10-12-09

GLAS EN DIAMANTEN


Toen New York er nog niet was noch Brasilia -

de altijd verwonderde architecten. Pianoloos

Hoorde je van de moeders, het leven de geluiden.

Van in het begin was je je eigen broeder

In de modder.  Een spin die niet kon weven.

Erts ontgonnen voor een nieuw begin, een raster

Bestaande uit fysica, film en zinken planeten.

Je vader verwijderde zich in asbestwolken

Met pijp in de mond. Zijn bestofte overall.

Terwijl zwarte ganzen wurgden de lente, zomer

En jij ouder al tegen donkere muren piste

Als een rat, een ratelslang, uit Amerika, geliefde.

Dan opeens Broadway en het Strijkijzergebouw

En uit Harlem stegen stemmen op van glorie:

Hier nu, zongen ze, hier vind je de vrijheid.

Hier nu, zongen ze, in deze, deze glorieuze tijd.

Want als je wakker wordt wordt het beton weer zand

En de sterren worden weer sterren en jij blaast glas.

Jij blaast als je ontwaakt glas en diamanten.

11:30 Gepost in Gedicht | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voor eric v |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.