27-01-10

PROZAC, VOETBAL EN DE ZIN VAN MELANCHOLIE


bettyelavette

As soon as you’re born
word je gedefinieerd. ‘Men’ deelt je in in groepen, gewichten, lengtes, strontkleur, pipikaka, haargroei, liggen als een big of rechtop lopen als een homo sapiens, ‘men’ deelt je in in types, categorieën, soorten. Blijf vooral niet liggen als een big, dan loopt het verkeerd met je af. Leer heel gauw lopen en praten en schrijven. Lezen is niet zo belangrijk. Voetballen, vechten, al de andere onzin die we allemaal kennen. Ik ben nu ingedeeld, en niet voor de eerste keer, bij de ‘depressieven’. Vroeger waren wij de romantici, die meestal aan tbc leden, nu is het een psychisch probleem. Waar het op neerkomt is dat we anders zijn. We moeten ‘geneesmiddelen’ nemen om hetzelfde te worden als de rest. Vroeger zong ik mee met The Kinks, ‘I’m not like everybody else’, maar dat doe je niet meer op mijn leeftijd. Je luistert, bereidwillig, alsof je meespeelt in een eenvoudig spel. Mens Erger Je Niet, of iets dergelijks uit lang vervlogen tijden. De dokter zegt, ik zou het maar eens proberen met antidepressiva. Goed, dat probeer je dan, hoewel je eigenlijk op voorhand al weet dat je niet ‘depressief’ bent, omdat je die categorie niet aanvaardt, en dat bijgevolg dat geneesmiddel niet zal genezen. Sindsdien – twee of drie jaar geleden, misschien wel langer – heb ik al tientallen antidepressiva geprobeerd. Negentig procent wekte braakneigingen op, of deed me naar het toilet snellen om echt te kotsen. Trek had ik niet meer. Of ik at de hele tijd zoete koekjes, tot ik tien kilo zwaarder was geworden en dacht, nu is het genoeg geweest. Ik verdraag geen antidepressiva, net zoals ik geen antibiotica verdraag. Antibiotica zijn tegen het leven, antidepressiva tegen melancholie. Melancholie is een sterke kracht in je – je kan en mag die niet onderdrukken. Het is beter om er naar te luisteren. Melancholie kan je net redden van de middelmatigheid, het ongeluk, de zelfmoord. Melancholie is als zodanig al het medicijn.

Toch wilde ik naar mijn werk kunnen gaan, zijn als de anderen, mijn collega’s, mijn kennissen, sommige van mijn vrienden. Om die reden nam ik het enige middel waar ik niet  van moest kotsen: Fluoxetine, beter bekend als Prozac. De eerste weken voel je niets, daarna ontstaat een soort van euforie, je denkt dat je veel meer aan kan dan je kunt. Maar daardoor put je je reserves uit, en al snel word je moe. Van wat ben ik nu toch zo moe, denk je eerst. Je legt niet meteen het verband. Maar een mens denkt na en legt al snel wel verbanden. Je bent moe omdat je je reserves gebruikt voor taken die niet van tel zijn in je leven – in het leven dat je waarachtig wilt leven. Je put je uit om geld te verdienen. Om de leugen in stand te houden. Welke leugen? De leugen van de welvaart in het Westen. Bij ons is het allemaal veel beter. Vreemd is ook dat je van Fluoxetine heel veel zin krijgt in alcohol, in mijn geval in Duvel. Zo word je geleidelijk in plaats van iemand die aan een ‘depressie’ lijdt een ‘alcoholicus’: je moet elke dag je twee Duvels hebben, bovenop je Prozac.

Vanavond was er geen drank in huis. Ik begaf me door de sneeuw naar een nachtwinkel, net voorbij het Constant Vanden Stockstadium. Onderweg snelden tientallen gedachten door mijn hoofd. Waarom houd ik niet van voetbal? Waarom ben ik geen supporter van Anderlecht? Ik herinnerde mij een match in Barcelona, we waren uitgenodigd door de burgemeester, ereplaatsen – maar het was de koudste nacht van mijn leven en zelden heb ik er zo naar verlangd dat de tijd heel snel voorbij zou gaan, ondanks de schoonheid van het spel, het enthousiasme van de vrienden, het extreme groen van het gras, de schoonheid van de voetballers… Eens in de nachtwinkel wist ik niet goed meer wat ik moest hebben. De kou en de sneeuw hadden mij gegeven wat ik nodig had. Waarom dan nog Duvels, waarom nog medicijnen?

Wat je nodig hebt zijn je vrienden, je geliefden, je broer, de wereld om je heen, de echte wereld, niet die op televisie. Je wilt omhelsd worden, gestreeld, gekust. Degenen die om je geven mogen de geur van je gevangenschap ruiken, want hoelang zit je al niet in een kooi? Geen enkele pil, geen enkele pils, geen enkele Duvel zal de tralies buigen of breken. Je moet gewoon het slot openen met je sleutel.

