms around a memory", een zin die in 1986 al in een liedje was geslopen, en die we gelukkig anno 2010 nog steeds/opnieuw ten gehore brengen. nostalgie is te mijden, vaak, echt, maar als u zich niet kunt houden, hopelijk, sleur dan al wie zich geroepen voelt mee naar Café Tsjaplin (Deurne), op 1 april 2010 om aldaar getuige te zijn van de aftrap van de 'tryout voor de nieuwe wereldtournee' van the (Basic) Voners. 21 uur stipt. tot dan.
ps: leuke pagina hier. een beetje zoals een pateeke met veel crème-fraiche: het is erg veel, en erg groot, en het ziet er gigantisch lekker uit, en het is het waarschijnlijk ook. grtz, jan.

Gepost door: jdp | 02-03-10

Reageren op dit commentaar

tttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttt Maar engelen (of zijn het duivels) schrijven ook al wel eens een d in plaats van een t. Mijn excuses.

Gepost door: martin | 02-03-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.