Foto: Martin Pulaski, zelfportret met Bettye Lavette t-shirt.

Commentaren

Ik weet dat je gelijk hebt Martin, maar het is oh zo moeilijk zonder, in mijn geval, paroxetine (seroxat). Die heeft me ondertussen haast gevoelloos gemaakt...

Gepost door: RoenHetZwoen | 28-01-10

Reageren op dit commentaar

welvaart is niet gelijk aan welzijn! Depressie is een middel om je te drijven naar "het leven dat je waarachtig wilt leven", precies zoals je het verwoordt Martin,antidepressiva doden alle gevoel, inderdaad Roen. Antidepressiva onderdrukken je gevoel, je eigen zijn, want wat ben je anders nog meer dan je gevoel..inderdaad: lijf en leden en dan zijn er ook nog je gedachten, je denken dat je onderscheidt van andere denkende wezens, het "ego" alias "denkend ik", maar da's niet je echte "ik"...je "echte ik" is jouw gevoel dat door middel van de depressie je tracht te brengen tot het beleven van het leven dat je waarachtig wil leven..wat dat ook moge zijn, het ligt besloten in jezelf in je gevoel, in je hart.
Inderdaad Martin, "as soon as you're born wordt je gedefinieerd, alle kinderen worden in hokjes en vakjes geduwd, daarom is er hier wel welvaart, maar geen welzijn.
In deze koude landen is geen comfortabel leven, comfort vind men in een warm klimaat, waar je 's nachts dezelfde kleren draagt als overdag, waar je niet gepusht wordt tot stiptheid, regelmaat, discipline en andere dooddoeners voor creatieve geesten en waar men dan ook niet altijd hoeft te werken "in het zweet des aanschijns". Zuid oost Azië is zo'n plek, ik heb er 9 jaar gewoond, ik keer terug.

Gepost door: Luc | 28-01-10

Reageren op dit commentaar

wil weg.wil wissen.slik niets meer drink niets meer.lig,zit,minnekoos de kat,mijn schat in mijn kooi.sleutel?die IS weg.

Gepost door: efb | 28-01-10

Reageren op dit commentaar

Hét herkennen, volgende stap, erkennen, dan kennen...jullie zijn op de goeie weg. Neem er de tijd voor. Streel de poes en gebruik muziek. Zolang jullie nog gevoelens koesteren en gedachten uiten is niks menselijks jullie vreemd.Af en toe een Duvel of een Kriek is tenslotte van alle tijden en melancholische romantiek heeft wereldliteratuur opgeleverd. Misschien zitten we op de tijdslijn ,in een belangrijk veranderingsproces, dat enkel nog maar door emotioneel intelligente mensen voorvoeld wordt?Maakt onmacht misschien plaats voor kracht?Dwingt de aarde zelf ons daartoe? Sommigen herkennen de signalen, erkennen ze. Kennen wij ze?

Gepost door: Mie | 30-01-10

Reageren op dit commentaar

voorvoelen Wat kan ik antwoorden op deze reacties. Sommige mensen hebben echt wel antidepressiva nodig om te overleven, lees er Geerten Meijsing of William Styron op na (om enkele beroemdheden te noemen). Dat betekent niet dat het iets goeds iets. Farmaceutica zijn goed noch slecht. Het zijn producten die sommige mensen in leven houden (of zelfs genezen). De slechte kant ervan is de immense winst die ermee wordt gemaakt. Dat verhaal kennen we.

efb, ik weet niet wie je bent. Maar je klinkt zeer wanhopig. Kan ik je helpen? Het spijt me dat ik zo laat reageer, ik was de voorbije weken erg zwak.

Luc, ik denk niet dat ik meteen naar Azië ga. Ik wil graag nog veel reizen, maar niet naar één plaats, en zeker niet op een plaats blijven. Maar ik hoor ook van andere mensen, mensen die me dierbaar zijn, dat ze er gelukkig zijn of waren.

Mie, ik herken me in jouw woorden. Ik denk dat veranderingsprocessen van alle tijden zijn. In de periode na de 2de wereld oorlog is een nieuwe proces begonnen. The Byrds hadden een song, die heette Change Is Now, en iedereen kent natuurlijk The Times They Are A Changing. Ik laat de koppeltekens even weg. Het is goed mogelijk dat er zo rond 2001 weer een nieuw proces is aangebroken. Bankiers / yuppies proberen het tij nog te keren - maar dat zal niet lukken. Voorvoelen is het belangrijkste woord dat je gebruikt. Zijn het niet dichters en zangers die een 'bijzonder zintuig' hebben om te voorvoelen? Zijn zij het niet die bij uitstek over die emotionele intelligentie beschikken? Wat niet betekent dat er geen andere mensen (en zelfs dieren) zijn die lang op voorhand aanvoelen wat komen gaat.

Gepost door: martin | 21-02-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.